கவனிக்க: இந்த மின்னூலைத் தனிப்பட்ட வாசிப்பு, உசாத்துணைத் தேவைகளுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தலாம். வேறு பயன்பாடுகளுக்கு ஆசிரியரின்/பதிப்புரிமையாளரின் அனுமதி பெறப்பட வேண்டும்.
இது கூகிள் எழுத்துணரியால் தானியக்கமாக உருவாக்கப்பட்ட கோப்பு. இந்த மின்னூல் மெய்ப்புப் பார்க்கப்படவில்லை.
இந்தப் படைப்பின் நூலகப் பக்கத்தினை பார்வையிட பின்வரும் இணைப்புக்குச் செல்லவும்: இந்துக்கலைக்களஞ்சியம் 6

Page 1
gigi gLDLI Gurg
gin]] ଗ୍ର
 

ர அலுவல்கள் திணைக்களம் காரஅலுவல்கள் அமைச்சு

Page 2
முக்கிய
2. A-,
பொதுசன Ա5
நீங்கள் எடுத்து வாசிக் அழித்தல் வெட்டுதல் மற்றும் கேட்டுக் கொள்கிறோம். lé iਛ குஇறபாடுகளைக் கண்ட தெரிவிக்கவும் இல்லாவிடில் இ பட்டதென்று அருதப்படுவது னையையும் ஒத் நேரிடும்
 
 
 

அகவும் பகுதி
PT6u) 358 à Lyra ழ்ப்பனேடம்
கும் புத்தகத்தில் கீறுதல், கிறுக்குதல், ஊறுபாடுகளைச் செய்யவேண்டாமென த்தகங்களை எடுக்கும்பொழுது இப்படி -ால் நூலகப் பொறுப்பாளருக்கு இவ்வூறுபாடுகள் தங்களாலேயே ഭu'u1', உன் நூலகத்தில் விதிக்கப்படும் தண்ட

Page 3


Page 4


Page 5
பேராசிரியர் இ
வெ6 இந்து சமய கலாசார அ. இந்து சமய விவகார இல
2O
 
 

ரியீடு லுவல்கள் திணைக்களம் அலுவல்கள் அமைச்சு
ங்கை
O3

Page 6
முதற் பதிப்பு:
வெளியீடு :
பதிப்புரிமை:
அச்சு:
விலை :
───────།────།
டிசம்பர் 2003
இந்து சமய கலாசார அலு
இந்து சமய விவகார அலு 248-1/, காலி வீதி,
கொழும்பு-04. இலங்கை
இந்துசமய கலாசார அலு
யுனி ஆர்ட்ஸ் பிரைவேட் 48B, புளுமெண்டால் வீதி, கொழும்பு-13.
ரூபா =ே

ரவல்கள் திணைக்களம் றுவல்கள் அமைச்சு
வல்கள் திணைக்களம்
லிமிடெட்

Page 7
HINDU ENC
Volun
Pub,
Department of Hindu Rel Ministry of Hind Sri L
2O
 

YCLOPAEDIA
ne - VI
வேனது சன நூலக9
aanbirnir seserttir
\ ୯ cନ୍ତି ଏ. ଷ୍ଟସ ବି\–
لا 8 و 3 في
lisher
ligious and Cultural Affairs
u Religious Affairs
anka
O3

Page 8
FIRST EDITION:
PUBLISHED BY:
COPYRIGHT:
PRINTED BY:
PRICE:
December 2003
Department of Hind Ministry of Hindu 248 1/1, Galle Road,
Colombo-04 Sri Lanka.
Department of Hind
Unie Arts (Pvt.) Ltd. 48B, Bloemendhal Road Colombo -13.
Rs. A W

Ll Religious and Cultural Affairs. Religious Affairs.
u Religious and Cultural Affairs.

Page 9
சுருக்கித் தரப்பட்டுள்
(சி.ப), (வி.சி),
 

ந்துக்கலைக்களஞ்சியம்
தொகுதி - ஆறு
எழுத்தாளர் குழு
பேராசிரியர் சி. பத்மநாதன்
பேராசிரியர் வி. சிவசாமி
பேராசிரியர் வே. சேதுராமன்
பேராசிரியர் கு. வேலுசாமி
பேராசிரியர் சோ. கிருஷ்ணராஜா
கலாநிதி மா. வேதநாதன்
கலாபூஷணம் வசந்தா வைத்தியநாதன்
திரு. கே. கே. சோமசுந்தரம்
கலாநிதி இராமசேஷன் இரா கிருஷ்ணன்
திரு. க. சிவாநந்தமூர்த்தி
திருமதி கல்யாணி நடராஜா
திரு. க. இரகுபரன்
༽ ༤༣ ༤༽ ༽ 8 ༤།> དེ་ N།-
திரு. பூரீபத்சர்மா
திரு. வ. சிவராஜசிங்கம்
செல்வி கே. உமாசந்திரா
திருமதி தேவகுமாரி ஹரன்
திருமதி நித்தியவதி நித்தியானந்தன்
ட்டுரைகளின் இறுதியில் அவ்வக் கட்டுரைகளின் ஆசிரியர் பெயர்
ளது. மேற்படி கட்டுரையாளர்களின் பெயர்ச் சுருக்கங்கள் முறையே வருமாறு அமையும்.
(வேசே), (குவே), (சோ.கி), (மா. வே), (வவை), (கே.கே. எஸ்.), (இரா.கி), (க.சி)
(க.ந.) (க.இர), (பூரீபதி), (வி. சி), (உமா), (தே.ஹ), (நி.நி).

Page 10
இந்துக்கலைக்களஞ்சிய
தொகுதி - ஆறு
ஆலோசனைக் குழு
மாண்புமிகு தியாகராசா மகேஸ்வரன் இந்து சமய விவகார அலுவல்கள் அமைச்சர்
திரு. க. பரமேஸ்வரன் செயலாளர், இந்து சமய விவகார அலுவல்கள் அமைச்சு
திரு. க. பரமலிங்கம் மேலதிக செயலாளர், இந்து சமய விவகார அலுவல்கள் அமைச்சு
திருமதி சாந்தி நாவுக்கரசன் பணிப்பாளர், இந்து சமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களம். பேராசிரியர் சி. பத்மநாதன் வரலாற்றுத்துறை, பேராதனைப் பல்கலைக்கழகம்.
பேராசிரியர் ப.கோபாலகிருஷ்ண ஐயர் கலைப்பீடாதிபதி, யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம்,
பேராசிரியர் சோ. கிருஷ்ணராஜா தலைவர், மெய்யியற்றுறை, யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம்.
பேராசிரியர் வி. சிவசாமி வருகைப் பேராசிரியர், சமஸ்கிருதத்துறை, யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம்.
கலாநிதி ப. புஸ்பரட்ணம் வரலாற்றுத்துறை, யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம்.
கலாபூஷணம் வசந்தா வைத்தியநாதன்
திரு. கே. கே. சோமசுந்தரம் திரு. க. இரகுபரன் விரிவுரையாளர், தென்கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம்,
திரு. வீ. விக்கிரமராஜா உதவிப் பணிப்பாளர் (நிர்வாகம்), இந்துசமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களம்.
திரு. வீ. குமார்வடிவேல் உதவிப் பணிப்பாளர் (இந்து சமய அலுவல்கள்), இந்து சமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களம்.
திரு. எஸ். தெய்வநாயகம் உதவிப் பணிப்பாளர் (ஆராய்ச்சி), இந்துசமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களம்.
திருமதி தேவகுமாரி ஹரன் - ஆராய்ச்சி அலுவலர், இந்துசமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களம்,
திருமதி நித்தியவதி நித்தியானந்தன் ஆராய்ச்சி அலுவலர், இந்து சமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களt
திரு. ம. சண்முகநாதன் தகவல் உத்தியோகத்தர், இந்து சமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்க


Page 11
ÉeFTLD
ஏலவார்குழல் இறைவி பாலனாகிய குமரவேல்
 

விக்கும் எம்பிரான் தனக்கும்
நடுவுறுஉம் பான்மை

Page 12
நடராசர் பொற்சன
 
 

கோபுரமும் சிவகங்கைக் குளமும்

Page 13


Page 14
ஆயிரங்கால் மண்ட
 

தேவகோட்ட சிற்பம்
பம் படிச்சுவர் சிற்பங்கள்

Page 15
செல்
சூரியன் கோ
 
 

யில் - கோனாரக்

Page 16


Page 17

墨
缀

Page 18
ÅlauËLLITS 5,5
 


Page 19
1ெனது அமைச்சின்கீழ் இயங்கும் இந் தனது அதி உன்னத பணியாக இந்துக் க இத்தகைய ஒரு உலகளாவிய சமய ஆய்வி நாட்டின் இந்து மக்களுக்குப் பெருமை அ
முன்னாள் இந்து சமய விவகார அமை, இப்பணி ஆரம்பிக்கப்பட்ட பொழுதிலும், பி மாண்புமிகு பி. பி. தேவராஜ் அவர்களது காலி முதற்றொகுதி வெளியிடப்பட்டது. அதன் இதுவரை வெளியாகியுள்ளன.
இக் கலைக்களஞ்சியத்தின் முதலாம் அவர்கள். அதன் பின்னர் பேராசிரியர் சி. பத் தொகுதிகளும் வெளிக் கொணரப்பட்ட6 உழைப்பினால் நடைபெற்று வருகின்றது.
இத் தொகுதிகளில் இடம்பெறும் ஆ கட்டடக்கலை, ஒவியம், சிற்பம், சான்றே உள்ளடக்கியிருப்பதால் குறிப்பாக இந்து இந்துக்கள் அனைவருக்கும் அளப்பரிய ப தமது பூரண ஒத்துழைப்பையும், ஆலோச6 பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத்துறை மூத்த நன்றியினைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றே ஆறாவது தொகுதியும் செயலுருப் பெற்று
மேலும் இப்பணிக்கு உதவிய அை கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களப் பணி பணிப்பாளர் திரு. எஸ். தெய்வநாயகம் மற் எனது பாராட்டுக்கள்.
கலைக்களஞ்சியத்தின் ஏனைய தொகு
நிறைவுபெற அனைவரது ஒத்துழைப்பும் 6
t
S\ ○ R <سہ ܔ g-لـ ""( ༡༦༽
مجمی۔ الأحي
 

வாழததுரை தியாகராசா மகேஸ்வரன் பாஉ
மாண்புமிகு அமைச்சர், இந்துசமய விவகார அலுவல்கள்.
து சமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களத்தின் ஆய்வுப்பிரிவு லைக்களஞ்சியத்தினைத் தொகுத்து வெளியிட்டு வருகின்றது. |ப்பணி எமது நாட்டில் மட்டுமே நடைபெறுவது, இலங்கை |ளிக்குமொரு விடயமாகும்.
ச்சராகவிருந்த மாண்புமிகு செ.இராஜதுரை அவர்கள் காலத்தில் ன்னர் இந்து சமய கலாசார இராஜாங்க அமைச்சராக விளங்கிய த்திலேயே, (1990 ஆம் ஆண்டு) இந்துக் கலைக்களஞ்சியத்தின் தொடர்ச்சியாக ஐந்து இந்துக் கலைக்களஞ்சியத் தொகுதிகள்
தொகுதியின் பதிப்பாசிரியர் பேராசிரியர் பொ. பூலோகசிங்கம் த்மநாதன் அவர்கள் பதிப்பாசிரியராக அமர்ந்த ஏனைய நான்கு ன. இக் கலைக்களஞ்சியப்பணி பல அறிஞர்களுடைய
ய்வுக் கட்டுரைகள் இந்து சமய வரலாறு, தத்துவம், பண்பாடு, ார், சமய நூல்கள் போன்ற பலதரப்பட்ட விடயங்களையும் சமய ஆய்வாளர்களுக்கும், பொதுவாக மாணவர்கள் உட்பட பன்தருவனவாகும். அவ்வகையில் இத் தொகுதிகள் வெளிவர னைகளையும் நல்கிய பிரதம பதிப்பாசிரியராகிய பேராதனைப் பேராசிரியர் சி. பத்மநாதன் அவர்களுக்கு எனது மனமார்ந்த ன். அவரது அளப்பரிய சேவையினாலேயே இப்பொழுது எாளத.
னத்து அறிஞர்கள், கட்டுரையாளர்கள் மற்றும் இந்து சமய
ரிப்பாளர் திருமதி சாந்தி நாவுக்கரசன், ஆய்வுப்பிரிவு உதவிப் றும் திணைக்களத்தின் ஆராய்ச்சி அலுவர்கள் அனைவருக்கும்
திகளும் வெகுவிரைவில் வெளிவந்து இப்பணி பூரணமாக தொடர்ந்தும் கிடைக்கும் என்பது எனது நம்பிக்கை.
vii

Page 20
அணிந்துரை
க. பரமேஸ்வரன் செயலாளர், இந்து சமய விவகார அலுவல்கள் அமைச்சு
இந்து சமயத்தின் தொன்மையையும் அதன் வரலாறு இந்துவினதும் தலையாய கடமையாகும். வாழ்க்கையைச் இத்தகைய வரலாற்றுப் பின்னணிகள் மிகவும் பயன்பாடு மி சிறப்புக்கு மெருகூட்டி நிற்கின்றன.
இந்த வரலாற்றுத் தொன்மைகளை அறிந்து கொள்வ உறுதுணையாக அமைவுபெறுகின்றது எனலாம். உலகில் இ கலைக்களஞ்சியம் வெளியிடப்பட்டது என்பதை அறிந்து மி
இந்து சமயம் தொடர்பான நாடு, தலம், பெரியோர், நூ விடயங்களை உள்ளடக்கிய கட்டுரைகள் இந்துக் கலைக்கள தொகுதி உயிரெழுத்தில் 'அ' தொடங்கி 'உ' வரை அமைவி அவர்களை ஆசிரியராகக் கொண்டு 1990 இல் வெளிவந்தத வரை இரண்டாவது தொகுதியும், மெய்யெழுத்தில் "க" மூன்றா வரை நான்காவது தொகுதியாகவும் இடம்பெற்றுள்ளன. உள்ளடக்கியுள்ளது. தற்போது வெளிவரும் ஆறாம் தொ சொற்றொகுதிகளைக் கொண்டது. இத் தொகுதிக6ை வேலைப்பளுவை அறியும்போதும் இவற்றைத் தொகுத் புலனாகின்றது.
இதுவரை வெளிவந்த ஐந்து தொகுதிகளும் ஏற கொண்டுள்ளன. ஆறாம் தொகுதியில் 136 கட்டுரைக ஆய்வாளர்களாலும் பேராசிரியர்களாலும் இக் கட்டுரைகள் 6 சேவையும் இந்துக் கலைக்களஞ்சியம் ஆறாம் தொகுதியும் உதவியுள்ளன.
இரண்டாம் தொகுதியிலிருந்து ஆறாம் தொகுதிவரை ஐ பிரதம பதிப்பாசிரியராகப் பேராசிரியர் சி. பத்மநாதன் அவர்க மிக்க மகிழ்ச்சியடைகின்றேன். பேராதனைப் பல்கலைக்கழ இவரின் சேவை ஐந்து தொகுதிகளுக்கும் கிடைத்து இத் ெ வழிகோலிற்று என்றால் மிகையாகாது. 2ஆம் உலக இந்த உழைப்பு மிகவும் உறுதுணையாக அமைந்ததை நாம் அறிே
இன்றைய அரசின் இந்து சமய விவகார அலுவல்கள் அ தாண்டியுள்ள இக் காலப்பகுதியில் இந்துக் கலைக்களஞ்சியத் சிறப்புக்குரிய அம்சமாகும். இந்துக் கலைக்களஞ்சிய தொகு செயற்பட்டு வரும் இந்து சமய கலாசார அலுவல்கள் திணைச் ஆளணிப் பற்றாக்குறை நிலவிய போதிலும், திணைக்களத்தின் பணிகளை நிறைவேற்றி வருவது பாராட்டுக்குரியது.
Vii

களையும், அறிந்து கொள்வது ஒவ்வொரு சரியான பாதையில் இட்டுச் செல்வதற்கு க்கவையாக உள்ளன. இந்து சமுதாயத்தின்
தற்கு இந்துக் கலைக்களஞ்சியம் மிகவும் லங்கையிலேயே முதன் முதலாக இந்துக் கவும் மகிழ்ச்சியடைகின்றேன்.
ல்கள், சஞ்சிகைகள் போன்ற பலதரப்பட்ட த்சியத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன. முதலாவது பு பெற்று பேராசிரியர் பொ. பூலோகசிங்கம் 1. அதனைத் தொடர்ந்து 'உ' தொடங்கி 'ஒள' ாவது தொகுதியாகவும், 'கா' தொடங்கி கெள' ஐந்தாம் தொகுதி 'ச', 'சா எழுத்துக்களை ாகுதி 'சி முதல் செள ஈறாக அமைந்த ாப் பார்வையிட்டபோதும் அதற்கான து வெளியிடுவதில் உள்ள சிரமம் நன்கு
க்குறைய 1630 கட்டுரைகளைத் தம்முட் ள் இடம் பெற்றுள்ளன. பலதரப்பட்ட ாழுதப்பட்டுள்ளன. இவர்களது உழைப்பும்
காத்திரமான தொகுதியாக வெளிவருவதற்கு
ந்து தொகுதிகளையும் மேற்பார்வை செய்து கள் பணியாற்றியுள்ளார் என்பதை அறிந்து கத்தில் வரலாற்றுத்துறைப் பேராசிரியரான தாகுதிகள் யாவும் சிறப்பாக அமைவு பெற மகாநாட்டின் வெற்றிக்கும் இவரது கடும் வாம்.
புமைச்சு ஆரம்பிக்கப்பட்டு ஒரு வருடத்தைத் ந்தின் ஆறாம் தொகுதி வெளிவருவது மிகவும் திகளை வெளிக் கொணர்வதில் ஆர்வமுடன் க்களத்தின் பணி மிகவும் போற்றுதற்குரியது. ன் ஆய்வுப் பிரிவு உரிய வேளையில் தனது

Page 21
இந்துக் கலைக்களஞ்சியம் ஆறாம் தெ பதிப்பாசிரியராகக் கடமை புரிந்த பேர பாராட்டுகின்றேன். இனிவரும் இந்து பங்களிப்பை வழங்கி மிகுதியான தொகுதிக
கேட்டுக் கொள்கின்றேன்.
இந்து சமய கலாசார அலுவல்கள் தொகுதிகளையும் வெளிக்கொணர்வதற்கே மாணவர்கள், ஆய்வு செய்ய விரும்புவோ
அமைவு பெறுதல் அவசியம்.
தமிழ்நாட்டிற் கூட இந்துக் கலைக் கலைக்களஞ்சியம் ஆறு தொகுதிகள் வெளி விவகார அலுவல்கள் அமைச்சு இதன் முச் வெளிவருவதற்கு தன்னாலான முழு ஒத் விதத்தில் திணைக்களமும் திட்டமிட்டபடி ஆவன செய்ய வேண்டும். அப்போதுதா
தாற்பரியங்களை அனைவரும் உணர்ந்து
'எம் க
 

ாகுதிக்கு கட்டுரைகளை வழங்கிய ஆய்வாளர்களையும் பிரதம ாசிரியர் சி. பத்மநாதன் அவர்களையும் நான் மனதாரப் கலைக்களஞ்சியத் தொகுதிகளிலும் இவர்கள் தங்களது ளையும் பூர்த்தி செய்திட அயராது உழைத்திட வேண்டும் எனக்
திணைக்களம் இந்துக் கலைக்களஞ்சியத்தின் மற்றைய ற்ற வகையில் தமது செயற்பாடுகளை விஸ்தரிக்க வேண்டும்.
ர் அனைவருக்கும் பயன்படும் களஞ்சியமாக இத்தொகுதிகள்
களஞ்சியம் உருவாகாத நிலையில், இலங்கையில் இந்துக் வந்துள்ளமை மிகவும் மனநிறைவைத் தருகின்றது. இந்து சமய கியத்துவத்தை உணர்ந்துள்ளது. அமைச்சு மிகுதித் தொகுதிகள் துழைப்பையும் திணைக்களத்திற்கு வழங்கும். அதற்கேற்ற மற்றைய தொகுதிகளையும் கூடிய விரைவில் வெளிக்கொணர ன் முழுமையான தொகுதிகள் வெளிவந்து இந்து சமயத்தின்
கொள்ளக்கூடிய வாய்ப்பு ஏற்படும்.
டன் பணி செய்து கிடப்பதே'

Page 22
LIIIITTI'(S60D
க. பரமலிங்கம் மேலதிக செயலாளர், இந்து சமய விவகார அலுவல்கள் அமைச்சு,
இந்து சமயத்துடன் தொடர்புடைய அனைத்து விட கலைக்களஞ்சியத் தொகுதிகள் அமைந்துள்ளன. இதுவ திணைக்களத்தின்மூலம் ஐந்து தொகுதிகள் வெளியிடப்பட்டுள்
கலைக்களஞ்சியமொன்றில் இடம்பெறும் கட்டுரைகள், கு தகவல்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அந்த வகையில் இ மிகவும் பொறுப்புடன் முழுமையான கட்டுரைகளை வழங்குவி
என்பதை அறிந்து கொள்ளமுடிகின்றது.
தற்போது வெளியிடப்படும் இந்த ஆறாவது தொகுதி எழுத்துக்களை முதன்மையாகக் கொண்ட இந்து சமயத்துடன் ெ இவை இந்துசமய வரலாறு, பண்பாடு, கலை, இலக்கியம், பெரி
உள்ளடக்குகின்றமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
இத்தகைய நூலைத் தொகுத்து வெளியிடுவது என்பது மிக சி. பத்மநாதன் அவர்கள் மனமுவந்து ஏற்று, சிறப்பாக நிறைவேற் தொகுதிகளுக்கு அவர் அளித்துள்ள பங்களிப்பு மகத்தானதும் முடியாததுமாகும்.
அவ்வாறே இந்துசமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களத் மேற்பார்வையில் இப்பணி தொடர்வது பாராட்டிற்குரியத உதவிப்பணிப்பாளர் திரு. எஸ். தெய்வநாயகம் இந்துக் கை வெளிக்கொணர்விற்குப் பெரும் பங்காற்றியுள்ளார்.
இவர்களினதும் கட்டுரையாளர்கள், ஆராய்ச்சி அலுவல்க காரணமாகவே இத் தொகுதிகள் கிரமமாக வெளியிடப்படுகின் பாராட்டுக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன். கூடிய வெளிக்கொணர்வதற்காக அனைவரும் தங்கள், அர்ப்பணிப்புக் விவகார அமைச்சு என்றும் பூரண ஒத்துழைப்புக்களை வழங் பங்களிப்புக்கள் முழுமையாக இந்துக் கலைக்களஞ்சியத் அதன்மூலம் இந்துக்கலைக்களஞ்சியம் காத்திரமான தொகுதிக பயன்பாடுகளை இதன்மூலம் பெற்றுக்கொள்ள வாய்ப்புண்டா
உள்ளபோதே பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கு அனைவரும் பாடு

யங்களையும் உள்ளடக்கியதாக இந்து
ரை இந்துசமய கலாசார அலுவல்கள்
560.
றித்த விடயத்தைப் பற்றிய முழுமையான க் கட்டுரைகளை எழுதும் ஆய்வறிஞர்கள் பதற்கு பெருமுயற்சி மேற்கொண்டுள்ளனர்
முதல் செள வரையான தமிழ் தாடர்புடைய விடயங்கள் அடங்கியுள்ளன.
யோர், தலங்கள் எனப் பல துறைகளையும்
வும் சிரமமான பணி. இதனை, பேராசிரியர்
]றியுள்ளார். முதற்றொகுதி தவிர்ந்த ஏனைய ம் வரவேற்கத்தக்கதும். காலத்தால் மறக்க
தின் பணிப்பாளர் திருமதி சாந்திநாவுக்கரசன் ாகும். ஆய்வுப்பிரிவிற்குப் பொறுப்பான லக்களஞ்சியம் ஆறு தொகுதிகளினதும்
ள் ஆகியோரினதும் ஒருமித்த உழைப்புக் ாறன. இவர்கள் அனைவருக்கும் எனது விரைவில் மற்றைய தொகுதிகளையும் ளை நல்க வேண்டும். இதற்கு இந்துசமய கும். ஆய்வுத்திறன் மிக்க அறிஞர்களின் தொகுதிகளுக்குக் கிடைக்க வேண்டும். ாாக வெளிவருவதுடன் இந்துக்கள் கூடிய கும். அந்த வாய்ப்பினை எமது அமைச்சு
ட வேண்டும்.

Page 23
வெளியீட்டுரை
சாந்திநாவுக்கரசன் Zമ%ffബ് இந்து சமய கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களம்
இந்து சமய கலாசார அலுவல்கள் திை
மேம்பாடு, இந்து சமய ஆராய்ச்சி, இ செயற்றிட்டங்களின்கீழ் அலுவல்கள் திட்ட
இவற்றில் இந்து சமய ஆராய்ச்சி எனு வகிக்கின்றது. ஆராய்ச்சிப் பகுதியின் வேலை பதிப்பித்தலும், கிடைத்தற்கு அரிய நூல்க6ை நூல்களை வெளியிடல் என்பனவும் முக்கிய
ஆய்வுப் பிரிவின் பணிகளுள் இந் பிரதானமானதாகும். இதுவரை ஐந்து தொகு ஆய்வு முயற்சியாக பேராசிரியர் பொ. பூலோ இரண்டாம் தொகுதிமுதல் ஆறாம் தொகுதி சி. பத்மநாதன் அவர்கள் பதிப்பாசிரியராகக் ஆய்வாளர்கள், கட்டுரைகளை எழுதியுள்ள
ஆறாம் தொகுதியான இந்நூலில் சி சொற்களுக்கான கட்டுரைகள் இடம்பெற் தத்துவங்கள், வரலாறு, பண்பாடு, பெரியே விடயங்கள் அடங்கியுள்ளன.
குறித்த நான்கு தொகுதிகள், மற்றும், ! கட்டுரைகளை ஆய்வாளர்களிடமிருந்து பதிப்பிற்குரிய ஆலோசனைகளை வழங்குத என இக்கலைக்களஞ்சியத் தொகுதிகளின் 6 ஒத்துழைப்பு போற்றுதற்குரியதாகும். அவ நூலுருப்பெற்றன. திணைக்களத்தின் ஆய் தெய்வநாயகம் அவர்கள், கலைக்களஞ்சிய பங்கேற்றுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதா தொடர்பு கொள்ளல், கட்டுரைகளைத் தெ ஒருங்கிணைத்தல் போன்ற பணிகளை அ நன்றியினைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்
அவ்வாறே அச்சிடப்பட்ட கட்டுரைக6ை கொள்ளல், நூலை வடிவமைத்தல் ஆகிய பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் திரு. க. இ தேவகுமாரி ஹரன், திருமதி நித்தியவதி நித்தி
இந் நூலை சிறப்பாக அச்சிட்டு உ நன்றியினைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்
அறிஞர்களும், ஆர்வலர்களும் முத தொகுதியையும் ஏற்றுப் போற்றுவார்கள் எ
 
 

ணக்களத்தில் அறநெறிப் பாடசாலை அபிவிருத்தி, இந்து சமய இந்து சமய கலை கலாசாரம், என நான்கு பிரதான மிடப்பட்டு செயற்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
றும் செயற்பாடானது ஆய்வுப்பணியில் பிரதான பங்கினை த்திட்டங்களில் இந்துக் கலைக்களஞ்சியத்தைத் தொகுத்தலும் ாத் தெரிவுசெய்து பதிப்பித்தல், பஞ்சாங்கம், பண்பாடு போன்ற மான திட்டங்களாகும்.
துக் கலைக்களஞ்சியத்தைத் தொகுத்து வெளியிடுதல் திகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. முதற்றொகுதி தனியொருவரின் கசிங்கம் அவர்களின் உழைப்பின் பயனாக வெளியிடப்பட்டது. வரை ஐந்து நூல்களுக்கும் வரலாற்றுத்துறைப் பேராசிரியர் கடமை புரிந்துள்ளார். அவரது தலைமைத்துவத்தின்கீழ் பல
冠TT。
முதல், செள வரையான எழுத்துக்களிலே தொடங்கும் றுள்ளன. இவற்றுள், இந்து சமயத்துடன் தொடர்புடைய பார், தலங்கள், நரல்கள் போன்ற பல் துறைகளைச் சார்ந்த
ஆறாவது தொகுதியான இந்நூல் என்பவற்றுக்கான ஆய்வுக் எழுதிப் பெறல், பின்னர் அவற்றைச் செம்மைப்படுத்தல், ல், நூல் முழுமைபெறும்வரை தொடர்ந்து மேற்பார்வையிடல் வெளியீட்டிற்கு பேராசிரியர் அவர்கள் அளித்துள்ள பரிபூரண ரது விசாலித்த அறிவின் மூலம் பட்டை தீட்டப்பட்டே இவை வுப் பிரிவு உதவிப்பணிப்பாளராகக் கடமைபுரியும் திரு. எஸ். த் தொகுதிகள் அனைத்தின் வெளியீடுகளிலும் முழுமையாகப் கும். பேராசிரியர் அவர்களுடன் இணைந்து ஆய்வாளர்களுடன் ாகுத்தல் அச்சகத்தாருடன் பதிப்புத் தொடர்பான பணிகளை வர் நிறைவாக ஆற்றியுள்ளார். அவருக்கு என் மனமார்ந்த
ா ஒப்பு நோக்கல், உரிய படங்களைத் தெரிவு செய்து சேர்த்துக் விடயங்களை சிறப்பாக நிறைவேற்றியுள்ள தென்கிழக்குப் ரகுபரன், திணைக்கள ஆராய்ச்சி உத்தியோகத்தர்கள் திருமதி யானந்தன் ஆகியோருக்கும் எனது நன்றிகள் உரித்தாகுக.
தவிய யூனி ஆர்ட்ஸ் அச்சக நிறுவனத்தாருக்கும் எனது
ல் ஐந்து தொகுதிகளையும் வரவேற்றமை போலவே இத்
ன்பது எனது திடமான நம்பிக்கையாகும்.
Χ1

Page 24
முன்னேற்றப் பாதையில் இந்து
இந்துக் கலைக்களஞ்சியம் தொடர்பான வேலைத்திட்ட அமைச்சராக இருந்த காலத்தில் ஆரம்பமாகியது. ஆர உருவாக்கப்பட்டது. பதிப்பாசிரியர், பதிப்பாசிரியர் குழு தகவல்களைச் சேகரிப்பவர்கள் முதலானோர்களின் இடப்பட்டிருந்தன. அக்காலத்தில் அமைச்சர் அவர்கள் கொண்டிருந்த போதிலும், அமைச்சிடம் போதிய வசதிகள் செல்ல முடியவில்லை. நெடுங்காலமாக தொகுதியை வெளி உள்ள இந்து சமுதாயத்தின் பலவீனங்களுக்கு அது ஒரு
ஒரு கலைக்களஞ்சியத்தைப் பல தொகுதிகளாக வெளி முதற்கண் வித்துவப்புலமை வாய்ந்தவர்களால் எழுதப்படும் கட்டுரைகள் ஆதாரபூர்வமானவையாக அமைதல் வேண்டும் முறையில் எழுதப்படுதல் வேண்டும். வித்தியாபீடங்களில் உ படித்து இலகுவில் அவற்றைப் புரிந்து, கூடிய அளவு பய இந்த இலக்குகளை அடைவதற்கு ஆளணி தேவை. திட் அனுபவம் இன்றியமையாத தேவையாகும்.
கலைக்களஞ்சியம் தொடர்பான வேலைகளில் முன்ே அமைச்சர் அவர்கள் எமது நண்பரான பேராசிரியர் பொ. பொறுப்புக்களை ஒப்படைத்தார். வித்துவப்புலமை மிக் கருத்துமாகக் கவனிப்பவருமாகிய அன்னார் அதிக சிர தொடர்பான பணிகளைச் செய்து முடித்தார். பெரியார்கள், தல பல விடயங்களைத் தெரிவு செய்து கட்டுரைகளை மு அத்தொகுதியைப் பொறுத்தவரையில் பதிப்பாசிரியர், கட்டு பதிப்பாசிரியரின் பெயரில் எல்லாக் கட்டுரைகளும் வெளிவந் அது எங்களுடைய வித்துவ சமூகம் பற்றியது. அதை பல்துறை சார்ந்த பெரும் தொகுதி ஒன்றில், வெவ்வேறு துை கட்டுரைகள் இடம்பெற வேண்டிய ஒரு தொகுதியில் ஒருவ வெளியிட வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது. அத்தகைய சூ கலாநிதி பொ. பூலோகசிங்கம் தனது பணியை அதிக சிரமா நாம் எல்லோரும் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டும். அவரைப் ப
ஒப்படைக்கப்படும் முன்பே நடைபெற்ற தேர்தலில் அரசாங்க

பதிப்புரை
சி. பத்மநாதன் சிரேஷ்ட பேராசிரியர்,
வரலாற்றுத்துறை, !
பேராதனைப் பல்கலைக்கழகம்.
க் கலைக்களஞ்சியம்
டம் பூரீமான் செல்லையா இராசதுரை அவர்கள்
ம்பத்தில் தனியொரு பாரிய திட்டமாக அது கட்டுரையாசிரியர்கள், கட்டுரைகளுக்குத் பெயர்களும் குறிப்பிட்டு பட்டியல்கள் அதன் முன்னேற்றம் குறித்துப் பேரபிமானம் இருந்த போதிலும் அதனை முன்னெடுத்துச் யிட முடியாத நிலையிருந்தது. இலங்கையில் உதாரணமாக அமைந்துவிட்டது.
ரியிடுவது சுலபமான காரியமன்று. அதற்கு கட்டுரைகள் சேர்க்கப்படுதல் வேண்டும். அந்தக்
அவை செம்மையான நடையில் கவர்ச்சியான ள்ளவர்களும் வித்துவப் புலமையற்றவர்களும் னைப் பெறக்கூடியதாக அமைதல் வேண்டும்.
ட்டத்தை நிர்வகிப்பதற்கு தகைசான்ற நிர்வாக
னற்றம் ஏற்படாமை கண்டு விரக்தி அடைந்த பூலோகசிங்கத்தை வரவழைத்து அவரிடம் கவரும் தாம் எடுத்த கருமத்தைக் கண்ணும் மங்களுக்கு மத்தியில் முதலாவது தொகுதி ங்கள், நரல்கள், ஊர்கள் என்னும் பகுதிகளாகப்
முதலாம் தொகுதியாக உருவாக்கினார்கள். ரைகளின் ஆசிரியர் என்னும் வேறுபாடில்லை. தன. இதனால் ஒரு உண்மை புலப்படுகின்றது. எண்ணிப்பார்ப்பது வேதனைக்குரியது. ஒரு ஒறகளிற் பாண்டித்தியம் பெற்றவர்கள் எழுதும் ார் எழுதிய கட்டுரைகளை மட்டுமே தொகுத்து ழ்நிலையிற் பதிப்பாசிரியராகக் கடமையாற்றிய ங்களின் மத்தியில் நிறைவேற்றினார் என்பதை
ாராட்ட வேண்டும். அத்தொகுதி அச்சகத்திற்கு ம் மாறிவிட்டது. அமைச்சரும் பதவியிழந்தார்.
xii

Page 25
தனது முயற்சிகள் வீணாகி விடுமே என்ற அதன்பின் திரு. பி. பி. தேவராஜ் அவர்கள் பொறுப்பேற்றதும் இந்துக்கலைக்களஞ்சி திரு. தேவராஜ் அவர்கள் அமைச்சராக இ பணிப்பாளராக இருந்தவர் திரு. க. சண்மு ஆயத்தங்களை அவர் மேற்கொண்டார். சில கட்டுரைகளை எழுதுவித்தார். அதற்குமே6 ஏற்பட்டது. அச் சமயத்தில் எம்மை அன பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா 6 இணங்கினோம். பின்பு கட்டுரைகளை எவ்வ தொடர்பாக சுற்று நிருபம் ஒன்றை வ6 அனுப்பினோம். அந்நாட்களில் திருமதி வ8 பண்டிதர் கா. செ. நடராசனும் மிகப்பெரு வட்டத்தில் பேராசிரியர் சோ. கிருஷ்ணராஜ கட்டுரைகளை எழுதினார். பேராதனைப் ப வ. மகேஸ்வரன் ஒரு சமயத்தில் ஒத்துழைப் இந்து சமுதாயம், இந்து கலாசாரம் போன்ற அதற்குரிய தொகுதிகளைத் தயாரிப்பது ஒரு
ஒரு தரமான தொகுதியை வெளியிட வே அதில் இடம்பெற வேண்டும். அத்து சித்திரங்களையும் வரைபடங்களையும் நிழற் ܓ
༡ (ཀྱི་རེད།༽ வேண்டும். இந்து சமய கலாசார அலுவல் 等、 பற்றிய பல நூல்கள் வெளியிடப்பட்ட போ, கலாசார சின்னங்களைப் பற்றிய படங்கள் பிரபலமான இந்துசமய நிறுவனங்கள் இருச் வெளியீட்டாளர்களிடத்தில் இவ்விதமான
தியாகசீலமும், சமய அபிமானமும் அவர்க கலாசாரம் பட்டப்படிப்பிற்கு ஒரு பாடம சாதனங்களும் இல்லை. இவ்வாறான ஒரு
உருவாக்கி அதன் தொகுதிகளை வெ6 வித்தவப் புலமைக்கேற்ப நெறிப்படுத்தி
காலதாமதமாகியே பலன்களைத் தருகின்றன பெற்றுத் தொகுதிகளை வழிப்படுத்தலாம் என முடியவில்லை.
இத்தகைய குறைபாடுகளின் மத்திய வெளிவந்தன. பணிப்பாளராக ஒருவர்பின் ஏற்றுக் கலைக்களஞ்சியக் கட்டுரைகளைத் நியமித்தார்கள். குறிப்பாக திரு. க. இரகுபர திருமதி சாந்தி மகாசேனன் அனைவருமே கு பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் பெற்றவர்கள். விவரங்களைத் திரட்டி விரிவான, சிறப்பான குறிப்பிட்ட மூத்த தலைமுறையினரின் கட்
 
 
 
 
 
 

எண்ணத்தில் பதிப்பாசிரியர் நோய்வாய்ப்பட்டுத் துன்புற்றார். இந்து சமய விவகாரங்களின் இராஜாங்க அமைச்சராகப் யத் தொகுதியை வெளியிடுவதற்கு வசதிகள் கிடைத்தன. இருந்த காலத்தில் இந்துசமய கலாசார திணைக்களத்தின் கலிங்கம். இரண்டாம் தொகுதியை வெளியிடுவதற்கான கூட்டங்களைக் கூட்டினார். கட்டுரையாளர்களைச் சேர்த்துக் b பணிகளை முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியாத தேக்க நிலை ழைத்து கலைக்களஞ்சியத் தொகுதிகளைப் பதிப்பிக்கும் ான்று வினாவினார். அதற்கு எதுவித தயக்கமும் இன்றி ாறு அமைக்க வேண்டும், எழுத வேண்டும், என்னும் விடயம் ரைந்து பணிப்பாளர் மூலம் கட்டுரை ஆசிரியர்களுக்கு ந்தா வைத்தியநாதன் அம்மையாரும் வித்துவான் வேலனும் ம்பாலான கட்டுரைகளை எழுதினார்கள். பல்கலைக்கழக ா ஒருவர் மட்டுமே ஆரம்பத்திலிருந்து ஒத்துழைப்பு நல்கிக் ல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த இளம் விரிவுரையாளரான திரு. பு நல்கினார். இந்துக் கலைக்களஞ்சியமானது இந்து சமயம், வைகளைப் பற்றி அமைய வேண்டியது அவசியம் என்பதால்
ரு பாரிய பொறுப்பாகும்.
ாண்டுமானால் குறைந்தது இருபது அறிஞர்களின் கட்டுரைகள் டன் விவரிக்கப்படுகின்ற விடயங்களை விளக்குவதற்குச் ற்படங்களையும் தேவைக்கேற்ப செம்மையாகப் பயன்படுத்த ஸ்கள் திணைக்களத்தினால் இலங்கையிலுள்ள கோயில்கள் தும் நூலிலே விளக்குவதற்கும் வெளியிடுவதற்கும் ஏதுவான எதுவுமில்லை. இலங்கையிலே, குறிப்பாக கொழும்பிலே கின்ற போதிலும் அவற்றிடம் அவை சொத்தாக இல்லை. சில படங்கள் உண்டு. ஆனால் அவற்றை வழங்கி உதவி புரியும் ளிடத்தும் இல்லை. பல்கலைக்கழகங்கள் மூன்றிலே இந்து ாகப் போதிக்கப்படுகின்ற போதிலும் அவற்றிடம் எதுவித சூழ்நிலையிலேதான் நாங்கள் இந்துக் கலைக்களஞ்சியத்தை ரியிடும் நிலையில் உள்ளோம். கலைக்களஞ்சியத்தை
விரிவுபடுத்துவதற்கு நாம் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் 1. ஒரு காலகட்டத்தில் இந்திய அறிஞர்களுடைய உதவியைப் ாக் கருதினோம். அதற்கான ஏற்பாடுகளையும் எவராலும் செய்ய
பிலேதான் இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம் தொகுதிகள் ஒருவராகக் கடமை புரிந்தவர்கள் எமது ஆலோசனைகளை தயாரிப்பதற்கு விசேடமான புலமை பெற்றுள்ள பட்டதாரிகளை ன், செல்வி யசோதா பத்மநாதன், திருமதி கல்யாணி நாகராஜா, நறிப்பிடத்தக்கவர்கள். அவர்கள் அனைவருமே யாழ்ப்பாணப் எமது அறிவுரைகளுக்கு அமையத் தமது சொந்த முயற்சியால் கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார்கள். அத்துடன், நாம் முன்பு டுரைகளும் அத் தொகுதிகளில் இடம்பெற்றிருந்தன.
xiii

Page 26
அன்று வெளிவந்த ஐந்து தொகுதிகளின் பிரதிகளு காலக்கிரமத்திற் கல்லூரி மாணவர்களும் சமய அபிமானிக அறிந்து அவற்றைப் பெற்றுக்கொள்வதிலும் படிப்பதிலும் அவற்றை மீண்டும் பதிப்பிக்க வேண்டும் என்ற குரல் இை
ஆறாவது தொகுதி பல வழிகளில் முன்னேற்றமான ஒ புலமை கொண்ட பலரின் கட்டுரைகள் இடம்பெறுகின்றமை வாய்ந்த இந்திய அறிஞர்களின் கட்டுரைகளும் இதில் அ கட்டுரைகளிற் பெரும்பாலானவை மிக விரிவானவை. இய உள்ளடக்கியவை. தமிழ் நெடுங்கணக்கிலே 'ச 'கர வசையி இடம்பெறுவதால் இத்தொகுதியில் அடங்கிய கட்டுை தொடர்பானவையாகும். சைவ சமய வரலாறு, சைவ சி சிற்பவடிவங்கள் முதலிய விடயங்கள் பற்றிய கட்டுரைகள்
ஆராய்ச்சி பூர்வமானவை.
ஆறு தொகுதிகளை வெளியிடுவதென்பது ஒரு இலகு முன்னேற்றமான முறையில் பல சிறப்புக்கள் பொரு இதனையிட்டு இந்து சமய அலுவல்கள் திணைக்களமும், ! பாராட்டிற்குரியவை. இப்பணியை மேலும் முன்னேற்ற அவர்களின் தலையாய கடமையாகும். இந்து சமய ச வெளிக்கொணரப்படும் இந்து கலைக்களஞ்சியம் தெ பொறுப்பாகவிருந்து செவ்வனே தொகுதிகள் வெளிவர தமத பணிப்பாளர் திருமதி சாந்தி நாவுக்கரசன், ஆராய்ச்சிப் பிரிவின் ஏனைய உத்தியோகஸ்த்தர்கள் ஆகியோர் முழுமையாக ஈடுபடவேண்டும். இதற்கு மாண்புமிகு அமைச்சர் தியாகராச க. பரமேஸ்வரன், மேலதிக செயலாளர் திரு. க. பரமலிங்
கிடைக்குமென எதிர்பார்க்கின்றேன்.
பல்கலைக்கழக மட்டத்திலிருந்து திரு. க.இரகுபரன் இந்த உரிய உதவிகளைச் செய்து வருவது வரவேற்கத்தக்கதாகு நிறைவேற்றுமிடத்து பலரும் போற்றுவார்கள். இ தொகுதிகளையிட்டு இங்கு வரும்போதும் இந்தியாவிற் பொத இவை தொடர்பான பணிகளுக்கு உற்சாகமும் ஊக்கமும் அ
இலங்கையில் உள்ள வித்துவான்களும் தமிழகத்து அறி
வேண்டும் என்பது எமது ஆவலாகும்.

ம் இப்போது கிடைத்தற்கரிதாகி விட்டன. ளும் ஆசிரியர்களும் அவற்றின் பெறுமதியை மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டுள்ளனர். ஆகவே டயிடையே திணைக்களத்தில் ஒலிக்கின்றது.
ன்றாக வெளிவருகின்றது. அதிலே வித்துவப் அத்தொகுதியின் சிறப்பம்சமாகும். தகைமை டங்கியுள்ளமை மற்றொரு சிறப்பம்சமாகும். பலுமான வரையில் எல்லா அம்சங்களையும் லே 'சி'கரம் முதலாகவுள்ள சொற்கள் அதில் ரகளிற் பெரும்பாலானவை சைவ சமயம் த்தாந்தம், சைவக்கோயில்கள், கிரியைநெறி,
ா விரிவானவை; வித்துவப்புலமை மிக்கவை;
குவான காரியமன்று. ஆறாம் தொகுதி மிக ந்திய வண்ணம் வெளியிடப்படுகின்றது. இந்து சமய விவகார அலுவல்கள்அமைச்சும் மான வகையில் முன்னெடுத்துச் செல்வது கலாசார அலுவல்கள் திணைக்களத்தினால் நாகுதிகளுக்கு ஆரம்பகாலம் தொடக்கம் கடமைகளைச் செய்து வரும் திணைக்களப் ா உதவிப்பணிப்பாளர் திரு. சீ. தெய்வநாயகம்,
இப்பணிகளில் இனிவரும் காலங்களிலும் ா மகேஸ்வரன் அவர்களதும், செயலாளர் திரு.
ாகம் ஆகியோரது ஒத்துழைப்பும் நிச்சயம்
ரக் கலைக்களஞ்சியத் தொகுதி வெளியீடுகளில் ம். சிறப்பான சாதனைகளைச் செம்மையாக ந்திய அறிஞர்களும் கலைக்களஞ்சியத் து அரங்குகளிலும் கூறிவரும் பாராட்டுக்களும் அளிப்பனவாகும்.
ஞர்களும் இப்பணியிலே இணைந்து கொள்ள

Page 27
சிக்கல்
நிகப்பட்டினத்திற்கு மேற்கே மூன்றுகல் தொலைவில் அமைந்துள்ள தலம் சிக்கல். அது காவிரித் தென்கரைத் தலங்களுள் 83ஆவது தலமாக விளங்குகிறது.
வசிட்டர், காமதேனுவின் வெண்ணெயினால் சிவலிங்கத் திருமேனியை எழுந்தருளிவித்துப் பூசை செய்து வந்தார். பூசையின் முடிவில் சிவலிங்கத் திருமேனியை எடுத்து வசர்ஜனம் செய்ய முற்பட்ட பொழுது எடுக்கக் கூடாமற் சிக்கிய காரணத்தினால் சிக்கல்' எனப் பெயர் அமைந்தது.
இறைவனின் திருநாமம் நவநீதேஸ்வரர் - வெண்ணெய்ப் பிரான்; இறைவியின் திருநாமம். வேல் நெடுங் கண்ணி இத்தலப் பதிகத்துள் திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளையார், இறைவன், இறைவியரின் திருநாமங்களை இரண்டாம் திருமுறையில் மூன்றாவது பாடலில் மேல்வருமாறு கூறுவர்.
நிலநெய்தனிலவிம்மல ருஞ்சுனை நீடிய சேலுமாலுங் கழனிவ் வளமல்கிய சிக்கலுள் வேலொன் கன்னிபி 5077னளபெ7ர் பாகன்வெனன்
ணெய்ப்பிரான் பாலவண்ணன் கழலேத்தநம் பாவம் பறையுமே
இங்குள்ள தீர்த்தம் கூrரபுஷ்கரணி, தலவிருட்சம் மல்லிகை. திருக்கோயில் மலையின் மேல் அமைந்துள்ளது. பலவண்ணச் சலவைக் கற்கள் பதித்த அழகிய திருக்கோயிலில் வேலவர் வள்ளி, தெய்வயானை சமேதராக, வேலைக் கரத்தில் தாங்கி நின்ற திருக்கோலத்தில் அருங்காட்சி நல்குகின்றார். அழகும், இளமையும், கலைத் தன்மையும், கருணையும், வேலவர் வடிவத்திற்
பொலிந்து காணப்படுகின்றன.
சிக்கலிற் சூரசம்ஹாரத் திருவிழா மிகச்சிறப்பாக நடைபெறும் ஐப்பசி மாதம் சிங்கார வேலவனுக்குப் பத்துநாட்கள் திருவிழா நடைபெறும். வேலவன் தங்க வாகனங்களில் எழுந்தருளிக் காட்சி வழங்குவார். ஐந்தாம் திருநாள் தேர்த்திருவிழா நடைபெறும். விழா முடிந்து வேலவர் அம்மையிடமிருந்து சக்தி வேலைப் பெற்று மலைக்குச் செல்லுவார். ஏராளமாக அன்பர்கள் கூட்டம் நெருங்கி வழியும். அப்பொழுது முருகப் பெருமானின் திருமேனி மீது வியர்வை அரும்பும். இது ஒர் அற்புதமான காட்சி. வேறெங்கும் காணற்கரிய காட்சி. “சிக்கலிலே வேல்வாங்கி, செந்தூரிலே சம்ஹாரம்” என்பதற்கேற்ப சிக்கலிலும், செந்தூரிலும், சூரசம்ஹாரத் திருவிழா சிறப்பாக நடைபெறும். சம்ஹாரம் முடிந்து, வள்ளி, தெய்வானை திருமணங்கள் நடைபெறும்.

வாழ்ப்பாணம்
கந்தசஷ்டியைத் தவிரக் கார்த்திகை விழாவிற்கும் பக்தர்கள் ஏராளமாக வருவார்கள். நாள் தோறும் இவ்வாலயத்தில் ஆறுகாலப் பூசைகள் நடைபெறுகின்றன.
அருள்மிகு நவநீதப் பெருமானுக்கும், பிறமூர்த்திகளுக்கும் திங்கள் தோறும் மாத சங்கிராந்தியன்று விசேஷ பூசைகளும் விழாக்களும் நடைபெறும். சிவராத்திரி முதலிய நாட்களிலும் பிற விசேஷ காலங்களிலும் மகாபிஷேகம் நடைபெறும். மாதக் கார்த்திகை நாட்களில் சிங்கார வேலருக்கு சிறப்பு அபிஷேகம் உண்டு. வேலவர் உட்பிராகாரம் வலம் வருவார்.
வேல்நெடுங் கண்ணி என்ற பெயர் பெற்ற அம்பிகையின் கண்கள் மிக்க அழகும் அருளும் வாய்ந்தவை.
சிக்கல் தலத்திலே தேரடியில் இரத்தின விநாயகர் கோயில் உள்ளது. தென்மேற்கு மூலையில் ஐயனார் ஆலயமும் உண்டு. அவருக்கு ஆபத்துக்காத்த ஐயனார் என்று பெயர். மேற்கு வீதி வடகோடியில் செல்லமுத்து மாரியம்மன் கோயிலும், பெரிய கோயில் சந்நிதியில் பிடாரியம்மன் கோயிலும் உள்ளன. பொதுவாக கிராம தேவதைகளுக்குரிய ஆலயங்கள் ஊருக்கு வெளியே தான் அமையும். ஆனால் சிக்கலில் வீதியிலேயே அமைந்திருப்பது இத்தலத்திற்குத் தனிச்சிறப்பு திருமாலுக்கு ஒரு தனிக்கோயில் உண்டு.
கடல்நாகைக் காரோணத்தின் பஞ்சக்குலேசத் தலங்களுள் ஒன்றாகச் சிக்கல் விளங்குகின்றது. இங்கு இறைவன் மூர்த்தியாகவும், தலமாகவும், தீர்த்தமாகவும் விளங்குகின்றான்.
இவ்வாலயத்தில் மொத்தம் எட்டுக் கல்வெட்டுக்கள் காணப்படுகின்றன. கோயில் அஸ்திவாரத்திற் சிக்கல் மகாத்மியத்தைப் பற்றியும் இக்கோயிலில் வழிபட்ட முனிவர்கள், திருக்குளம், தல மரம் பற்றியும் விவரித்தும், உருவங்கள் வரைந்தும் காட்டப் பெற்றுள்ளது. சதாசிவராயன் காலத்துக் (சகம் 1482) கல்வெட்டில் ராமராசையர் மகன் கிருஷ்ண மகராசையன் திருவாரூர் ஞானப்பிரகாசப் பண்டாரத்தைக் கோயில் மேற்பார்வைக்கு நியமித்ததும் அச்சுத தேவராயன் காலத்துக் கல்வெட்டில் குமாரசாமியின் உற்சவங்களுக்கு நிலதானம் செய்யப்பட்டதும் மற்றொன்றில் அரங்கப்பதாசன் கந்தசாமிப் பேட்டையைக் கோயிலிற்குக் கொடுத்ததும் வரையப்பட்டுள்ளது.
இத்திருக்கோயிலில் ஜடாவர்மன், திரிபுவனச் சக்கரவர்த்தி வீரபாண்டியன் காலத்திற் செதுக்கப் பெற்ற கல்வெட்டு ஒன்றும், விஜயநகர பரம்பரையைச் சேர்ந்த மகாமண்டலேசுவரர் சதாசிவமகாராயர் காலத்திற் பொறிக்கப் பெற்றது ஒன்றும், கிரந்தத்தில் உள்ள கல்வெட்டு ஒன்றும், வீரபூபதி அச்சுததேவ
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 28
மகாராயர் காலத்துக் கல்வெட்டு ஒன்றும், விஜய வருஷத்தில் ஏற்பட்ட கல்வெட்டு ஒன்றும் ஆக ஏழு கல்வெட்டுக்கள் உள்ளன. இவைகளுள் வீரபாண்டியரின் கல்வெட்டு, பால்வெண்ணெய் நாயனாருக்கு வழிபாட்டிற்குப் பணம் கொடுத்ததையும், சதாசிவ மகாராயர் கல்வெட்டு (சகம் 1432 ரெளத்திரி ஆண்டில் ஏற்பட்டது) திருவாரூர் ஞானப்பிரகாச பண்டாரம் கிருஷ்ண மகராசையன் கட்டளைப்படி சிக்கல் வடக்குடி வேடச்சேரி முதலியவைகளுக்கு மேற்பார்வையாளராக நியமிக்கப்பட்டிருந்ததையும், அச்சுதமகா தேவராயர் கல்வெட்டு, பால்வெண்ணெய் நாதர் கோயிலில் உள்ள குமாரசாமிக்கு விளக்குகளுக்கும், விழாக்களுக்கும் நில நிவந்தம் செய்து கொடுத்ததையும், விஜய வருஷக் கல்வெட்டு கந்தசாமிப் பேட்டை என்ற ஊரை அரங்கப்பராசர் கொடுத்ததையும் கிரந்தத்திலுள்ள கல்வெட்டு ஸ்கந்த புராணத்தில் குறிப்பிடப் பெற்றுள்ள சிக்கல் மகாத்மியத்தைப் பற்றியும், தமிழிலும் கிரந்தத்திலுமுள்ள கல்வெட்டு இத்தலத்தின் திருக்குளம், தலமரம், வழிபட்ட ரிஷிகள் இவர்களைப் பற்றியும் குறிப்பிடுகின்றன.
(வ.வை)
சிகண்டி
சத்தியவதியும் சந்தனுவும் பெற்ற மக்கள், சித்திராங்கதனும், விசித்திர வீரியனுமாவர். இதில் சித்திராங்கதன் ஒரு கந்தர்வனோடு சண்டையிட்டு கந்தர்வனாற் கொல்லப்பட்டான். அவனுக்குக் குமாரர்கள் இல்லாததால் விசித்திர வீரியனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்தனர். விசித்திர வீரியனுக்குத் தக்க வயது வரும்வரையில் பீஷ்மரே அரச பொறுப்பை ஏற்றார்.
ஆண்டுகள் சில செல்ல, விசித்திர வீரியன் வளர்ந்து இளைஞனானான். காசிராசாவின் பெண்களுக்கு சுயம்வரம் என்று கேள்விப்பட்ட பீஷ்மர் தேர் ஏறி சுயம்வர மண்டபத்தை அடைந்தார். பலதேசத்து அரசர்களும் அங்கு கூடியிருந்தனர். பீஷ்மருடைய புகழ் கூடித்திரிய குலத்தில் நிகரற்று விளங்கியது. வந்திருந்த மன்னர்களும் சுயம்வரத்தைக் காண்பதற்கே பீஷ்மர் வந்திருப்பதாக எண்ணினர். ஆனால் மன்னர்களின் பெயர் வரிசையில் பீஷ்மருடைய பெயரும் இடம் பெற்றிருப்பதைக் கண்ட அரசர்கள் எல்லோரும் வியப்படைந்தனர். பீஷ்மர் தனது தம்பி விசித்திர வீரியனுக்காக வந்திருப்பது யாருக்கும் தெரியாது. "கங்கையின் மைந்தராகிய காங்கேயர் கல்வியில் மூத்தது போலவே வயதிலும் மூத்தவர். வயோதிபரான இவருக்கு சுயம்வர மண்டபத்தில் என்ன வேலை? ஆயுள் முழுதும் பிரம்மசாரியாகவே இருப்பேன் என்று பயங்கர சபதம் செய்து பெற்ற பெயராகிய பீஷ்மர் என்பதற்கு களங்கமாக இருக்கிறதே என்று தமக்குள் எள்ளிநகையாடி ஏளனமாகப் பேசிக் கொண்டனர். அச்சமயத்தில் மனமாலையுடன் வந்த காசி ராசாவின் குமாரிகள் மூவரும்
கிழவீரரைப் பார்த்து விட்டு நிற்காமற் சென்றனர்.
· ඕfද්‍රිෂ් អ្eឆ្នា

பீஷ்மர் ஊழித் தீயெனக் கோபங்கொண்டார். சுயம்வரத்திற்கு வந்திருந்த மன்னர்களை புத்தத்திற்கு அறைகூவியழைத்தார். தனியொருவராகவே அனைத்து மன்னர்களுடனும் போரிட்டு வென்று, கன்னியர்கள் மூவரையும் தனது தேரில் ஏற்றிக் கொண்டு அத்தினாபுரம் நோக்கி விரைந்தார். செளபல தேசத்தரசன் சால்வன் ஒட்டும் விடாமல் போர் செய்தவாறு பீஷ்மரைத் தொடர்ந்தான். காசிராசனின் மூத்த புதல்வியாகிய அம்பை தன்மனத்திலே சால்வனைக் கணவனாக வரித்திருந்தாள். இதனை அறியாத பீஷ்மர் அவளையும் சேர்த்தே தனது தேரிற் கொண்டு சென்றார். சால்வனுக்கும், பீஷ்மருக்கும் கடும்போர் நிகழ்ந்தது. தனுர் வேதத்தில் கரைகண்ட பீஷ்மர் சால்வனைத் தோற்கடித்தார். ஆனால் காசிநாதனின் புதல்விகளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி அவனை உயிருடன் போகவிட்டார்.
பீஷ்மர் இராஜகுமாரிகளுடன் அத்தினாபுரம் சென்று விசித்திர வீரியனுக்கு மூன்று பெண்களையும் திருமணம் செய்விக்க ஏற்பாடுகள் செய்தார். திருமணப் பந்தலில் அம்பை பீஷ்மரை நோக்கி நகைத்து, "கங்கையின் மைந்தரே! தர்மம் அறிந்தவர் தாங்கள். நான் செளபல தேசத்து மன்னனான சால்வனையே எனக்குரிய மணாளனாகக் கொண்டு விட்டேன். நீர் என்னைப் பலாத்காரமாக அழைத்துவந்து உமது தம்பிக்குத் திருமணம் செய்விக்க முயல்கின்றீர். இது அறமா? எனது உள்ளக்கிடக்கையைக் கூறிவிட்டேன். இனி உமது பொறுப்பு' என்று கூறினாள்.
திருமண மண்டபத்தில் மன்னர் பல்லாயிரவர் வீற்றிருக்க அம்பை இவ்வாறு கூறியதும் பீஷ்மர் தனது தவறை உணர்ந்து, தக்க பாதுகாப்புடன் அம்பையைச் சால்வ மன்னனிடம் அனுப்பி வைத்துவிட்டு அம்மையின் இளைய சகோதரிகளான, அம்பிகை, அம்பாலிகை இருவரையும் விசித்திர வீரியனுக்கு விவாகம் செய்வித்தார்.
சால்வனிடம் சென்ற அம்பை தன்னிலைமையைக் கூறித் தன்னை விவாகம் செய்து கொள்ளுமாறு கூற, சால்வன் மறுத்து, “மன்னர்கள் மத்தியில் என்னை வென்று உன்னை வசப்படுத்திச் சென்ற பீஷ்மரிடமே திரும்பிச் செல். அவரது ஆணையின்படி நட" என்று அம்பையைத் திருப்பி அனுப்பி விட்டான்.
அத்தினாபுரம் திரும்பிய அம்பை நடந்ததை பீஷ்மருக்குச் சொல்ல, அவர் விசித்திர வீரியனிடம் அம்பையைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு கூற, அவனோ, "வேறு ஒரு ஆணிடம் மனத்தைச் செலுத்தியவளை மனப்பது கூடித்திரியப் பண்பாட்டிற்கு மாறானதாகும்" என்று மறுத்து விட்டான்.
இந்நிலையில், துணையற்ற அம்பை பீஷ்மரே தன்னை விவாகம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினாள். ஆனால் அவர் அதற்கு இசையவில்லை. சால்வனிடமே திரும்பிப் போகுமாறு கூறினார். ஆனால் மீண்டும் சால்வனிடம் செல்ல வெட்கிய அம்பை தன்னை மணக்குமாறு பீஷ்மரையே பலமுறையும் வற்புறுத்தினாள். உம்மை விட்டுச் செல்லமாட்டேன் என்று பல

Page 29
ஆண்டுகள் அவரது மனையிலேயே காத்திருந்தாள். பீஷ்மர் சிறிதும் அவள் கருத்துக்கு இணங்கவில்லை. இதனால் கோபங் கொண்ட அம்பை, மீண்டும் சால்வ மன்னனிடம் சென்று தனது நிலையைக் கூறி வருந்தினாள். ஆனால் அம்மன்னனோ, "வேறொருவர் ஜெயித்த கன்னிகையை நான் மணக்க மாட்டேன்” என்று உறுதியாகக் கூறிவிட்டான்.
தாமரை மலரையொத்த அழகே வடிவான அம்பை அத்தினாபுரத்திற்கும், செளபல தேசத்திற்கும் ஆறுஆண்டுகளாக அலைந்து கண்ணிர் சொரிந்தாள் - இதயம் துடித்து வாடினாள். வழிகாணாது அல்லலுற்ற அம்பை பீஷ்மர்மீது கடுங்கோபங் கொண்டாள்.
பலதேசத்து அரசர்களிடமும் சென்று தனது பரிதாபநிலையைக் கூறி, இதற்குக் காரணமான பீஷ்மரைக் கொல்லுமாறு வேண்டினாள். பீஷ்மருடைய பராக்கிரமத்தை அறிந்த வேந்தர்கள் அவருடன் போரிட மறுத்தார்கள். இறுதியில் அம்பை ஆறுமுகப் பெருமானைக் குறித்துக் கடுந்தவம் மேற்கொண்டாள். சண்முகப் பெருமானும் அம்பையின் முன்தோன்றி வாடாத ஒர் தாமரை மாலையைக் கொடுத்து "எவன் இந்த மாலையைச் சூடிக் கொள்கிறானோ அவன் பீஷ்மருக்குப் பகைவன் ஆவான்' என்று வரமருளி மறைந்தார்.
அம்பை அந்த மாலையை எடுத்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு அரசரிடமும் சென்று "இது ஆறுமுகப் பெருமான் அருளிய தெய்வ மாலை. இதனை அணிந்து கொண்டு பீஷ்மரை எதிர்த்துக் கொல்லுங்கள்’ என்று வேண்டினாள். ஆனால் அவளது வேண்டுகோளை ஏற்க யாரும் முன்வரவில்லை. இறுதியாக துருபத மன்னனிடம் சென்று வேண்டினாள். அவனும் மறுக்க அவனது அரண்மனை வாயிலிலேயே அம்மாலையைத் தொங்கவிட்டு வனம் சென்றாள்.
வனத்திலே முனிபுங்கவர்களிடத்தில் தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை உரைத்தாள். அவர்கள் பரசுராமரிடம் செல்லுமாறு அவளுக்கு ஆலோசனை கூறினார்கள். அம்பையும் பரசுராமரை அடைந்து தனக்கு நேர்ந்ததைக் கூற “குழந்தாய்! சால்வ மன்னனிடம் கூறி உன்னை விவாகம் செய்து கொள்ளச் சொல்லுகிறேன். அவன் அதற்கு இணங்குவான்’ என்றார்.
ஆனால் அம்பையோ “எனக்கு விவாகம் வேண்டாம். பீஷ்மருடன் போரிட்டு அவரைக் கொல்ல வேண்டும். பீஷ்மரின் மரணமே நான் வேண்டும் வரம்’ என்று பணிந்தாள். கூடித்திரியர்களின் பகைவரான பரசுராமரும் பீஷ்மருடன் போருக்குச் சென்றார். இருவருமே சமமான பலசாலிகள். சமமான ஜிதேந்திரியர்கள்; வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்க முடியாமல் போர் நடந்தது. இறுதியில் பீஷ்மர் வென்றார். பரசுராமர் தோற்றார். அவர் தனது தோல்வியை ஒத்துக் கொண்டு “பீஷ்மரைச் சரணடைய வேண்டியதே நீ செய்யத்தக்கது” என்று அம்பையிடம் கூறினார்.

கோபமும், துயரமும் கொண்ட காசிராஜகுமாரி இமய மலைக்குச் சென்று சிவபெருமானைக் குறித்துக் கடுந்தவம் மேற்கொண்டாள். சிவபெருமான் அவளுக்குமுன் தோன்றி, “மற்றுமொரு பிறப்பை நீ அடைவாய். உன்னால் பீஷ்மர் மரணமடைவார்’ என்று வரமருளினார்.
காலதாமதமின்றி உடனே மறுபிறப்பை அடைந்து தனது எண்ணத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள விரும்பிய அம்பை சிதையை அடுக்கி, அதில் தீயை மூட்டி அக்கினியுடன் சங்கமமானாள்.
சிவபெருமான் அருளிய வரத்தின்வண்ணம், பாஞ்சாலதேசத்து அரசனான துருபதனுக்கு மகளாய்த் தோன்றினாள். வளர்ந்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு, அரண்மனை வாயிலில் தொங்கிக் கொண்டு இருக்கும் வாடாத தாமரை மலர் மாலையைத் தான் அணிந்து கொண்டாள். இதனைக் கண்ணுற்ற துருபதன் பீஷ்மருடைய விரோதம் தனக்கு வந்து விடுமோ என்று அஞ்சி, தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள, தனது மகளை வனத்திற்கு அனுப்பி விட்டான்.
அம்பை வனம் சென்று, தனக்கு ஆண்தன்மையைத் தருமாறு வேண்டித் தவம் செய்து அவ்வாறே பெற்றாள். அம்பை சிகண்டியாக மாறினாள்.
பத்தாம் நாள் பாரதப் போர். சிகண்டியை முன்னால் வைத்துக் கொண்டு அர்ச்சுனன் பிதாமகர் பீஷ்மரைத் தாக்கினான். கொழுந்து விட்டு எரியும் நெருப்பாக பீஷ்மர் ஜொலித்தார்.
சிகண்டியின் அம்புகள் பீஷ்மருடைய மார்பைப் பிளந்தன. பிதாமகரின் கண்களிலிருந்து தீப்பொறிகள் பறந்தன. அவரது பார்வையே சிகண்டியை எரித்து விடும் போல இருந்தது. அடுத்த கணமே அவரது சினம் ஆறி, தனது இறுதிக் காலம் சமீபித்து விட்டதை உணர்ந்தார். பெண்ணாக இருந்து ஆணாக மாறியவன் சிகண்டி என்பது அவருக்குத் தெரியும். பெண்ணின் மேல் பாணம் எய்வது யுத்த தர்மத்திற்கு முரணானது. ஆகையால் சிகண்டி அம்புகளை மழையாகப் பொழிந்தும் அவர் அவனை எதிர்க்கவில்லை. பார்த்தவர் அனைவரும் வியப்புமீதுாரப் பெற்றனர்.
சிகண்டி அம்புகளைத் தொடுக்கும் பொழுது வாளாவிருந்த பிதாமகர் மீது அர்ச்சுனன் தனது மனத்தைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு அவரது மர்மஸ்தானங்களைக் குறிவைத்து அம்பு எய்தான்.
உடல் முழுவதும் அம்புகள் கோத்து முள்ளம் பன்றிபோல் தோன்றிய பீஷ்மர், துச்சாதனனை நோக்கி “துச்சாதனா இதோ இந்த அம்புகள் பார்த்தனுடையவை. சிகண்டியின் அம்புகள் அல்ல. தாய் நண்டின் உடலை அதன் குஞ்சுகளே அழிப்பது போல, அர்ச்சுனனின் அம்புகள் எனது உயிரை வருத்துகின்றன” என்று காண்டீபனின் வீரத்தைப் புகழ்ந்தார்.
இந்துக் séfari

Page 30
இப்படிச் சொல்லியதும் ஒரு சக்தியாயுதத்தை எடுத்துப் பார்த்தனின் மீது வீசினார். அதனை அவன் மூன்று பாணங்களால் வெட்டினான். இதுவே கடைசிப் போர் என்று கர்ஜித்த வண்ணம் கத்தியும் கேடயமுமாக தேரினின்று பிதாமகர் இறங்குமுன் அர்ச்சுனன் அவரது கத்தியையும் கேடயத்தையும் துணித்தான். உடலிலே இரண்டு விரற்கிடை இடம்கூட இல்லாமல் அம்புகள் பாய்ந்தன. இரதத்தினின்று பீஷ்மர் தலைகீழாகத் தரையில் வீழ்ந்தார். கங்கைக்கும் சந்தனு மன்னனுக்கும் தோன்றிய அச்சத்தியவிரதரை வானும் மண்ணும் வணங்கிப் போற்றின. மஹாபாரதத்தில் இவ்வாறாக பிதாமகர் பீஷ்மரின் அழிவுக்குக் காரணமாய் சிகண்டி என்னும் பாத்திரம் விளங்குகின்றது. (GDI. 6ØD 6).J.)
சிங்கமுகன்
காசிய முனிவரின் புதல்வர்கள் அறுபத்தாறு கோடி அசுரர்கள். அவர்களுக்கு அரசனாய் அமைந்தவன் அசுரேந்திரன். அவன் மங்கலகேசி என்னும் அரக்கியை மணந்து சுரசை என்னும் பெண்மகவைப் பெற, அம்மகள் தூயவளாக வளர்ந்து வந்தாள். அரசகுல குருவாகிய சுக்கிராச்சாரியார் சுரசைக்குக் கொடிய மாயாவித்தைகள் அனைத்தையும் கற்பித்தார். அவற்றில் அவள் அடைந்த திறமையைக் கண்டு பூரித்து அவளுக்கு மாயை' என்று பெயரிட்டார். அம்மாயையால் எதிர் காலத்தில் அசுரர்கள் பெற இருக்கும் பெருமையை எல்லாம் எண்ணி உளம் மகிழ்ந்தார். மாயையும், திலோத்தமை, ரதி, மோகினி யாவரும் ஒருருக் கொண்டாற்போல் வடிவங் கொண்டு தவமுனிவராம் காசிபரை நாடிச்சென்றனள்.
மாயை, காசிபரின் தவச்சாலைக்கு அருகே நறுமணங் கமழும் அழகிய பொய்கையும், சோலையும், மாணிக்க மலையும், மஞ்சமும், மண்டபமும் விரைவில் அமைத்தாள். ஐம்பொறிகளையும் அடக்கி, இறைவனின் தியானத்தே திளைத்திருந்த காசிபர் இதனைக் கண்டார்; அதிசய முற்றார். தறிகெட்டு ஓடும் மனத்தைத் தடுத்து நிறுத்தித் தவத்திலே செலுத்தினார்.
அப்பொழுது மாயை விண்ணிலிருந்து இழிந்து வரும் கற்பகக் கொடியாக மாணிக்க மலையின் மீது தோன்றினாள். தனியாக நின்ற அப்பொற் கொடியைக் கண்டு “மாதே! உனக்கு என்ன வேண்டுமென்றாலும் நான் தருவேன். மைந்தரை வேண்டிலும் மகிழ்ந்து அளிப்பேன். அவர்களை மிக உயர்ந்தவர்களாக ஆக்குவேன். என்னை மணந்துகொள்” என்று கூற, மாயை மறுத்து "இது தவமுடையோர் செயலோ! முனிவருக்கு இது பொருந்துமோ” என்று பலவாறாகக் கூறி அருவமாக மறைந்தாள்.
மாயை மறையவும், மறைவல்லோன் மன்மதக் கணையால் மயக்கமுற்று, சித்தம் பேதலித்து, நிலை கலங்கித் தடுமாற்றமுற மாயை மீண்டும் காசியர் முன் காட்சியளித்தாள்.

வான்மழைக்காக ஏங்கும் பயிர்போல வாடிய காசிபர் மாயையைக் கண்டதும் சொல்லொனா மகிழ்ச்சி கொண்டு அவளை மருவ, மாயையிடம் மிகுந்த பலசாலியான சூரபத்மன் தோன்றினான். அவனுக்குப் பின் மாயை சிங்கவுருக் கொண்டு இரவின் இரண்டாம் யாமத்தில் முனிவரைக் கூட ஆயிரம் தலையுடைய சிங்கமுகன் தோன்றினான். பின்பு யானை முகமுடைய தாரகனும், ஆட்டுத் தலையுடைய அசமுகி என்ற பெண்ணும் பிறந்தனர்.
காசிபர் தம்மக்களாகிய சூரன் முதலியோருக்கு அறத்தின் அழிவற்ற தன்மையினையும், சைவசித்தாந்த முப்பொருள்களின் விளக்கத்தையும் உபதேசிக்க, மாயை நகைத்து, “வீட்டின்பத்தை நல்கும் உமது உபதேசம் முனிவர்களுக்கே பொருந்தும். எம் மக்களுக்கு அது பொருந்தாது. செல்வமே உலகிலே சிறந்தது. அதற்கு இணையானது மூவுலகத்திலும் இல்லை. உயர் பதவியைப் பெற ஈசனைக் குறித்து வேள்வி செய்யுங்கள்’ என்றாள்.
தாயின் கூற்றைச் சிரமேற்கொண்ட சூரன் தம்பியரோடும் வடதிசை போந்து, அசுர குலத்திற்கு ஆக்கம் தரும் வேள்வியினைச் செய்ய முற்பட்டான். பதினாயிரம் யோசனை அளவு கொண்ட நிலத்தை உயர்ந்த மதிலால் வளைத்தான். மூவகைப்பட்ட ஒமகுண்டங்களும் அமைக்கப்பட்ட பின்பு, வேள்வி இயற்றுதற்கு வேண்டும் பொருட்களையெல்லாம் தந்து உதவுமாறு தாயாகிய மாயையை மனதில் நினைக்க, அவளும் உடனே தோன்றி அப்பொருட்களைப் புதல்வனிடம் சேர்ப்பித்தாள்.
சூரனும் வானவர் அச்சம் கொள்ள விண்ணிலே எழுந்து தனது உடலிலுள்ள தசைகளையெல்லாம் வாளால் அறுத்து வேள்வித் தீயிலே அவிர்பாகமாகச் சொரிந்தான். குருதியை நெய்யாகச் சொரிந்தான். இவ்வண்ணம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆகாயத்தில் நின்று ஆகுதி செய்தும் தேவதேவனாகிய சிவபெருமான் தோன்றி வரம் அருளவில்லை. அதுகண்டு சூரன் மனம் வருந்தி இனி மாள்வதே தக்கது என்று துணிந்து, அக்கினி சூழ்ந்த ஆகுதிகுண்டத்தில் மாயையின் தவ வலிமையால் எரியாது நின்ற கூரிய நுனியுடைய வச்சித் தம்பத்திற் பாய்ந்தான்.
சூரனது முடிவுகண்டு, தம்பிகளான சிங்கமுகனும், தாரகனும், அசுரர் கூட்டம் முழுதும் பொங்கும் கடல் போல் பொருமியழுதனர். சிங்கமுகனோ துயரத்தின் விளிம்பிற்கே சென்று "அந்தோ! எனது உயிரின் உயிராகிய தமையன் மாண்டுவிட்ட பிறகு நான் உயிர்வாழ்தல் தருமமும் அல்ல. தகவும் அல்ல” என்று எண்ணி அதே குண்டத்திற் பாய்வதற்கு எழுந்தான்.
அதுகண்ட சிவபெருமான், திருமால் முதலிய தேவர்கள் வியப்புறுமாறு, கிழ வேதியர் வடிவம் தாங்கி, சிங்கமுகனின் முன்பாக வந்து, அவனை நோக்கி "இங்கு எல்லோரும் வருந்தும்படியாக என்ன நிகழ்ந்தது” என்று வினவ, சிங்கமுகன்

Page 31
நிகழ்ந்ததனைத்தையும் கூறினான். அதுகேட்ட முதியவர் "நீங்கள் இறந்து போக வேண்டாம். இறந்த சூரனை எழுப்பித் தருவோம், துயர் ஒழிக’ என்று கூறி கங்கையை மனத்திலே நினைக்க, பாகீரதியாகிய கங்கை புறப்பட்டு விண்ணுலகையெல்லாம் விரைவிற் கடந்து, மண்ணுலகை அடைந்து மகாதேவனின் மலரடி வணங்கி, அவர் பணித்தவாறே ஒமகுண்டத்திற் பாய்ந்தாள். பாற் கடலினின்று பற்றி எரியும் ஆலகாலம் தோன்றியதைப் போன்று விண்ணும் மண்ணும் நடுங்க சூரன் தோன்றினான். சிங்கனும், தாரகனும் பெருமகிழ்வுற்றனர். அளவிறந்த வரங்களைச் சிவபெருமான் சூரனுக்கு நல்கினார்.
தேவரும் மூவரும் வந்தடி வணங்கும் வாழ்வு பெற்ற சூரபன்மன், தனது குலகுருவாகிய சுக்கிராச்சாரியார் அடிதாழ்ந்து அவரது சொற்படி திக் விஜயம் செய்து, இந்திரன், திருமால், நான்முகன் முதலியோரை வென்று, தேவதச்சனாகிய விசுவகர்மாவைக் கொண்டு மாமேரு மலைபோன்ற மாளிகையையும், வீரமகேந்திரபுரம் என்னும் நகரத்தையும் நிர்மாணிக்கச் செய்து தனது தேவியாகிய பதுமகோமளையுடன் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றான்.
தனது இளவலாகிய சிங்கமுகனுக்கு வடகடலின் நடுவே ஆசுநம் என்னும் நகர் அமைத்து எமதர்மனின் மகளாகிய 'விழதையை மணம் செய்வித்தான்.
தாரகனுக்குக் கொடிய மேருமலையின் தென்பால் அமைந்த நாவலந் தீவில் உள்ள ஏமசுடடமலைக்கு அருகே மாயாபுரம் என்னும் நகரைப் படைக்கச் செய்து நிருதியின் மகளாகிய சவுரி என்னும் நங்கையை மணம் செய்வித்தான்.
பானுகோபன், அரங்கிசிமுகன், இரணியன், வச்சிரவாகு என்னும் மைந்தர்களைச் சூரன் பெற்றான். சிங்கமுகனுக்கு அதிசூரனும், நூறுமைந்தர்களும் தோன்றினர். தாரகன் முன்னர் செய்த தவத்தின் பயனாய் பாலசூரியனைப் போன்று அசுரேந்திரன் என்ற மகனைப் பெற்றான். அசமுகி முறையற்ற வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டு வலிதிலே துர்வாச மாமுனியைக் கூடி வில்லவன், வாதாவி என்ற இரண்டு கொடிய மைந்தர்களைப் பெற்றாள்.
அமரர் இடர் களைவதற்காகவும் சூரனாதியர்களை அழிக்கவும் கந்தப் பெருமானின் அவதாரம் நிகழ்ந்தது. தாய் தந்தையாகிய பார்வதி, பரமேஸ்வரனின் பூரண ஆசியைப் பெற்றுக் கொண்டு சக்தி வேல் பெற்று, வீரவாகு தேவருடனும் இலக்கத்து ஒன்பான் வீரர்களுடனும் தேவப்படைகளுடனும் புறப்பட்டுத் தாரகனுடைய மாயாபுரியையும், கிரெளஞ்ச மலையையும் தாரகனையும் அழித்து பலபதிகளையும் கடந்து, கருணை வெள்ளமெனத் திருச்செந்தூருக்கு எழுந்தருளி, வாக்கில் வல்லவனாகிய வியாழபகவான் கூற சூரபன்மனின் வரலாற்றையும் அவன் தேவர்களுக்கு இழைக்கும் கொடுமைகளையும் திருச்செவியேற்று, வீரபாகு தேவரைத்

தூதுவிடுத்து அது பயன் தராமையால் சூரனுடன் கடும் போரைத்தொடங்கினார் சிவகுமாரன்.
சூரனின் படைகள் அழிந்தன. சூரனுடைய மைந்தன் வச்சிரவாகுவும் எண்ணிறந்த வீரர்களும் களம் பட்டனர். சூரன் தனது மந்திராலோசனைச் சபையைக் கூட்டினான். சூரனுடைய செயலைப் புகழ்ந்தே அமைச்சர்களும், வீரர்களும் பேசினார்கள். ஆனால் ஆயிரம் தலைபடைத்த சிங்கமுகன் மட்டும், மற்றையவர்களிலிருந்து வேறுபட்டு, சூரன் செய்து வரும் செயல்கள் அறமற்றவை என்றும், தேவர்களைச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்குமாறும், சிவனின் வேறல்லாத முருகப் பெருமானின் திருவடிகளைப் பணிந்து வாழ்வதே தக்கதாகும் என்றும் அறவுரைகள் புகன்றான்.
குரவரை சிறுபாலரை மாதரைக் குறைதீர் விரத நற்றொழில் பூண்டுளோர் தம்மை மேலவரை அருமறைத் தொழிலாளரை ஒறுத்தனர் அன்றோ நிரயமுற்றவும் சென்றுசென் றலமரும் நெறியோர்
மேலும் முருகப் பெருமானின் பெருமையைக் கூறுமிடத்து, “வரமளித்த தானே வந்தழிப்பது தகாதென்று தமது திருவுருவமாகிய தனது திருக் குமாரரைக் கொண்டு உன்னை அழிக்கக் கருதினார் போலும். அக்குமாரன் எப்படிப்பட்டவன் தெரியுமா?
வேதக் காட்சிக்கும் உபநிடதத் துச்சியில் விரிந்த போதக் காட்சிக்கும் காணலன் புதியரில் புதியன் மூதக்கார்க்கு மூதக்கவன் முடிவிற்கு முடிவாய் ஆதிக் காதியாய் உயிர்க்குயிராய் நின்ற அமலன்' என்று பலவாறாகக் கூறியும் சூரன் உளம் கொளாமல் செய்த போரில் பல அசுரர்கள், தானைத் தலைவர்கள், சூரபன்மனின் ஒப்பற்ற புதல்வனாகிய பானுகோபன் முதலியவர் மடிந்தனர். இறுதியில் சிங்கமுகாசுரன் போர்க் கவசமணிந்து போருக்குப் புறப்படுகையில், சூரனை நோக்கி,
மூலமும் முடிவுமில்லாத மூர்த்தியைப் பாலனென் றெண்ணின்ை படுவ தோர்ந்திலை ஆலமதானதே ஜய என்மொழி வேலையின் விதியையார் வெல்லுநீரினார் என்று கூறினான்.
வானவராலும் ஊழ்வினையை வெல்லமுடியாது என்று அறிந்த அறிஞன் சிங்கமுகன், தமையனுக்குமுன் தான் உயிர்விடுதலே அறம் என்று கருதி, தமையனை வணங்கி விடை கொண்டு பெருஞ் சேனையோடு பொங்கி எழுந்தான். தன்னுடைய மைந்தர்கள் நூற்றுவரும் வீரவாகுவினால் மடிந்ததைக் கண்டு எரியெனச் சீறி அமரர் படையைக் கலக்கினான். அனைவரையும் அழிப்பேன் என்று வஞ்சினம் கூறி தாயாகிய மாயை தந்த கொடும் பாசத்தை எடுத்தான். அதனை நோக்கி "மற்றார் அனைவரையும் ஒருங்கே கட்டி உதய கிரியில் உய்த்து அவர்களை விட்டுப் பிரியாமல் அங்கேயே காத்துக் கொண்டு இரு” என்று சொல்லி வீசினான்.

Page 32
பல்லாயிர பூதகணமும், வில்வீரர்களும், வீரவாகுவும் அப்பட்சத்தில் அகப்பட்டு, அறிவிழந்த நிலையில் வான்வழியே அவர்களைத் தூக்கிக் கொண்டு பலகடல்களையும் கடந்து உதயகிரியை அடைந்தது பாசப்படை
வீரவாகு முதலிய வீரர்களுக்கு நிகழ்ந்தவற்றை அறிந்த முருகப் பெருமான் தானே படைக்குத் தலைமை ஏற்றுப் போர்க்களம் வந்தார். தீயுமிழ் கண்களோடு நின்ற சிங்கமுகன் முருகனை இன்றே கொன்று சீற்றம் தீர்வேன் என்று அண்டமும், அகில திக்கும் தானேயாக மாயவடிவம் கொண்டான். ஆறு முகப்பெருமான் குறுநகையுடன் ஒரு அம்பை வில்லிற் பூட்டி விடுத்தார். அது சிங்கமுகன் மார்பிற் பட்டு ஊடுருவிச் சென்றது.
அந்நிலையில் உதயகிரியிலே பாசப்படையாற் கட்டுண்டு கிடக்கும் வீரவாகு முதலிய வீரர்களை விடுவிக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டு ஒரு அம்பை ஏவினார். அது உதயகிரியைச் சென்றடைந்து வீரர்களைப் பிணித்திருந்த மாயாபாசத்தைத் துணித்தது. கந்தன் திருவருளால் மயக்கம் தெளிந்து எழுந்த வீரர்களைப் புஷ்பக விமானம் போன்று தாங்கியவாறு கந்தனின் திருவடியில் வீரரை விடுத்து அம்புறாத் தூணியிற் சென்று புகுந்தது.
மயக்கம் தெளிந்து எழுந்த சிங்கமுகன் தனது படைகள் அனைத்தையும் முருகப் பெருமான் அழித்து விட்டதை உணர்ந்து கொண்டான். அதுமட்டுமல்லாமல் பாசப் படையால் பிணித்த வீரர்கள் விடுபட்டுத் தம்முன் நிற்பதையும் கண்டான். உள்ளம் கொதித்தான். ஆயிரம் வில்லெடுத்துப் போர் புரிய முனைய, முருகன் ஈராயிரம் அம்புகளால் அவனது கரங்களையும் சிரசுகளையும் அறுத்துத் தள்ளினார். ஆயினும் அவை விழுவதற்கு முன்பாக முளைத்து எழுந்தன. சிங்கமுகனின் சாற்றரிய தவவலிமையைக் கண்டு, நான்முகனும் இந்திரனும் திருமாலும் அஞ்சினார்கள். முருகன் சற்றே ஹூங்காரம் செய்ய தலைகளும், தோள்களும் ஒளிந்தன. தலையும், கையும் முன்போல முளைக்காததைக் கண்ட சிங்கமுகன் 'பாலகனே! வேல் எறியவும், வில் வளைக்கவும் மட்டும் தான் பயின்றாயோ' என்று எள்ளி நகையாடி ஒரு தண்டாயுதத்தை வீசினான்.
சிறிதுநேரம் வாளா இருந்த சிவபாலன் தனது வச்சிரப் படையை இழுத்தார். வச்சிரப்படை தண்டப்படையை ஒடித்துப் பொடித்து மலைமேற்பாயும் இடிபோல சிங்கமுகனின் மார்பைத் தாக்கியது. மார்பு பிளந்தது. உயிர் பறந்து அவ்வச்சிரப்படை கங்கையாற்றிலே சென்று கறைபோகப் படிந்து நீராடி குமாரவேலனின் திருக்கரத்தில் வந்து அமர்ந்தது.
சிங்கமுகனின் இழப்பைத் தாங்க முடியாத சூரபன்மன் கதறிக் கண்ணிர் வடித்தான். மண்ணிலே வீழ்ந்து புரண்டான். துயரக் கடலில் மூழ்கிய அவுணர்கோன் 'ஜயகோ போர் மூண்டதென்றால் உள்ளம் களிப்பாயே! உன்னுயிரையும் கொண்டானோ அக் கூற்றுவன். நீ இறந்தாய் என்று அறிந்தால் மாயவனும் பிரமனும்
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

இந்திரனும் முன்னைப் பெருமையை அடைந்து விடுவார்களே? அந்தோ? உலகில் பொன்னைப் பெறலாம். பூமியைப் பெறலாம். மாதர்களைப் பெறலாம். புதல்வர்களைப் பெறலாம். ஆனால் இப்பிறப்பில் உன்னைப் பெற முடியுமா! என் உயிர் நீயே! உணர்ச்சியும் நீயே தவமும் நீயே! என நினைத்திருந்தேனே என்னைத் தனித்து விட்டுவிட்டு நீ சென்று விட்டாயே’ என்று அரற்றிய பேரோசை அண்டத்தை அதிரச் செய்தது.
உடன்பிறப்பின் உயர்வை சூரபன்மன் கூறும்பகுதி நெஞ்சத்தை நெகிழ்விப்பது,
பொன்னை நிலந்தன்னைப் புதல்வர்களை
மங்கையரைப் பின்னையுள பொருளை யெல்லாம் பெறலாகும் என்னை யுடைய இளங்கோவே இப்பிறப்பில் உன்னை இனிப் பெறுவதுண்டோ உரையாயே!
சிங்க முகன் அறத்தாறு உணர்ந்த அறிஞன். பாசமுள்ள உடன்பிறப்பு.
சிங்கமுகனைப் பற்றிய மற்றுமொரு புராதனக் குறிப்பு: முன்னொரு கற்பத்தில் பிரபாகரன் என்னும் மன்னனுக்கும் சுகுமாரி என்னும் அவனது மனைவிக்கும் சூரன் - பதுமன் என்ற இரட்டைப் பிள்ளைகளும், சிங்கன், தாரகன் என்னும் பிள்ளைகளும் தோன்றினர். இந்நால் வரும் அரசுபுரியும் பொழுது அகத்திய முனிவரிடம் கந்தப் பெருமானது பெருமைகளைக் கேட்டபொழுது சூரன் கந்தவேளுக்கு மயில்வாகனமாக விரும்பினான் - பதுமன் சேவற் கொடியாக விரும்பினான். திரணபிந்து முனிவரிடம் துர்க்கையின் பெருமையைக் கேட்ட சிங்க முகன் தேவிக்கு சிங்கவாகனமாக விரும்பினான். இடப யோகியாரிடம் சாத்தனாருடைய பெருமையைக் கேட்ட தாரகன் அவருக்கு யானைவாகனமாக விரும்பினான்.
இத்தகைய நோக்கங்கள் நிறைவேறுவதற்கு நால்வரும் தவம் செய்தனர். இந்நிகழ்ச்சியைக் கருடனால் அறிந்த மயில் முதலான ஊர்திகள் தங்கள் பதத்தை இவர்கள் நாடுகின்றார்களே எனச் சினந்து, அவர்களிடம் சென்று, “நீங்கள் நினைத்த வண்ணம் அம்முகமுடைய பூதர்களாகக் கடவீர்கள்’ எனச் சபித்தனர். பின்பு அவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இரங்கி உங்கள் கருத்து இறைவனருளினால் கைகூடும் என வரம் தந்து சென்றன.
இந்நான்கு பூதர்களும் மயில் முதலிய ஊர்திகளை வதைத்தனர். இதனை அறிந்த முருகப்பெருமான் அவர்களை அசுரர்களாக ஆகுமாறு சாபம் கொடுத்துப் பின்னர், "எம்மால் வதைக்கப்பட்டபின் பழைய நிலையை அடைவீர்கள்” என வரமருளினார். அப்பொழுது சூரனும், பதுமனும் அண்ணலை வணங்கி “நாங்கள் இருவரும் சேவலும் மயிலுமாகி தங்களுக்குப் பணிபுரிய அருளவேண்டும்” என்று விண்ணப்பிக்க, பெருமானும்

Page 33
“நீங்கள் இருவரும் ஒருவராகி சூரபத்மன் என்ற பெயர்கொண்டு எம்முடன் போர்புரிந்து பின்னர் சேவலும், மயிலுமாக விளங்குங்கள்” என்று அருள்புரிந்தார்.
நான்கு பூதர்களும் இறைவனிட்ட சாபத்தினால் காசிபருக்கு மைந்தர்களாகி செவ்வேட் பரமனுடன் போர்புரிந்து தாங்கள் நினைத்த பதவியை அடைந்தனர். கருடன் முதலியவர்களுக்குத் தீங்கிழைத்த மயிலும், சேவலும் காஞ்சித் தலத்திற்குச் சென்று தவம் செய்து வீடு பெற்றன. (62.60) 621)
சித்தர்கள்
ஆகமாகிய இந்த மனித உடம்பிலே தெய்வபக்தி கொண்டு இதனுள் அருட்சக்தியை வளர்த்து, ஆன்ம பரிமாணத்தில் மக்களிடையே வானவர்களாகவும் மனித தெய்வங்களாகவும் உலவி, அருள் வாழ்வு வாழ்ந்து அருளை வழங்கி வருகிற பெரியவர்களே, மகான்களே, சித்தர்கள்.
பாரத நாட்டில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக வனங்களிலே தவம்செய்து, ஆன்ம நேயம் கூடி அரிய சமாதி நிலையில் இருந்து, எல்லையற்ற பரம்பொருளின் பேரின்ப அமுதை உண்டு அமரர்களாக வெளிவந்து, மக்களையெல்லாம் தெய்வநெறியில் வழிப்படுத்தி ஆண்டு அருளியிருக்கிறார்கள் அத்தகையவர்கள். இமய மலையிலும், பொதிகை மலையிலும், இன்றைக்கும் அந்த மரபு ஒளிவீசிக் கொண்டிருக்கிறது.
அஃது அணையாத தீபம், நந்தா விளக்கு. புயலும், மழையும், வெயிலும், பனியும் அந்த ஒளியைத் தொடுவதில்லை. அது காலனைக் காலால் உதைத்து கடவுட்டன்மையோடு நிலையாக ஒளி வீசி, நமது சமுதாயத்தைப் பாதுகாத்து வருகிறது. அந்த ஒளி விளக்கே சித்தர்களின் வாழ்வியற் பண்பாகும். சித்தர்கள் என்ற சொல்லுக்குச் சித்தி கைகூடியவர்கள் என்று பொருள். இந்தச் சித்தி அவர்களுக்கு எப்படி கிட்டியது? யோக சமாதியின் உள்ளே அகலிடம் யோக சமாதியின் உள்ளே உளஒளி யோக சமாதியின் உள்ளே உளசக்தி யோக சமாதி உகந்தவர் சித்தரே
“யோக சமாதியை உகந்தவர் யாரோ அவரே சித்தர்” என்று வரையறை செய்கின்றார் திருமூலர். இதுவே, அகத்திலே தெய்வபக்தி கொண்டார் என்ற பாடலின் பொருளாகும்.
இந்த உடம்பிலே தெய்வசக்தியைக் கலந்து காட்டுகிற தவயோகமே சித்தர்களின் தவநெறியாகும்,
மனித உடம்பு நிலையற்றது, மனிதவாழ்வு பயனற்றது என்றெல்லாம் கூறுகின்ற வெறுப்புநிலை ஒரு புறமிருக்க மனிதப்பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மானிலத்தே என்கிற நிலை.

இந்த மனித உடம்பும், இந்த மனித வாழ்வுமே தெய்வத்தைக் காணுவதற்குரிய ஒப்பற்ற சாதனங்கள் என்று தெளிகின்ற நிலையே சித்திகளுக்கெல்லாம் அடிப்படையான சித்தி. உடம்பினை முன்னம் இழுக்கென்று இருந்தேன் உடம்பினுக்குள்ளே உறுபொருள் கண்டேன் உடம்புளே உத்தமன் கோயில் கொண்டான் என்று உடம்பினை யானிருந்து ஒம்புகின்றேனே.
இந்த உடம்பு மிகப்பெரிய சாதனம். இதனுள் புருடோத்தமனான பரமாத்மா-இறைவன், கோயில் கொண்டிருக்கின்றான் என்று கண்ணாரக் கண்டு இந்த உடற்கோயிலைப் பக்குவமாகப் பாதுகாத்து இறைவனுக்குரிய இடமாகப் பரிசுத்த நிலையிற் பேணி, யோக சமாதி உகந்தவர் யாரோ, அவரே மெய்யான சித்தர்கள். அவர்கள் பெற்ற தெய்வ ஆற்றல்கள் வெறும் செப்பிடு வித்தைகள் அல்ல. அந்த தெய்வ ஆற்றல்கள் உலகையே உய்விக்கின்ற பேரின்ப ஆற்றல்களாகும்.
உடம்பின் நுட்பங்களையும் இயல்புகளையும் மனத்தின் தன்மைகளையும் ஆதாரங்களையும் ஆராய்கின்ற காய சித்தி உபாயங்களும், வைத்திய முறைகளும், மனத்தத்துவ இயலாகிய பெரிய விஞ்ஞான அறிவும் அவர்களின் வாழ்வியல் தத்துவங்களாக இருக்கின்றன. உடலின் தத்துவத்தோடு இணைந்து, மனத்தத்துவமும் விஞ்ஞானத் தத்துவமும், மெய்ஞ்ஞான தத்துவமும் பாதுகாக்கப்பட்டன. எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பது சரீர யோக சித்திதான்.
இந்த உடம்பினுள்ளே தெய்வதரிசனம் பெற்று, இறை ஆற்றலை இந்த உடம்பினுள்ளே வளர்த்து, உலகிற்கு தங்கள் யோக சாதனையினால் ஒளியூட்டி, மனித சமுதாயத்தைப் பாதுகாப்பதே சித்தர்களின் குறிக்கோள்.
“யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்” இதுவே சித்தர்களின் வாழ்வின் ஆதார சுருதி.
உடம்பின்மூலம் இறைவனை வழிபடுகிற ஞான நெறிக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்வதற்கு ஆரம்பப் பயிற்சியாகவே நம்முடைய முன்னோர்கள் நம்நாட்டு ஞானிகள் நாடெங்கும் கோயில்கள் நிறுவி அவரவர் பக்குவத்திற்கு ஏற்பத் தெய்வத்தை வழிபடும் முறைகளையும் வகுத்துத் தந்தார்கள்.
வெளிச் சடங்குகளையும், வெளிச் செயல்களையும் உதறிப் பேசுகிற போக்கானது சித்தனது ஆன்ம பக்குவத்திலிருந்து தெறித்து வருகிற ஞானப் பொறியாகும்.
சித்தர்கள் எல்லோரும் ஆழ்ந்த தெய்வபக்தி நிரம்பியவர்கள். தெய்வநெறி நிரம்பிய அவர்கள் பொது மக்களுக்காகத் தெய்வ சான்னித்தியத்தைப் புற வடிவிலே காட்டி இயங்கச் செய்த புற அமைப்புக்களே நம் நாட்டுக் கோயில்கள். அவை அனைத்தும் சீராக ஓங்கித் தவறாது வளர்ந்தால்தான் சமுதாயத்தின் ஆன்மா
இந்துக் - iaaari

Page 34
செம்மைப்படும் என்ற இரகசியத்தை உணர்ந்த சித்தர்கள் இந்தக் கோயில்களில் தங்கள் சித்திகளையும் காப்பாக அமைத்து, இவற்றின் நெறிமுறைகளையும் அருவத்திலே நின்று கண்காணித்து வருகிறார்கள். இவை தவறக் கூடாது என்பதற்காகப் பலமான எச்சரிக்கைகளையும் பாடல்களிலே
தெரிவித்து இருக்கிறார்கள்.
கோயில்களிற் பூஜை முறைகள் தவறாமல் நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதிலே சித்தர்களுக்கு அளவில்லாத கவலையும், ஆர்வமும் இருந்து வந்துள்ளன. ஆம்; நம் உடம்பிலே ஆன்மலிங்கம் இருக்கிறது என்றால் மகாலிங்கம் கோயிலில் இருக்கிறது.
வயதில் முதுமை; பாங்கில் இளமை; பாடல்களிலே கற்றவரையும், கல்லாதவர்களையும் கிறங்க வைக்கும் செம்மைத்திறன் பாராட்டுக்குரியது.
கையில் முடவனும் கண்ணில் குருடனும் மெய்யில் உறைந்திடும் மெய்யினைக் கண்டில் கையில் இரு கண்னும் கண்ணில் இருகையும் பொய்யிலா உண்மை புலப்படல் மெய்யே.
இந்தப் பாடலில் ஒரு புதுமை இருக்கிறது. கண்ணிலே கைமுளைப்பதும் கையிலே கண் தோன்றுவதும் ஆகிய ஏதோ ஒர் ஆழ்ந்த கருத்து நம்மை மலைக்கச் செய்கிறதல்லவா?.
யோகப் பயிற்சியும் ஆன்மீக அனுபவமும் வாய்ந்த மாபெரும் சித்தர்கள் கை என்றும் கண் என்றும் குறிப்பிடுவன இந்த உடம்பிலேயுள்ள பேரறிவு, நுண்ணுணர்வு ஆகிய மையங்கள் தான்.
இந்த மையங்கள் மனித உடம்பின் ஒவ்வோர் இடங்களில் ஞானப்பயிற்சிக்கு உரிய நரம்பு நிலைகளும், இந்திரியச் சுரப்பிகளும் ஆன்மீகப் பயிற்சியினால் இயங்கும்போது பேரானந்த அனுபவங்கள் ஏற்படுகின்றன என்பது சித்தர் வாக்கு, கையில் கண்தோன்றுவதும் கண்ணில் கைமுளைப்பதும் இந்த ஆன்ம மையங்களில் ஏற்படுகின்ற புதிய ஆற்றல்களைக் குறிப்பிடுகின்ற சித்தர்களின் யோக சித்திதான். யோக சமாதியின் உள்ளே அகலிடம் என்று பாடுகிறது திருமந்திரம்.
இன்றைய அறிவியற் சோதனைகளிலே வெளிநாடுகளில் நடைபெற்று வருகின்ற பெரிய ஆய்வு, மூளையின் அதிர்வு நிலைகளைப் பற்றியது. அவர்கள் என்ன கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள் என்றால் மூளையானது அதனுடைய அல்பா'அதிர்வு நிலையிலே வியக்கத்தக்க பல பண்புகளைக் கொள்கிறது என்பதாகும். இந்த அதிர்வு நிலையிலே அதற்கு ஒபரேடிவ் றெஸ்ற் (Operative rest) என்ற ஓர் அறிதுயில் வசமாகிறது. மூளையின் அல்பா ரிதம் (Alpha Rhythm) என்பதையும் ஒபரேடிவ் றெஸ்ட் (Operative rest) என்பதையும் விஞ்ஞானக் கருவிகளைக் கொண்டு ஆராய்ந்து பல தத்துவப்
- க்களஞ்சியம்

பேருண்மைகளை அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். இவையனைத்தும் சித்தர் நூல்களிற் காணப்படுகின்ற சுழுத்தி, துரியம் ஆகிய மன உலகங்களை அப்படியே படம் பிடித்துக் காட்டுவனவாக அமைந்துள்ளன.
உருவமற்ற அருவமாகிய பரம்பொருள், மனித உடம்புக்குள்ளே அகலிடத்தை தனது கருவறையாகக் கொண்டு, இந்த உடம்பையும் அதனுள் ஐந்து பருப்பொருள்களையும் ஐம்புலன்களையும் தொண்ணுாற்றாறு தத்துவங்களையும் தனி உயிரையும் இயக்குவதோடு, உள் இயக்கத்தைப் புற உலகோடு இணைத்து இயக்குகிறது. எனவே உடம்புக்கு உள்ளே இருக்கின்ற அகலிடமானது வெளியில் உள்ள அகலிடத்தோடு இரண்டறக் கலந்து இயங்குகிறது.
அகக்கண்ணே துணையாக ஒளியையும் ஒலியையும் பார்க்கும் போது அகலிடமானது உள்ளும் புறமுமாக விரிகிறது. ஐந்து பூத தத்துவங்களாக இருப்பவை வெளியே இருப்பவையோடு புணர்கின்றன. அந் நிலையிலே சீவாத்மா பரமாத்ம சுகத்தைத் துய்க்கிறது. இந்த அகலிட இணைப்பே மேலான தியானம் என்கிறார்கள் சித்தர்கள்.
உடலைக் கொண்டு வெறும் புறப்பயிற்சிகள் எத்தனை செய்தாலும், எத்தனை ஆண்டுகள் செய்தாலும் இறையின்பம் கிட்டுவதில்லை.
ஆழ்ந்து சிந்தித்தோமானால் ஐம்புலன்களின் நுகர்ச்சிகளையுமே நுகர்வது சித்தமேதான். வெளியில் உள்ள ஒரு பொருளைக் காண்பதும் வெளியில் உள்ள ஓர் ஒலியைக் கேட்பதும் எல்லாமே சித்தத்தின் செயல் தானே!
பார்ப்பான் அகத்திலே பாற்பசு ஐந்துண்டு மேய்ப்பாரும் இன்றி வெறித்துத் திரிவன மேய்ப்பாரும் உண்டாய் வெறியும் அடங்கினால் பார்ப்பான் பசு ஐந்தும் பாலாய்ச் சொரியுமே,
ஐம்புலன்கள், ஐந்து பசுக்களாக, அவை உலவும் இடமாக உடலையும் பார்ப்பவன், இந்த உடலில் இருக்கும் உயிர், சிற்றின்பம் தருகின்ற ஐந்துபுலன்களும் பேரின்பம் தரும் உயர் பசுக்களாகி விட்டால் ஞானப் பாலை சொரிய ஆரம்பித்து விடும் என்கிறார் திருமூலர்,
மந்திரங்கள், தந்திரங்கள், யந்திரங்களைக் கண்டு பிடித்து சித்தர்கள் நம் உடலில் ஆறு ஆதாரங்களின் மையங்களில் எவ்வாறு சக்தியூட்டுவது, மனிதன் மனதால் எப்படி உயர்கிறான் என்பதை விளக்கி, மனிதனுக்கும் விலங்குகளுக்கும் உள்ள அடிப்படையான வேறுபாடு, இம் மனத்தின் ஆற்றலைப் பெருக்கிக் கொள்வதன் மூலமே செயல்படுகின்றது என்பதை இயம்பி, உள்ளத்துக்குள்ளே நாம் நிகழ்த்த வேண்டிய தவ ஒழுக்கங்களைப் பற்பல யோகமுறைகளைச் சொல்லி விளக்குவார்கள். ஒழுக்கத்திற்கும் சீலத்திற்கும் தவவாழ்க்கைக்கும் மனத்தைக் கொண்டு பயிற்சி செய்ய வேண்டும். அகத்துவ

Page 35
ஒழுக்கங்களையெல்லாம் உத்திமுறையிலே சித்தர்கள் விளக்குவார்கள்.
இறைவனை எப்படி வழிபடவேண்டும். சரியை தொண்டு நெறி, கிரியை மகன் தந்தையை வழிபடுகின்ற முறை; யோகம் என்பது இறைவனை தனது தோழனாகக் கருதி தோழமை யோகத்திலே ஈடுபடுகின்ற முறை. ஞானம் என்பது இந்த மூன்று முறைகளையும் கடந்த பேரின்பச் செல்வழியாகும்.
சித்தர்கள் ஒரு பெரிய இரகசியத்தை மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்கிறார்கள். ஆன்மாக்களுடைய பரிபக்குவ நிலைக்கு ஏற்ப இறைவனே குருவாகத் தோன்றி, அவர்களுக்கு தக்க வகையிலே அருள் செய்வதை மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறார்கள்.
மனத்திற்குள்ளே உள்ளதாகிய அறிவு எனும் வாளாயுதத்தை உருவி எடுத்து, இனமாகிய முப்பத்தாறு தத்துவங்களையும் விட்டொழித்து, ஆணவம், கன்மம் ஆகிய இரண்டையும் அறவே களைந்து, நினைத்த இடமாகிய தியான நிலையிலே இறையுணர்வு நிலை பெற்றுவிட்டால் உயிர்கள் அனைத்திற்கும் அதிபதியாகிய இறைவனுடைய தன்மை எய்திவிடும் என்பதை,
மனத்தில் இருந்த மதிவாள் உருவி இனத்தினை நீக்கி இரண்டற வீசி நினைத்த இடத்தே நிலை பெறுமாகில் அனைத்துயிர்க் கெல்லாம் அதிபதி யாமே
என்று மிக கடுமையாகக் கூறுகிறது திருமந்திரம், இன்னொரு பாடல், பேரறிவுநிலை நமக்கு வெவ்வேறு பேரின்பம் தருகிறது என்பதை விளக்குகிறது.
ஆமா மறிந்தேன் அகத்தின் அரும்பொருள் போமாறறிந்தேன் புகுமாறும் ஈதென்றே ஏமாப்பதில்லை இனியோர் இடரில்லை நாமா முதல்வனும் நாமெனலாமே.
“இந்தக் காயத்துள்ளே பரம்பொருள் கலந்திருக்கிறது. ஞான குருவின் அருளினாலே இந்த அகப்பொருளை உணர்ந்துகொண்டேன். பாசமெல்லாம் எனைவிட்டு நீங்கக் கண்டேன். இனி ஆசையினால் வரும் துன்பங்கள் எனக்கில்லை நானே இறைவனாகிவிட்டேன்’ என ஆர்ப்பரிக்கும் ஆனந்த நிலை சித்தர்களின் பாடல்களிற் குதூகலிக்கக் காண்கிறோம்.
எந்தத் துறையிலும் தாங்கள் சளைத்தவர்கள் அல்லர் என வாழ்ந்து காட்டியவர்கள் சித்தர்கள். உடலைப்பற்றிய ஆராய்ச்சியில் உலகையே வென்றார்கள்.
உதாரணமாக மேல்நாட்டு வைத்தியத்தைக் கற்ற நிபுணர்கள் நாடி பார்க்கின்ற பழக்கத்தைக் கையாண்டாலும் அவர்கள் துடிப்பின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிடவே நாடியைப் பார்க்கிறார்கள். துடிப்பின் எண்ணிக்கை, அதன் வேகம், அதன் படபடப்பு அல்லது நலிவு ஆகியவற்றை ஆராய்கிறார்கள். ஆனால் சித்தர்கள் இந்த உடம்பை இயக்குகின்ற அடிப்படையான நாடிகள்

மூன்று என்றும் அந்த மூன்றில் ஒன்று மிகும் போதும், குறையும் போதும் நோய் நொடிகள் வருகின்றன என்றும் கண்டார்கள். வாதம் கூடினால் உடலில் ஏற்படுகின்ற நோய் என்ன, பித்தம் கூடினால் வருகின்ற நோய் எது, சிலேப்பினம் பேசும் போது உடலின் நிலை என்ன என்பதைக் கண்டறிந்தார்கள். அது மட்டுமல்ல தொண்ணுாற்றாறு வேதியல் வினைகள் இவ்வுடலில் இடம்பெறுவதை அறியத்தருகிறார்கள்.
ஆகவே உடம்பு என்ற இந்தத் தூலப் பொருளை அறியும் பொழுது ஊனக் கண்களோடு பார்த்துச் சொல்லப்பட்ட தொண்ணுற்றாறு தத்துவங்கள் தவிர ஞானக் கண்ணோடு பார்த்துச் சொல்லப்பட்டுள்ள ஆறு ஆதாரங்களும் முக்கியம் பெறுகின்றன.
இந்த ஆறு இடங்களும் இன்றைய ஆன்ம விஞ்ஞான மொழியிலே சொல்வதாக இருந்தால் ஆறு physio psychic centres' ஆறு ஆதாரங்களைப் பற்றிய பேருண்மைகள் சித்தர்களின் பாடல்களிலே அற்புதமாக வெளிப்படுகின்றன. பருப்பொருளிலிருந்து சூக்குமப் பொருளுக்குச் செல்வதற்கு, சூக்குமப் பொருளைக் கொண்டு பருப்பொருள் ஆவதற்கும், பருப்பொருளே சூக்குமம் ஆவதற்கும் உள்ள நுட்பமான வழிகளையெல்லாம் சித்தர்களின் வாழ்வியற் பண்பு நமக்கு நுட்பமாக உபதேசிக்கிறது.
இந்தப் பேருண்மைகளைத் தவிர மனம் என்ற தத்துவத்திற்கு ஐந்துவிதமான நிலைகளைக் கண்டு சொல்லியிருக்கிறார்கள் ஜாக்கிரதம் (விழிப்பு) சொப்பனம் (கனவு) சுஷப்தி (கழுத்தி) துரியம் (வேகம்) துரியாதீதம் (அதிவேகம்) என்ற ஐந்து நிலைகள் உள்ளுலகில் இருக்கின்றன என்பதைச் சித்தர்கள் வாழ்ந்தே காட்டுகிறார்கள். உடம்பு எனும் பருப்பொருளையும் உள்ளம் என்னும் நுண் பொருளையும் உயிர் எனும் அதி நுண்பொருளையும், மூன்றையும் அறிவியலோடு சேர்ந்து ஆன்மீகக் கண்கொண்டு நோக்கி, எல்லா நாட்டுக்கும் எல்லா விஞ்ஞானிகளுக்கும் பொருந்துகின்ற முறையிலே ஆராய்ந்து, தெளிவோடு மாபெரும் உண்மைகளை உணர்த்துகின்றனர்.
சித்தர்களது விஞ்ஞான அறிவும் மெய்ஞ்ஞான அறிவும் எத்தகைய அறிவியல் நுட்பமானது என்பதற்கு ரஷியநாட்டில் நடைபெற்று வருகின்ற அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளுக்கு, வருங்காலத்திற் கூட மேலும் பயன்படுகின்ற பல கருத்துக்களை அவர்கள் முன்கூட்டி உணர்த்தியிருக்கிறார்கள் என்பதும் தெளிவாக அவர்களது பாடல்களிற் பிரதிபலிக்கின்றன.
உள்ளத்தின் ஆற்றலைக் கொண்டு, இந்த உடம்பை, நிலத்திலிருந்து ஒரு முழம், அல்லது இரண்டு அதற்கு மேலும்கூட எழுப்புகின்ற ஒரு சாதனை சித்தர்களின் பண்பு. இந்த அகஆற்றலை இன்னும் விரிவுபடுத்தி உடம்போடு வான வெளியிலே உலவுகின்ற ஆற்றலும், அதற்குரிய பயிற்சி முறைபற்றியும் சித்தர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள்.
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 36
கண் பார்வையின் மூலமாகவே ஒருவரை மயக்க நிலையில் ஆழ்த்தி விடுகின்ற ஹிப்நாடிச நிலை என்னும் ஆற்றலை நாம் கண்கூடாகப் பார்த்து விடுகிறோம். சித்தர்கள் கமன நாடிமூலமாக இந்த உடம்பைக் காற்றிலே பறந்து செல்லக்கூடிய வல்லமை படைத்ததாகச் செய்துவிடமுடியும் என்று நிரூபித்திருக்கிறார்கள். இறந்த ஒர் உடலுக்குட் சித்தர்கள் தங்கள் உயிரைச் செலுத்தி அந்தப் புதிய உடம்பில் உலவி வருவதும் தங்கள் உடம்பை ஒரு நொடியில் காற்றணுக்களாக மாற்றி, விண்வெளியில் கலந்து பின்னர் குறிப்பிட்ட இடத்தில் மீண்டும் அந்த அணுக்களை உடம்பின் பரு அணுக்களாக ஒன்று கூட்டிக் கண்முன் முன்போலத் தோன்றுகின்ற மாபெரும் சித்தியாகிய வல்லமையானது இப்போது நாம் முழுதும் அறிந்து கொள்ளமுடியாமல், அதிசயத்தோடு வியக்கக்கூடிய ஓர் அற்புதமாகவே இருக்கிறது.
ஊழி முடிவை, உடம்பின் முடிவை, ஐந்து பூதங்களின் செயலைக் கொண்டு அரிய முறையில் இந்தப் பாடல் விளக்குகின்றது.
ஒத்துநின்ற ஒங்காரம் மண்ணை யுண்ணும் உருவியந்த மண்சென்று சலத்தை உண்னும் பத்திநின்ற சலமதுதான் தீயை யுன்னும் பாங்கான திசென்று காலை யுன்னும் வெத்திநின்ற கால் சென்று விண்ணை யுன்னும் விழுந்தப்பால் சடமென்னும் வேதாந்தப் பேச்சு முத்தி கண்டு கூடுவது மெந்தக் காலம்? மூடரே மதுவையுண்டு மேல் பாரீரே.
பாடலில் வருகின்ற ஓங்காரம் உடம்பின் உச்சியிலுள்ள ஞான நிலையின் இயக்க நிலை. கால் என்பது காற்று. மது என்பது ஆறு ஞான ஆதார நிலைகளை இயக்க ஊறும் அமுதம், அதனை உண்ண, உண்ண உயிராற்றல் பெருகும். இதுவே சித்தர்களின் யோக ரகசிய வாழ்வியற் பண்பாகும். (2 to/7.)
சித்தன்னவாசல்
இந்திய ஓவியக்கலை வரலாற்றில் - குறிப்பாக தமிழக ஒவியக் கலை வரலாற்றில் - கணிப்பிடத்தக்க சிறப்பும் தொன்மையும் வாய்ந்த ஒவியங்களைக் கொண்ட ஒரு இடமாக விளங்குவது சித்தன்னவாசல். குகைக் கோயிலாக விளங்கும் சித்தன்னவாசல் சமனசார்புடையதாகவே கருதப்படுகிறது. இடபத்தைச் சின்னமாகக் கொண்ட இடL தீர்த்தங்கரர் என்னும் ஆதிநாதருக்குரிய கோயிலாக இதனை ஆய்வாளர்கள் கொள்கிறார்கள். கருவறையின் உள்ளே அமர்ந்த கோலத்தில் விளங்கும் மூவருள் நடுவிலுள்ளவர் இடபதிர்த்தங்கரராகலாம் என்பது அவர்கள் கருத்து.
சித்தன்னவாசல் ஒவியங்களுள் கலாவிமர்சகர்களின் கருத்தை மிகவும் கவர்வன மண்டபத் தூண்களிற் காணப்பெறும் ஆடல் மகளிர் இருவரின் வண்ண ஒவியங்களாம். அம்மகளிரின்
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

ஆடற்கோலம் பரதமுனிவரின் நாட்டிய சாஸ்திரம் கூறும் நாட்டியக் கரணங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. அவற்றுள் ஒன்று நடராஜ வடிவத்திலுள்ள ஆடற்கரணத்தை ஒத்ததாகும். பெண் வெறுப்பினையும், 3566)6) மறுப்பினையும் தங்கள் கோட்பாடுகளாகக் கொண்ட சமணர்தம் கோயிலில் இத்தகைய கவர்ச்சிமிகு மகளிரின் ஓவியக்கோலம் விளங்குவது குறித்து அறிஞர்கள் தங்கள் வியப்பினைத் தெரிவித்துள்ளனர். பெண்களின் அழகிலும் கலையின் கவர்ச்சியிலும் தடுமாற்றமுறாத தம் மனப்பக்குவத்தினை உணர்த்துதற்காக இவை வரையப்பட்டனவோ என்று அவர்கள் அமைதிகான முயல்வர்.
சித்தன்னவாசல் ஒவியங்களுள் அடுத்துக் குறிப்பிடத்தக்கது மூன்று மனித உருவங்களைக் கொண்ட மற்றோர் ஓவியமாகும். இது சித்தன்னவாசல் தென்புறத் தூணின் அருகே மண்டபத்தினுள் நுழையுமிடத்திற் காணப்பெறுகிறது. அம்மூன்று மனித உருவங்களுள் ஒன்று எழிலார்ந்த முடிபுனைந்து பெருமிதம் பொலிந்த வதனத்துடன் விளங்கும் அரசனுடையது. அவன்பின்னே கவின்மிகு தலையலங்காரத்துடனும் நளினத்துடனும் விளங்கும் எழிலுரு அவ்வரசனது தேவிக்குரியது. இந்த இருவருக்கும் எதிரில் காவியுடுத்த துறவுக்கோலத்தில் மூன்றாவது உருவம் விளங்குகிறது. இவ்வோவியம் மிகவும் உருக்குலைந்த நிலையிலேயே காணப்படுகிறது. இவ்வோவியத்தில் விளங்கும் மூன்று உருவங்களுள் முன்னைய இரண்டையும் அர்த்தநாரி என்பர் சிலர். மகேந்திர வர்மனும் தேவியும் என்பர் சிலர். இன்னுஞ்சிலர் அக்காலத்தில் ஆட்சிபுரிந்த பாண்டிய அரசன் பூீமாற பூரீவல்லபனும் அவன் தேவியும் என்பர். அவர்கள் அவ்வோவியத்தில் விளங்கும் துறவுக்கோல உருவை சமணத்துறவியான மதுரை ஆசிரியர் இளங்கெளதமருடையது என்பர்.
சித்தன்ன வாசலில் விளங்கும் தாமரைப் பொய்கை ஒவியம் தனித்துவமானதாகக் கருதப்படுகிறது. நீர் நிரம்பிய பெரிய தடாகம் ஒன்று; அதில் ஏராளமான தாமரை மலர்கள்; பல்வேறு வகையான மீன்கள் துள்ளிக் குதிக்கின்றன; அங்குமிங்குமாக அன்னங்களும் வாத்துக்களும் உலவுகின்றன. யானைகள், எருமைகள், மனிதர்கள் என்று நீர் விருப்புடைய உயிர்கள் பலவும் அத்தடாகத்திற் காணப்படுகின்றன. யானைகள் ஆணும் பெண்ணுமாக தாமரை மலர்களை துதிக்கையாற் பறித்து நிற்கின்றன. துதிக்கையால் நீரை அடித்து விளையாடுகின்றன. இந்த ஆரவாரத்தில் பறவைகள் பறக்கின்றன. எருமைகள் எந்தச் சலனமுமின்றி நீருட் கிடக்கின்றன. தடாகத்தின் ஒரு புறத்தே இடைவரை ஆடை அணிந்த இரு மனித உருவங்கள் நீருள் இறங்குகின்றன. முன் செல்பவர் இடக்கரத்தில் குடலையைத் தாங்கியபடி வலக்கரத்தால் மலர் பறிக்கிறார். பின்னாக வருபவர் கையில் தாமரை மலரைத் தாங்கி நிற்கிறார். தடாகத்தின் மற்றோர் புறத்தில் ஒருகையில் அல்லியும் மறுகையில் தாமரையுமாக ஒருவர் நிற்கிறார். இவ்வாறாக அத்தடாகம் விளங்குகின்றது.

Page 37
“மகாவீரரை அவர்தாய் கருத்தரித்தபோது பதினான்கு நன்நிமித்தங்களைக் கண்டார்; அவற்றுள் ஒன்று தாமரை பொய்கை. மானசரஸ் என்ற பெயர் பெற்ற அப்பொய்கையில் பறவைகளும் மிருகங்களும் விளையாடித் திரிந்தன அப்பொய்கையாக இப்பொய்கை இருக்கக்கூடும்” என்பர் சிலர் அவர்களே மகாவீரர் நல்லறம் போதித்த கதையுடன் தொடர்புடைய வேறு ஒரு பொய்கையாகவும் இது இருத்தல் கூடும் என்பர்.
அக்கதை வருமாறு: ஒரு தாமரைப் பொய்கையில் மலர்களும் பறவைகளும் மிகுதியாக இருந்தன. அதன் நடுவே அழகுமிக்க பெரிய வெள்ளைத் தாமரையொன்று மலர்ந்திருந்தது. அப்பொய்கைக் கரைக்கு வந்த ஒருவர் தம்மை எல்லா ஆற்றலும் வாய்ந்தவராகக் கருதிக்கொண்டு அவ்வெண்தாமரையைப் பறிப்பதற்காகப் பொய்கையுள் இறங்கிச் சென்றார். சென்றவர் சேற்றுள் அழுந்தி இறந்தார். இவ்வாறே வேறும் மூவர் முயன்று சேற்றுள் அழுந்தி இறந்தனர். சிலகாலம் கழித்து ஐந்தாமவராக ஒரு முனிவர் வந்தார். அவர் பொய்கைக் கரையிலிருந்தபடியே "அழகிய தாமரையே வா’ என அழைக்கவே அத்தாமரையும் வந்து அவர் கையிற் சேர்ந்தது. இக்கதையில் பொய்கையானது உலகத்தையும், சேறானது போகங்களையும், சேற்றில் அழுந்திய நால்வரும் பொய்ச்சமயவாதிகளையும் குறிப்பதாகக் கொள்வர். கரையில் நின்ற முனிவர் அறத்தையும், வெண்தாமரை சமணர்தம் குறிக்கோளான பரிநிர்வாணத்தையும் குறித்து நிற்பதாகக் கொள்வர். ஆனால் சித்தன்னவாசல் ஒவியத்தில் வெள்ளைத் தாமரையோ, மலர்பறிக்க வந்த நால்வரோ, கரையில் தவமுனிவரோ இல்லையாதலால் இப்பொய்கை குறித்து நிற்பது அக்கதையை அல்ல என்றும், மகாவீரரின் வரலாற்றில் வரும் சமவசரணம்' என்னும் பொய்கையே அவ்வோவியத்திற் சித்திரிக்கப்பட்டிருப்பது என்றும் வேறு சிலர் கொள்வர். மகாவீரரின் நல்லுரைகேட்கும் பேறுபெற்ற நல்லோர்கள் (பவ்யர்) கடந்து செல்லும் பூமிகளுள் இரண்டாவதான காடிகாபூமி யில் விளங்கும் சமவசரணம் எனும் அப்பொய்கை பறவைகளும் விலங்குகளும் நிறைந்து விளங்குவது. அப்பொய்கையே இது என்றும் இப்பொய்கையானது திருப்பருத்திக்குன்றம், திருமலை ஆகிய புகழ்பெற்ற சமணக்கோயில்களிலுள்ள ஒவியங்களிலும் சித்திரிக்கப் பெற்றுள்ளது என்றும் அவர்கள் கூறுவர்.
சித்தன்ன வாசல் ஒவியங்கள் அஜந்தா ஒவியங்களைப் போலவே சுதைபூசி சுவர்களில் வண்ணக் கலவைகளால் வரையப்பட்டவையாகும். இவ்வோவியங்களை வரைதற்கு அநுசரணை புரிந்தவனாக பல்லவ மன்னனும் கலாவிநோதனுமாக விளங்கிய மஹேந்திரவர்மன் கருதப்படுகிறான். அவன் சித்திரகாரப் புலி’ என்ற சிறப்புப் பட்டம் கொண்டிருந்தமை கருதத்தக்கது. ஆனால் இப்பணிக்கு அநுசரணை செய்தவன் மஹேந்திர பல்லவனல்ல, பாண்டிய மன்னனே என்ற கருத்தும் ஆய்வுலகில் உள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. எவ்வாறாயினும் இவ்வோவியங்கள் ஏழாம் நூற்றாண்டை ஒட்டிய காலப்பகுதிக்கு உரியனவாக - அஜந்தா ஒவியங்களின் சமகாலத்தனவாகக் கொள்ளப்படுகின்றமை கருதத்தக்கது. (க, இர)

11
சித்தாந்த சாத்திரங்கள்
செவசித்தாந்தம் கூறும் முப்பொருள் உண்மைகளையும், கோட்பாடுகளையும் முறைப்படுத்தி உணர்த்தும் பதினான்கு செந்தமிழ் நூல்கள் சித்தாந்த சாத்திரங்கள் எனப்படும். இவையே தமிழ்ச் சைவசித்தாந்த சாத்திரம் என அழைக்கப்படுவன. சாசனஞ் செய்வது சாத்திரம் ஆகும். சாசனம் என்னும் சொல்லுக்கு ஒழுங்கு ஆணை எனப் பிற பெயர்களும் உள்ளன. இவ்வகையில் சைவசித்தாந்தம் கூறும் முப்பொருளுண்மைகளை ஒழுங்குபடக் கூறுதல் பற்றியும், சற்குரு வடிவில் தோன்றி இறைவன் தன் ஆணையை இந்நூல்கள் வடிவில் உணர்த்தல் பற்றியும் இவை சாத்திரம் எனக் கூறப்படும்.
சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கையும் முதன் முதலில் மதுரை நாயகம்பிள்ளை என்பவர் 1886 ஆம் ஆண்டில் அச்சிட்டுதவினார். இவர் தமது சிவஞான போத மூலப் பதிப்பின் முகவுரையில் நூல் வரலாறு, நூற்சிறப்பு, நூற்கருத்து, நூற்பாடற்றொகை, சூரணித்தொகை என்பவற்றைக் கூறி, அதன் பின்னர் சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கையும் உணர்த்தும் பின்வரும் வெண்பாவைத் தருகின்றார்.
உந்திகளிறு உயர்போதம் சித்தியார் பிந்திருபா உண்மை பிரகாசம் - வந்த அருட் பண்புவினா போற்றிக்கொடி பாசமிலா நெஞ்சுவிடு உண்மை நெறி சங்கற்ப முற்று இவ் வெண்பாமூலம் அறிய வரும் பதினான்கு சித்தாந்த
சாத்திரங்கள் மேல்வருவனவாகும் திருவுந்தியார், திருக்களிற்றுப்
படியார், சிவஞானபோதம், சிவஞான சித்தியார், இருபா இருபஃது, உண்மை விளக்கம், சிவப்பிரகாசம், திருவருட்பயன், போற்றிப் பஃறொடை, கொடிக்கவி, நெஞ்சுவிடுதூது, உண்மை நெறி விளக்கம், சங்கற்ப நிராகரணம்.
இதன்படி சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கு என வழங்கும், வழக்கம் மதுரை நாயகம் பிள்ளை என்பவர் காலத்தில்தான் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டுமென்று கருத இடமுண்டு.
காஞ்சி நாகலிங்கமுனிவர் என்பவர் பதினான்கு சித்தாந்த சாத்திரங்கள் முழுவதையும் உரையுடன் ஒரே தொகுதியாக 1897ஆம் ஆண்டிற் பதிப்பித்தார். இவரே முதன் முதல் சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கிற்கும் சித்தாந்த சாத்திரங்கள் என்று பெயர் கொடுத்தவர் ஆவர். மதுரை நாயகம் பிள்ளை சித்தாந்த சாத்திரங்கள் என்று மட்டுமே குறிப்பிடுகின்றார்.
சித்தாந்த சாத்திரங்கள் “மெய்கண்ட சாத்திரங்கள்’ என்று அழைக்கப்படக் காரணம் பெரும்பான்மையான சாத்திர நூல்கள் மெய்கண்ட தேவர் வழிவந்த சந்தான ஆசிரியர்களால் (ஞானபரம்பரையினர்) இயற்றப்பட்டவை என்பதனாலாகும்.
இந்துக்

Page 38
மனித வாழ்வியலின் உண்மைகளை உள்ளவாறு கண்டுணர்ந்து வகுத்து விளக்குகின்ற நூல்களாதலால் இவற்றிற்கு மெய்கண்ட நூல்கள் எனும் பெயர் பொருந்துவ தாயிற்று என்றும் அறிஞர் கூறுவர்.
பதினான்கு தமிழ்ச் சித்தாந்த சாத்திரங்களில் இடம்பெறும் சைவசித்தாந்தப் பொருள் நிலை தனித்தனி நோக்கத்தன.
திருவுந்தியார்
திருவியலூர் உய்யவந்ததேவநாயனார் அருளிய திருவுந்தியார், சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கினுள்ளும் முதலாவதாக வைத்து எண்ணப்படும் சிறப்பினை உடையது. திருவுந்தியாரும், அதனை அடியொற்றி எழுந்த திருக் களிற்றுப்பாடியாரும் மெய்கண்டதேவரின் சிவஞான போதத்திற்குக் காலத்தால் முற்பட்டவை. எனவே அவை இரண்டையும் முதலிற் கூறி, அதன் பின்னரே சித்தாந்த முதல் நூலாகிய சிவஞான போதத்தைக் கூறுவது என்ற மரபு காணப்படுகின்றது.
திருவுந்தியார், நாற்பத்தைந்து கலித்தாழிசைகளைக் கொண்டு விளங்குகின்றது. ஒவ்வொரு தாழிசையிலும் இரண்டாவது, மூன்றாவது அடிகள் “உந்தீபற” என்று முடிவுறுகின்றன.
திருவாசகத்திலும் இருபது தாழிசைகளைக் கொண்ட திருவுந்தியார் என்னும் பகுதி இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
உந்தி பறத்தல் என்பது, விளையாடும் பெண்டிர் இருகைகளையும் இரு மருங்கும் நேராக நீட்டிக் கால் விரல்களின் மேல் பாடிச் சுழன்று மகளிர் ஆடும் ஒர் ஆட்ட வகையாகும். இது பல்வரிக் கூத்துக்களில் ஒன்று என்றும் தெரிய வருகின்றது. இந்நூலில் உள்ள பாட்டு வரிகளுள் முதல் இரண்டினை ஒரு பெண் கூற, கருத்து வகையில் அவற்றைத் தொடர்ந்து முற்றுவிப்பதாய் மூன்றாம் அடியை மற்றொருத்தி கூறுவதாகக் கூறும்படி தொடர்கள் அமைந்துள்ளன.
திருவுந்தியாரில் உள்ள, உந்தீபற என்பது விளையாட்டுப் பாடலுக்குரிய மகுடமாக அமைந்துள்ளது. ஏனைய பாடற் பகுதிகளே பொருளுணர்த்துவனவாயுள்ளன. இவ்வாறன்றி, “உம்முடைய தீமைகள் பறந்து போகுமாறு நிற்பீர்” எனவும் உந்தீபற என்பதற்குப் பொருள் கூறுவதுண்டு.
இந்நூல் பிற சித்தாந்த சாத்திர நூல்கள் போல முப்பொருள் இயல்புகளை அளவை முறையில் கூறாது உபதேச முறையில் தமக்கு ஏற்பட்ட உணர்வின் அனுபவங்களை வெளியிடும் பாடல்களையுடையது.
இந்நூல் கூறும் பொருள் நிலையைச் சாதனமும் பயனும், ஆதார நிராதர யோகங்கள், இன்புறு நிலை, பெறுதற்கரிய
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

தத்துவ உணர்வு, வாசியோகம், பாசவீடு, சிவப்பேறு, அணைந்தோர் தன்மை, பரமுக்தியின் இயல்பு, உய்யும் நெறி, குருவாழ்த்து, நூற்பயன் எனப் பகுத்து நோக்கலாம். திருவுந்தியார் யோக நெறியையும், ஞான நெறியையும் விளக்குகின்ற நூலாக அமைந்துள்ளது. சைவ சித்தாந்தச் செந்நெறியில் நின்று ஆசிரியர் எய்திய பேரின்ப அனுபவத்தை இந்நூல் இயம்புகின்றது. சொல்லுக்கு அடங்காத இன்பத்தைச் சொல்ல வருகின்ற ஆசிரியர், தமது பாடல்கள் பலவற்றிலும், குறியீட்டுச் சொற்களாலேயே உணர்த்துகிறார். இதன் விளைவாகப் பல பாடல்கள் பிசிச் செய்யுள்களைப் போலவே அமைந்துள்ளன.
கிடந்த கிழவியைக் கிள்ளி எழுப்பி உடந்தையுடனே நின்று உந்தீபற உன்னையே கண்டது என்று உந்தீபற
பொற்கொழுக் கொண்டு வரகுக்கு உழுவது என அக்கொழு நீ அறிந்து உந்தீபற அறிந்து அறியா வண்ணம் உந்தீபற
முத்தி முதலுக்கே மோகக் கொடி படர்ந்து அத்தி பழுத்தது என்று உந்தீபற அப்பழம் உண்ணாதே உந்தீபற என்பன போன்ற பல பாடல்கள் இதற்கு எடுத்துக் காட்டாக அமைகின்றன. திருவுந்தியாரின் முதற்பாடல்,
அகளமாய் யாரும் அறிவு அரிது, அப்பொருள் சகளமாய் வந்தது என்று உந்தீபற தானாகத் தந்தது என்று உந்தீபற என வருகின்றது. உயிர் பதிப்பொருளில் இருந்து வேறுபட்டது. எனவே, பரம்பொருளை அப்பொருள் என்று சுட்டுச் சொல்லால் ஆசிரியரும் குறித்தார். பரம்பொருள் அங்கிங் கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்திருப்பதே ஆயினும், கட்டுண்ட நிலையில் உள்ள உயிர்களுக்கு அது எட்டாப் பொருளாகவே உள்ளது. இதனையே ஆசிரியர்'அப்பொருள்' என்ற சேய்மைச் சுட்டினாற் பெறவைத்தார்.
சைவ சித்தாந்தம் மிகத் தெளிவாக இறைவன் உருவம் உடையவனல்லன். அருவுருவம் உடையவனல்லன். அருவமான வனுமல்லன் என்று மூன்றையும் கூறி “நிறுத்துவன் நினைத்தமேனி நின்மலன் அருளினாலே’ (சிவஞான சித்தியார் 65) என்று வரையறை செய்கின்றது. அதாவது இறைவன் தன்னியல்பிலே உருவம் கடந்தவன். அவன் உயிர்கள்மீது கொண்ட பெருங் கருணையினால் அருவுருவத் திருமேனியும், உருவத் திருமேனியும் தரித்துக்கொண்டு உயிர்களின் கருமேனியைக் கழிப்பதற்காகக் காட்சி தருகின்றான். இக்கருத்துக்கள் சிவஞானபோதம், சிவஞான சித்தியார் போன்ற சாத்திர நூல்களில் மிக விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றையே "அகளமாய் நின்றது” என்ற சொற்களாலும், “சகளமாய்த் தந்தது” என்ற சொற்களாலும் உய்யவந்த தேவநாயனார் இத்தாழிசையில் மிகச் சுருக்கமாக

Page 39
எடுத்துரைத்துள்ளார். சிவபெருமானின் திருமேனி அவனது கருணையே வடிவானது என்பது சைவ சித்தாந்தத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகின்ற கொள்கையாகும். இக்கருத்தே, "தானாகத் தந்தது” என்ற சொற்களால் இங்கு உணர்த்தப்பட்டுள்ளது.
திருவருளை ஆன்மா பற்றும் முறைமையை,
பற்றை அறுப்பது ஒர் பற்றினைப் பற்றில்அப் பற்றை அறுப்பர் என்று உந்தீபற பாவிக்க வாரார் என்று உந்தீபற என்னும் பாடல் விளக்குகின்றது.
உலகப் பற்றினை விடுவதே சிவத்தைப் பற்றுவதற்கு வழியாகும். ஆன்மா உலகியலில் ஆட்பட்டுப் பழகிவந்த பழக்கத்திலிருந்து எளிதில் விடுபடுவதில்லை. உலகப் பற்றை விடுவதற்குப் பழகிய பழக்கத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும். மனத்தைப் பழகிய வழியில் செல்லவிடாமல் மன மாற்றம் செய்ய வேண்டும். இது திருவுந்தியாரில்,
பழக்கம் தவிரப் பழகுவது அன்றி உழப்புவது என் பெனே உந்தீபற ஒரு பொருளாலே என்று உந்தீபற என வருகின்றது.
சிவானுபவத்தில் அழுந்தி நிற்பவர்கள் அதனைக் கைவிட்டு விடாமல் அதில் உறுதியுடன் நிற்பவர்கள் என்பதை,
வித்தினைத் தேடி முளையைக் கைவிட்டவர் பித்து ஏறினார்கள் என்று உந்தீபற பெறுவது அங்கு என்பெனே உந்தீபற. என்னும் பாடல் விளக்குகின்றது.
சிவன் குரு வடிவில் வந்து அருள் செய்யும் பான்மையும், ஆன்மா சிவமாம் தன்மையைப் பெற்றுச் சிவானந்தத்தை அனுபவிக்கும் திறனும் திருவுந்தியாரில் நன்கு விளக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குரிய அரிய சைவ சித்தாந்தக் கருத்துக்கள் இந்நூலில் இடம் பெற்றுள்ளன.
திருக்களிற்றுப் படியார் சைவ சித்தாந்த சாத்திர நூல்களின் வரிசையில் இரண்டாவது நிற்பது திருக்களிற்றுப் படியார் ஆகும்.
முன்னே தோன்றிய திருவுந்தியார் முதல் நூலாய் அமைய, அதன் வழித் தோன்றிய திருக்களிற்றுப்படியார் வழிநூலாயிற்று. இவ்விரண்டும் மூலமும் உரையும் போல் விளங்குவன, பொருள் வகையால் ஒன்றே என்னும்படி நெருங்கிய தொடர்புடையன.
திருக்களிற்றுப்படியாரின் ஆசிரியர் திருக்கடவூர் உய்யவந்ததேவர் ஆவர். அவர் இந்நூலை நூறு வெண் பாக்களில் அருளிச் செய்துள்ளார். அவர் திருவுந்தியாரின் ஆசிரியராகிய திருவியலூர் உய்யவந்ததேவரின் மாணவராகிய திருவியலூர் ஆளுடைய தேவநாயனாரின் மாணவர் ஆவர்.
1994.80

திருக்களிற்றுப் படியாரில் உள்ள இரண்டு செய்யுட்கள் இதன் ஆசிரியருக்குக் குரு பரம்பரையில் ஞானநூற்பொருள் கிடைத்த வரலாற்றைக் குறிப்பனவாய் அமைந்துள்ளன.
“தன் முனைப்புடன் கூடிய அறிவு கெட்டுத் திருவருளில்
நிலைத்து நின்று யான் அறிந்த உண்மைகளை ஞானத்தில் வேட்கையுடையார் கேட்டுணர்க என்று கூறி, ஒருவர் எனக்கு உபதேசம் செய்தார். உய்ய வந்த தேவராகிய அக்குருநாதர் சொல்லியவாறே யான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன். என்னை ஆட்கொண்ட குருவாகிய ஆளுடைய தேவர் எனக்கு உணர்த்திய அப்பொருளை, மாணவனாகிய உனக்கு யான் இப்பொழுது உணர்த்தலுற்றேன்” என்று திருக்கடவூர் உய்யவந்த தேவர் நூலின் தொடக்கத்தில் முன் ஆசிரியர்களாகிய இருவரையும் குறிப்பிட்டுள்ளார். இது திருக்களிற்றுப்படியாரில்,
என்னறிவு சென்றளவில் யான்நின்று அறிந்தபடி
என்னறிவிலார் அறிக என்றொருவன் - சொன்னபடி
சொல்லிக்கேள் என்று ஒருவன் சொன்னான் எனக்கு
அதனைச்
சொல்லிக் கேள் யான் உனக்கு அச் சொல் (செய், 3) எனவரும். இங்கு, என் அறிவு சென்ற அளவில் யான் நின்று அறிந்தபடி சொன்ன ஒருவன், ஆளுடைய தேவர் ஆவர். யான் உனக்கு அச்சொல் சொல்லக் கேள் என்று அருளியவர் இந்நூல் ஆசிரியர் ஆவர்.
நூலின் இறுதியில் தமது ஞானாசிரியராகிய ஆளுடைய தேவரின் பெருமையையும், அவர் தம்மை ஆட்கொண்ட திறத்தையும், எடுத்துரைத்துப் போற்றியுள்ளார். அச்செய்யுள் திருக்களிற்றுப்படியாரில்,
ஆளுடையான் எந்தரமும் ஆளுடையானே அறியும் தாளுடையான் தொண்டர் தலைக்காவல் - நாளும் திருவியலூர் ஆளும் சிவயோகி இன்று என் வருவிசையை மாற்றினான் வந்து (செப்.96) எனவரும் இச் செய்யுளில் தம்மை ஆட்கொண்டருளிய குருநாதரின் பெயர் 'ஆளுடைய தேவர் என்பதையும், அவர் திருவியலூரில் வாழ்ந்தவர் என்பதையும், தகுதி சிறிதும் இல்லாத தன்னையும் ஆட்கொண்டு யான் எனது என்று முனைந்து செயற்படும் வேகத்தை மாற்றினார் என்பதையும் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளமை காணலாம்.
சிதம்பரத்தில் நடராஜர் ஆனந்தக் கூத்து ஆடுகின்ற அரங்கினை ஏறிச்சென்று அடைவதற்கு ஐந்து படிகள் உள்ளன. அவை பஞ்சாக்கரப்படிகள் எனப்படும். அப்படிகளின் இருபக்கங்களிலும் பக்கத்திற்கு ஒன்றாகக் கல்லால் அமைக்கப்பட்ட இரு களிறுகள் துதிக்கையை நீட்டி இருப்பது போல் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அதனால் அப்படிகளைத் திருக்களிற்றுப்படி என்று வழங்குதல் மரபு. சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் சிதம்பர நடராசரை வழிபடச் சென்று நின்ற நிகழ்ச்சியைச் சேக்கிழார் பெரியபுராணத்தில், “செய்தவப் பெரியோன் சென்று தாழ்ந்து எழுந்தான் திருக்களிற்றுப்படி
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 40
மருங்கு” (தடுத்தாட் கொண்ட புராணம், 106) எனக் குறிப்பிடுவது நோக்குதற்குரியதாகும். இத்தகைய சிறப்பு மிக்க சிதம்பர நடராசனின் சந்நிதியில் உள்ள திருக்களிற்றுப்படியில் இந்நூலை வைக்க அதனைக் கல்லால் இயன்ற யானை, தன் துதிக்கையால் எடுத்து நடராஜப் பெருமானின் திருவடியில் வைத்ததெனவும், அதில் இருந்து இந்நூல் திருக்களிற்றுப் படியார் என்னும் பெயரினைப் பெற்றது எனவும் கூறுவர்.
ஞானசிரியரின் உபதேசமே சாத்திரப் பொருள்களைத்
தெளிவுபடுத்தவல்லது என்ற கருத்து திருக்களிற்றுப்படியாரில்,
சாத்திரத்தை ஒதினார்க்குச் சற்குருவின் தன் வசன
மாத்திரத்தே வாய்க்கும் நலம் வந்துதுமோ-ஆர்த்த கடல்
தண்ணிர் குடித்தவர்க்குத் தாகம் தனிந்திடுமோ
தெண்ணிர்மை யாய் , இதனைச் செப்பு எனவரும். அருளாசிரியர் இன்றித் தாமே நூல்களை ஒதி உணர்ந்து கொள்ளமுடியும் என்று எண்ணிக் கற்க முயல்வது, கடல் நீரை நேரே பருகித் தாகத்தைத் தணித்துக் கொள்ள முயல்வது போன்றது என்று இச்செய்யுள் கூறுகிறது. குருமொழி வழியில் அறிவுபெறுதலன்றிச் சாத்திரம் பயன் தராது என்பது இதன் நுண்பொருள் ஆகும்.
உயிருக்குயிராய் உள்ள இறைவனே பக்குவம் வந்தபொழுது ஞானகுருவாய், வெளிப்படுவான் என்பதும், பக்குவம் இல்லாத பொழுது அவன் வெளிப்படான் என்பதும் சைவசித்தாந்தத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடாகும். தாயன்பே, பாலும் கண்ணிருமாய் வெளிப்படுதல் போல, உயிருக்குப் பக்குவம் வராத பொழுது நுண்ணியனாய் மறைந்து நின்ற இறைவனே பக்குவம் வந்த பொழுது குருவடிவாய் வெளிப்பட்டுத் தோன்றுவான் என்பது திருக்களிற்றுப் படியாரில்,
சுரந்த திருமுலைக்கே துய்ய சிவஞானம் சுந்துண்டார் பிள்ளையெனச் சொல்லச் சொல்லச்-சுரந்த தனமுடையார் தென்பாண்டி மாதேவி தாழ்ந்த மனமுடையார் அன்பிருந்தவாறு (செப்.54) என வருகின்றது. பாலும், கண்ணிரும் அன்பின் வடிவம் என்பது இச் செய்யுளில் நுட்பமாக உணர்த்தப்பட்டுள்ளது. மற்றும் மங்கையற்கரசியின் அன்பின் திறத்தையும் இச்செய்யுள் சுட்டி நிற்கின்றது. இந்நூலில் சீவன் முத்தர் இயல்பு விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. சீவன் முத்தர்கள் தமது உணர்வை உலகப் பொருள்களின் புறத்தே செலுத்தாமல் அகத்தே சிவத்தோடு பொருத்தி நின்று பேரின்பத்தைத் துய்த்த வண்ணமிருப்பர் (69). இவர்கள் சிவமாம் தன்மை பெற்று விளங்குவதால் சிவத்தின் ஆணையில் சீவன் முத்தர்களது செயல்கள் யாவும் சிவன் செயலாகவே நிகழ்த்தப்படும்.(69) என்று இந்நூல் குறிப்பிடுகின்றது. சீவன் முத்தர்கள், அத்தகைய வல்லமை வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் என்பதைச் சுட்டவே திருஞானசம்பந்தர் (70), திருநாவுக்கரசர்(71), சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்(72), மாணிக்கவாசகர் (73) ஆகிய நால்வர் செய்த செயற்கரிய அற்புதச் செயல்கள் பலவற்றை இந்நூல் குறிப்பிடுகின்றது.
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

சைவத்தில் வன்பக்தி என்ற புதிருக்கு விடை கூறுவதாக அமைந்து விளங்குவது இந்நூலாகும். சீவன் முத்தர்களின் பத்திச் செயற்பாடுகளை, இந்நூலாசிரியர், மெல்வினை வல்வினை எனக் கூறுபடுத்தி வல்வினைகளும் நல்வினைகளாய் முத்திப்பேறு நல்கும் நுட்பத்தைப் புலப்படுத்துகின்றார்.
சரியை, கிரியை சார்பானவை மெல்வினை என்றும், சிறுத்தொண்டர் செயல் போல்வன வல்வினை என்றும் இந்நூல் குறிப்பிடுகின்றது. இவ்வகையிற் சண்டீசர் தாதையைத் தாளற வீசியதும், அரிவாட்டாய நாயனார் தம் கைவாளால் தம் மிடறரிந்ததும் வல்வினையின்பாற் படுதலை இந்நூல் குறிப்பிடுகின்றது.
இத்தகைய சைவசித்தாந்த நுட்பங்கள் பலவற்றைக் கூறும் இந்நூல், அம்மையப்பராக விளங்கும் சிவனை வாழ்த்தும் முறைமையுடன் (100) நிறைவு பெறுகின்றது.
சிறப்பு நூலாகிய திருக்களிற்றுப் படியாரைச் சாத்திர உரையாசிரியர் பலரும் குறிப்பிட்டுள்ளனர் என்பது ஒன்றே இந்நூலின் பெருமைக்குப் போதிய சான்றாகும். சிவஞான முனிவர் தமது மாபாடியத்தில் ஏழு இடங்களில் இதன் செய்யுள்களை எடுத்தாண்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
சிவஞான போதம்
சிவஞானபோதம், சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கினுள் மணிமுடியாய் விளங்கும் சிறப்பிற்குரிய நூலாகும். இந்நூலை அருளிச் செய்த மெய்கண்டதேவர் கி.பி. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். மெய்கண்டதேவர் என்பது அவருக்கு வழங்கிய சிறப்புப் பெயராகும். பொய்யைப் பொய் என்று கண்டு நீக்கி மெய்யைக் கண்ட காரணத்தால் அச்சிறப்புப் பெயரைப் பெற்றார். அவரது இயற்பெயர் சுவேதவனப்பெருமாள் என்பதாகும்.
அவர் அருளிய சிவஞானபோதம் சொற் செட்டும், பொருட் செறிவும், திட்பமும், நுட்பமும் உடைய ஒரு தலையாய சைவ சித்தாந்த முதல் நூலாக விளங்குகின்றது.
இந்நூல் பன்னிரண்டு சூத்திரங்களால் ஆனது. சூத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றும் மூன்றடிகள் அல்லது நான்கடிகள்
9–50)L–U J6ÜT.
சூத்திரத்தின் பொருள் ஐயம், திரிபுகளுக்கு இடமின்றி விளங்குதற் பொருட்டு ஒவ்வொரு சூத்திரத்திற்கும் கருத்துரையும், சுருக்கமான பொழிப்புரையும் மெய்கண்டதேவர் செய்துள்ளார். அப்பொழிப்புரை வார்த்திகம்' எனப்படும். அவ்வார்த்திகப் பொழிப்புரை பின்வருமாறு அமைந்துள்ளது.
ஒவ்வொரு சூத்திரத்தையும் அதன் பொருள் நிலையை வைத்துப் பல கூறுகளாக ஆசிரியர் வகுத்துள்ளார்.

Page 41
ஒவ்வொரு சூத்திரமும் பொருட் பிரிவு செய்யப் பெற்று, ஒவ்வோர் கூறாக (அதிகரணமாக) வகுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அவ்வாறு வகுத்துக் கொள்ளும் கூறு அல்லது பகுதியே அதிகரணம் எனப்படும்.
ஒவ்வொரு கூறிலும் (அதிகரணத்திலும்) மேற்கோள், ஏது, எடுத்துக்காட்டு என்னும் மூன்று உறுப்புகள் இடம் பெறும். மேற்கொள் என்பது சூத்திரத்திலிருந்து பெறப்படும் கருத்தமைவு ஆகும். எது என்பது அம்மேற்கோளை நிறுவுவதற்கு ஆசிரியர் உரைப்பதாகும். எடுத்துக்காட்டு என்பது அந்த ஏதுவை வலியுறுத்துவதற்கு வருவதாகும். இம்மூன்றினுள் மேற்கோளும், ஏதுவும் உரைநடையாய் அமைந்தவை. எடுத்துக் காட்டு செய்யுளாய் அமைந்தது. இவ்வாறு ஒவ்வோர் அதிகரணமும் பொருள், ஐயப்பாடு, பிறர்பக்கம், சித்தாந்தத் துணிபு, இயைபு என்ற ஐந்திற்கும் நிலைக்களமாக விளங்குகின்றதெனலாம்.
சிவஞானபோதம் பிரமசூத்திர அமைப்பில் பிரமாண இயல், இலக்கண இயல், சாதன இயல், பயன் இயல் எனும் நால்வகை அமைப்பில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
சிவஞானபோதத்தின் முதல் ஆறு சூத்திரங்கள் பொது அதிகாரம் எனவும் , பின் ஆறு சூத்திரங்கள் உண்மை அதிகாரம் எனவும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. பொது அதிகாரம் பிரமான இயல், இலக்கண இயல் எனும் இரு பகுதிகளை உடையது. பிரமாணம் பொருள்கள் இருக்கின்றன என்பதைத் தெரிவிப்பது. இலக்கணம் என்பது அவ்வாறு இருக்கும் பொருள்களின் தன்மையைத் தெரிவிப்பது உண்மை அதிகாரம் சாதன இயல், பயன் இயல் எனும் இருபகுதிகளையுடையது.
சிவஞான போதம் திருமுறைகளில் இடம்பெறும் சாத்திரக்
கருத்துக்களை முறைப்படுத்தித் தருக்க இயல் முறையில் முப்பத்தொன்பது அதிகாரங்களாக விளக்குகின்றது .
சிவஞான போத நூலின் தொடக்கத்தில் ஆசிரியர் செய்த பாயிரம் உள்ளது. அதில் கடவுள் வாழ்த்துச் செய்யுள் ஒன்றும், அவையடக்கச் செய்யுள் ஒன்றுமாக இரண்டு செய்யுள்கள் உள்ளன.
கடவுள் வாழ்த்து: பல நூல்களையும் கற்பதலால் வரும் குழப்ப உணர்வு நீங்கித் தெளிவுணர்வு பெறுவதற்குக் கல்லால் நிழலில் யோக வடிவம் கொண்டு எழுந்தருளியிருந்து அருள் புரியும் சிவபெருமான் திருவருள் வேண்டும். பொல்லாப் பிள்ளையாராகிய விநாயகப் பெருமானை வழிபடுகின்றவர்க்கு அத்திருவருள் எளிதிற் கைகூடும். இது சிவஞானபோதக் கடவுள்வாழ்த்தில்,
கல்லால் நிழல்மலை
வில்லார் அருளிய
பொல்லார் இணைமலர்
நல்லார் புனைவரே.
என வரும்.

15
அவையடக்கம் முதற் பொருளைத் தலைப்பட்டு உணரும் உணர்வே மெய்யுணர்வு எனப்படும். அவ்வுணர்வு உயிரின் இயல்பை முதற்கண் தெளிய உணர்ந்தார்க்கே வரக் கூடியது. முதலில் தமது உயிரின் இயல்பினை உணர்ந்து, பின் தம்மை உடையவனாகிய தலைவனது - இறைவனது இயல்பைத் தெளிய உணர்ந்தோர், சிவத்துவம் விளங்கப் பெற்றுச் சிவனை ஒப்பர். அத்தகைய உண்மை அனுபவம் பெற்றவர் எம்மாற் செய்யப்படும் இச் சிவஞானபோத நூலை இகழாது நல்லதெனக் கண்டு ஏற்றுக் கொள்வர். இனி, தம் இயல்பையே உணரமாட்டாதவர் தலைவனையும் உணரமாட்டாதவரே ஆவர். அன்னோர் தம்முள் ஒன்றுபடுதலின்றி ஒருவரோடொருவர் முரண்பட்டுப் பலவற்றைக் கூறுவர். அத்தகையோர் எம்மையும் எமது நூலையும் இகழ்ந்து கூறுதல் இயல்பாகும். ஆதலால் அவர்கள் கூறும் இகழ்ச்சி உரையை யாம் பொருட்படுத்தோம். இதுவே அவையடக்கத்தில்,
தம்மை உணர்ந்து தமை உடைய தன் உணர்வார் எம்மை உடைமை எமை இகழார் - தம்மை உனரார் உடங்கு இயைந்து தம்மிற் புனராமை கேளாம் புறன். எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.
சிவஞானபோதத்தின் பொருள் நிலை பின்வருமாறு அமைந்துள்ளது:
முதற் சூத்திரம் முதலாம் சூத்திரம் மூன்று கூறுகளையுடையது. உலகம் அவன் அவள் அது எனச் சுட்டி அறியப்படுவது. அதனால் அது தோன்றி நின்று மறைந்து மீளத் தோன்றுவதாய் உள்ளது என்பது விளங்கும். இங்ங்னம் மாற்றமடையும் இவ்வுலகை நியமித்து ஒழுங்குபட நடத்திவரும் முதல்வன் ஒருவன் இருத்தல் வேண்டும். அவன் சுட்டி அறியப்படாதவனாய், எவ்வகையான மாறுதலும் இல்லாத செம்பொருளாய், எல்லாவுலகையும் ஒருங்கே ஒடுக்கி ஒருங்கே தோற்றவல்லவனாய் இருத்தல் வேண்டும். உயிர்கள் அறியாமையாகிய தம்மியற்கைக் குற்றம் நீங்கி அறிவு வளர்ச்சி பெற்று மேம்படுதற் பொருட்டே உலகப் படைப்பை முதல்வன் மேற்கொள்கின்றான். இக்காரணங்களால் முதல்வனை உலகின் பரம ஆதார நிமித்த காரணன் என்று உணர்தல் வேண்டும். முற்றழிப்பைச் செய்யும் கடவுளே முதல்வன் ஆவான். சங்கார காரணனாய் உள்ள முதலையே முதலாக உடையது இவ்வுலகம் என்பது இச்சூத்திரக் கருத்துரையாகும்.
இரண்டாம் சூத்திரம் இரண்டாம் சூத்திரம் நான்கு பகுதிகளையுடையது. முதற் சூத்திரத்தில் சொல்லப்பட்ட முழுமுதற் கடவுள் இவ்வுலகைப் படைக்கும் போது உயிரோடும் உலகத்தோடும் கலந்து ஒன்றாய், பொருட்டன்மையால் வேறாய், உயிர்க்குயிராகும் தன்மையால் உடனாய் நின்று படைப்பான். உயிர்கள் செய்த நல்வினை தீவினைகளைப் பொறுத்து அவற்றின் பயனை இறைவனே அவற்றிற்கு ஊட்டுகிறான். உயிர்கள் இறத்தல் பிறத்தல் மூலமாகவே இறைவன்
இந்துக்

Page 42
ஆணையினால் தம் வினைகளை நுகர்ந்து கழிக்க வேண்டும். இவ்வாறு உயிருக்கு உதவும் ஆணையாகிய தன் சக்தியோடு இறைவன் பிரியாது நீக்கமின்றி என்றும் நிறைந்து நிற்பான்.
மூன்றாம் சூத்திரம்: இச் சூத்திரம், உயிர் உண்மையை ஏழு காரணங்களால் உணர்த்துகின்றது. 1. உடல், பொறிகள், நுண்ணுடல் என்பவற்றை ஒவ்வொன்றாகக் கழித்து “இது ஆன்மா ( உயிர்) அல்ல” என்று கூறுவதால் ஆன்மா உளது. 2. உடலின் வேறாக “( எனது உடல்) இது என்னுடைய உடல் என்று” சொல்லும் நான் என்ற பொருளே ஆன்மா 3. ஐம்பொறிகள் ஒன்று அறிந்ததை மற்றொன்று அறியாது. எனவே ஐம்பொறிகள் அறிவதை இணைத்தும், அவற்றைத் தனித்தனி அறிவதும் ஆகிய ஆன்மா வேறு உண்டு. 4. கனவில் அறிவதை நனவில் மாறி அறிவதால் ஒடுக்கமாகிய கனவு நிலையில் இயங்கும் சூக்கும உடலுக்கு வேறாக ஆன்மா உண்டு. 5. உறக்கத்தில் பிராணவாயு உண்டு. ஆனால் உடலுக்கு நுகர்ச்சியும் செயலும் இல்லை. எனவே பிராண வாயு ஆன்மா அன்று. 6. ஆன்மா உணர்த்த உணர்கிறது என்னும் அனுபவ அறிவால் தானே அறியும் கடவுளுக்கு வேறாக ஆன்மா உண்டு. 7. தூல சூக்கும உடல்களுக்கு உடல் என்ற பெயர் மட்டுமே விளங்குவதால் அவ்வுடலுக்கு வேறாக (மாயா இயந்திர தநுவுள்) ஆன்மா உள்ளது.
இச் சூத்திரத்தில், சைவசித்தாந்தம் கூறும் ஆன்மக் கோட்பாட்டிற்கு மாறுபட்ட சூனியமே ஆன்மா, பருவுடம்பே ஆன்மா, இந்திரியங்களே ஆன்மா, சூக்கும தேகமே ஆன்மா, பிராணவாயுவே ஆன்மா, பிரமமே ஆன்மா, அனைத்தும் கூடிய தொகுதியே ஆன்மா என்னும் ஏழுவகையான மாறுபட்ட கருத்துக்கள் மறுக்கப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
நான்காம் சூத்திரம் அந்தக் கரணங்களாகிய மனம், புத்தி, அகங்காரம், சித்தம் என்பன ஆன்மா அல்ல. அவற்றின் துணை கொண்டு- (அரசன் அமைச்சர்களோடு செயல்படுதல் போல) ஆன்மா அறிகின்றது. ஆனால், உயிரானது ஆதியிலிருந்தே ஆணவ மலத்தோடு கூடியிருப்பதால் அறிவதில்லை. இவ்வறியாமை நீங்க உயிர் உடலிலுள்ள கருவிகளோடு கூடியும் பிரிந்தும் நனவு, கனவு , உறக்கம், பேருறக்கம், உயிர்ப்படங்கல் என்னும் ஐந்து உணர்வு நிலைகளில் (அவத்தைகள்) இறங்கியும் ஏறியும் வரும். ஆன்மாவிற்கு உளதாகும் அறியாமை ஆணவச் சார்பால் வந்த செயற்கை என்பது இதன் முக்கியக் கருத்தாகும்.
ஐந்தாம் சூத்திரம். இது இறைவனின் திரோதான (மறைப்பு) சக்தியை விளக்குகின்றது. மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்னும் ஐம்பொறிகளும் தத்தமக்குரிய ஊறு, சுவை, ஒளி, நாற்றம், ஒசை ஏற்பவற்றை அறியும்போது உயிரால் செலுத்தப்பட்டே அறியும். ஆயினும், அவை தம்மை நோக்கியும் அறிவதில்லை. தம்மைச் செலுத்தும் உயிரையும் அறிவதில்லை. அதுபோல உயிர் பொருளை அறியும் போதும், ஒரு செயலைச்
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

செய்யும் போதும் முதல்வன் அருளால் அறிவிக்கப் பெற்றும் செலுத்தப் பெற்றும்தான் அறிகிறது; செய்கிறது. ஆயினும் அது பொருள் நோக்கு (objective consciousness) உடையதாகவே இருத்தலின்தன்னை நோக்கியும் அறிவதில்லை. தன்னுணர்வின் முதலாகிய திருவருளையும் அறிவதில்லை. முதல்வன் எல்லா ஆன்மாக்களையும் அறிவித்தும் தொழிற்படுத்தியும் வருவது, காந்தம் தான் அசைவின்றி இருந்து இரும்புத் துண்டுகளைத் தன் ஆற்றலில் அடங்கக் கொண்டு இயங்குதல் போலும் ஆகும். அச் செயல்களால் அவன் சிறிதும் மாற்றம் அடைவதில்லை. மாயையின் சார்பால் ஏகதேச அறிவு விளங்கப் பெறும் உயிர்க்கு முதல்வனது உபகாரம் பற்றி உணர்த்துகிறது இச் சூத்திரம்.
ஆறாம் சூத்திரம்: கடவுள் எவ்வாறு அறியப்படுகிறார் என்பதை இச் சூத்திரம் விளக்குகின்றது. 'கடவுள் நம் அறிவால் அறியப் படுபவனா, அல்லனா? என்பது வினா. அறியப்படுபவன் என்றால் அறியப்படும் பொருளெல்லாம் சடமாயும் அழி பொருளாயும் இருத்தல் நியதியாதலால், இறைவனும் அழிபொருள் என்பதாய் முடியும். இனி, அவன் எவ்வாற்றானும் அறியப்படாதவனே எனின், நம் உணர்வில் தட்டாத பொருளால் நமக்கு எந்தப் பயனும் உண்டாகாது. ஆதலால் அவனை இல்பொருள் எனக் கொண்டதாகவே முடியும். ஆதலால் முதல்வனை நம் சுட்டறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவன் எனவும், பாசங்களின் நீங்கி சுட்டுதலின்றி ஒன்றித்து நின்று உணரும் மெய்யுணர்வுக்கு விளங்குபவன் எனவும் மெய்யுணர்ந்தோர் கொள்வர். அவர் சுட்டறிவுக்கு அப்பாற்படுதலின் சித்துப் பொருள் எனவும், மெய்யுணர்வுக்கு விளங்குதலின், உள் பொருள் எனவும் துணிந்து, அவனைச் சிவசத்து என மெய்யுணர்ந்தோர் கூறுகின்றனர். இறைவன் தானே அறிவால் அறிகின்ற தன்மையால் சிவசத்தாக (அறிவு வடிவாக) அறியப்படுகிறார்.
ஏழாஞ் சூத்திரம் இச் சூத்திரம் யாருக்குச் சாதனம் தேவை என்பதை உணர்த்துகின்றது. சத்தாகிய சிவத்தின் முன் அசத்தாகிய உலகம் முனைந்து நிற்கமாட்டாமையால் சிவம் உலகத்தை நுகராது; உலகம் அறிவிலது ஆதலால், சிவத்தை அறியாது. இரண்டையும் அறிந்து அழுந்துவது இரண்டும் அல்லாத சதசத்து எனப்படும் ஆன்மாவே ஆகும். அவற்றை அறிந்து அழுந்தும் போது, ஆன்மா அசத்தாகிய குணவடிவில் உள்ள பொருள்களை அசத்தாகிய தனு, கரணம் என்பவற்றால் அறிந்து அசத்தாகிய குணமயமாய் நின்று தன்வேதனைப்படும். இது பிறப்பு நிலை. இங்ங்னமே, வீட்டு நிலையில் அது அசத்தாகிய சிவத்தைச் சத்தாகிய அதன் திருவருளைச் சார்பாகக் கொண்டு உணர்ந்து, சத்தாகிய சிவத்தின்கண் உள்ள தூய எண் குணங்களும் தன்பால் மேம்பட்டு நிற்கச் சிவமாய் நிற்கும்.
எட்டாம் சூத்திரம்: இச் சூத்திரம் ஆன்மா உய்தி பெற எது சாதனம் என்பதை விளக்குகின்றது. ஆன்மாவானது முற்பிறவிகளில் பயன் கருதாது செய்து வந்த சரியை, கிரியை,

Page 43
யோகம் ஆகிய தவ முயற்சியினால், உயிர்க்குயிராய் மறைந்து நின்று உணர்த்தி வரும் முதல்வன் அருளாசிரியனாய்த் தோன்றி நின்று மெய்யுணர்வை விளக்கியருளுவன். மன்னவன்மகன், அறியாமை காரணமாக வேடரிடத்தே தங்கி விதிவிலக்கு அறியாது தன் உரிமையை மறந்து வாழ்ந்து வருதல் போல, சிவத்தைச் சார்ந்து சிவானந்தப் பெருஞ் செல்வத்தைப் பெற்று நிலையாக வாழ்வதற்கு உரிய சிவகுமாரன் ஆகிய உயிர், ஐம்பொறிகள் முதலிய தத்துவக் கூட்டத்தைச் சார்ந்து, தன் இயல்பையும், தனக்கும் முதல்வனுக்கும் உள்ள சம்பந்தத்தையும் அறிந்து கொள்ளாமல், பிறந்திறந்து உழன்று துன்புறும். இதனை ஆசிரியன் உணர்த்த தவமுயற்சியுள்ள உயிர் உணரும். உணர்ந்தவுடன் தத்துவக் கூட்டங்களின் நீங்கி முதல்வன் திருவடியில் பிரிப்பின்றி ஒன்றி, (ஆன்மா) இன்புறும். பக்குவம் வரும்போது இறைவன் குருவடிவில் வந்து ஆட்கொள்வான். எனவே குருவருளே ஆன்மாவுக்குச் சாதனமாகும் என்பது இச்சூத்திரப் பொருளாகும்.
ஒன்பதாம் சூத்திரம் : இச் சூத்திரம் சைவசித்தாந்த நெறியில் நிற்போர் ஞானத்தை அடையும் (சாதிக்கும்) முறையினைக் குறிப்பிடுகின்றது. பாசஞானத்தாலும் பசுஞானத்தாலும் அறிய முடியாத பேரின்ப முதல்வனைத் திருவருள் ஞானமாகிய பதிஞானம் எனப்படும் சிவஞானத்தால் ஒருவன் தன் அறிவின் கண் நாடுதல் வேண்டும். அப்போது பாசம் விடுபட, இறைவன் தண்ணிய நிழல்போலத் தோன்றுவான். அவ்வாறு தோன்றும் இறையுணர்வு தொடர்ந்து நீங்காதிருக்க இறைவனின் திருவைந்தெழுத்தை முறையாக எண்ண வேண்டும் என்பது இச்சூத்திரக் கருத்தாகும்.
அசத்தாகிய தத்துவங்களோடு கூடுவதால் ஆன்மாவுக்கு உண்டாகும் சுட்டுணர்வு பாசஞானம் எனப்படும். மூன்றாம் சூத்திரத்திற் கூறப்பட்டவாறு, உயிர், “நான் யார்”எனத் தன் உண்மையை நோக்கி ஆராய்ந்து உணரின் அது மாயாகாரியமாகிய தத்துவக் கூட்டங்களின் நீங்கித் தன் இயற்கையாகிய வியாபக உணர்வு நிலையைப் பெறும். அந்நிலையில் தத்துவங்களாகிய பாசம் நீங்கினும் முன்னைய பயிற்சி காரணமாக அவ்வுயிர் தன்னை “நானே பரம்பொருள்” என உணரும். இவ்வுணர்வு பசு ஞானம் எனப்படும். திருவருளைச் சார்ந்து அருளே கண்ணாகக் காணும் காட்சியே மாசறு காட்சி அல்லது ‘மெய்யுணர்வு அல்லது சிவஞானம் எனப்படும்.
பத்தாம் சூத்திரம் : இச் சூத்திரம் மல நீக்கத்தை (பாச நீக்கம்) உணர்த்துகின்றது. இறைவன் ஆன்மாவுக்கு உதவும் உண்மையை அறிந்தபோது ஆன்மாவானது இறைவனுடைய நோக்கத்தை முன்னே வைத்து அதற்கேற்பச் செயற்பட வேண்டும். இதுவே “ஏகனாதல்’ ஆகும். இவற்றுடன் இறைவனால் பணிக்கப்பட்ட இறை பணியையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஏகனாதலால் ஆணவமலமும், இறைபணி நிற்றலால் மாயை, கன்மம் ஆகிய மலங்களும் நீங்குகின்றன. இச் சூத்திரத்தால்

17
குறிக்கப்படும் உணர்வு நிலை இராப்பகலற்ற நிலை எனவும், அருள் நிலை எனவும், துரிய நிலை எனவும் நூல்களாற் குறிக்கப்படுகின்றது.
பதினொன்றாம் சூத்திரம் இச் சூத்திரம் சிவப் பேற்றினை விளக்குகின்றது. ஆன்மாவின் அறிவு விளக்கத்திற்கு இறைவன் செய்யும் உதவி காட்டும் உபகாரம் எனப்படும். உயிர் பொருளை அறிந்து அதில் அழுந்தி நிற்பதற்கு இறைவன் உடனின்று பொருள்களைத் தானும் கண்டு வருதல் காணும் உபகாரம், சிவஞானம் பெற்றவன் இவ்வுபகாரத்தைத் தனது தெளிந்த அறிவில் மறவாது கடைப்பிடித்து நிற்றலால், இறைவனிடத்துப் பேரன்பு கொண்டவனாகின்றான். அவ்வன்பைத் தன் வடிவமாகக் கொண்டு பரமுத்தி நிலையில் தான் வேறு, இறைவன் வேறு என்று இல்லாது ஒன்று பட்டு இன்புறுகின்றது ஆன்மா. இதுவே மெய்யுணர்வின் முடிந்த ULUGOTIT(5th.
பன்னிரண்டாம் சூத்திரம் இச்சூத்திரம் அணைந்தோர் எனப்படும் சீவன் முத்தர் இயல்பினை விளக்குகின்றது. சீவன் முத்தி நிலையைத் தலைப்பட்ட முத்தான்மாக்கள் பிரார்த்தவினை காரணமாகச் சில சமயங்களில் நிட்டை நிலையினின்றும் நீங்கி மீண்டும் உலகியலுக்குள் வரலாம். இதனால் மலங்களில் எதுவும் தமை ஒரு காலத்தும் தாக்காதவாறு அதற்குரிய உபாயத்தைச் சீவன் முத்தர் தேடிக்கொள்ள வேண்டும். சீவன்முத்தன் மும்மலங்களையும் களைவன் என்னும் கருத்தையே செம்மலர் நோன்றாள் சேரலொட்டா அம்மலங்கழி இ என்று இச் சூத்திரம் உணர்த்துகின்றது. சீவன் முத்தன் தன்னை மலங்கள் தாக்காதபடி இருக்கும் பொருட்டுச் சிவபக்தர்களோடு எப்பொழுதும் இணங்கி அவர்களிடத்தில் அன்புடையவராக ஒழுகுவர் என்பதை இச் சூத்திரம் அன்பரொடு மரீஇ என்றுணர்த்துகின்றது. சீவன் முத்தன், எவரிடத்தேனும் திருநீறு, உருத்திராட்சம் முதலிய சிவ சின்னங்களோடு கூடிய சிவவேடத்தினைக் கண்டவிடத்து அவரைச் சிவமெனவே வழிபடுவன் என்பதை, “மாலறநேயம் மலிந்தவர்வேடம் அரனெனத் தொழுமே” என இச் சூத்திரம் உணர்த்தும். சீவன் முத்தன் சிவலிங்கத்தையும் சிவனென வழிபடுவன் என்பதை இச் சூத்திரம், “ஆலயம் தானும் அரனெனத் தொழுமே” என்றுணர்த்தும்.
இவ்வியல்புகளை திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர் முதலிய பெருமக்கள் வாழ்க்கை வரலாறுகளில் காணலாம் என்பர் சித்தாந்தக் கலைச் செல்வர் திரு. க.வச்சிரவேல் முதலியார்.
இவ்வாறு 39 தெரிவுகளில் சைவசித்தாந்த கோட்பாடுகளை அமைத்துக் காட்டுகிறார் மெய்கண்டதேவர். சிவஞானபோதம் போற்றுவதற்குரிய தலைசிறந்த சித்தாந்த நூலாதனின் “மெய்கண்டான் நூல் சென்னியிற் கொண்டு சைவத் திறத்தினைத் தெரிக்கலுற்றாம்” என்றருளினார் அருணந்தி சிவாச்சாரியார்.
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 44
சிவஞானபோதம் வேதம், ஆகமம், தேவாரம், திருவாசகம் என்பவற்றின் சாரமாக விளங்கும் தன்மையதென்பதைப் புலப்படுத்துவது,
வேதம் பசு அதன் பால் மெய்யாகமம் நால்வர் ஒதும் தமிழ் அதனின் உள்ளுறு நெய் - போதம் மிகு நெய்யின் உறுசுவையாம்நீள்வெண்ணைமெய்கண்டான் செய்த தமிழ் நூலின் திறம் எனவரும் பாடலாகும்.
சிவஞான சித்தியார்
சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கினுள் மிகப்பெரிய நூலாக விளங்குவது, மெய்கண்ட தேவரின் மாணாக்கர் பல்லோருள்ளும் சிறந்தவரான அருள்நந்தி தேவநாயனார் அருளிச் செய்த சிவஞான சித்தியாராகும். இது சிவஞானபோதத்தின் வழி நூல் ஆகும். வரலாற்றுண்மைப்படியும், இந்நூற் சுபபக்கப் பாயிரச் செய்யுள் ஒன்றில், “மெய்கண்டான் நூல் சென்னியிற் கொண்டு சைவத் திறனைத் தெரிக்கலுற்றாம்” என்று வருவதன்படியும் இந்நூல் சிவஞானபோதத்திற்கு வழிநூலாதல் பெறப்படும். அதற்கேற்ப மெய்கண்டார் கைக்கொண்ட நூலமைப்பு முறை, பொருளொழுங்கு முறைகள் அப்படியே இதிற் பின்பற்றப்படுகின்றன. மெய்கண்டார் நூலிற் பிரயோகிக்கப்பட்ட அளவைகளே இங்கும் பிரயோகம் பெற்றுள்ளன. அவர் சுருக்கிச் செறியவுரைத்த கருத்துக்கள் இங்கு விளக்கப் பெற்றுள்ளன. அதற்கேற்றபடி யாப்பும் விருத்தப்பாவாக மாற்றம் பெற்றுள்ளது.
சிவஞான சித்தியார் என்னும் பெருநூல் பரபக்கம், சுபக்கம் என்னும் இரண்டு பெரும் பிரிவுகளை உடையது. அருணந்திசிவாச்சாரியார் தமது சிவஞான சித்தியாரின் முற்பகுதியாகப் பரபக்கத்தையும், பிற்பகுதியாகச் சுபக்கத்தையும் படைத்தருளியுள்ளார். எனினும் இரு பகுதிகளின் தொடக்கத்தில் பாயிரம் வாழ்த்துப்பாடல்கள் என்பவற்றைத் தனியே
இயற்றியுள்ளார்.
பரபக்கம்: சிவஞான சித்தியாரின் பரபக்கம், பாயிரப் பகுதியில் பதினொரு விருத்தங்களும், நூற்பகுதியில் இருநூற்றித் தொண்ணுறு விருத்தங்களுமாக முந்நூற்றொரு (301) விருத்தச் செய்யுட்களைக் கொண்டு விளங்குகின்றது. இப்பரபக்கப் பகுதியில் உலகாயதன் முதல் பாஞ்சராத்திரி ஈறாகவுள்ள பதினான்கு சமயவாதிகளின் சமயக் கோட்பாடுகளை விளக்கி , ஒவ்வொன்றின் கீழ் அவர்கள் கோட்பாட்டின் குறைபாடுகள் சுட்டி
மறுக்கப்பட்டுள்ளன.
பரபக்கம் பிற சமயங்களை மதமும் மறுதலையுமாக வைத்து மறுக்கின்றது. மதம் என்னும் பகுதியுள், அந்தச் சமயத்தின் கொள்கைகள் அதிற் சொல்லப்படும் முறையிலே சொல்லப்படுகின்றன. பிற மதக் கோட்பாடுகளைக் கூறுங்கால்
அச்சமயவாதியாகவே நின்று அருணந்தி சிவாச்சாரியார்
இந்துக்கலைக்

கோட்பாடுகளை விளக்கியுள்ளமை நயக்கத்தக்கதாகும். மறுதலை’ என்னும் பகுதியுள் அக்கொள்கைகள் தருக்க முறையில் தக்கவாற்றான் மறுக்கப்படுகின்றன. இப்பரபக்கப் பகுதி மறுப்பு நூலாய் அமைதலின், இதன்கண், நகைச்சுவை முதலிய இலக்கியச் சுவைகளோடு கூடிய பலவகைச் சந்தங்களால் அமைந்த பாடல்களைக் காணலாம்.
எடுத்துக் காட்டாக உலகாயத மதங்கூறுமிடத்து, உலகாயதன் வருகையை, மகளிர் இன்பமே வீட்டின்பம் எனக் கொண்ட அவனது கொள்கைக்கு ஏற்ப, “சந்தணை புயத்து மணமாலைகள் தயங்க உந்தி உலகத்து உலகாயதன் உரைப்பான்” என ஆசிரியர் வருணிக்கிறார். இங்கு மணமாலைகள் என்பது 'வாசனை பொருந்திய மாலைகள் எனப் பொருள் தரினும், பலமகளிர் சூட்டிய பல மணமாலைகள் என்னும் நயத்தையும் தருகின்றது. மேலும், 'உந்தி’ என்பது, உரைப்பான்' என்பதனோடு இயைந்து முற்பட்டு வந்து கூறுவானாயினன் எனப் பொருள் தரினும், 'உந்தியுலகத்தில் உலகாயதன் என்று இயைந்து, மகளிரது 'உந்தியுலகத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும் உலகாயதன் என்னும் நயத்தையும் தந்து நகை விளைத்தலைக் காணலாம். இந்நூற்கண் இவ்வாறமைந்துள்ள பாடல்கள் பலவாகும்.
மாயாவதி மத மறுதலைக்கண் “நானே பிரம்மம்' என்னும் மறுப்புக்குத் தோற்றுவாய் செய்து கொள்ளுமிடத்து, “உயிரே கடவுள் எனின், பாசபந்தமும், அதனின்றும் விடுதலையடையச் செய்தற்குரிய சாதனங்களும் அச் சாதனங்களாற் பெறும் பயனும் அவ்வுயிர்க்கு வேண்டாவாய் முடியுமாதலின், அங்ங்னம் கூறுதல் பொருந்தாது” என்னுங் கருத்தினையுடைய,
ஏகம் நானென இயம்பி இப்படி
அறிந்து முத்தியடை மின்னெனும் மோகமான உரை சோகம் இன்பொடு
முடிந்திடாது மலமாடாகிய காக மானது சுருங்க லின்தசை
பறித்தமுங்கரிய குஞ்சுதன் தாக மார்பசி தணிக்க வாயிடை
கொடுத்த தென்றுரைசெய்தன்மையே என்னும் செய்யுள் எள்ளல் பற்றித் தோன்றும் நகைச் சுவையினை நன்கு விளக்குகின்றது. அஹம் பிரஹ்மாஸ்மி என்னும் மகாவாக்கியத்திற்கு ஒரு ஞானாசிரியன், உயிரே கடவுள்' என விளக்கங்கூறி உபதேசித்துத் தன் மாணாக்கர்களை ஈடேற்ற நினைப்பின், அதனால் உபதேசம் செய்பவனும், அதனைப் பெற்றவனும் வேறு வேறு இலையாகப் பயனும் இலையாய் முடியும். முடிவே, வறியான் ஒருவன் முயன்று பொருள் தேடிச் செல்வனாகமாட்டாது.நானே செல்வமுடையேன், செல்வமுடையார் என்னின் வேறில்லை என்று எண்ணி வறுமைத் துன்பத்தையே செல்வத்தாற் பெறும் இன்பமாக நுகரும் முறைமை போலப் பந்தத்தையே வீடாகப் பற்றிக் கிடக்கும் நிலையே உண்டாகும் என்பது இச்செய்யுளின் பொருளாகும். இவ்வாறு பரபக்கத்துட் காணப்படும் நுண்பொருட்கள் பற்பலவாகும்.

Page 45
சுபக்கம்: சுபக்கம் முந்நூற்றிருபத்தெட்டுச் செய்யுட்களை உடையது. சுபக்கம் தன் கொள்கையை விளக்குவதாகலின், அதன் கண் ஆழ்ந்தும் அகன்றும் உள்ள பொருள்கள் மல்கிக் கிடக்கின்றன. செய்யுட்களும் ஆற்றொழுக்குப் போலத் தொடர்ந்து ஒரே வகையான சந்தத்தில் அமைதியாகச் செல்கின்றன. மங்கல வாழ்த்தைத் தவிர்த்து, அடுத்த செய்யுள்முதல் இருநூற்றைம்பத்தொரு செய்யுட்கள் ஒரே வகையான அறுசீர் விருத்தங்களாய் உள்ளன. அளவையியலுள் ஒரு சில செய்யுட்களும், இடையில் ஒரு செய்யுளும் இசை சிறிது வேறுபட்ட அறுசீர் விருத்தங்களாகும். இருநூற்றைம்பத்திரண்டு செய்யுட்களுக்குப் பின்னுள்ளன யாவும் எண்சீர் விருத்தங்களே. இங்ங்ணம் இறுதிப் பகுதியை எண்சீர் விருத்தங்களாகக் கொண்டு இயற்றியது அப்பகுதியிற் கூறப்படும் பொருள்கள் முன்னே கூறி வந்த பொருளினும் சிறப்புடையனவாதல் பற்றியேயாம். இந்நூற் சிறப்பினை “ஓர் விருத்தப்பாதிபோதும்” எனச் சிவபோகசாரத்துட் கூறப்பட்டதால் அறிய முடிகின்றது.
சுபக்கத்தின் தொடக்கத்தில், “அளவையியல்” என்னும் ஒரு பகுதியை ஆசிரியர் அமைத்துள்ளார். அது சைவசித்தாந்தத்தின் அளவை முறையை நன்குணரப் பெரிதும் பயன்படுவதாகும். வைசேடிகம், நையாயிகம் என்னும் வடமொழி இருவகைத் தருக்க நூல்களைப் பல்லாண்டு வருந்திக் கற்றுணர வேண்டுவனவற்றை இப்பகுதியால் மிக எளிதில் உணரலாகும். அன்றியும் தருக்க நூலின் சில பொருந்தாக் கொள்கைகளைப் பொருந்துவனவாகக் கொள்ளும் மயக்க வுணர்வும் இதனால் நீங்குவதாகும். இப்பகுதி, சிவஞான போதத்தின் முதல் இயலாகிய பிரமான இயலின் பொருளை நன்குணர்தற்குக் கருவியாகச் செய்யப்பட்டது.
இதற்குப் பின்னர், முதல்நூலின் பொருளை முறையாக விளக்கத் தொடங்கி, அந்நூலின் ஒவ்வொரு சூத்திரப்பொருளை ஒவ்வோர் அத்தியாயமாகக் கொண்டு அவ்வத்தியாயங்கட்கு, முதற் சூத்திரம், இரண்டாம் சூத்திரம்' என்ற வகையில் பெயரிட்டுப் பன்னிரண்டு அத்தியாயங்களால் அதனை ஆசிரியர் முடிக்கின்றார். சூத்திரம் என்பது இதன்கண் இருமடியாகு பெயராய், முதற்கண் சூத்திரப் பொருளையும் பின்னர் அதனை விளக்கும் அத்தியாயத்தினையும் குறிக்கும்.
திராவிட மாபாடிய கருத்தராகிய மாதவச் சிவஞான சுவாமிகள் 'சிவஞான சித்தி சிவாகமாந்தங்களுக்கு எல்லாம் உரையாணி எனச் செய்யப்பட்டு நிலவுவது” எனக் கூறியுள்ளமை சிவஞான சித்தியாரின் சிறப்பை உணர்த்தி நிற்கின்றது.
இருபா இருபஃது அருணந்திசிவாச்சாரியார் இயற்றியுள்ள மற்றொரு நூல் இருபா இருபஃது ஆகும். வெண்பா, அகவற்பா என்ற இருவகைப் பாக்களும் ஒன்று விட்டொன்றாக வரும் இருபது
19

பாக்களில் அந்தாதித் தொடையில் அமைந்த நூல் இதுவாகும். அருணந்திசிவாச்சாரியர் தம் குருவாகிய மெய்கண்ட தேவரிடம் ஐயம் தெளிதற்காகச் சில வினாக்களை வினாவுவதும், அவற்றிற்கு மெய்கண்டதேவர் விடையளிப்பதுமான வினாவிடைப் பாணியில் அமைந்தது இந்நூலாகும். சிவஞானசித்தியாரிற் சொல்லியடங்காத சைவசித்தாந்த நுண்பொருளை வெளிப்படுத்துவதற்கு அருணந்திசிவாசாரியார் மேற்கொண்ட ஒர் உபாயமே இந்நூலின் தோற்றம் எனலாம். சைவசித்தாந்த அடிப்படைகள் பற்றிய எல்லா வினாக்களுக்கும் தருக்கரீதியாகவும், பகுத்தறிவுக்கு ஏற்ற முறையிலும் விடை அளித்திருப்பதுதான் இந்நூலின் தனிச் சிறப்பாகும்.
சைவசித்தாந்தத்தில் குருவுக்கு முதன்மை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த மரபில் தமது குருநாதராகிய மெய்கண்டதேவரைச் சிவமாகப் போற்றிக் குருவணக்கம் செய்கின்றார். சிவனே மானுடச் சட்டை தாங்கி மெய்கண்ட தேவனாகத் தோன்றித் தமக்கு அருள்பாலித்ததாக இருபா இருபஃது மூலம் ஆசிரியர் நமக்கு உணர்த்துகின்றார்.
இந்நூலில் சைவசித்தாந்தம் கூறும் பதி, பசு, பாசம் என்பவற்றின் இயல்புகளும், பாசநீக்கம், சிவப்பேறு என்பனவும் தெளிவாக்கப்பட்டுள்ளன.
இறைவன் உயிர்களோடு ஒன்றாய் வேறாய் உடனாய் இருந்து உயிர்களை உய்விக்கின்றான் என்பது சைவசித்தாந்தக் கோட்பாடாகும். அதனால் ஏற்படும் ஐயங்களும் விடைகளும் இந்நூலில் இடம் பெற்றுள்ளன.
இந்நூலில் இடம்பெறும் சைவசித்தாந்தம் பற்றிய முக்கியமான வினாக்களை இங்கு நோக்குதல் தகும்.
"தொடக்கமில் காலந்தொட்டு என்னை விட்டு நீ என்றுமே நீங்கி நின்றது இல்லையென்றால் அறியாமை, எனக்கு எப்படி ஏற்பட்டது, நான் மலமறைப்பிற்கு உட்பட்டபோது எனக்கு வேறாய் நின்று அறிவிப்பாயா?”, “ஆணவ மல நீக்கமே பக்குவம் என்று கூறுவாயெனின் அம்மலம் என்னை விட்டுத் தானே நீங்குகிறதா அல்லது நானே அதனை விட்டு நீங்குகின்றேனா?,”, “அறிவு, அறியாமை என்ற இரண்டும் என்னிடம் கலந்து நிற்பதைக் காண்கிறேன். நான் அறிவை உடையவனா? அல்லது அறியாமை உடையவனா?”, “எனக்குள்ள இயல்பான குணம் யாது?" “எட்டுக் குணங்களை உடைய ஆணவ மலம், ஏழு குணங்களையுடைய மாயாமலம், ஆறு குணங்களை உடைய கன்மம் ஆகியன என்னைவிட்டு நீங்காமல் தம் வழியில் என்னை இழுத்துச் சென்று, தம் வயமாக்கி அடிமைப்படுத்தித் துன்புறுத்துகின்றன. அவை சடப்பொருள் - அவை தாமே வந்து என்னைச் சேரமாட்டா. எனக்குத் துன்பத்தைக் கொடுக்கும் அவற்றை விரும்பி நானும் சேரமாட்டேன். நீயோ மலங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன். நீயும் அவற்றை என்னோடு சேர்க்கமாட்டாய். அப்படியானால் இந்தப் பாசங்கள் எனக்கு எப்படி ஏற்பட்டன?”
இந்துக் &6rថ្ងៃ៩វិច្ឆ័យថៃ

Page 46
"ஆணவமலத்தை உயிர் காண்பது எவ்வாறு? எப்படி அறிய முடிந்தது? உயிரின் உண்மை இயல்பு யாது? என்னைவிட்டு இறைவனே! நீ நீங்காது இருக்கிறாய் என்று கொள்வதா" அடியேனிடத்து நீ நிற்க வில்லை என்று கொள்வதா? ஆணவி மலம் முத்தியில் கெட்டது என்று கொள்வதா? அல்லது கெடவில்லை என்று கொள்வதா? முற்பிறவியில் நான் செய்த வினைப்பயன் தானே வந்து என்னைக் கூடுமா? அல்லது வினைப்பயனை நான் சென்று கூடுவேனா? அல்லது எனக்கு வினைப்பயனை யார் ஊட்டுகின்றார்கள்? என்னிடத்து இருவினை ஒப்பு நிகழ்ந்தபோது எஞ்சிய பலனை யாருக்கு ஊட்டுவாய்? எல்லா ஆன்மாக்களும் உனக்கு அடிமையே அப்படியிருக்க உன்னை நினைந்திருப்பவர்களுக்கு அருள்கிறாய் உன்னை நினையாதவர்க்கு நீ அவர்களோடு உடனாய் இருந்து மறைந்து நிற்கிறாய். ஏன் இந்த வேறுபாடு?” ஆகிய முக்கிய வினாக்கள் மட்டுமன்றி அவற்றிற்கான விடைகளும் நுட்பமாக இந்நூலில் இடம் பெற்றிருப்பது குறிப்பிடப்படத்தக்கது.
சிவஞான சித்தியாரைக் கற்றவர்களுடைய அறிவை அளக்கும் சோதனை வினாத்தாள் என இந்நூலைக் கூறலாம் என்பர் சித்தாந்த கலைச் செல்வர் திரு.க.வச்சிரவேல் முதலியார்
உண்மை விளக்கம்
உண்மை விளக்கம் எனும் நூல் சித்தாந்த சாத்திரம் என்னும் நூற்றொகுப்பில் ஆறாவது நூலாக வைத் தெண்ணப்படும் அரிய சிறிய சித்தாந்த சாத்திர நூலாகும் . இந்நூல் மெய்கண்ட தேவரின் ១៩ ការប្រចាំ ஒருவராகிய திருவதிகை மனவாசகங்கடந்த தேவநாயனார் என்பவரால் அருளிச் செய்ய பெற்றது.
காப்புச் செய்யுள் ஒன்றுடன் ஐம்பத்திநான்கு வெண்பாக்களால் அமைந்த இந்நூல், 'பொய்காட்டி. எனத் தொடங்குகிறது. ‘வாழ்ந்தேன். எனத் தொடங்கும் பாட குறிப்போடு முடிகிறது. இதனால் சைவசித்தாந்தப் பயில்வோரைப் பொய்யான வாழ்விலிருந்து விலக்கி உண்மையான வாழ்வைத் தலைப்படுமாறு செய்தலை நோக்கமாக உடையது இந்நூல் என்பது விளங்கும் சைவசித்தாந்தச் செந்நெறியினர் உணரவேண்டிய உண்மைகள் பலவற்றையும் சுருக்கமாக விளக்கிக் கூறுதலின் இந்நூல் உண்மை விளக்கம் எனப் பெயர் பெற்றதெனலாம். இந்நூலிற்கு “மெய்கண்ட சந்தான அனுபவத்திரட்டு” என்னும் பெயர் அறிஞ சிலராற் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்நூல் இடையூறின்றி இனிது முடிதற் பொருட்டு முதலில் விநாயகப் பெருமானை வணங்கி ஆசிரியர் நூலைத் தொடங்குகின்றார்.
இந்நூற்கண் அமைந்த முதற்செய்யுள் தம் குருமூர்த்தியாகிய மெய்கண்ட தேவரிடத்து மாணவன் சில வினாக்களை
வினாவுவதற்குரிய பிண்ணப்பத்தைக் கூறுவதாகும்
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

இவ்வினாக்கள் உண்மைப் பொருளை அறிய வினாவுவதால் l, அவற்றைச் “சுத்தவினா” என்று ஆசிரியர் அருளுகின்றார். நன்மாணாக்கர் ஒருவர் சைவசித்தாந்தப் பொருள் பற்றி அறியாதும், ஐயுற்றும் வினாவும் வினாக்களாகவும், அவற்றிற்கு jl மெய்கண்ட தேவராகிய குருமுதல்வர் அம்மாணாக்கரது உள்ளம் தெளிவு பெறும் வகையில் கூறும் விடைகளாகவும் ill இந்நூலினை ஆசிரியர் அமைத்துக் கொள்கின்றார். இவ்வாறு சீடர் ஆசிரியரிடையே நிகழும் உரையாடல் முறையில் வைத்து ј எல்லோரும் விளங்கிக் கொள்ளும் படியாகச் சைவ சித்தாந்த 5 உண்மைகள் இந்நூலில் உணர்த்தப்பட்டுள்ளது.
. இந்நூல் பாடல் தொகையால் சிறிதாக இருப்பினும், h மாணாக்கர் கேட்பதாக அமைந்த ஏழுவினாக்களும், அவற்றின் இயைபாகக் கேட்கப்படும் இருவினாக்களும் விடையிறுப்பதாக 菇 உள்ளது. அவ்வினாக்கள் அமைந்திருக்கும் முறையும் அதற்கு ஆசிரியர் விடை கூறும் முறையும் எளிமையும் சுவையும் தருவனவாகும். இறுதியாகத் திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையைக் கூறும் ஆசிரியர், அதனாற் பெறும் முத்திப் h பேற்றின் விளைவையும் தருவதோடு அதற்கு காரணமாய குருலிங்க சங்கம வழிபாட்டினையும் கூறி நூலை நிறைவு செய்துள்ளார். இவ்வரிய பொருள்களும் 'நாதன் நடம் எனக் கூறப்பெறும் கூத்தப் பெருமானின் ஆடல்தகைமையும் அதன் பயனும் இடம் பெற்றிருப்பது இந்நூலுக்கு அமைந்த தனிச் சிறப்பாகும்.
சைவசித்தாந்த ஆன்மீகக் கல்விக் கோட்பாடுகள் எவ்வாறு போதிக்கப்பட்டன என்பதற்கு உண்மை விளக்கம் ஓர் உரைகல்லாக விளங்குகின்றது. சைவசித்தாந்த அடிப்படைகளை அறியப்புகும் தொடக்க நிலையினர் முதன் முதலாகப் பயிலுதற்குரிய அடிப்படைச் சாத்திரநூலென்ற சிறப்பிற்குரியது உண்மை விளக்கம் ஆகும்.
5
இந்த நூலில் வரும் வினாக்கள் எட்டு ஆகும். இவ்வெட்டு வினாக்களும் யாவை என்பதும், அவற்றிற்குரிய விடைகள் அமைந்துள்ள செய்யுட்கள் எவையென்பதும் மேலே
தரப்பட்டுள்ளன. .
வினாக்கள் விடைகள் முதல்வினா 4 முதல் 21 வரை முடிய 5 முப்பத்தாறு தத்துவங்கள் உள்ள செய்யுள்கள்.
பற்றியவை.
இரண்டாம் , மூன்றாம் வினா 22 ஆம் செய்யுள்.
ஆணவம், கன்மம் பற்றியவை. (ஒரு செய்யுள்)
நான்காம் வினா 24 முதல் 26 வரை முடிய உயிர் பற்றியது. உள்ளவை. (3 செய்யுட்கள்)
T ஐந்தாம் வினா 27 முதல் 29 வரை முடிய . இறைவன் பற்றியது. உள்ளவை. (3 செய்யுட்கள்)
ള്ള 20

Page 47
ஆறாம் வினா: 31 முதல் 38 வரை
நாதன்நடம் பற்றியது. உள்ளவை. (8 செய்யுட்கள்)
ஏழாம் வினா 40 முதல் 45 வரை முடிய அஞ்செழுத்து பற்றியது. உள்ளவை. (5 செய்யுட்கள்)
எட்டாம் வினா: 45 முதல் 48 வரை உள்ள முத்தி நிலை பற்றியது. வையும் 50 முதல் 52 வரை
உள்ளவையும் (7 செய்யுட்கள்)
சைவ சித்தாந்த அடிப்படைகள் பற்றித் தான் கேட்ட வினாக்களுக்கெல்லாம் ஆசிரியர் சரியான விடை அருளியதைக் கேட்ட மாணவன், தன் ஆசிரியராகிய மெய்கண்ட தேவருக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் செய்யுளாக வருவது,
வாழ்ந்தேன் அருட்கடலே வற்றாய் பவக்கடலில் வீழ்ந்தே அலையாமல் மேதினியில் - சூழ்ந்துவிடா வெண்ணெச் சுவேதன மெய்கண்ட நாதனே உண்மைத் தவப்பயனே உற்று. என்ற 53வது உண்மை விளக்கப்பாடலாகும். “மெய்கண்ட தேவரே நீர் அருளிய மெய்ப் பொருளைக் கேட்டமையால் பிறவிக் கடலில் அழுந்தாது வீடுபேறு அடையும் வாழ்வைப் பெற்றேன்” என்பது இப்பாடலின் நுண் பொருளாகும்.
உண்மை விளக்கம் சொற் சுருக்கமும், பொருட் பெருக்கமும் உடைய நூலாக இருத்தலின் உரையின் துணையில்லாமல் மாணவர்கள் இந்நூற்பொருளை விளங்கிக் கொள்ளுதல் அரிதாகும். இதன் காரணமாக இந்நூலுக்குப் பல உரைகள் எழுந்துள்ளன.
சைவ சித்தாந்த சமாஜமும், சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகமும் வெளியிட்டுள்ள சித்தாந்த சாத்திரப் பதிப்புகளில் உண்மை விளக்கம் பழைய உரையோடு இடம் பெற்றுள்ளது. அவ்வுரை சுருங்கிய பதவுரையாக உள்ளது.
திரு.க.வச்சிரவேல் முதலியார் இந்நூலுக்குத் தெளிவான விரிவுரை வரைந்துள்ளார். அவ்வுரையை முதலில் தருமையாதீனம் 1958 ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டது. பின்பு அவர் அவ்வுரையில் சிற்சில மாற்றங்களைச் செய்து 1972 ஆம் ஆண்டில் திருவாவடுதுறை ஆதீனம் வழியாக வெளிவரும்படி செய்தார்.
திரு. ஆ. ஈசுரமூர்த்திப்பிள்ளை இந்நூலுக்குப் புத்துரை கண்டுள்ளார். அது பதவுரையாக இருப்பினும் பலநுண் பொருள்களை அதிற் கண்டு மகிழலாம். இவ்வுரை 1960 இல் Gភាofយffយ៉ាញ៉ញ.
குறிப்பிடத்தக்க மற்றொரு உரை தொண்டை மண்டல ஆதீன குருமகாசந்நிதானம் பூநீலழறி ஞானப்பிரகாச தேசிக பரமாசாரிய சுவாமிகள் (முன்பு முத்து. சு. மாணிக்கவாச முதலியார்) எழுதி உதவிய உரையாகும். முறையான சாத்திரப்
2

பயிற்சி உடையவர்களே இவ்வுரையை முழுமையாக உணர்ந்து கொள்ள இயலும். இவ்வுரையை முதலில் மாணிக்கம் பதிப்பகத்தார் 1967 இல் வெளியிட்டனர். அண்மையில் திருமதி சுவர்ணா சோமசுந்தரம் அவர்களின் முயற்சியால் இது மறுபதிப்புக் கண்டுள்ளது. பேராசிரியர் கு. சுந்தரமூர்த்தி எழுதிய உரையைக் காசிமடம் 1979 இல் வெளியிட்டது. ந. ரா. ஆடலரசு உண்மை விளக்கத்தை மூலமும் விளக்கக் கட்டுரையுமாக அமைத்துத்தர, சென்னை தெய்வீக சித்தாந்த இலக்கிய மன்றம் அதனை 1987 இல் வெளியிட்டது.
திரு. சி.சு. மணி என்பவர் உண்மை விளக்கத்திற்கு எழுதிய தெளிவுரையை அருள் நந்தி சிவம் அருட்பணி மன்றம் 1992 இல் வெளியிட்டது.
முனைவர் ஆ.ஆனந்தராசன் என்பவர் எழுதிய
தெளிவுரையை அருள்நந்தி சிவம் அருட்பணி மன்றம் 1996 இல் வெளியிட்டது. எளிய உரைக்கு எடுத்துக்காட்டாக இது இலங்குகின்றது.
உண்மை விளக்கத்தை ஆங்கிலத்தில் தரும் முயற்சியும் மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஜே. எம். நல்லசாமிப் பிள்ளை இதனை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்துள்ளார். கொ.நீ சிங்காரவேலு அவர்கள் இந்நூலுக்கு ஆங்கிலத்தில் விளக்கம் எழுதியுள்ளார். அவ்விளக்க நூல் சைவசித்தாந்தப் பெருமன்றம் வாயிலாக வெளிவந்துள்ளது.
சிவப்பிரகாசம் சிவப்பிரகாசம், உமாபதிசிவாச்சாரியார் அருளிச்செய்த சித்தாந்த சாத்திர நூல்களுள் தலைசிறந்தது. இது பதினான்கு சித்தாந்த சாத்திரங்களுள் ஏழாவதாக வைத்து எண்ணப்படும். இந்நூல் சிவஞானபோதத்தின் சார்பு நூல் அல்லது புடைநூல் என்று வழங்கப்பெறும்.
சிவப்பிரகாசம் புடைநூல் என்று வழங்கப்படுவதற்கேற்பச் சிவஞானபோதம், சிவஞான சித்தியார் ஆகிய நூல்களை அடியொற்றி, இறைவன் திருவருளால் உமாபதி சிவாச்சாரியாருக்கு உணர்த்தப்பட்ட செய்திகளும், ஆகம நூல்களிற் காணப்படுகின்ற கருத்துக்களும் கலந்து எழுதப்பட்ட நூலாக இந்நூல் விளங்குகின்றது. இதனை 'விளம்பிய நூல் அவை இரண்டும் விரும்பி நோக்கிக் கருத்தில் உறை திருவருளும் இறைவன் நூலும் கலந்து” என்று இந்நூலின் பதினொராவது செய்யுளில் உமாபதிசிவாசாரியார் எடுத்துரைப்பதாலறியப்படும்.
சிவப்பிரகாசம், காப்புச் செய்யுள் தவிர மொத்தம் நூறு விருத்தப் பாக்களால் ஆனது. இது பொது அதிகாரம், உண்மை
அதிகாரம் என்று இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்டது. பொது
அதிகாரத்தில் ஐம்பது பாடல்களும் உண்மை அதிகாரத்தில் ஐம்பது பாடல்களும் உள்ளன.
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 48
சிவப்பிரகாசம் என்ற பெயரை இந்நூலுக்கு உமாபதிசிவாசாரியாரே சூட்டினார் என்பது இந்நூலில் "ஆசில் சிவப்பிரகாசம் ஆகும் அன்றே” (செய்யுள்,1) என்று கூறுவதனாலும், நூலின் இறுதியில் இச்சிவப்பிரகாச நன்னூல் (செய்யுள். 100) என்று அவரே குறிப்பிட்டதிலிருந்தும் தெரிய வருகிறது.
சிவப்பிரகாசம் பெரும்பாலும் மெய்கண்டதேவரின் சிவஞான போதத்தை அடியொற்றி அமைந்துள்ளது என்பது முதல் நூற்பா தொடங்கி பன்னிரண்டாம் நூற்பா வரை காணப்படும் செய்திகள் நிரல்பட அமைந்துள்ளமையிலிருந்து புலனாகிறது. ஆயினும் ஆங்கே மூல நூலிலிருந்து அமைப்பு முறையும், செய்திகளும் சற்றே விரித்தும் சுருக்கியும் முறை மாற்றியும் தரப்பட்டுள்ளமையை உணரலாம். சான்றாகச் சிவஞானபோதத்தின் முதல் நூற்பா, சிவப்பிரகாசத்தில் பதின்மூன்றாவது பாடலில் தொடங்குகின்றது. அதற்கு முந்திய பாடல்கள் அவையடக்கமாக அமைகின்றன. ஆனால் எட்டாம் பாடல் தொடங்கிப் பத்தாம் பாடல் வரையும் தீக்கை முறையை ஆசிரியர் விளக்குகிறார். வைப்பு முறையில் உள்ள மாற்றத்திற்கு இது ஒர் எடுத்துக் காட்டாகும். முதல், வழி நூல்களுக்கு முரணாகாமலும் அதே நேரம் சிறு சிறு மாறுபாடுகளோடும் சிவப்பிரகாசம் விளங்குகிறது. இந்நூல் புடைநூலுக்கு விதிக்கப்பட்ட இலக்கணத்தோடு பொருந்துவதை "இருவர் நூற்கும் ஒரு சிறை தொடங்கித் திரிபுவேறுடையது புடைநூலாகும்” என்ற நன்னூல் நூற்பாவாலறியப்படும். இதில் இருவர்நூல் எனப்பட்டது முதல் நூலையும், வழிநூலையும் குறித்து நிற்கின்றது.
திருக்கயிலாய பரம்பரையில் வழிவழி வந்த சந்தான குரவர்கள் இன்னார் இன்னார் என்பது இதன் பாயிரத்தாற் பெறப்படுகின்றது. கிரியை என்பன எல்லாம் ஞானம் கிடைத்தற்கு நிமித்தம்' என்பதும், சிவஞானம் எனப்படுவது, பரஞானம், அபரஞானம் என இருவகைப்படும் என்பதும், பரஞானமாவது உயிர்தோறும் அறிவுக்கறிவாய்க் கலந்து நின்று பாசப்பற்றறுத்துப் பாரிக்கும் திருவருளே என்பதும், அபரஞானம் என்பது அதன் தடத்தவடிவாய் அதனை விளக்கும் சிவாகமம் அல்லது திருமுறைகள் என்பதும், சிவஞானபோதம் அபர ஞானமாகிய சிவமார்த்தங்களின் முடிந்த முடியாகும் என்பதும் இதன் பாயிரத்திற் பெறப்படும் அரிய உண்மைகளாகும். இந்நூலில் இடம் பெறும் “புறச்சமயத்தவர்க்கு இருளாய் அகச் சமயத்து ஒளியாய்'எனத் தொடங்கும் திருவிருத்தம் குறிப்பிடத்தக்கது. இது சமயங்களைப் புறச்சமயம் என்றும் அகச் சமயம் என்றும் பாகுபடுத்திக் கூறும் முன்னை வழக்கத்தைச் சுட்டிச் சித்தாந்த சைவத்தின் தனிச்சிறப்பை இனிது எடுத்துக் காட்டுகின்றது. 'தொன்மையவாம் எனும் எவையும் நன்றாக, இன்று தோன்றிய நூல் எவையும் தீதாகா என வரும் பாயிரப் பாடற் பகுதியும் ஊன்றி எண்ணுதற்குரியது. இக்கருத்து, காலம்தோறும் சைவசித்தாந்த சிந்தனைகளை வளர்த் தெடுப்பதற்கு ஒர் அரிய ஆதாரமாகும்.

22
திருவருட்பயன் திருவருட்பயன், சைவசித்தாந்தக் கோட்பாடுகளை நூறு குறட் பாக்களில் தெள்ளத் தெளிய இனிது விளக்கும் பதினான்கு சித்தாந்த சாத்திரங்களுள் ஒன்றாக விளங்கு கின்றது. இந்நூலும் உமாபதி சிவாச்சாரியாரால் அருளப்பட்டதாகும்.
இந்நூல் திருவருளைப் பற்றியும், அதனது பயனைப் பற்றியும் விளக்கிக் கூறுதலின் திருவருட்பயன் எனப் பெயர் பெற்றது. இந்நூல் பத்து அதிகாரங்களாக வகுக்கப்பட்டுள்ளது. அவை பதிமுதுநிலை, உயிரவைநிலை, இருள்மலநிலை, அணைந்தோர் தன்மை என்பன ஆகும். ஒவ்வொரு அதிகாரமும் பத்துக் குறட்பாக்களை உடையது. கடவுள் வாழ்த்துடன் 101 குறட்பாக்கள் இந்நூலில் அமைந்துள்ளன. இந்நூலின் முதல் ஐந்து அதிகாரங்களையும் பொது எனவும், பின்னைய ஐந்து அதிகாரங்களையும் சிறப்பு எனவும் வழங்குவர்.
நுவலும் பொருள்: இந்நூலில் உள்ள முதல் மூன்று அதிகாரங்களும் முறையே இறை, உயிர், தளை ஆகிய முப்பொருள்களின் இலக்கணங்களைக் கூறுவனவாகும். நான்காம் அதிகாரம் இறைவனின் திருவருளே உலகிற் சிறந்ததும் உயர்ந்ததும் ஆகும் எனக் கூறுகின்றது. ஐந்தாவது அதிகாரம் அவ்வருளே உயிர்கள் மாட்டு வைத்த கருணையால் குருவாக எழுந்தருளி வந்து உயிருக்கு உறுதியைத் தரும் எனக் கூறுகின்றது. ஆறாவது அதிகாரம் அவ்வாறு அறிவிக்க அறியும் உயிர் அறியும் நிலையை விளக்குகின்றது. ஏழாவது அதிகாரம் அதனால் உயிர் பெறும் விளக்கத்தைக் கூறுகின்றது. எட்டாம் அதிகாரம் அவ்விளக்கம் பெற்ற உயிர், இன்புறுமாற்றை விரித்துரைக் கின்றது. ஒன்பதாம் அதிகாரம் பெற்ற இன்பத்தை நெகிழவிடாது தொடர்ந்து நின்று பயன் பெறுதற்குத் திருவைந்தெழுத்தை ஒத வேண்டும் எனக் கூறுகின்றது. இவ்வாறு திருவருளால் படிப் படியாக உயர்ந்த உயிர், இறைவன் திருவடிக்கண் அணுகியபின் எவ்வாறு இருக்கும் என்பதைப் பத்தாம் அதிகாரமாகிய அணைந்தோர் தன்மை விளக்குகின்றது. இனி இந்நூலில் அமைந்துள்ள சைவசித்தாந்தக் கோட்பாடுகளைத் தனித்தனியே காண்போம்.
பதிமுதுநிலை பதிமுதுநிலை என்பது பதியினது முதுமையான நிலை என விரியும். அஃதாவது, இறைவன் உயிர்களோடு அநாதியாகவே அத்துவிதமாக நிற்கும் நிலையினை இவ்வதிகாரம் விளக்குதலின் இது பதிமுதுநிலை எனப்பட்டது. அகரம் தனித்தும் இயங்கவல்லது; ஏனைய எழுத்துக்களோடு இயைந்தும் இயங்க வல்லது. ஏனைய எழுத்துக்களுக்கெல்லாம் முதற்கண் நிற்பது. அதுபோன்றே இறைவனும் தனித்தும் இயங்கவல்லன். உயிர்களோடு இயைந்தும் இயங்க வல்லன். அவனே உயிர்களுக்கு முதன்மையும் தலைமையும் கொண்டு நிற்பவன். அறிவானவன், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நிற்பவன், தன்னொப்பார்

Page 49
இல்லாதவன், அவன் உண்மை, அறிவு, இன்பம், ஆகியவற்றின் வடிவானவன். அந்நிலையை நிலைபெற்ற உயிர்கள் யாவும் பெறுதற்குத் துணையாய தன் அருளாற்றலோடு (சத்தியோடு) இயைந்து நிற்பவன். பெரியதிற் பெரியவனாயும் சிறியதிற் சிறியவனாயும் உயிர்கட்குப் பேரருள் வழங்குபவனாயும் அளவிடுவதற்கு அரியனாயும் விளங்குவதில் அவனுக்கு உவமை அவனேயாவன். இவ்வுலகைப் படைத்தும் காத்தும் உயிர்கட்குப் புகலிடமாவன், ஞானியர்க்கு அறிவு வடிவாய் விளங்கும் அவன், மற்றைய உயிரினங்களுக்கு அருவமும் உருவமும் கொண்டு அருள் வழங்கி வருபவனாவன். உணர்த்த உணரும் சிறுமையுடைய உயிர்போலன்றி, எவற்றையும் யாண்டும் முற்றுணர வல்லவனாவன். ஆதலின், அவன், அன்பு மீதூர்ந்த அடியவரிடத்து அகலாது அறிவு வடிவாய் இருப்பன். எரியால் வெப்பமுற்ற நீரில் அதன் வெம்மையைப் பிரிக்க இயலாதவாறு போல எல்லாவிடத்தும் எல்லாப் பொருள்களிலும் இடையீடின்றி நிற்பவன். நண்ணினர்க்கு நல்லனாயும் நண்ணாதார்க்கு நலமிலனாயும் விளங்கினும் அவன், ஒருபால் கோடுதலிலன். அவன் பெயர்க்கேற்ப எவ்வுயிர்க்கும் இன்பந் தந்து நிற்பவனாதலால் 'சங்கரன்' எனப் பெயர்பெறுவன். பிறவிப் பிணிக்கு மருந்தாகும் அவன், உயிர்களிடத்துப் பிரிவின்றி இயைந்து நிற்பவனாவன். ஆதலின் அவனை, ஐயமின்றி உள்பொருளாகத் தெளிந்து நினைந்து மகிழுங்கள்.
உயிரவை நிலை: உயிரவை நிலை என்பது, உயிர்அவை-நிலை என விரியும். அஃதாவது உயிர்களாகிய அவற்றின் நிலையை இவ்வதிகாரத்தில் விரித்துக் கூறுதலின் இது உயிரவை நிலை எனப் பெயர் பெற்றது. இதுவரை துறந்தோரையும் இனித்துறக்க இருப்போரையும் எண்னலுறின் உயிர்கள் இதுவரை பிறந்த நாட்களையும் இனிப்பிறக்க இருக்கின்ற நாட்களையும் கணக்கிட முற்பட்டது போலாகும். இதனால் உயிர்கள் எண்ணில என்பது அறியப்படும். இத்தகைய உயிர்கள் மூவகையாய் பிரித்து உணரப்படும். அவர் மும்மலமுடையார், இருமலமுடையார், ஒருமலமுடையார் எனப்படுவர். இம்மூவரும் ஆணவமாகிய மூலமலத்தை உடையவர். அவர்களுள் மாயை வழிப்பட்ட மும்மலமுடையார் தமக்கு மலப்பிணிப்பு உடைமையை அறியார். நனவில் காணும் பொருள்களைக்கூடக் கனவில் மயங்கிக் காணும் இயல்புடைய உயிர்க்குத் தன்வயம் என்பது ஏது? இந் நிலையில் அதனை ஆற்றலுடையது எனக் கருதுவது எங்ங்னம்? ஐம்பொறிகளின் துணையின்றி எதனையும் அறிய இயலாத உயிர்க்கு அறிவு என்னும் பெயர் வைத்தது பொருந்தாது. கானும் தன்மையற்ற கண்ணுக்கு உலகு, ஒளி, இருள் ஆகிய இவை இருந்தும் என்ன? இல்லாதிருந்தும் என்ன? அது போல, உயிர்களிடத்து உணர்வில்லையாயின், சிவம், மலம், மாயை ஆகிய மூன்றும் இருப்பினும் என்ன? இல்லாதிருப்பினும் என்ன? உயிர்க்குளதாய உணர்வினாலேயே இவற்றை அறியவும் தெளியவும் இயலும், நிலையுடைய பொருளாகிய இறை நிலையில் பொருள்களைச் சாராது. நிலையில் பொருள்களும் அறிவற்றன. ஆதலின், நிலையுடைய பொருளைச்சாரா. இவ்விரண்டும் அல்லாத உயிரே,

23
அவையிரண்டையும் அறிந்தும் தெளிந்தும் பயன் கொள்ளவல்லதாம். இருளில் இருளாகியும், ஒளியில் ஒளியாகியும் நிற்கும் பொருள்கள் பல உள. அவை கண்ணாடி, பளிங்கு முதலியனவாம். இவை போன்றே உயிரும் சார்ந்ததன் வண்ணமாய் நிற்கும் இயல்பினதாம். ஒளியில் இருந்தும் கூகைக்குக் கண் தெரிவதில்லை. அது போன்றே, மலப் பிணிப்புடைய உயிர்கட்கு இறைவன் உயிர்க்குயிராய் இருந்தும் அவன் நிலை தெரிவதில்லை. காலப் பழமைக்கு எட்டாத காலத்திருந்தே மலப் பிணிப்புற்றுக் கிடக்கும் உயிர்கள் அதனின்றும் நீங்கி என்று அருள் பெறுமோ? அந்தோ! இது வருந்தத்தக்கது.
இருள்மல நிலை: இருள் மல நிலை என்பது ஆணவமலத்தினது நிலையாம். பத்தாவது குறளில் மாயை, கன்மம் ஆகிய மலங்கள் குறிக்கப்பெறினும் சிறப்புப் பற்றி இருள்மலநிலை எனக் குறிக்கப் பெற்றது. பிறவித் துன்பமும், அதற்குக் காரணமாய் மலங்களும், வீட்டின்பமும் அதற்குக் காரணமாய் இறைவனும் இல்லையென்பது எங்ங்ணம்? உலகிலுள்ள பொருள்களை மறைத்து நிற்பது இருள். அதுபோலவே, பிறப்பு இறப்பின் துன்பத்தையும் வீட்டின்பத்தையும் மறைக்கவல்லது ஆணவமாகும். உலகிற் காணும் புறவிருளோ பிற பொருள்களைக் காட்டாதேனும், தன்னையேனும் காட்டி நிற்கும். இவ்வாணவமாகிய அகவிருளோ பிறவற்றையும் காட்டாததாகி, தன்னையும் காட்டாதாகும். உயிரொடு இயைந்து நிற்கும் ஆணவம் அவ்வுயிரை மறைத்து நிற்குமேயன்றி உயிர்க்குயிராய இறைவனை மறைப்பதில்லை. பல்லுயிர்களையும் ஆணவம் புணர்ந்து இருந்தும் அவ்வுயிர்த்தலைவர் எவருக்கும் தன்னைக் காட்டாது. இத்தகைய கற்புநிலை அதற்கேயுண்டு. பல சொல்லக் காமுறுவானேன். உயிர்க்குற்ற அறியாமை அவ்விருளார் தந்ததேயாம். அறியாமையின்றேல் துன்பமில்லை. ஆனால், உயிர்க்கு என்றும் அறியாமை இருந்து வருகிறது. ஆதலால், அதற்குக் காரணமாய் ஆணவமும் இருந்து வருவதேயாம். அவ்வாணவத்தைப் போக்கும் பொருள் உண்டெனில், அவ்வாணவத்தோடு இயைந்திருக்கும் உயிரும் போய்விடும். ஆனால் உயிர் என்றும் நிலைத்து நிற்கும். ஆதலின்
ஆணவமும் என்றும் நிலைத்து நிற்பதாம். இவ்வாணவம்
இடைக்காலத்தே உயிர்க்கு வந்திருப்பின், அது வீடுபேறடைந்த காலத்தும் வரக்கூடுவதேயாகும். ஆதலின் அது இடையில் வந்ததன்று. ஒளிகொண்டு இருளை விலக்கலாம். அதுபோல, உடல்கொண்டிருக்கும் பொழுதே அவ்வாணவத்தை நீக்க முற்பட வேண்டும். பொழுது விடியுமளவும் விளக்குத் துணையாதல் போல, ஆணவம் நீங்கும் அளவும் உயிர்க்கு இவ்வுடல் துணையாகும்.
அருளது நிலை: அருளது நிலை என்பது திருவருளின் தன்மையாம். பொருளைக் காட்டிலும் இவ்வுலகில் இன்றியமையாதது ஒரு பொருளில்லை. அதுபோல, திருவருளைக் காட்டிலும் இன்றியமையாததொரு பொருளில்லை. உலக இயக்கத்திற்குக் கதிரவன் துணையாதல்போல உயிர்களின்
இந்துக் តំឲGrញ៉ាទាំu៦

Page 50
வினையீட்டத்திற்கும், நுகர்ச்சிக்கும் திருவருள் துணையாகும். உடம்பு அறிவற்றது. உயிரும் அதனுள் கூடியல்லது அறிய வல்லதன்று. இவ்விரண்டையும் இயைத்து இயக்குவது திருவருளாகும். பாற்கடலில் உள்ள மீன் அப்பாலை அருந்தாது எதிரே காணப்படும் இழிவுணவை நாடுவது போலத் திருவருட் கடலிற் கூடியிருக்கும் உயிர்களும் அத்திருவருளைச் சார்ந்து இன்புறாது உலகியற்பொருள்களில் வேட்கையுற்றுத்திரிதரும். ஐம்பொறிகளும் தாம் உணர்தற்குக் காரணமாய உயிர் உண்டு என்பதை உணர்வதில்லை. அதுபோன்றே உயிர்களும் திருவருள் உண்மையை அறிவதில்லை. தாம் நடந்து செல்வதற்குத் துணையாக இருப்பது தரை என அறியாது, நடந்து சென்று கொண்டிருப்பவர்களைப் போல உயிரும் தனக்கு அடித்தளமாய திருவருளை உணர்வதில்லை. அந்நிலை மலையிலிருந்தோர் மலையைத் தேடுவது போலவும், மண்ணிலிருந்தோர் மண்ணைத் தேடுவது போலவும் விண்ணிலிருந்தோர் விண்ணைத்தேடுவது போலவுமாம். திருவருள் விளக்கத்திலிருந்தும் உயிர் அதனை விடுத்து உலகியற் பொருள்களை நாடுவது வெள்ளத்திருந்தும் நாவறட்சிக்காக வேறு நீர் தேடுவது போலாம். பாற்பானையின் மீதிருக்கும் பூனை அதில் உள்ள பாலை அருந்தாது எதிரிலிருக்கும் கரப்பினை, அருந்த நினைப்பது போலவாம். காலப்பழமைக்கு எட்டாத காலத்து இருந்தே உயிர் திருவருளோடு இயைந்திருந்தும் அதனுடன் பழக்கம் கொள்ளாத உயிர்க்கு வீடு பேறு என்பது மிகையேயாம்.
அருளுரு நிலை: அருளுருநிலை என்பது, அருளே உருவாய குருவினது தன்மையாம் உயிர் பக்குவம் பெறாக்காலத்து உள் நின்றுணர்த்திய பரம் பொருளே பக்குவமுற்ற காலத்துக் காணும் பொருளாக (குருவாக) முன்னின்று உணர்த்தவரும். வீட்டிலுள்ள ஒருவர்க்கு நோய் ஏற்படின் அவ்வீட்டிலுள்ளார் உணர்வரேயன்றிப் பிறர் உணரார். அதுபோல உயிர்க்குற்ற மலநோயை உயிர்க்குயிராக விளங்கும் இறைவன் அறிவதன்றிப் பிறர் அறியார். உயிர்க்கு அருளவல்ல இறைவன் குருவடிவில் மறைந்து நின்றே அருளுவான். அதை இவ்வுலகு அறிவதில்லை. இதனை உலகியல் இன்பத்தில் உழல்பவரும், ஆணவமான படல மறைப்பு உடையவரும் ஞான ஒளியைப் பெறாதோரும் அறியார். காட்டிலுள்ள விலங்குகளை, வீட்டில் வளர்க்கப்பட்ட விலங்குகளைக் கொண்டு பிடிப்பது போல, இறைவனும் வினைவயப்பட்ட மனித இனத்தை மனித இனம் கொண்ட குருவடிவில் வந்தருளுவான். யார் எச்செயலை ஆற்ற இயலுமோ அவர்களிடத்து அச்செயலைச் செய்து முடிக்கவேண்டுவதே அறிவுடைமை ஆதலின் வினை நீக்கத்திற்கு இறைவன் ஒருவனே துணை செய்யவல்லன். ஆதலின் அவனையே வேண்டி நிற்றல் வேண்டும். பாம்பு கடித்தவனிடத்து உளதாகும் நஞ்சு, கீரிப்பிள்ளையால் நீங்குவதில்லை. உரிய மந்திர வாதியினாலே அதனை நீக்கவியலும். அதுபோல, குருவருளே வினை நீக்கவல்லதாம். ஒரு மலமுடையார்க்கு உள் நின்றும், இருமலமுடையோர்க்கு முன்னின்றும், மும்மலமுடையார்க்குக் குருவாக எழுந்தருளி வந்தும் இறைவன் அருளுவான். அவனன்றி

24
அதற்கு உறுதுணையாவார் யார்? கதிரவனன்றிச் சூரிய காந்தக்கல்லில் நெருப்புத் தோன்றாதவாறு போல குருவருளால் அன்றி உயிர்க்கு ஞானம் பெறுதல் இல்லை.
அறியும் நெறி அறியும் நெறி என்பது, உண்மைப்பொருளை அறியும் நெறியாம். ஒன்றையொன்று ஒவ்வாது வளர்ந்து வரும் நல்வினை. தீவினை ஆகிய இரண்டின் கண்ணும் ஒத்த உவர்ப்பும் அவற்றாணாய பயனைத் துய்க்குமிடத்து அதனை ஒப்பக்காணும் உணர்வும் ஏற்படுங்கால் இறைவனின் அருட்சத்திப் பதிவு நிகழும். இறைவன், உயிர்கள்,ஆணவம், வினை, தூயதும் தூயதல்லாததும் ஆகிய மாயை ஆகிய இவை என்றும் உள்ளனவாம். வினை செய்வோன் அவனாற் செய்யப்படும் இருவினை, அவற்றின் பயனாய இன்பதுன்பங்கள், அவற்றை ஊட்டுவிக்கும் இறைவன் ஆகிய இந்நான்கையும் நீ உய்தற்கென உணர்வாயாக. உயிர் திருவருளோடு கூடி ஒன்றுபட்டு நிற்கும் முறைமை போல்வதாம். பளிங்கு தன் நிறத்தையும் தன்னைச் சார்ந்த பொருள்களின் நிறங்களையும் காட்டுவதற்குக் கதிரவன் காரணமாவதுபோல, உயிர் தனக்கு இயல்பாகிய வீடுபேற்றை அடைதற்கும், தான் சேர்ந்த பொருள்களின் வழி அழுந்தி நிற்பதற்கும் இறையருள் காரணமாகின்றது. கண் ஒரு பொருளைக் காணவேண்டின் அதற்கும் அப்பொருளுக்கும் இடையே ஒளி ஒன்று தேவையாகின்றது. அதேபோன்றே உயிரும் எதனை உணரினும் அதற்கு ஏதுவாக இறையருள் வேண்டும். பொறிவழிச் செல்லும் புன்மைக்கு உயிரியக்கம் காரணமாவது போல, நெறிவழிச் செல்வதற்கும் இறையருளே காரணமாகும். இவ்வாறு திருவருளை உணருங்கால் அது எவ்வாறு இருக்குமென்றோ அது தன்னின் வேறாக இருப்பதென்றோ என்று ஆராய வேண்டாம். உன்னை உருவாக்கும் அத்திருவருளை எண்ணியும் போற்றியும் வருவாயாக. ஞானத்தாற் பெறும் இன்பமே இன்பம். அத்தகைய ஞானத்தைக் காணவும், அதன் கண் அடங்கவும் முயலுக. திருவருள் நினக்குக் கிட்டியவாறு உணர்க. உயர்க.
உயிர் விளக்கம் : உயிர்விளக்கம் என்பது, உயிர் ஆணவமலம் நீங்கப் பெற்றுத் தன் செயலின்றித் திருவருள் வயப்பட்டு விளக்கமுற்று விளங்கும் நிலையாகும். வெப்பத்தால் வெதும்பியவனுக்குத் தூய நிழலைச் சேர்க என்று யாரும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. அவன் தானே சேர்வன். அதுபோல உலகியல் துன்பங்களில் வருந்தும் ஒருவனுக்கும் திருவருள் நிழல் கண்டதும் அவனுக்கு யாரும் விரைந்து அதனைப்பற்றுக என்று சொல்ல வேண்டுவதில்லை. தானே அதனில் அழுந்தி இன்புற விரைந்து செல்வன். பித்த மிகுதி உடையார்க்குத் தித்திக்கும் பால்தானும் கசக்கும். அப்பித்தம் நீங்கியவழி இனிக்கும். அதுபோல ஆணவமலத்தில் உயிர் அழுந்தி நிற்குங்காறும் மறைப்பாற்றல் இனிக்காது. மலப்பிணிப்பு நீங்கிய வழி இனிக்கும்.
திருவருள் தன்னைக் காட்டக் காணும் உயிர், தான் கண்டதாகக் கருதுதல் பெரும் பாவமாகும். குருடர்க்கு ஒளியும்

Page 51
இருளும் ஒன்றே. அதுபோல இறையருள் வயப்படாதார்க்கு இறையும் தளையும் ஒன்றேயாம். அருளாகிய நட்பைப் பெற்றார்க்கல்லது தமது பாரத்தைச் சுமக்கும் இறைவனைக் கிட்டுதல் அரிது. ஒருவனிடத்துள்ள பொருளைக்கவர அவன் தூங்க வேண்டும்; அல்லது அவன் அங்கில்லாதிருத்தல் வேண்டும். இந்நிலையின்றேல் அவன் பொருளைக் கவர இயலாது. அது உலகியல் நிலை. இதுபோன்றே அருளியல் நிலையிலும் உயிர்கள் பெறத்தக்க அந்தமில் இன்பத்து அழிவில் இன்பமாம் வீடுபேறும் இறைவனை இன்றிப் பெறுதற்கில்லையாம். நண்பகற் பொழுதில் தன் நிழல் கதிரவன் ஒளியால் படிகத் தூணின் நிழல் கவரப்பட்டு நிற்கும். அதுபோல உயிர் திருவருளால் கவரப்பட்ட பொழுது மலப்பிணிப்பினின்றும் நீங்கி நிற்கும்.
தழற்கொள்ளியைக் கையில் முன்னோக்கிப்பிடித்துச் செல்லுங்கால் இருள் நீங்கி இன்பம் பயக்கும். அக்கொள்ளியைப் பின் வைத்துத் தாம்முன் செல்லின் இருளால் இடர்ப்பட்டு விழும். அதுபோல, திருவருளை உயிர்முன் வைத்து எதனையும் செய்யின் இன்பம் இடையறாது ஈண்டும். அதனைப் பிற்படுத்தித் தான் முன் செல்லின் துன்பம் இடையறாது ஈண்டும். ஐம்பொறிகளின்றி உயிரும் உயிரின்றி ஐம்பொறிகளும் செயற்படுவதில்லை. அங்ங்னமாகத் திருவருளை உயிரோ ஐம்பொறிகளோ அறியும் என்றால் எங்ங்ணம்? இறைவன் தானே தன்னை உயிர்களுக்கு வழங்கியருளும் கருணையாளன். அங்ங்னமாக அவனை உயிர்கள் தம்வலியால் அடையமுடியும் என்றால் எங்ங்ணம்?
இயலாது என்பதாம்.
இன்புறு நிலை: இன்புறுநிலை என்பது, உயிர்கள் பேரின்பத்தைப் பெற்று இன்புறும் நிலையாம். இருள் நீங்கி இன்பம் பயக்க எழும் திருவருளின் பின் செல்வார் இன்பமடைவர். அதனைப் பின்னாக்கித் தாம் முன் செல்வார் துன்பமடைவர். ஒருவன் மற்றொருவனுடன் கூடின் அல்லது இருமடந்தையர் தம்முள் கூடின் இன்பம் வாய்ப்பதில்லை. அதுபோல உயிர் திருவருளைச் சார்ந்த நிலையில் இன்பம் அடைவதில்லை. அதன்வழி சிவத்தைச் சார்ந்த பின்பே இன்பமடையும். உயிர்கட்குவேண்டும் இன்பத்தை வழங்கியருளும் இறைவன் இன்ப வடிவினன் ஆவன். அவன் வடிவே இன்ப வடிவாய் இருத்தலின் தான் ஒரு இன்பத்தைத் தனியாக நுகரான். தாள் தலை என்ற சொற்கள் தம்முள் இயைந்து தாடலையாகும். அதுபோன்றே உயிரும் இறையும் இயைந்து இரண்டல்லாத நிலைபெறும். வீடுபேற்று நிலையில் உயிரும் இறையும் ஒன்றென்றும் இரண்டென்றும் கருத இயலாதவாறு இருமையில் ஒருமை பெற்று விளங்கும். மெய்ப்பொருளை அடைந்தவர்களும் அதில் உண்மையைத் தெளிந்தவர்களும் உரை இறந்து (மெளனமாய்) நிற்பவர்களும், பிறவியற்றவராவர். பேய்பிடித்தவன் தன் செயலின்றி அனைத்தும் பேயின் செயல்களையே செய்து நிற்பான். அதுபோலத் திருவருள் வயப்பட்டவர் தன் செயலன்றித்

25
திருவருள் வயத்ததாம் செயலையே செய்வர். நிட்டையால் இறைவனைக் கூடியவர்கள் பேரின்பத்தைப் பெற்று நிற்பர். அவர்தம் சமய ஒழுக்கங்களெல்லாம் தூங்குவார் தம்கைப் பொருள்போலத் தாமே விட்டகலும். உயிரும் சிவமும் பிரிவின்றி இயைந்து நிற்பக் காண்பவன், காட்சி, காட்சிப் பொருள் என்ற மூவகை நிலையும் தோன்றுவதில்லை. அப்பொழுது தோன்றும் பேரின்பம் அறிவில் அறியத்தக்கதன்று. இத்தகைய பேரின்பத்தை அன்புண்டேல் உடனே பெற்றிடலாம்.
ஐந்தெழுத்தருள் நிலை ஐந்தெழுத்தருள் நிலை என்பது திருவைந்தெழுத்தை ஒதி அத்திருவருளிலேயே அழுந்தி நிற்கும் நிலையாம். ஆகமம், மறை மற்றுமுள்ள ஞான நூல்கள் ஆகிய அனைத்தும் ஐந்தெழுத்தின் உண்மையைச் சாற்றுவனவாம். ஓங்காரமாகிய பிரணவத்துள் சிவம், சக்தி, மலம், அழகுமிக்க மறைப்பாற்றல், உயிர் ஆகிய இவ்வைந்தும் அடங்கி நிற்கும். திருவைந் தெழுத்தினுள் வகரமாகிய உயிர் ஒருகால் மலத்தொடும் பிறிதொருகால் சிவத்தொடும் இயைந்து நிற்கும். இதனை முறையே, ஊன நடனம்,ஞான நடனம் என அழைப்பர். மலங்கள் உயிரைப் பொருந்தி அவ்வுயிரைத் தம்மிடத் தினின்றும் நீங்கவிடா. திருவருள்வழி உயிர் சிவத்தை அடையின் மலக்கட்டற்று விளங்கும்.
நகரத்தை முன்னாக வைத்துத் திருவைந்தெழுத்தை ஒதின் உயிர்மலநீக்கம் பெறாது. சிகரமுதலாக (சிவாய நம) வைத்து ஒதின், மலம் நீங்கும். இத்திருவைந்தெழுத்தையே பற்றுக் கோடாகக் கொண்டு ஒதுக! உயர்க! இவ்வாறு ஒதுதல் பிறவிப் பிணி நீங்கவும், வீடுபேறு வாய்க்கவும் இடனாகும். வகரமாகிய திருவருள், சிகரமாகிய சிவத்தை அடைவிக்கும். இத்திருவருளே இறைவனின் திருமேனியாகும். உயிர் நகர மகரங்களின் இடை நில்லாது சிகரவகரங்களின் இடை நிற்றல் தக்கது. உயிர் திருவருள் வழிநின்று சிவத்தை அடைய வேண்டும் என்பதே அனைத்து நூல்களின் உட்கிடக்கையாகும்.
அணைந்தோர் தன்மை: அணைந்தோர் தன்மை என்பது இறைவனது திருவருளில் அழுந்தி நிற்போரது தன்மையாகும். திருவருள் வழி தம் அறிவு இச்சை செயல்கள் செயற்பட நிட்டையில் அழுந்தி நிற்பார்க்கு என்ன குறையுள்ளது? என்ன குறையும் இலையாம். இறைவனால் செய்யப்படும் படைப்பு முதலிய ஐந்தொழில்களையோ அன்றி அவன் அதிட்டித்து நின்று செய்யும் தொழில்களையோ உலகியல் வயப்பட்டார் செய்யும் கொடுந் தொழில்களையோ அணைந்தார் செய்யார். எல்லாவற்றையும் அறியும் அறிவு இவர்க்கு இருப்பினும், இறையின்பத்தில் அழுந்தி நிற்பதன்றி வேறு எதனையுஞ் செய்யார். இடர் வராது காக்க ஆமை தன் ஐந்துறுப்புகளையும் அடக்கியிருப்பது போல, இவரும் உரனென்னும் தோட்டியால் ஒரைந்தும் காத்து (புலனடக்கம் செய்து) நிற்பர்.
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 52
இறைவனையன்றி இவ்வுலகு இல்லையாதல் போல அவ்விறைவனாம் தன்மையடைந்த இவரையன்றியும் உலகில்லை. உள்ளும் புறமும் ஒரு தன்மைத்தாகக் காண இயலும் இவர்க்கு எதனையும் யாரையும் இகழ்தல் தோன்றாது. பயன்கருதியும் பற்றுச் செய்தும் வாழ்தல் இவரிடத்து இல்லையாதலின் இவர் பெறும் இன்பம் பேரின்பமேயாய் அமையும். அணைந்தோர்க்கு என்றவினை உடலூழாய்க் கழியும், ஏறும் வினை ஒருகால் தோன்றினும் திருவருள் அதனைச் சுட்டொழிக்கும்; மனம் மொழி, மெய்களால் இவர்கள் செய்யும் எவ்வினைகளும் பிறப்பிற்கு ஏதுவாகா. வீட்டின் பதத்தையும் இப்பிறவியிலேயே துய்த்து நிற்பர். உயிர்கள் அனைத்தும் பொறிவழிப்பட்டு நில்லாது. இறைவன் நெறி வழிப்பட்டு நிற்க வேண்டுவதே இவர்கள் கருத்தாகும். இவ்வாறன்றி உயிர்கள் அலமருகின்றன என்பதே இவர்கள் வருத்தமாகும்.
வினா வெண்பா வினாவெண்பா என்ற சாத்திர நூலும் உமாபதி சிவாச்சாரியாராற் அருளப்பட்டதேயாம். சித்தாந்த சாத்திரங்களுள் இந்நூல் ஒன்பதாவது வரிசையில் வைத்து எண்ணப்படுகின்றது.
இந்நூல் மொத்தம் பதின்மூன்று வெண்பாக்களால் அமைந்துள்ளது. அவை வினாக்களாக உள்ளன. உமாபதி சிவாச்சாரியார் தமக்குத்தாமே தமது குருவாகிய மறைஞான சம்பந்தரிடம் வினாவை எழுப்பி, அதன்மூலம் விளக்கம் பெறுவதாக இந்நூல் அமைந்துள்ளது. இவ்வகையில் இந்நூலின் முதற் பன்னிரெண்டு வெண்பாக்களும் உமாபதிசிவாச்சாரியார் தமது குருவாகிய மறைஞானசம்பந்தரிடம் கேட்கும் வினாக்களாக உள்ளன. பதின்மூன்றாவது வெண்பா நூற்பயனைக் கூறுவதாகவுள்ளது.
சைவசித்தாந்த தத்துவத்திற் காணப்படும் சில சிக்கல்கள், முரண்பாடுகள் போல்வன வினாவடிவில் இந்நூலில் அமைந்துள்ளமை நயக்கத்தக்கதாகும். சைவசித்தாந்தம் அச்சிக்கல்களை எவ்வாறு விடுவிக்கின்றது என்பதையும் புலப்படுத்துவதே இந்த நூலின் நோக்கமாகும்.
இந்நூலிற் கேட்கப்படும் வினாக்கள் யாவும் சைவசித்தாந்த மெய்பொருளியலில் எழுகின்ற நுட்பமான ஐயங்களைத் தெரிவிப்பதாக உள்ளன. எழுப்பப்பட்ட வினாக்களுக்கு விடைகள் தரப்படவில்லை.சைவசித்தாந்த சாத்திரப் பயிற்சி உடையோர் இவ்வினாக்களுக்குரிய விடைகளை நுணுகி ஆராய்ந்து கொள்ள இயலும், அவ்வாறு அறிவார்க்குச் சித்தாந்த சாத்திரங்களில் தெளிவு உண்டாகும் எனக் கருதி, ஆசிரியர் வினாக்களின் தொகுதியாக நூலை அமைத்துள்ளார் எனக் கொள்ளலாம்.
இந்நூல் நீ என்று தொடங்கி, நீ என்ற எழுத்திலே முடியும் சிறப்பினை உடையது. இருளும் ஒளியும் ஒன்றுக்கொன்று

முரணானவை. அவை இரண்டும் ஒரிடத்தில் இருக்க இயலாது. அவ்வாறாயின் உயிரில் இருளும் இறைவனும் சேர்ந்திருப்பது எங்ங்ணம் ? என்பதே முதல் வினாவாகும்.
கனவைக் கனவென்று கனவிலே காண முடியாது. நனவாயின் அதனைத் தொடரமுடியாது. இறைவனருள் அவத்தைக்குட்படாதெனின் நான் அவத்தைப்படுவதேன்? என்பது இந்நூலின் நான்காம் வினாவாகும்.
சிற்றறிவு சிவனருளைச் சேர்வதெவ்வாறு என்பது ஆறாம் வினாவாகும். இந்நூலில் வரும்,
காண்பானும் காட்டுவதும் காண்பதுவும் நீத்துண்மை காண்பார்கள் நன்முத்தி கானார்கள் - காண்பானும் காட்டுவதும் காண்பதுவும் தண்டந்தைச் சம்பந்தன் வாட்டுநெறி வாராதவர் எனும் செய்யுள் சைவசித்தாந்த முத்தியின் இயல்பை இனிதெடுத்துரைக்கின்றது. 'காண்பானும், காட்டுவானும், காணப்படும் பொருளுமென்கின்ற மூன்றின் வேற்றுமையுணர்வு நீங்கி மெய்ப்பொருளை ஒன்றியவுணர்வோடு காண்போரே நல்முத்தி காண்பர். மறைஞான சம்பந்த மாமுனியே பாசத்தை மெலிவிக்கும் நன்னெறியில் வராதோர் இம்மூன்று பொருள்களின் இயல்புகளைக் காணாதோர் ஆவார் என்பது இச்செய்யுளின் கருத்தாகும். -
வினாவெண்பாவின் பொருளை உணர்ந்தவரே சித்தாந்த ஞானத்தைத் தெளிந்தவரும், தெரிவிக்க வல்லவரும் ஆவார் என ஆசிரியர் இறுதியில் கூறியருளுகின்றார்.
வினா வெண்பா என்னும் நூலைச் சிவப்பிரகாசம், திருவருட்பயன் எனும் இரு நூல்களையும் கற்றாரைச் சோதிக்கும் சோதனைத்தாள் எனக் கூறல் தகும் என்பர் சித்தாந்தக் கலைச்செல்வர் திரு.க.வச்சிரவேல் முதலியார்.
சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கினுள் வினா வெண்பா, இருபா இருபஃது, உண்மை விளக்கம் ஆகிய மூன்று நூல்களே வினாவிடை மூலம் சைவசித்தாந்தக் கோட்பாடுகளைப் புலப்படுத்துகின்ற சிறப்புக்குரியவையாக விளங்குகின்றமை குறிப்பிடத்தக்கது.
போற்றிப் பஃறொடை போற்றிப் பஃறொடை என்பது சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கினுள் தனிச் சிறப்புடையது. இந்நூலும் உமாபதி சிவாச்சாரியாரால் அருளிச் செய்யப்பட்டது. பஃறொடை வெண்பாவால் அமைந்து விளங்குகின்றது.
இறைவனின் திருவருள் முதற்கண் உயிர்களை அநாதி கேவலத்திலிருந்து எடுத்துச் சகலநிலைக்கு ஆளாக்கி, பிறப்பிறப்புக்குட்பட்டுச் சுழல வைக்கின்றது. பின்னர் பக்குவ முதிர்ச்சியெய்திய உயிர்களை ஞான தீக்கை செய்து, சுத்தநிலை

Page 53
எனப்படும் பரமுத்தி நிலையை அடையத் துணைபுரிகின்றது. இவ்வாறு உயிர்களுக்குத் திருவருள், தொன்றுதொட்டுச் செய்து வரும் உபகாரங்களை நினைந்து போற்றுவதாக இந்நூல் ஆக்கப்பட்டுள்ளது.
சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கினுள், உயிர்கள் முதன் முதலாக எவ்வாறெல்லாம் தோற்றம் பெற்றன என்ற செய்தியானது இந்த நூலில் சிறப்பாக இடம் பெற்றிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இந்நூல் தோத்திர வடிவில் அமைந்த ஒரு சித்தாந்த சாத்திரமாகும்.
கொடிக்கவி
கொடிக்கவி எனும் சித்தாந்த நூலும் உமாபதி சிவாச்சாரியார் அருளிய நூல்களுள் ஒன்றாக விளங்குகின்றது. உமாபதி சிவாச்சாரியார் அருளிய நூல்களுள் அளவில் மிகச் சிறியதாய், பெரியதோர் தெய்வாதிசயப் பின்னணியோடும் தோன்றிய நூல் இதுவாகும். இந்நூல், ஒரு கட்டளைக் கலித்துறையும் மூன்று வெண்பாக்களும் ஆக நான்கு பாக்களால் ஆனது. இந்த நூலின் சில பதிப்புகளில் துகளறுபோதத்தின் இறுதிச் செய்யுளான “அந்த மலமறுத்திங் கான்மாவைக் காட்டிய” எனத் தொடங்கும் செய்யுள் ஐந்தாவது பாடலாகச் சேர்க்கப் பெற்றுள்ளது. இச் செய்யுளை இயற்றியவர் சிற்றம்பலநாடிகளாவர்.
கொடிக்கவி எனும் நூல் தில்லையில் கொடியேற்றும் பொருட்டுப் பாடப்பட்டது. தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் சிதம்பரம் டராசரின் திருக்கோயிற் திருவிழாவில் உமாபதி சிவாச்சாரியாரை ஒதுக்கிவிட்டு வேறொரு சிவாச்சாரியாரைக் கொண்டு கொடியேற்ற முற்பட்டபோது அங்கு கொடியேறாது தடைப்பட்டதாகவும், பின்னர் உமாபதிசிவாச்சாரியாரை அழைத்து வந்து கொடிக்கவிபாடியபோதே கொடியேற்றம் நிகழ்ந்ததாகவும் கூறப்படுகின்றது.
இந்நூலின் முதற் செய்யுள் உயிரோடு இணைந்திருக்கின்ற ஆணவ இருளாகிய அறியாமையைக் குறிப்பிடுகின்றது. ஒளியும், இருளும் ஒருசேர நில்லா. இருள் ஒளியை விழுங்க முடியாது. ஒளி இருளைக் குவித்து விடும். ஒளி, இருள் என்ற இரண்டில் ஒன்று மேம்படுங்கால் பிறிதொன்று மறையும். அதாவது திருவருள் மிக ஆணவம் குறையும், ஆணவம் மிகத் திருவருள் குறையும். எனினும் ஆணவ மலம் சிவஞானத்தைக் கட்டுப்படுத்தாது. மும்மலங்களாற் கட்டுண்டு கிடக்கும் உயிர்களுக்கு திருவருள் பொருந்துமாறு நான் இக்கொடியைக் கட்டுகின்றேன் என முதற் செய்யுள் குறிப்பிடுகின்றது.
இரண்டாம் செய்யுள் சிவம், சக்தி, உயிர் என்பன பற்றியும் கேவல, சகல அவத்தைகள் பற்றியும் கூறுகின்றது. கோபுர வாசலில் கொடியேறும் பாங்கினை இச் செய்யுள், “கட்டினேன் கோபுரவாசற் கொடி’ எனக் கூறுகின்றது.

27
மூன்றாம் செய்யுள் இறைவனும், உயிரும் பிரியாதிருக்கும் சைவசித்தாந்த அத்வைத நிலையினை விளக்குகின்றது. மனத்திற்கும், வாக்கிற்கும் எட்டாத இறைவன் உயிர்களோடு உயிருக்குயிராய் விளங்கி நிற்கின்றான். இவ்வுண்மையை உயிர்கள் உணர இறைவன் திருவருள் சுரக்குமாறு வேண்டி இக் கொடியைக் கட்டினேன் என மூன்றாம் செய்யுள் இயம்புகின்றது.
நான்காம் செய்யுளில் திருவைந்தெழுத்தின் பல்வேறு வடிவங்கள் எடுத்துக் காட்டப்படுகின்றன. ஒவ்வொருவரும் தாம்தாம் விரும்பும் பயனுக்கு ஏற்ற வகையில் திருவைந் தெழுத்தினைச் செபித்து வருகின்றனர். “சிவாயநம என்பது திருவைந்தெழுத்தாகும். “ஓம் ஹும் ஓம் சிவாய நம” என்பது எட்டெழுத்தாகும். “ஓம் நமசிவாய'என்பது நான்கெழுத்தாகும். இவைகளை முறையாக எண்ணி அதன் பயனாகப் பஞ்செழுத் தாகிய வகாரமாகிய திருவருட் சக்தியையும்,மேலான பெருவெழுத்தாம் சிகரமாகிய சிவத்தையும் மனத்தகத்து வைப்பின், அதன் விளைவாகப் பேசும் எழுத்தாகிய (பிஞ்செழுத்து) வகரமாம் அருட் சத்தி, தன்னுடன் பேசா எழுத்தாகிய (பெருவெழுத்து) சிகரமாம் சிவத்தையும் மிகவும் எளிதாக உயிரின்கண் பதிவிக்கும். அவ்வாறு பதிவிப்பதற்காக இக்கொடியைக் கட்டுகின்றேன் என இச் செய்யுள் அமைந்துள்ளது. திருவைந்தெழுத்தை இடைவிடாது எண்ணுதலின் பயன் உயிர் திருவருளைப் பெற்றுச் சிவத்தை அடைவதாகும். இப் பேற்றினைப் பெறவே கொடி கட்டுவதாக ஆசிரியர் அருளுகின்றார்.
சிவத்தை உணர்வதற்கு திருவருள் தேவை. அதன் குறியீடு “வ” எனும் பிஞ்செழுத்தாகும். சிவப்பரம் பொருளைக் குறிக்கும் குறியீடு 'சி' எனும் மேலைப் பெருவெழுத்தாகும். இவற்றை நுட்பமாகப் புலப்படுத்தும் நூலாகக் “கொடிக்கவி’ விளங்குகின்றது.
இந்நூலுக்கு பழைய உரை ஒன்றுண்டு. நூலாசிரியர் பெயர் தெரியவில்லை. கா.சுப்பிரமணிய பிள்ளை இந்நூலினை உரைநடையில் தந்திருக்கின்றார். ஜே.எம். நல்லசாமிப்பிள்ளை இந் நூலினை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கின்றார்.
நெஞ்சுவிடுதூது
நெஞ்சுவிடு தூது என்பது தூது’ என்னும் இலக்கிய வகையைச் சேர்ந்த சித்தாந்த சாத்திர நூலாகும். சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கினுள் தூது’ எனும் இலக்கிய வகை மூலம் சித்தாந்தக் கோட்பாடுகளைப் புலப்படுத்தும் நூல் இது ஒன்றே ஆகும். உமாபதிசிவாச்சாரியாரால் அருளப்பட்ட இந்நூல், 129 கண்ணிகளை உடையது. கலிவெண்பாவால் அமைந்து விளங்குகின்றது.
உமாபதிசிவாச்சாரியர் தம்மைத் தலைவியாகவும், தம் குருமூர்த்தியான மறைஞான சம்பந்தரைத் தலைவராகவும், அவர் திருவுலாப் போவது கண்டு தாம் அவரிடத்து ஈடுபட்டதாகவும்,
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 54
தாம் ஈடுபடுவதற்குக் காரணமாய் அத்தலைவரது மாலையை வாங்கி வரத் தம் நெஞ்சைத் தேர்ந்தெடுத்த திறம் மகிழத்தக்கதாகும். சித்தாந்த நோக்கும் உடையதாகும். தலைவனது பெருமையையே பெரிதும் கூறி, அத்தலைவனிடத்து அணுகுங்கால் ஆங்குள்ள நெறியில் நிற்பாரிடத்துச் சாராது செல்ல வேண்டுமென்று நெஞ்சுக்குக் கூறியிருப்பது சித்தாந்த சாத்திரங்களுள் ஒரு புது வரவாகும்.
இறைவனே, மறைஞானசம்பந்தராய்த் தம்மை ஆட்கொண்டார் என்பது ஆசிரியரின் திருவுளமாதலின், இறைவனுக்குள்ள பெருமைகள் யாவும் தம் குருமூர்த்தியாகிய மறைஞான சம்பந்தரிடம் இருப்பதாகக் கண்டு, பெண்மை நிலையில் நின்று பாடும் ஆசிரியர், தம் தலைவனின் பெருமையைப் பலபடச் சிறப்பித்துச் சைவசித்தாந்தக் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்திக் கூறும் திறம் நயக்கத்தக்கதாக வுள்ளது.
இந்நூலில் தலைவனது பெருமை கூறுதல், தமது சிறுமை உரைத்தல், திருவுலாப் போதல், தாம் பெற்ற பேறும் அணுகுநெறியும், போற்றலும், புகலிலும் என்ற ஆறு வகையான வழியிற் சைவசித்தாந்தக் கருத்துக்கள் புலப்படுத்தப்பட்டுள்ளன எனலாம்.
உலகாயதம், பெளத்தம், சமணம், வேதாந்தம் என்பவற்றின் அடிப்படையான பொருள் நிலைகள் இது என்பதை எடுத்துக் காட்டி, அத்தகைய சமயிகளிடத்தும், சிவ பெருமானையும், சிவவேடங்களையும் இழித்தும், பழித்தும் பேசுவாரிடத்தும் செல்ல வேண்டாமென்றும் கூறிச் சைவசித்தாந்தத்தின் சிறப்பை இந்நூல் தெளிவாக உணர்த்தி நிற்கின்றது. இந்நூலையும் தோத்திர வடிவில் அமைந்த ஒரு சாத்திர நூலாகக் கொள்வர்.
உண்மை நெறி விளக்கம்
சைவசித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கினுள் தனிச் சிறப்புடைய சாத்திர நூலாக உண்மை நெறி விளக்கம் விளங்குகின்றது. சைவசித்தாந்த சாத்திர நூல்களின் வரிசையில் பதின்மூன்றாவது நூலாகக் கொள்ளப்படுவது. இந்த ஞான நூலினையும், உமாபதி சிவாசாரியார் அருளிய சித்தாந்த அட்டகம்' என்னும் பெயரில் வழங்கும் எட்டுச் சாத்திர நூல்களுள் ஒன்றாகக் கொள்வது சித்தாந்த சைவ மரபாகும். உண்மை நெறி விளக்கம் என்ற இந்நூலினைச் சீர்காழிச் சிற்றம்பலநாடிகளின் மாணவராகிய சீகாழித் தத்துவநாதர் என்பவர் அருளினார் எனவும் அறிஞர் குறிப்பிடுவர். ஆனால் இந்நூலினைச் சீகாழித் தத்துவநாதர் இயற்றவில்லை என்பதையும், உமாபதிசிவாசாரியரே இயற்றினார் எனவும் அறிஞர் எடுத்துக் காட்டுவர்.
ஆன்மா ஞான சாதனையில் முன்னேறும்போது ஆன்ம அறிவில் நிகழும் செயற்பாடுகளை பத்துவகை ஞானப் படிகளாக வகுத்து தச காரியம் என்று கூறுவது சைவசித்தாந்தத்தின்

28
அடிப்படையான கோட்பாடாகும். தச காரியம் பற்றிய சைவசித்தாந்த ஞானச் செய்தியினையே உண்மைநெறி விளக்கம் சிறப்பாகப் புலப்படுத்துகின்றது.
ஆறு செய்யுட்களைக் கொண்ட உண்மை நெறி விளக்கத்தின் முதற் செய்யுள் தத்துவரூபம், தத்துவதரிசனம், தத்துவசக்தி ஆகியவற்றையும் இரண்டாம் செய்யுள் ஆன்மரூபம், ஆன்மதரிசனம், ஆன்மசக்தி என்பவற்றையும், மூன்று, நான்கு, ஐந்து, ஆறு ஆகிய செய்யுட்கள் முறையே சிவரூபம் சிவதரிசனம், சிவயோகம், சிவபோகம் ஆகியவற்றையும் எடுத்துரைக்கின்றன.
சகள நிலையில் உள்ள உயிர் சுத்த நிலையை எய்தி, இறைவன் திருவடியைத் தலைக்கூடும் நெறியே ஞான நெறி அல்லது உண்மை நெறி ஆகும். இந் நெறிக்கண் மேற்கொள்ளப்படும் ஞானச் செய்திகளை மேலே கூறப்பட்ட தசகாரியங்களாக வைத்து விளக்கும் தனிச் சிறப்பு உண்மை
நெறி விளக்கத்திற்குரியது.
சங்கற்பநிராகரணம்
சித்தாந்த சாத்திரங்கள் பதினான்கில் ஈற்றில் அமைந்தது சங்கற்பநிராகரணம் ஆகும். இந்நூலும் உமாபதிசிவாசாரியாரால் அருளப்பட்ட சித்தாந்த அட்டகங்களுள் ஒன்றாகும். சங்கற்பம் என்பது கொள்கை' எனப் பொருள்படும். நிராகரணம் என்பதற்கு மறுத்தல்' என்பது கருத்தாகும். இவ்வகையில் பிறசமயக் கொள்கைகளை மறுத்தெழுந்த நூலாகச் சங்கற்ப நிராகரணம் எனும் நூல் விளங்குகின்றது.
பரமுத்தி நிலையைத் தலைப்படும் உயிர் மேற்கொண்டு செல்லும் மெய்யுணர்வு நிலையில் ஐயமும் மருட்கையும் விளைவிப்பனவாகச் சில சமயங்களின் முடிவுகள் உள்ளன. அச் சமயங்களை மாயாவாதம், ஐக்கியவாதம், பாடானவாதம், பேதவாதம், சிவசமவாதம், சங்கராந்தவாதம், ஈசுவர அவிகாரவாதம், நிமித்த காரண பரிணாமவாதம், சைவவாதம் என ஒன்பது வகையாக வகைப்படுத்தி அவற்றின் துணிபுகளை சங்கற்பங்கள் (கொள்கைகள்) என வைத்துக்கூறி, அவற்றை இந்நூல் நிராகரிக்கின்றது. இவ்வொன்பது சமய சங்கற்பங்கள் நிராகரிக்கப்படுவதன் காரணமாகவே இந்நூல் இப்பெயர் பெற்றது.
இருபது ஆசிரியப் பாக்களால் இயன்ற இந்நூலின் முதலாவதாகிய காப்புப் பாடல் மூத்தபிள்ளையாரின் திருமேனி நலத்தைப் புனைந்து பாடி நினைந்து வணங்குவதாக அமைந்துள்ளது.
அடுத்துவரும் பாயிரப் பாடலில் நூல் தோன்றிய காலமும் களமும் காரணமும் காட்டப் பெறுகின்றன. சாலிவாகன ஆண்டு 1235 (கி.பி 1313) இல் திருத்தில்லையில் ஆனிப் பெருவிழாவில்

Page 55
ஆறாம் நாளன்று சிவாகம வழியொழுகும் எண்மரும், மாயாவாதி ஒருவனும் தேர்மண்டபத்தின் ஒருபுறம் இருந்தனர். மெய்கண்ட தேவரின் அருள் பெற்ற அடியவராகிய சைவ சித்தாந்தி ஒருவர் மற்றொரு பக்கம் இருந்தார். உண்மை விழைவோன் ஒருவன் அங்கு வந்து மாயாவாதியை நோக்கி “தம்பிரானார் திருவருள் நிலை எத்தகையது?”என வினாவினான். அம்மாயாவாதி தான்
அப்பேச்சிற் குறுக்கிட்டு ஒருவரை ஒருவர் மறுத்துத் தத்தம் கருத்துக்களைக் கூறினர். அக்கூற்றுக்களைக் கேட்டிருந்த மெய்கண்ட தேவர் அருள் பெற்ற அடியவர் அவற்றைச் சங்கற்பங்களாக வைத்து உரைத்து நிராகரித்தார். நிராகரித்து உண்மை விழைவோனைச் “சிவப்பிரகாசச் செழுந்தமிழ் நூலை திருவருள் சார்பாக நின்று சிந்தித்து உணர்ந்தால் மெய்யுணர்வு நிலையைத் தலைப்படுதல் கூடும்” என அறிவுறுத்துகின்றார். இவ்வாறு இந்நூலின் பொருள்நிலை அமைந்துள்ளது. இந்நூலினைச் சிவப்பிரகாசத்தின் பரபக்கம் எனவும் சிவஞானசித்திப் பரபக்கத்தின் ஒழிபு எனவும் கொள்ளுதல் தகும் என அறிஞர் குறிப்பிடுகின்றனர்.
இதன் கண் நிமித்தகாரண பரிணாம வாதம் என்றது சிவாத்துவித சைவம் எனவும், சைவவாதம் என்றது சுத்த சைவம்
சைவசித்தாந்தத்தோடு பெரிதும் ஒத்து, சில குறியீட்டு வாய்பாடுகளாலும், முத்தி நிலைபற்றிய அதிநுட்பக் கருத்துக்களாலும் வேறுபட்டுத் தோற்றுவன ஆகும்.
சைவசித்தாந்த நூல்களிற் காலவரையறையறிவிக்குங் குறிகளில்லை என்ற பொதுக் குறைபாட்டிற்கு உட்படாத தன்மை சங்கற்ப நிராகரணத்தின் தனிச் சிறப்பாகும். (ZDIT. Gau)
சித்தாந்தம்
Siddha (நிறைவு செய், முடிவடையச் செய், சித்தியடை) என்ற வடமொழி வினையின் இறந்தகாலப் பெயரெச்சமாகிய Siddha உடன் anta (இறுதி) என்ற விகுதியும் இணைந்து Siddhanta என வரும். முடிந்த முடிபு என்பது இதன் பொருள்.
சித்தாந்தம் என்ற பதம் ஆதியில் இந்து சமயத்தின் ஆறு தத்துவசாஸ்திரங்களில் ஒன்றாகிய நியாய தர்சனத்தில் முடிந்த முடிபு என்ற பொருளில் வருகிறது. நியாயதர்சனத்தின் தர்க்கவித்தைப் பிரிவுகள் பதினாறில் இது ஆறாவது ஆகும்.
குறிப்பிட்ட ஒரு மதத்தின் கோட்பாடுகளின் அடிப் படையில், அவை சுட்டி நிற்கும் அர்த்தப்பாங்கு மூலமாகவோ அன்றி அநுமான ரீதியாகவோ நிச்சயிக்கப்படுகின்ற மறுக்கப்பட முடியாத முடிவே அம் மதத்தின் சித்தாந்தம் என்க.

குறிப்பிட்ட ஒரு விடயத்தினைத் தெளிவுபடுத்துமுகமாக ஐந்து கூறுகள் கொண்ட அதிகரணமாக (adhikarana) விரிவு செய்தல் இந்து சமய நூலோர் மரபாகும். அதிகரணத்தின் ஐந்தாவது பிரிவு சித்தாந்தம் எனக் குறிக்கப்படுகிறது.
சித்தாந்தம் என்பதற்கு முடிந்த முடிபு என்பது பொருளாயினும், இந்தப் பெயரைச் சமணசமயத்தினரும் சைவரும், முறையே சமண சித்தாந்தம், சைவசித்தாந்தம் எனத் தத்தம் சாத்திரங்களுக்குப் பெயராக நெடுங்காலமாக வழங்கிவந்திருக்கின்றனர்.
கழுகுமலைக் கல்வெட்டுச் சாசனம் சமணருடைய சாத்திரம் சித்தாந்தம் என்று பேசப்பட்டு வந்தமைக்குச் சான்று பகர்கிறது. பண்டைக் காலத்தில் (சமணசித்தாந்தம்) சித்தாந்தம் நாடோறும் நெச்சுர நாட்டுத் திருநேச்சரம் என்ற ஊரில் (இப்போது இது கழுகுமலை என வழங்குகிறது) உபதேசிக்கப்பட்டு வந்ததையும் சித்தாந்தம் உரைக்கும் படாரர் உள்ளிட்ட பதின்மா வயிராக்கியர்க்கு ஆஹார தானமாகச் சில நிலங்களைத் தானம் செய்ததையும் கூறுகிறது கழுகுமலைச் சாசனம். இச்சாசனம் பூரீமாறன் சடையன் என்ற சிற்றரசனின் ஆட்சியாண்டு மூன்றிலே பொறிக்கப்பட்டது.
முப்பொருள் பற்றிப் பேசும் சைவ சித்தாந்தத்தைக் குறிக்கும்
காலத்திலேயே நன்கு வலுப்பெற்ற வழக்கினைப் பெற்றிருக்கிறது.
சுப்பிரபேதாகமத்தின் சாரம் எனக் கூறப்படும் எட்டாம் தந்திரத்தில் ஆறந்தம் என்ற 15ஆவது பிரிவிலே திருமூலர் பின்வருமாறு குறிப்பிடுவார்.
சித்தாந்தத்தே சீவன் முத்திசித்தித்தலாற் சித்தாந்தத்தே நிற்போர் முத்தி சித்தித்தவர் இதற்குப்பின்னர் 13 ஆம் நூற்றாண்டளவில் சைவசித்தாந்தத்தின் முதனூல் எனக் கருதப்படும் மெய்கண்டார் எழுதிய சிவஞானபோத காலந் தொடக்கம் சித்தாந்தம் சைவ சித்தாந்தத்தையே பிரத்தியேகமாகக் குறித்து நிற்கத் தொடங்கியதெனலாம்.
எனினும் கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலமாக, இப் பதத்தின் உபயோக வழக்கில் சிறிது மாற்றம் ஏற்பட்டு வருகின்றது. இப்போதெல்லாம் அரசியல் துறையில் மார்க்ஸின் சித்தாந்தம், விஞ்ஞானத்துறையில் 'ஐன்ஸ்டீன் சித்தாந்தம் எனப் பேசப்படுகின்றது. ஒவ்வொரு துறையிலும் அதன் முக்கிய கருது கோளைச் சுட்டிநிற்கக் கூடியதாக சித்தாந்தம் என்ற பதத்தின் பொருள் விரிவடைந்திருக்கிறது. (கே.கே.எஸ்)
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 56
சித்தாந்த ஸாராவளி
சித்தாந்த ஸாராவளி என்ற நூல் சைவ ஆகமங்களிற் கூறப்பட்ட சித்தாந்த சாரத்தை வரிசைக்கிரமமாகக் கூறுகின்றது. இவ்வரிசைக் கிரமத்தின்படி அது ஞானபாதம், கிரியாபாதம், யோக பாதம், சரியா பாதம் என்ற முறைப்படி இயற்றப்பட்டது. இந்நூல் திரிலோசன சிவாசாரியார் என்பவரால் ஆக்கப்பட்டது. இதற்கு ஆனந்த சிவாசாரியாரின் வியாக்கியானமும் உண்டு. சித்தாந்த ஸாராவளி என்ற இந்நூலும், அதன் வியாக்கியானமும் தமிழில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு மயிலை அழகப்ப முதலியாராற் சென்னை சிவஞான போத அச்சகத்திற் பதிப்பித்து வெளியிடப்பட்டது.
நூலின் இறுதியிற் சித்தாந்த ஸாராவளி பற்றி மேல்வரும் பொருளுடைய சுலோகம் காணப்படுகின்றது. “சைவ சாத்திரத்தில் நல்ல ஞானமுள்ள திரிலோசன சிவர் என்ற சைவாசாரியாலே செய்யப்பட்டதாயும், சகல மங்களத்தைச் செய்வதாயும், சிறந்த சைவ மதத்திலுள்ள சிரேட்ட பதார்த்தங்கள் நிறைந்த தாயுமிருக்கின்ற சித்தாந்த ஸாராவளி என்னும் கிரந்தமானது சிறந்த சைவ மதத்தை அனுசரித்த பண்டிதற்குச் சந்தோசத்தைக் கொடுப்பதாயும், பராசக்தியோடு கூடியிருக்கின்ற பரமசிவனுக்குப் பிரீதியைக் கொடுப்பதாயும், எப்பொழுதும் எங்கும் ஜயம் பெற வேண்டியது.”
சைவ சித்தாந்தக் கருத்துக்களைத் தெரிவிப்பதுடன் நில்லாது சைவம் தொடர்பான சில வரலாற்றுக் குறிப்புக்களைத் தெரிவிப்பதுவும் இந்நூலிற் காணப்படுகின்ற சிறப்பம்சமாகும். குறிப்பாகச் சைவ சம்பிரதாயத்தைப் பேணிவந்த சைவமடங்கள் பற்றிய தகவல்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. துர்வாசமுனிவரால் முதன் முதலில் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது ஆமார்த்தக மடம். இம்மடத்திலிருந்து எனபத்ரம், கோளகி, புஷ்பகிரி என்ற மூன்று மடங்களும் பிரிந்தவையாகும். இதன்படி ஆமார்த்தகமடத்துடன் சேர்த்து
அதிபதி சனத்குமாரர். புஷ்பகிரி மடத்திற்கு அதிபதி சனகர். கோளகி மடத்திற்கு அதிபர் சநாதனர். ரனபத்திர மடத்திற்கு அதிபதி சனந்தர். கோதாவரி நதி தீரத்தில் மந்திரகாளி என்ற பட்டணமுண்டு. அங்குள்ள மந்திர காளீஸ்வரரைச் சுற்றியே இந்த நான்கு மடங்களும் ஆரம்பத்தில் இருந்தன. ராஜேந்திர சோழன் கங்காஸ்நானத்திற்குப் போன பொழுது மந்திரகாளி பட்டணத்தில் உள்ள சைவாசாரியார்களை அழைத்துக் கொண்டு வந்து சோழமண்டலத்திலும், காஞ்சி மண்டலத்திலும் அவர்களைக் குடியேற்றினான் என்ற சித்தாந்த ஸாராவளி தரும் தகவல் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.
சித்தாந்த ஸாராவளியின் ஞானபாதத்தில் சீலைக்கு நெய்பவன் நிமித்த காரணனாயிருத்தல் போல பிரபஞ்சம் அனைத்தும் இவனாற் சிருட்டிக்கப்பட்டது என்றும், சகலர், பிரளயாகலர், விஞ்ஞானகலர் என்ற மூன்றுவிதமான ஆன்மாக்களும் பரம சிவனுடைய அனுக்கிரகத்தால் மலம்,
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

மாயை, கன்மம், விந்து, திரோதனா சக்தி என்னும் ஐந்துவித பாசக்கூட்டங்களிலிருந்தும் நீங்குகின்றன என்றும் குறிப்பிடப்படுகின்றது. பரமசிவம், பராசக்தி என்ற இரண்டும் சமவாய சம்பந்தம் உள்ளவை. சதாசிவம், பரமசிவம் என்னும் இரண்டும் தர்மாதர்மி ஸ்வரூபமாக இருக்கின்றன. சிவம் தத்துவமென்றும், சதாசிவம் மூர்த்தி என்றும் அழைக்கப்படும். தியானம், பூசை என்பனவற்றின் நிமித்தம் சகல நிஷ்கள ரூபமான சிவலிங்கம் உளதென ஆகமங்களிற் சொல்லப்பட்டிருப்பதாக ஞானபாதம் குறிப்பிடுகிறது.
பரமசிவனுக்கு சிருஷ்டி காரியத்தில் உதவியிருப்பது சக்தி. அச்சக்தியும் ஞான சக்தி, கிரியா சக்தி என்று பேதப்படும். செயற்பாடுகள் அனைத்தையும் தன்னுள்ளடக்கியிருக்கும் நிலையில் சிவன் நிஷ்களரென்று அழைக்கப்படுவார். செயற்படும் காலை சிவதத்துவம் எனப்படும். ஆன்மாவிலே சிவதத்துவம் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தாலும் அது மலமறைப்பாற் கட்டுண்ட நிலையில் இருக்கிறது. எஜமான் பசுக்களைக் கயிற்றினாற் கட்டுவது போல சிவன் ஆன்மாக்களை மலமாகிய பாசங்களாற் கட்டுகின்றமையால் ஆன்மா பசு எனப்படுகின்றது.
மும்மலங்களாலும் பீடிக்கப்பட்ட ஆன்மா சகலர் என்றும், கன்மம், ஆணவம் இரண்டும் கொண்டவர்கள் பிரளயாகலர் என்றும், ஆணவமலம் மட்டும் உள்ளவர்கள் விஞ்ஞானகலர் என்றும் அழைக்கப்படுவர். ஆணவம் அனாதியானதுடன் அது ஒன்றாகவும், ஆன்மாக்களின் சுபாவசித்தமான மலமாயிருப்பதாற் செம்பிற்களிம்பு போலவும் இருக்கிறது. மாயையிற் பரிபாகத்தை அடையுங் கன்மமலமானது ஆன்மாக்களுக்குச் சுகம், துக்கம் ஆகிய போகங்களைக் கொடுக்கும். மாயை என்னும் பாசமானது அதிவல்லமை உடையதாயும் சூக்கும ரூபமுடையதாகவும், நித்தியமாகவும், தனது காரியங்களுக்குத் தானே ஆதாரமாகவும், வியாபாகமுடையதாயும் இருக்கும்.
விந்து என்னும் இத்தத்துவத்திலிருந்து சக்திதத்துவம் உண்டாகின்றது. அதிலிருந்து சதாசிவதத்துவமும்,அதிலிருந்து ஈஸ்வரதத்துவமும் உருவாகின்றன. இதிலிருந்து சுத்தவித்தை என்னும் தத்துவம் உருவாகிறது. அசுத்ததத்துவமான மாயையிலிருந்து, காலதத்துவம், நியதிதத்துவம் என்பன உண்டாகின்றன. பின்னர் கலாதத்துவத்திலிருந்து வித்யா தத்துவமும், ராகதத்துவமும் உண்டாகின்றன. மாயையிலிருந்தே புருஷ தத்துவமும் உருவாகின்றது. கலாதத்துவத்திலிருந்து பிரகிருதி தத்துவமும், அதிலிருந்து சத்துவம் , ரஜஸ், தமஸ் என்னும் குணங்களும், குணதத்துவத்திலிருந்து புத்திதத்துவமும் உண்டாகின்றன. புத்திதத்துவத்திலிருந்து அகங்காரம் உண்டாகிறது. சாத்துவித அகங்காரத்திலிருந்து ஞானேந்திரியங் களுடன் கூடிய மன தத்துவம் உண்டாகிறது. ராஜஸ அகங்காரத்திலிருந்து கன்மேந்திரியங்களும், தாமஸ் அகங்காரத்திலிருந்து தன்மாத்திரைகளும் உண்டாகின்றன.

Page 57
இரண்டாவதான கிரியாபாதத்திலே தீட்சையின் இயல்பு விவரிக்கப்படுகிறது. ஆணவமலம் பரிபக்குவமாகும் பொழுது திரோதான சக்தி புருஷனிடத்திற் பதிகிறது. இதன் மூலம் ஸம்சாரத்தில் வெறுப்பும், மோட்சத்தில் விருப்பும் ஏற்படுகின்றன. தீட்சையினாற் புருஷன் பரிசுத்தனாக்கப்படுகிறான். தீட்சை செய்து கொண்டவர்கள் நிஷ்களப் பிரசாத மந்திர ஜபம் செய்தல் வேண்டும். நமசிவாய' என்ற இம்மந்திரமானது சுத்தி, பூதகத்தி, ஆகியவற்றைச் செய்ததன் பின்னர் சொல்லப்படல் வேண்டும். தொடர்ந்து பூசை முறைகள் பற்றியும், பல்வேறு தேவைகள் கருதிய ஹோமம் பற்றியும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இத்தகைய பூசைமுறைகள் புருஷனின் போகத்தின் பொருட்டுச் செய்யப்படுவனவாகும். இவற்றைவிடச் சமய தீட்சை, விசேட தீட்சை, நிர்வாண தீட்சை என்பன செய்யும் முறைகளும் விவரிக்கப்படுகின்றன.
முறை விவரிக்கப்படுகிறது.யோகத்திற் சிவனுக்கும் ஆன்மாவிற்கும் முதன்முதலாக ஒருமை சம்பந்தமான தொடர்பு ஏற்படுகின்றது. சரியா பாதத்திற் சிவஞானமானது அவபோதருபம், சப்தரூபம் என இருவகைப்படும் என்றும், இதில் அவபோதருபமான சிவஞானம் அனாதியானது என்றும் சாஸ்திரங்கள் சப்தரூபமானவை எனவும் குறிப்பிடப்படுகின்றது. அவபோத ஞானமே சப்தரூபமாக வெளிப்படுகிறது. இது முதலில் ஆகமங்களாகச் சிவனால் வெளிப்படுத்தப்பட்டுப் பின்னர் குருபரம்பரை வழியாக யோக்கியர்களான புருஷர்களுக்குப் போதிக்கப்படுகிறது. அப்பாற் பூசை முறைகள் பற்றியும், தவறுகளுக்கான பிராயச்சித்தம் என்பனவும், அதற்குரிய வழிமுறைகளும் விபரிக்கப்படுகிறது. இறுதியாக வாஸ்து சாத்திர சம்பந்தமான விடயங்கள் கூறப்படுகின்றன.
(சோ.கி.)
சித்தார்
சித்தார் என்னும் இசைக்கருவி வட இந்தியாவில் உருவாகிய கம்பி வாத்தியமாகும். இக்கருவியை இசையரங்குகளிலே தனியாகவும் கூட்டு வாத்தியமாகவும் பயன்படுத்துவர் இது தமிழகத்து வீணையைப் போன்று மீட்டி வாசிக்கப்படும் கருவியாகும். இவ்வாத்தியம் அன்னியர்களாற் கொண்டு வரப்பட்டதே ஆகும்.
தம்புராவே பிற்காலத்தில் தோன்றிய சிதார் போன்ற கருவிகளுக்கு முதல் வடிவமாகும். இதன் வடிவமைப்பு தமிழகத்திற் பயன்படுத்தப்படும் தம்புராவைப் போன்று காணப்படும். சித்தாரை திபுத்த தம்புரா என அழைப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. திருதந்திரி என்ற புராதன வாத்தியத்திலிருந்து சித்தார் தோன்றியது என்பது மற்றுமொரு கருத்து. இது பெயர்களின் ஒற்றுமையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பாரசீக மொழியில் ஸேஹ் என்றால் மூன்று தார் என்றால் தந்தி என்று பொருள். ஸேஹ்தார் என்பதே சித்தார் என் மருவிற்று என்பர்

சத்தார், சப்தகார், சுந்தரர் என்ற பெயர்களாலும் இக்கருவி அழைக்கப்படும். இக் கருவியை அமிர் குசுரு என்பவரே வடிவமைத்தார். 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலேயே சித்தார் வாத்தியத்திற்கும், அதை வாசிக்கும் பாணிக்கும் பெருமை கிடைத்தது. மூன்றடி நீளம் கொண்டதாக அமையும் இவ்வாத்தியத்தின் அமைப்பு கோளவடிவமான ஒரு சுரைக்காய் கீழ்ப்பகுதியில் பொருத்தப்பட்டிருக்கும். இக்காய் தட்டையாக இருந்தால் கருவி கச்சுவா அல்லது ஆமை வடிவமான ஸித்தார் என அழைக்கப்படும். தும்பா என அழைக்கப்படும் இதன் கூடு ஒரு நுனியில் கழுத்துடன் பசை வைத்து ஒட்டப்பட்டு இருக்கும். இக்கூட்டின் மேல்பாகம் தட்டையாகவோ அல்லது சிறிது புடைத்ததாகவோ உள்ள மரப்பலகையினால் மூடப்பட்டிருக்கும். இதன் கழுத்துடன் தண்டி எனப்படும் நீண்டஸ்வரப் பலகை இணைக்கப்பட்டு அதன் மீது வெளிப்புறம் வளைந்த பித்தளை மொட்டுக்கள் கட்டப்பட்டிருக்கும். இவை மூன்று அங்குல இடைவெளியில் அமைந்திருக்கும். இதன் வாத்திய மெட்டுக்கள் வீணையில் அமைந்திருப்பது போல மெழுகில் பதிக்கப்பட்டிராது. இதன் கண் பதினெட்டு- இருபத்தி நான்கு மெட்டுக்கள் அமைந்திருக்கும். இராகத்திற்கும், சுருதிக்கும் ஏற்றாற் போல மெட்டுக்களை நகர்த்திக் கொள்ளலாம். இத்தகைய நகர்த்தக் கூடிய மெட்டுக்களைக் கொண்ட சிதார்களின் ஸ்வரப் பலகையின் மறுநுனியில் மற்றுமொரு சுரைக்காய் பொருத்தப்பட்டிருக்கும். ராகங்களை வாசிப்பதற்கு வேண்டிய ஐந்து உலோகக் கம்பிகள் பிரதான குதிரையின் மீது கட்டப்பட்டிருக்கும். இவற்றைத் தவிர சிகிரி எனப்படும் இரு சுருதித் தந்திகளும் உள்ளன. அதிகப்படியான எதிரொலிக்காக தரப் எனப்படும் பதினொன்று பதினேழு வரையினதான தந்திகள் அடியில் கட்டப்பட்டிருக்கும். பிரதான தந்திகளும் சிகரித்தந்திகளும் அகன்ற குதிரையின் மீது கட்டப்பட்டிருக்கும். தரப் தந்திகள் இதன் கீழுள்ள ஒரு சிறிய தட்டையான குதிரையின் மேல்கட்டப்பட்டிருக்கும். ஆள்காட்டி விரலில் கம்பிநெளியை மாட்டிக் கொண்டு தந்திகளை முன்னும் பின்னுமாக மீட்டி வாசிப்பார்கள். வலது கைவிரலால் மீட்டி இடது கைவிரலால் சுரத்தானங்களை அழுத்தி மீட்பர். இதிலிருந்து எழும் ஒலி அழுத்தமானதாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் எழும். இதன் ஒவ்வொரு மெட்டுக்களிலிருந்தும் ஆறுவிதமான சுரங்களை எழுப்ப முடியும் என்பது இக்கருவியின் சிறப்பாகும். இக்கருவியை தம்புராவை மீட்டுவது போன்று நிற்க வைத்து மீட்டி வாசிப்பர். திரைப்படப்பாடல்களுக்கு இக்கருவி பெரிதும் பயன்படுத்தப் படுகின்றது. இக்காரணத்தினால் இந்தியாவில் இக்கருவி செல்வாக்குப் பெற்று வருகின்றது. இக்கருவிக்கு துணையாக தபேலா என்னும் தோற்கருவியை பயன்படுத்தல் மரபாகும். ஸிதார் வித்துவான்களுள் மஸித்கான், குலாம் ரஸா ஆகியோர்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். இவர்கள் படைத்த பாணிகளே இன்னும் போற்றப்படுகின்றன. (தே. ஹ.)
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 58
சித்திர சூத்திரம்
வ்ெவாறு பரதரின் நாட்டிய சாஸ்திரம் நடனக்கலையின் நியமங்களை வரையறை செய்து கூறும் நூலாக விளங்குகிறதோ அவ்வாறே விஷ்ணு தர்மோத்திரத்தின் ஒரு பகுதியான சித்திர சூத்திரம் இந்துக் கலைமரபினது அங்கமான ஒவியத்தின் நியமங்களை வரையறை செய்யும் மிக முக்கியமானதொரு நூலாக விளங்குகிறது. ஸ்ரெலா கிரம்றிச் (Stella Kramrish) என்னும் அறிஞரால் ஏறக்குறைய 65 (1937) வருடங்களிற்கு முன்பாக சித்திரசூத்திரம் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது. பிரபல்யமான இந்துக்கலை வரலாற்றா சிரியரான சிவராமமூர்த்தி சித்திரசூத்திர சுலோகங்களைப் பிந்திக் கிடைத்த பிரதிகளையும் ஆதாரமாகக் கொண்டு திருந்திய வடிவத்தில் மீண்டும் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து 1978 இல் வெளியிட்டுள்ளார்.
கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டு காலத்திற்குரியதாகக் கருதப்படும் தாமோதர குப்தரால் காமக்கிழத்திகள் மீது இயற்றப்பட்ட வசைப்பாடலான குட்டணிமதம், பிரம சூத்திரத்திற்கான சங்கரரது உரையான பாடியம் ஆகிய நூல்களிலும், 13ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய சதுர்வாக்கசிந்தாமணி என்ற நூலிலும் சித்திர குத்திரம் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. வரலாற்றாசிரியரான அல்பெரூனியின் குறிப்புகளிலும் விஷ்ணு தர்மோத்திரம் பற்றிக் குறிப் பிடப்பட்டுள்ளது. பெளத்த சித்திரங்கள் பற்றி விவரிக்கும் சித்திரலக்ஷணம் என்ற நூல் சித்திரசூத்திரத்தை அடியொற்றியே இயற்றப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்வாறு வைதீக மரபிலும் அவைதீகமரபிலும் புகழ்பெற்ற சித்திரசூத்திரத்தின் காலம் தொடர்பாக அபிப்பிராயபேதங்கள் உண்டு. ஆர். ஜி. பண்டக்கார் இந்நூல் மூன்றாம் நூற்றாண்டினதென்றும், சிவராமமூர்த்தி நான்காம் நூற்றாண்டிற்குரியதென்றும் ஸ்ரெலா கிரம்றிச் கி.பி.எட்டாம் நூற்றாண்டு காலத்ததென்றும் கருதுகின்றனர்.
ஒவியத்தின் குணாதிசயங்கள் - தோஷங்கள், சிறப்புகளும் - குறைபாடுகளும், இரசனை, மனவெழுச்சி, தொனிப்பொருள், ஓவியவெளிப்பாட்டுப் பாணிகள் என்பன பற்றிக் கூறும் ஒவியக் கொள்கைக்கான தராதர நூலாகச் சித்திரகுத்திரம் விளங்குகிறதென்பது இந்தியக் கலை வல்லுநர்களின் அபிப்பிராயமாகும். மார்க்கண்டேய முனிவருக்கும் வஜ்ர என்ற அரசிளங்குமரனுக்குமிடையில் நடைபெற்ற உரையாடலின்போது மார்க்கண்டேயராற் கூறப்பட்டதாகவே சித்திரசூத்திரப் பகுதிகள் விஷ்ணு தர்மோத்திரத்தில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன. இதன்படி தன்னையணுகிய தேவமங்கையரின் எண்ணத்தைத்
திசைதிருப்பும் வகையில் நாராயண முனிவர் தன்தொடையில்
த்துக்கலைக்கவிஜஞ்சிuri

பிரதிமையுருவிற்குரிய அனைத்து வரைவிலக்கணங்களையும், தத்துவங்களையும் பிரதிபலிக்கும் முறையில் ஊர்வசியை வரைந்து உருவாக்கியதன் மூலம் சித்திரக்கலையின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாகினாரென்றும், நாராயணமுனிவர் இதனை விஸ்வகர்மாவிற்குப் போதித்தாரெனவும், விஸ்வகர்மா அனைத்துக் கருப்பொருளையும் கலையினூடாக வெற்றிகரமாக வெளிப்படுத்தினாரெனவும் சித்திரசூத்திரத்தின் தொடக்கச் சூத்திரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. 35ஆம் அதிகாரத்திலிருந்து 43ஆம் அதிகாரம் வரையிலான 9 அதிகாரங்களில் ஏறக்குறைய 287 சுலோகங்களைக் கொண்டதாகக் காணப்படும் சித்திர சூத்திரத்தில் 35ஆம் அத்தியாயத்திலிருந்து 38ஆம் அத்தியாயம் வரையிலான பகுதிகளில் சாமுத்திரிகாலட்ஷணம் கூறும் உடல்வாகு அமைப்பிற்கேற்ப ஹம்சம், பத்மம், மாளவ்யம், ரூசகம், சாசகம் என்னும் பிரிவுகளைக் கொண்ட ஆண்கள், அவர்களையொத்த ஐவகைப் பெண்கள் மற்றும் தேவர்கள் ஆகியோருக்குரிய ஒவிய அளவீடுகள் (பிரமாணம்), உரோமவகைகள், கண்களின் வடிவம் என்பன பற்றிய குறிப்புகள்
தரப்பட்டுள்ளன.
12 அங்குலம் ஒரு தாலம் என்ற அளவீட்டின்படி ஹம்சம் 108 அங்குல உயரமுடையதாகவும், பத்மம் 106 அங்குல உயரமுடையதாகவும், மாளவ்யம் 106 அங்குல உயரமுடையதாகவும், ரூசகம் 100 அங்குல உயரமுடையதாகவும், சாசகம் 90 அங்குல உயரமுடையதாகவும், அவரவர் கையின் அங்குல அளவின்படி வரையப்படுதல் வேண்டும். நீண்டு மென்மையாயிருக்கும் குண்டலம், வலப்புறம் சுருளும் தஷிணாவர்த்தம், அலைபோன்று வளையும் 'தரங்கம், நேராக நீண்டு தொங்கும் வரிதாரம், சுருண்டு செழிக்கும் ஜூடதசரம்' என உரோம வகைகள் கணக்கிடப்பட்டுள்ளன. இதேபோல வில்போன்ற சபாகிருதி, நீலோத்பலம் போன்ற உத்பலபத்ரபா, மீன் போன்ற மத்ச்யோதரம், தாமரை இதழ் போன்ற பத்மபத்ரநிபா, உருண்டையான வடிவமுள்ள சனாகிருதி எனக் கண்களின் வடிவங்கள் விபரிக்கப்பட்டுள்ளன. தேவர்களின் பிரதிமைகளை ஹம்சத்திற்குரிய அளவீட்டின் படியாகவும், 16 வயதுடைத் தோற்றமுடையதாகவும், புன்சிரிப்புத் தவழும் முகபாவனையுடன் பல்வகை ஆபரணங்களை அணிந்ததாகவும் சித்திரிக்க வேண்டுமென குறிப்பிடப் படுவதுடன், அளவுப் பிரமாணத்தை மீறிய வகையில் வரையப்படுவன தீமைபயக்குமெனவும்
எச்சரிக்கப்படுகிறது.
சித்திரசூத்திரத்தின் 39ஆவது அத்தியாயம் பிரதிமையின் தோற்றஅமைவு பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது. ரிஜ்வகத, அன்ரிஜு, சசிகிருத, அர்த்தவிலோசன, பார்ஸ்வகத, பரிவிருத்த, பிருஷ்டகத, பிரிவிருத்த, சமனத என ஒன்பது வகையான நிலைகள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. பார்வையாளனை நோக்கிய முறையில்
முற்பக்கப் பார்வையாக நேராக நிற்கும் நிலை ரிஜ்வகத என்ற

Page 59
சரீரத்தோற்றமாகும். முகம் பூரணமாகத் தெரிவதாகவும், மார்பு வயிறு, இடை, தோள், தொடை என்பன சிறிது புலனாகாத முறையிலும் அமையும் நேராக நிற்காதநிலை அன்ரிஜு எனப்படும். உடலின் நான்கில் மூன்று பகுதியே புலப்படு வதாயிருக்கும் அன்ரிஜூ பல்வகைத்தான கரணவடிவங்களிற்கும் பின்னணியாக இருப்பதற்கு மிவும் பொருத்தமானது. பக்கப் பார்வையோ அல்லது முற்பக்கப்பார்வையாகவோ இல்லாது உடலின் பாதி புலனாகுவதாயும், மறுபாதி புலனாகா வகையிலும், ஏறக்குறைய பக்கவாட்டுக் காட்சிபோலிருப்பது சசிகிருத தோற்ற அமைவாகும். பக்கப்பார்வை அர்த்தவிலோசன எனப்படும். புருவம், மூக்கு, நெற்றி என்பன சிறுகீற்றுப்போலத் தென்படுவதாயும் காது, கண் என்பனவற்றில் ஒவ்வொன்று புலனாகும் வகையில் அமைக்கப்படும் பக்கப்பாட்டுக் காட்சி பார்ஸ்வகத சரீர அமைப்பாகும். பின்புறக் காட்சி பிருஷ்டகத எனப்படும். தலைப்பாகத்தின் மேற்பகுதி மூக்கு, சொண்டு, நாடியென சில உறுப்புகள் புலனாகா வகையிலும், மேற்பாதி உடலின் பின்புறமும் கீழ்பாதி உடலின் முன்புறத் தோற்றமும் கொண்ட பின்புறத் தோற்றம் பரிவிருத்த எனப்படும். பிட்டம் முழுவதும் தெரிவதாகவும், உள்ளங்கால், தலை என்பன பாதியும், இடைமுழுமையாகத் தெரியும் விதத்தில் இருப்பதாயும் பாதங்கள் புலனாகாதும் இருக்கும் நேர்முன்புறக்காட்சி சமனத எனப்படும். இவ்வாறு பல்வேறு தோற்ற அமைவுகள் பற்றிய விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து தொலைக்காட்சியினாற் பிரதிமைகள் குறுக்கப்பட்டது போலத் தோன்றுவதற்குரிய விதிமுறைகள் எடுத்துக் கூறப்படுகின்றன.
அத்தியாயம் 40இல் ஒவியத்திற்கான ஊடகத்தைத் தயாரிப்பது, வர்ணங்களின் இயல்பு, வர்ணக்கலப்பு, பூச்சுமுறை என்பன தொடர்பான விளக்கங்கள் தரப்படுகின்றன. செங்கற்தூள் கழிமண்ணுடன் கலக்கப்பட்டு, பசை, தேன்மெழுகு, தேன், கருப்பஞ்சாறு, குசும்பச் செடியிலிருந்து எடுக்கப்படும் சிவப்புச் சாயம் என்பனவற்றுடன் சுண்ணப் பொடி கலக்கப்பட்ட கலவையால் ஓவியம் வரைவதற்கான மேற்தளம் தயாரிக்கப்படல் வேண்டும். இவ்வாறு தயாரிக்கப்பட்ட தளமானது நூற்றாண்டு களிற்கு மேலாக பழுதுறாதிருக்குமெனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. வெண்மை, மஞ்சள், சிவப்பு, கறுப்பு, நீலம் என அடிப்படை வர்ணங்கள் ஐந்தாகுமெனக் குறிப்பிடுகிற சித்திர குத்திரம் இவற்றின் விகிதாசாரக்கலப்பு வேறுபாட்டால் எண்ணிறந்த வர்ணங்களைப் பெறமுடியுமெனக் கூறுகிறது. தங்கம், வெள்ளி, செம்பு, மைக்கா, கந்தகக்கன்மகி, சிவப்பு:ஈயம், சுண்ணாம்பு,
சாயவேர் என்பனவற்றிலிருந்து வர்ணங்கள் தயாரிக்கப்படலாம்.
சத்யம் வைணிகம் நாகரம் மிஸ்ரம் என்ற நால்வகை ஓவிய வகையீடுகள் பற்றி 41ஆம் அத்தியாயத்தில் ஆராயப் படுகிறது. பொருத்தமான பின்னணியில் செம்மையானதும், இயற்கையான துமான முறையில் அதேவேளை அங்கங்கள் நெடிதுயர்ந்த

தோற்றத்தினையுடையதாய் வரையப்படும் பிரதிமைகள் சத்திய வகையாகும். சீரமைவுடைய வடிவத்தையும், எத்தகைய அங்க மிகைப்படுத்தலுமில்லாத முறையில் உண்மையான அளவீட்டடிப்படையில் வரையப்படுவதும், ੭ 60 நிறைந்ததுமான ஒவியவகை வைணிகம் எனப்படும். அதிக மிகைப்படுத்தலுடன், அங்கங்கள் திரட்சியான முறையில் அமையத்தக்கதாகவும், இயல்பெளிமை இல்லாமுறையில் வரையப்படும் பிரதிமைகள் நாகரவகையாகும். அத்துடன் இவ்வத்தியாயத்தில் ஒவிய வரைவிற் பயன்படும் ஒளி-நிழல் வேறுபாடுகாட்டுதற்குரிய வர்த்தனை முறைகளான பத்ரஜம், ரைகீகம், பிந்துஜம் என்பன பற்றியும், படிப்படியாக நிறத்தை மாற்றுவது தொடர்பான உத்திமுறைகள் தொடர்பாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. வர்த்தனையென்பது மேடுபள்ளங்களையும், திட்பத்தையும் ஒவியத்தில் தோற்றுவிப்பதற்காகப் படிப்படியாக நிறத்தை மாற்றும் உத்திமுறையாகும். இவ்வாறு ஒவியத்தில் வர்ணப்பயன்பாடு பற்றிக் குறிப்பிடும் இவ்வத்தியாயத்தின் நோக்கம் ஒவியனானவன் தன் வர்ணப்பயன்பாட்டால் இரசனை வேறுபாடுடைய அனைவரதும் நெஞ்சங்களைத் தன் ஒவியத்தின்பால் ஈர்க்க வேண்டுமென்பதாகும். மேற்கூறிய மூன்று வகையும் கலப்புற்ற முறையில் வரையப்படுவது மிஸ்ர வகையாகும். அரசர், முனிவர், தேவர், காந்தர்வர், தைத்தியர், தானவர், மந்திரி அரசகுரு, வித்தியாதரர் முதலானவர்களையும் மிருகங்களையும், சந்தை, போர்க்களம் மற்றும் பருவகால வேறுபாடுகளையும் ஒவியத்தில் உணர்த்தும் வகை பற்றி 42ஆம் அத்தியாயம் குறிப்பிடுகிறது. அங்க வேறுபாடுகள், ஆடைஅணியும் முறை, அணிகலங்கள், மனிதரின் விசேட குணாதிசயங்கள், காலதேச வர்த்தமான வேறுபாடுகள் என்பனவற்றைப் பற்றிய அறிவுடையவனாக ஒவியனிருத்தல் வேண்டும். ஆறுகளும், நீர்வீழ்ச்சிகளும் பெண்களின் வடிவத்தில் உருவகிக்கப்படுவதுடன் அவர்களின் கைகளிலிருந்து நீர்வழிந்தோடுவதாகவும், அவர்களது முழங்கால்கள் சிறிது முன்வளைவுள்ளதாகவும் வரையப்படுதல் வேண்டும். மிருகங்கள் அவற்றிற்கேயுரிய இயற்கைச் சூழலில், இயல்பான தோற்றத்துடன் வரையப்படல் வேண்டும். செல்வத்தின் குறியீடாக கைகளிற் பானையை ஏந்தியவாறு உள்ள பெண்ணுருவம் ஒவியத்தில் வரையப் படுகிறது.
இயற்கையையும் அதற்குரிய சூழலையும், காலநிலை வேறுபாடுகளையும் ஒவியன் உணர்ந்தவனாக இருக்கும்பொழுது, அவனது படைப்பு அனைவர்க்கும் அழகியல் அனுபவத்தைத் தருவதாக இருக்கும். சித்திரசூத்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியான 43ஆம் அத்தியாயத்தில் ஒவியரசனை பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது. சிருங்காரம், ஹாஸ்யம், கருணை, வீரம், ரெளத்திரம், பயம், அருவருப்பு, அற்புதம், சாந்தம் என ஒவியரசனை ஒன்பது வகைப்படும். வசிப்பிடங்களில் சிருங்காரம், ஹாஸ்யம், சாந்தம் ஆகிய ரசனைகளைத் தரும் ஒவியங்களே வரையப்படல்
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 60
வேண்டும். ஆலயங்களிலும், வசிப்பிடமல்லாத அரண்மனைப் பகுதிகளிலும் அனைத்துவகை ஓவியங்களும் வரையப்படலாம். திரவியம் நிறைந்த பானையைத் தனது கொம்புகளில் ஏந்தியபடி நிற்கும் காளைமாடு, யானை என்பனவும், பெண்ணாக உருவகப்படுத்தப்பட்ட அருநிதியங்களும், வித்தியாதரர், முனிவர், கருடன், ஹனுமான் மற்றும் புனிதமானதாகக் கருதப்படுபவை அனைத்தும் மனித வசிப்பிடங்களில் வரையப்படலாம். நற்சிந்தனையும், நல்லறிவுமுடைய ஒவியனால் வரையப்படும் சித்திரங்கள் துன்பத்தை நீக்கி, அனைத்துப் பேறுகளையும், அதிஷ்டத்தையும் தரவல்லவையென குறிப்பிடப்படுகிறது.
இவ்வாறு எட்டு அத்தியாயங்களில் ஒவியத்தை வரைதற்குரிய இலட்சணங்களையும் விதிமுறைகளையும் விரிவாக எடுத்துக் கூறும் சித்திர சூத்திரம், நடனத்தில் குறிப்பிடப்படும் தகவல்களை ஒவியத்திற்கான மேலதிக கருத்துக்களாக ஏற்றுக் கொள்ளுதல் வேண்டுமென்ற குறிப்புடன் முடிவடைகிறது. (சே7 கி)
சித்பவானந்தர்
சென்ற நூற்றாண்டிலே தமிழகம் தந்த ஆன்மிகளுானிகளுள், குறிப்பிடத்தக்க துறவுச் சிறப்பும் மக்கள் நலச் சேவையிற் பெருவேட்கையும் வாய்ந்தவராய்த் திகழ்ந்தவர் சுவாமி சித்பவானந்தர் அவர்கள்.
இந்து சமயத்தின் சர்வசமய சமரசநோக்கினைப் பேணும் வேதாந்த நெறியினைத் தென்னகத்தில் வளர்க்க அரும்பாடுபட்ட
மகான் ஆவர்.
இவரது பிறப்பிடம் கோவை மாவட்டம் பொள்ளாச்சி நகர்க்கணித்தாய செங்கோட்டைப் பாளையம் ஆகும். அவ்வூரில் பாரம்பரியமாக வாழ்ந்து வந்த பெருநிலக்கிழார்கள் மரபில் தோன்றிய பெரியண்ணன் கவுண்டர் அவரது தந்தையார் ஆவர். நஞ்சம்மையார் என்ற மங்கைநல்லாள் அவரது தாய்.
தமது முன்னோரைப் போன்று வைத்தியம் சோதிடம் ஆகிய துறைகளிற் பாண்டித்தியம் வாய்ந்த பெரியண்ணன் கவுண்டர் பெருந்தனவந்தராகவும் விளங்கினார். சித்பவானந்தர் பெற்றோரின் ஏழாவது குழந்தை, தமது கனிட்டபுத்திரனுக்குத் தாய் தந்தையர் இட்ட பெயர் சின்னு. சின்னுவுக்கு மூத்த சகோதரர்கள் மூவர். மூத்த சகோதரிகள் மூவர்.
இளமையிலேயே சின்னுவுக்கு வியக்கத்தக்க விவேகமும் கல்விகற்கும் ஆற்றலும் அமைந்திருந்தன. நாடகங்கள்
எழுதுவதிலும் நடிப்பதிலும் அவருக்குத் திறமை கைகூடியிருந்தது. இத்தகைய பண்புகளை அவதானித்த
இந்துக் ਵਰੀ

34
தந்தையார், அக்காலத்தில் மிக்க கெளரவமாகக் கருதப்பட்ட ஐ.சி.எஸ். துரைத்தன உத்தியோகத்தராக சின்னுவை ஆக்கும் நோக்கோடு,சென்னை பிரசிடென்சிக் கல்லூரிக்கு மேற் படிப்புக்காக அனுப்பி வைத்தார்.
இந்தக் கால கட்டத்திலே தான் சின்னுவின் வாழ்வில் ஒரு திருப்பம் ஏற்பட்டது. பூரீமத் விவேகானந்தரின் நூலொன்றைப் படிக்க நேரிட்டதன் விளைவாக, சின்னுவின் மனம் துறவினையும் மக்கள் நலத்தொண்டு பற்றியும் நாடத் தொடங்கியது. மேற்படிப்பைத் துறக்கத் தீர்மானித்தார்.
பூரீ இராம கிருஷ்ணரின் சீடர்களான பிரமானந்தர், சிவானந்தர் என்ற இரண்டு இராமகிருஷ்ண மடத்துத் துறவியர்களைக் கண்டு தமது வேணவாவைத் தெரிவித்தார். சின்னு, அவர்களது ஆசியைப் பெற்று, கல்கத்தா பேலூர் மடத்திற் சேர்ந்து, 1923 ஆம் ஆண்டில் அங்கு பிரமச்சரிய தீட்சைபெற்று
பூரீ திரியம்பக சைதன்யர் என்ற நாமம் பூண்டார்.
பேலூர் மடத்தில் தொண்டராகப் பணியாற்றிய காலத்தில் பூரண துறவுக்காகத் தம்மைத் தயார்படுத்திக் கொண்டார். பின்னர், உதக மண்டலத்தில் இராமகிருஷ்ண மடலாயம் ஒன்று உருவாவதற்கு முன்னின்று உழைத்த அவர், தமது தந்தையார் பெரியண்ணன் கவுண்டரிடமிருந்து அதற்காய பெருமளவு பொருட்கொடையையும் பெற்றுதவினார்.
தமது ஆன்மிக குருவெனத் தம் சிந்தனையிற் கொண்ட மேற்குறிப்பிட்ட சுவாமி சிவானந்தரிடம் சந்நியாச தீட்சை பெற்றுச் சுவாமி சித்பவானந்தர் ஆனார்.
இந்தவேளையில் இயற்கை எய்திய தமது தந்தையாருக்கு ஈமக்கடன் ஆற்ற வேண்டியதாயிற்று.
சித்பவானந்தர் 1926 முதல் 1940 வரையிலான காலப்பகுதியில் உதகமண்டல மடத்தில் தங்கி அநேக உறுதியான பணிகளை மேற்கொண்டார். 1940ஆம் ஆண்டளவில் திருப்பராய்த்துறையில் தங்கியிருந்த போது, அவ்விடத்தில் காணப்பட்ட காவிரியாற்றின் சூழலும் அமைதியும் அவருடைய மனதைப் பெரிதும் கவர்ந்தன. மேலும் தாருகவனம் எனப் புராணங்கள் மூலம், திருப்பராய்த்துறை பிரசித்தி பெற்றமையையும், அங்கு சுயம்பு மூர்த்தியாக எழுந்தருளி யிருக்கும் இறைவனைத் தேவாரம் திருப்பராய்த்துறை மேவிய செல்வரே எனப் போற்றியமையையும் சிந்தையிற் கொண்டு, இத்தகைய புனிதஸ்தலத்தில் தமது ஆன்மிகப் பணிகள் மேலும் அநுகூலமடையும் என்பதை உற்றுணர்ந்து அங்கோர்
ஆச்சிரமத்தை 1942இல் அமைத்துக் கொண்டார். ஆச்சிரம

Page 61
அங்குரார்ப்பண விழாவில் சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாரும் கலந்து கொண்டு ஆசியுரை வழங்கியமை குறிப்பிடத்தக்கது.
மானிடத்தின் மேம்பாட்டினை அளிக்கும் கல்வி (Man - making Education) என்ற பூரீமத் விவேகானந்தரின் கோட்பாட்டிற்கமைய கல்விப்பணியில் ஈடுபட்ட சித்பவானந்தர் திருப்பராய்த் துறையில் பூரீ விவேகானந்த வித்யாவனப் பள்ளி எனும் கல்வி நிலையத்தை முதற்கண் நிறுவினார். மேலும் குருகுல முறையில் இயங்கும் உயர்நிலைக் கழகமும் கல்லூரியும் திருவேடகம் என்னும் இடத்தில் அமைத்து நடத்தியமை போல மகளிர்க்கென இத்தகைய சாரதா சமிதி' என்ற நிறுவனமொன்றை அமைத்தார். தவிர, சாரதா சமிதியின் கிளைகள் மதுரை, திருநெல்வேலி, மன்னார்குடி போன்ற இடங்களிலும் அமைவதற்கு வழிவகுத்தார்.
பழைய காலத்தில் பாரதத்தில் நிலவியிருந்த குருகுலக் கல்வி முறைமையையும் நவீன காலத்துக் கல்விக் கோட்பாடு களையும் இணைத்துச் சித்பவானந்தர் நடைமுறைப்படுத்திய கல்வியானது வாழ்க்கைக்குரிய பயிற்சியினை மாணவர்களுக்கு நல்கியது மட்டுமன்றி ஒழுக்கம், தூய்மை, எளிமையான வாழ்வு சேவைமனப்பான்மை முதலிய நற்பண்புகளையும் இயல்பாகவே மாணவர்கள் மேற்கொள்ள இடம் அளித்தது.
இவர், சிறுவர்களை மனிதராக்கும் கல்வித்திட்ட நடைமுறைப்படுத்தலோடு மட்டும் நின்று விடவில்லை. பெரியவர்களும் ஆன்ம ஈடேற்றம் பெறுவதற்குரிய வழிவகைகளையும் அமைத்துக் கொடுத்தார். உலகவிடயங் களினின்றும் மனதைத் திருப்பி இறைவனிடத்துப் படியச் செய்யுமுகமாக ஆங்காங்கு அந்தர்யோகப் பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்திவந்தார். (கே.கே.எஸ்)
சிதம்பரம்
தமிழ்நாட்டில் தென்னார்க்காடு மாவட்டத்தில் உள்ள நகரம்; சென்னையிலிருந்து தஞ்சாவூருக்குச் செல்லும் வழியில் கடலூரிலிருந்து 50 கிலோ மீற்றர் தொலைவிலும், சீர்காழியிலிருந்து 18 கிலோ மீற்றர் தொலைவிலும் இந் நகரம் அமைந்துள்ளது. தமிழ் நாட்டின் பெரிய ஏரியான வீராணம் ஏரி இங்குள்ளது. வளமான மண்ணினைக் கொண்ட இவ்விடம் உணவு உற்பத்திமையமாகவுள்ளது. கைத்தறி நெசவுத் தொழிலும் சிறப்புற்றுள்ளது. இந்தியாவின் முக்கிய கல்வி மையங்களுள் ஒன்றாகத் திகழும் சிதம்பரத்தில் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகமும் பல கல்லூரிகளும் உள்ளன.
இந்நகரில் சைவர்களின் புண்ணிய தலங்களுள் ஒன்றான கோயில் என அழைக்கப்படும் தலமுள்ளது. வைணவர்கட்கு கோயில் என்றால் திருவரங்கம் போல் சைவர்கட்கு கோயில்

35
சிதம்பரமாகும். அடைமொழி எதுவுமின்றி கோயில் என அழைக்கப்படும் இத்தலம் சிவதலங்களுள் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகின்றது. இத்தலம் வடக்கே வெள்ளாறு நதிக்கும், கிழக்கே வங்காள விரிகுடாவிற்கும், தெற்கே கொள்ளிடம் நதிக்கும், மேற்கே வீராணம் ஏரிக்கும் நடுவில் அமைந்துள்ளது. தென்னிந்தியாவிலுள்ள சிறப்புடைய சிவதலங்களுள் முதன்மையானதாகக் கருதப்படும் சிதம்பரத்திற்கு இந்தியாவின் அனைத்துப் பாகங்களிலிருந்தும், வெளிநாடுகளிலிருந்தும் இந்துக்கள் வருடம் முழுவதிலும் வருகின்றனர். மாணிக்கவாசகர் திருவாசகத்தில் அனைத்துலகுந் தொழுந்தில்லை அம்பலம் என இத்தலத்தினைச் சிறப்பித்துப் பாடியுள்ளார். தரிசிக்க முக்தி கிடைக்கும் தலம் என்ற பெருமை இதற்குண்டு.
புருஷ வடிவிலுள்ள ஆறாதாரங்களுள் சிதம்பரம் இருதய தானமாகக் கொள்ளப்படுகின்றது. பஞ்சபூதத் தலங்களுள் இத்தலம் ஆகாய தலமாகும். தமிழ் நாட்டிலுள்ள நடராஜருக்குரிய ஐந்து சபைகளுள் சிதம்பரம் கனகசபையாகும் (பொன்னம்பலம்). இங்கு சிவனின் ஆனந்தத் திருநடனம் நடைபெறுகின்றது. பொதுவாக சிவன் கோயில்களில் சிவலிங்கம் உள்ள சந்நிதி முக்கியம் பெற்றிருக்க இங்கு நடராஜரின் சந்நிதியே முதன்மை பெற்றுள்ளது. இதனால்தான் இத்தலம் சிதம்பரம் நடராஜர் கோயில் என அழைக்கப்படுகின்றது. தேவாரச் சுவடிகள் கண்டெடுக்கப்பட்ட தலம் என்ற பெருமை இதற்குண்டு. இங்கு பேணப்பட்ட தேவாரச் சுவடிகளைச் சோழ மன்னன் இராஜராஜன் நம்பியாண்டார் நம்பியின் துணையுடன் வெளிக்கொணர்ந்து திருமுறைகளாகத் தொகுத்து அவற்றினைக் கோயில்களில் ஒதுவதற்கும் ஏற்பாடு செய்தான். சிதம்பரத்திற்கும் திருமுறைகட்கும் உள்ள தொடர்பின் காரணத்தினாலேயே தேவாரங்களைத் தொடங்கும்போதும் முடிக்கும்போதும் திருச்சிற்றம்பலம் என்று கூறும் வழக்கம் ஏற்பட்டது. சேரமான் பெருமாள் பொன் வண்ணத்து அந்தாதி பாடியது, மாணிக்கவாசகர் திருச்சிற்றம்பலக் கோவை பாடியது, திருக்கடவூர் உய்யவந்த தேவர் பாடிய திருக்களிற்றுப்படி எனும் நூலை இறைவன் ஏற்றுக் கொண்டது எனும் பெருமைகளும் இத்தலத்திற்குண்டு. அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களுள் திருநீலகண்ட நாயனார், திருநாளைப் போவார் நாயனார், கூடற்றுவ நாயனார், கோட்செங்கட்சோழ நாயனார், கணம்புல்ல
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 62
நாயனார் என்போரும் சந்தான குரவர்களில் மறைஞான சம்பந்த சிவாச்சாரியார், உமாபதி சிவச்சாரியார் என்போரும் வீடுபேறு பெற்ற தலமும் சிதம்பரமாகும். மாணிக்கவாசகர் இலங்கையைச் சேர்ந்த புத்தகர்களை வாதில் வென்றதும் ஊமைப் பெண்னைப் பேச வைத்ததும் முத்தியடைந்ததும் இங்குதான்.
சிற்றம்பலம் என்பது இத்தலத்தின் பழைய பெயரென்றும் இது வடமொழியில் சிதம்பரம் எனத் திரிந்தது எனவும் கூறப்படுகின்றது. சித் என்றால் ஞானம், அறிவு. அம்பரம் என்றால் அளக்க முடியாத வெட்டவெளி அதாவது ஆகாயம் என்றும் பொருள் கண்டு, சிதம்பரம் என்றால் எல்லையற்ற அறிவு, அதாவது ஞானாகாசம்’ எனப் பொருள் கொள்ளப்படுகின்றது. இலக்கியங்களிலும் கல்வெட்டுக்களிலும் இத்தலம் பல்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்படுகின்றது. இவ்விடத்தில் தில்லை மரங்கள் அடர்ந்திருந்ததால் தில்லை, திருத்தில்லை, தில்லைவனம், தில்லையம்பதி, தில்லையூர், தில்லை அம்பலம், தில்லைச் சிற்றம்பலம் எனும் பெயர்களை இத்தலம் பெற்றிருந்தது. தில்லை என்பதனை ஊரின் பெயராகக் கொண்டு தில்லை நகர்த் திருச்சிற்றம்பலம், தில்லை தன்னுள் திகழ்கின்ற சிற்றம்பலம், தில்லையுள் சிற்றம்பலம் எனக் குறிப்பிடப்படுவதனையும் காணலாம். கோயில், மன்று, அம்பலம், பொது, மேரு தட்சிணமேரு. புண்டரிகடரம், வியாக்கிரபுரம், புலியூர், புலியூர்ச் சிற்றம்பலம், பெரும்பற்றப்புலியூர், பொன்னம்பலம், சிதாகாச சேஷத்திரம், மகா சிவலோகம், பூலோக கைலாசம் போன்ற பெயர்களும் இத்தலத்திற்குண்டு. வைணவ நூல்களில் திருச்சித்திர கூடம் என வழங்கப்படுகின்றது.
உமாபதி சிவாச்சாரியரினால் பாடப் பெற்ற கோயிற் புராணத்தில் இத்தலம் தொடர்பான புராணக் கதை கூறப்பட்டுள்ளது. சிவனை வழிபடுவதற்குச் சிறந்த தலம் தில்லை என மத்யந்த முனிவர் தனது மகனான வியாக்கிரபாதருக்குக் கூற அதன்படி அவர் தில்லைக்கு வந்து இங்கிருந்த சிவகங்கைக் குளத்தில் நீராடி அதன் தென் கரையிலிருந்த ஆலமரத்தின் நிழலிற் காணப்பட்ட சிவலிங்கத்தினைக் கண்டு வணங்கி வந்தார். இதற்கு மேற்கே சிவலிங்கம் ஒன்றினை ஸ்தாபித்து அதனைப் பூஜித்து வந்தார். சிவனை வண்டு மொய்க்காத மலர்களைக் கொண்டு பூஜிக்க விரும்பிய வியாக்கிரதபாதர் அதிகாலையில் வண்டு மொய்க்காத மலர்களைப் பறிப்பதற்குப் பிரகாசமான கண்கள் வேண்டியும் மரத்தினில் ஏறி மலர்களைப் பறிப்பதற்குப் புலியினைப் போன்ற வலிமையான நகங்களை வேண்டியும் சிவனை நோக்கிக் கடும் தவமிருந்து அவ் வரத்தினைப் பெற்றார். சிவனை மலர்கள் கொண்டு பூஜித்து வந்தார். இவர் வஷிட்டரின் தங்கையை மணம் செய்து அவர்கட்கு உபமன்யு என்னும் புத்திரன் அவதரித்தார். வஷிட்டரின் மனைவி அருந்ததி உபமன்யுவிற்கு காமதேனுவின் பால் கொடுத்து வளர்த்து வந்தார். அவரை வியாக்கிரபாதரின் ஆச்சிரமத்தில் தில்லையில் கொண்டு வந்து விட்டுச் செல்ல உபமன்யு காமதேனுவின் பாலை நினைத்து அழுதார். இவரைச் சமாதானம் செய்ய முடியாத வியாக்கிரபாதர் தான் வணங்கும் இறைவன் சந்நிதிக்குக் கொண்டு வந்து அவரே கதி என வணங்கி நின்றார். உடன் இறைவன் பாற்கடலைக்
இந்துக் க்களஞ்சியம்
36

கொடுத்து அருள் செய்தார். இவ்வாறு வியாக்கிரகபாதரால் வனங்கப்பட்ட சுயம்பு லிங்கமே இன்றுள்ள மூலட்டானேசுவரராவர்.
உமன்யுவிற்கு இறைவன் பாற்கடல் கொடுத்ததனை பாலுக்குப் பாலகன் வேண்டி அழுதிட பாற்கடல் ஈந்தபிரான் எனத் திருப்பல்லாண்டில் சேந்தனார் குறித்துப் பாடியுள்ளார். திருப்பாற்கடல் என்னும் பெயருடைய தீர்த்தம் சிதம்பரம் கோயிலுக்கு வடக்கேயுள்ளது. புலிக்கால்களையுடைய வியாக்கிரபாதர் வழிபட்டமையினாலேதான் இத்தலம் புலியூர் எனப் பெயர் பெற்றது. இத்தலம் ஆதிசேடனாலும் வழிபடப்பட்டதாகும். சிவனின் திருநடனத்தைக் காண விரும்பிய ஆதிசேடன் விஷ்ணுவிடம் ஆசி பெற்று பதஞ்சலி என்னும் பெயர் கொண்டு தவமிருந்து தில்லையை அடைந்து வியாக்கிரபாத முனிவருடன் மூலட்டானேசுவரரை வணங்கி லிங்கம் ஒன்றினை ஸ்தாபித்து ஆத்மார்த்த பூஜையில் ஈடுபட்டிருந்தார். பதஞ்சலி முனிவரின் தவத்தின் பயனாகத் தை மாதம் பூச நட்சத்திரமும் வியாழக்கிழமையும் கூடிய சித்தயோக தினத்தில் மூவாயிரம் முனிவர்கட்கும் பதஞ்சலி, வியாக்கிரபாத முனிவர்கட்கும் சிவகாமியம்மையும் கண்டு களிக்க சிவன் ஆனந்தத் திரு நடனத்தினைக் காட்டியருளினார். தாம் கண்ட ஆனந்த நடனத்தினை உலகிலுள்ள அனைவரும் எப்பொழுதும் காண வேண்டும் என்று பதஞ்சலி வேண்டிக் கொண்டமைக்கிணங்கி சிவன் தில்லையில் அன்று முதல் ஆனந்த நடனத்தினைத் தொடர்ச்சியாக நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றார். சிதம்பரம் தொடர்பான இந்த ஐதீகக் கதை கோயிற் புராணத்தில் வியாக்கிரபாத சருக்கம், பதஞ்சலி சருக்கம், நடராஜர் சருக்கம் என்பவற்றிற் கூறப்பட்டுள்ளது. இது பதஞ்சலிக்கு அருளிய பரம நாடகம் எனத் திருவாசகத்திலும், நாகம் தொழ எழில் அம்பலம் நண்ணிநடம் நவில்வோன்' எனத் திருக்கோவையாரிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. வியாக்கிரபாதர், பதஞ்சலி என்போரது சிலைகள் சிற்சபையிலுள்ளன. வியாக்கிரபாதர் லிங்கம் அமைத்து வழிபட்ட தலம் இளமையாக்கினார் கோயில் என்ற பெயரிலும் பதஞ்சலி லிங்கம் அமைத்து வழிபட்ட தலம் அனந்தீசுவரர் கோயில் என்ற பெயரிலும் சிதம்பரம் நடராஜர் கோயிலுக்கு அண்மையிலுள்ளன. சிவகங்கைக் கரையில் வியாக்கிர பாதருக்குக் காட்சி கொடுத்த சுயம்பு லிங்கத்தினைக் கொண்ட திருமூலட்டானம், பதஞ்சலி முனிவருக்காகச் சிவன் திருநடனத்தினை நிகழ்த்திய சிற்றம்பலம் எனும் இரு சந்நிதிகள் சிதம்பரம் தலத்திலுள்ளன. இவற்றுள் சிற்றம்பலம் சந்நிதியே இத்தலத்தில் சிறப்புப் பெற்றுள்ளது.
மூலட்டானத்திலுள்ள இறைவன் திருமூலநாதர், மூலட்டானேசுவரர் என்றும் தேவி உமையம்மை என்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர். திருவீழிமிழலைத் திருத்தாண்டகத்தில் பெரும் பற்றப் புலியூர் மூலட்டானத்தார் எனத் திருநாவுக்கரசர் குறித்துப் பாடியுள்ளார். சிற்றம்பலத்திலுள்ள நடனமிடும் இறைவன் சபாநாயகர் என்றும் தேவி சிவகாமியம்மை, சிவகாமசுந்தரி என்றும் அழைக்கப்படுவர். பொன்னம்பலக்

Page 63
கூத்தன், பொன்னம்பல நாதன், ஆனந்தத் தாண்டவப் பெருமாள் நாயனார், அம்பலக் கூத்தன், கூத்தப் பெருமான், அழகிய சிற்றம்பலமுடையார், ஆளுடைய நாயனார், சிதம்பரேசுவர், தில்லைக் கூத்தன், தில்லை நாயகத் தம்பிரான், நடராஜர், மேருவிடங்கர், தட்சிண மேரு விடங்கர், கனகசபாபதி போன்ற பல பெயர்களாலும் அழைக்கப்படுகின்றார்.
இத்தலத்திற்குரிய தீர்த்தம் கோயிலினுள் உள்ள சிவகங்கையாகும். தலவிருட்சம் தில்லை, ஆல் என்பனவாகும்.
திருப்பதிகங்கள் சிதம்பரத்தின் மகிமையினையும் நடராஜரின் சிறப்பினையும் பல தமிழ், சமஸ்கிருத நூல்கள் எடுத்தியம்புகின்றன. இத்தலத்தின் மீது திருஞானசம்பந்தர் இரு பதிகங்களும், திருநாவுக்கரசர் எட்டுப் பதிகங்களும், சுத்ரமூர்த்தி நாயனார் ஒரு பதிகமுமாக மொத்தம் பதினொரு பதிகங்கள் பாடப்பெற்றுள்ளன. இப்பதிகங்களில் தில்லையின் சிறப்பும் நடராஜரின் பெருமையும் கூறப்பட்டுள்ளது. அந்தணர்கள் வாழும் சிறப்புடைய தில்லையைப் பாடும் ஞானசம்பந்தர் இதன் செல்வ வளத்தினை மேல்வரும் பாடலில் குறித்துப் பாடியுள்ளமையைக் காணலாம் :
செல்வ நெடுமாடஞ் சென்று சேனோங்கிச் செல்வ மதிதோயச் செல்வம் உயர்கின்ற செல்வர் வாழ்தில்லைச் சிற்றம் பலமேய செல்வன் கழலேத்துஞ் செல்வம் செல்வமே,
சிற்றம்பலத்துள் நடனமாடும் இறைவனைத் திருநாவுக்கரசர் தனது பதிகங்களில் சிறப்பித்துப் பாடியுள்ளார். பத்தனாய்ப் பாடமாட்டேன். எனத் தொடங்கும் பதிகத்தில் சிற்றம்பலத்துள் நிகழும் திருநடத்தினைக் குறித்துப் பாடியுள்ள பாடல் மேல்வருமாறு:
பூத்தன் பொற்சடை பொன்போல் மிளிரப் புரிகனங்கள் ஆர்த்தன கொட்டி யரித்தன
பல்குறட் பூதகனந் தேத்தென என்றிசை வண்டுகள்
கூத்தனின் கூத்துவல் லாருள ரோவென்றன் கோல்வளைக்கே
பெரிய திருத்தாண்டத்தில் 'பெரும்பற்றப் புலியூரானைப் பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே என ஒவ்வொரு பாடலிலும் குறிப்பிடுகின்றார். சிதம்பரத்தினைப் பற்றி திருச்சாய்க்காடு, திருக்கோலக்கா, திருக்கோடிக்கா, புள்ளிருக்கு வேளூர், வாள்கொளிபுத்தூர், திருவீழிமிழலை, செங்காட்டங்குடி, நாகைக் காரோணம், திருவாரூர், திருப்புத்தூர், திருவதிகை, திருநாவலூர், இடையாறு, திருவாலங்காடு, போன்ற தலங்களின் தேவாரப் பாடல்களிலும் வைப்புத்தலமாகப் பாடப்பெற்றுள்ளது.
திருவாசகம் திருக்கோவை திருவிசைப்பா, திருப்பல்லாண்டு திருமந்திரம் போன்றவற்றிலே தில்லையின் சிறப்பும் அங்குள்ள

இறைவனின் திருநடனத்தின் சிறப்பும் கூறப்பட்டுள்ளமையைக் காணலாம். திருவாசகத்திலுள்ள 51 பதிகங்களில் 25 பதிகங்கள் சிதம்பரத்தினைப் பற்றியனவாகவுள்ளன. திருக்கோவையிலுள்ள 400 கட்டளைக் கலித்துறைகளும் தில்லை இறைவனின் கருணையைப் பேசுவனவாகவுள்ளன. திருவிசைப்பாவில் தில்லையின் சிறப்பு, அந்தணர் சிறப்பு மற்றும் வரலாற்றுச் செய்திகள் உள்ளன. முதலாம் பராந்தகன் தில்லைக்கு பொன் வேய்ந்த செய்தியை கண்டராதித்தரின் மேல்வரும் திருவிசைப்பாப் பாடல் கூறுகின்றது.
வெங்கோல் வேந்தன் தென்னாடும் ஈழமுங் கொண்டதிறன் செங்கோற்சோழன் கோழிவேந்தன்
செம்பியன் பொன்னணிந்த அங்கோல்வளையார் பாடியாடு
மணிதில்லை யம்பலத்துள் எங்கோனீச னெம்மிறையை
யென்றுகொ லேத்துவதே.
சிதம்பரத்தில் தேர்த் திருவிழா நாளில் அசையாது நின்ற தேரை அசைய வைக்கச் சேந்தனார் பாடியதாகக் கூறப்படும் திருப்பல்லாண்டில் சிதம்பரத்தின் சிறப்பும் இறைவனின் கருணையும் கூறப்பட்டுள்ளது. மேல்வரும் பாடல் உபமன்யுவிற்குப் பாற்கடல் அளித்தமையினையும் அந்தணர் வாழும் சிற்றம்பலத்தில் நடனமிடும் இறைவனையும் குறித்துப் பாடப்பெற்றுள்ளது.
பாலுக்குப் பாலகன் வேண்டி யழுதிடப்
பாற்கடல் ஈந்தபிரான் மாலுக்குச் சக்கரம் அன்றருள் செய்தவன்
மன்னிய தில்லைதன்னுள் ஆலிக்கும் அந்தணர் வாழ்கின்ற சிற்றம்
பலமே யிடமாகப் பாலித்து நட்டம் பயிலவல் லானுக்கே
பல்லாண்டு கூறுதுமே.
திருமூலர் இயற்றிய திருமந்திரம் என்னும் நூலிலே தில்லைத் திருநடனம் பற்றியும், திருவம்பலச் சக்கரம் பற்றியும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. திருமந்திரத்தில் திருக்கூத்துத் தரிசனம் என்ற பகுதியில் தில்லையில் நடனமிடும் இறைவனின் நடனத்தினைச் சிறப்பித்துப் பாடியுள்ளமையைக் காணலாம். பொன்னம்பலத்தில் நடனமிடும் இறைவனைத் திருமூலர் ,
உம்பரிற் கூத்தனை உத்தமக் கூத்தனைச் செம்பொன் திருமன்றுள் சேவகக் கூத்தனைச் சம்பந்தக் கூத்தனைத் தற்பரக் கூத்தனை இன்புற நாடிஎன் அன்பில் வைத்தேனே, என்றும்,
மாணிக்கக் கூத்தனை வண்தில்லைக் கூத்தனைப் பூனுற்ற மன்றுள் புரிசடைக் கூத்தனைச் சேணுற்ற சோதிச் சிவானந்தக் கூத்தனை ஆணிப்பொற் கூத்தனை யாருரைப் பாரே. என்றும் பாடியுள்ளார்.
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 64
கி.பி.13 ஆம் நூற்றாண்டில் சிதம்பரம் தலத்திலுள்ள ஆயிரம் கால் மண்டபத்திலிருந்து சேக்கிழாரினாற் பாடப்பெற்று அரங்கேற்றப்பட்ட பெரிய புராணத்தில் தில்லையைப் பற்றி அநேக குறிப்புக்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. இந்நூலைத் தொடங்குவதற்கு இறைவன் 'உலகெலாம் என அடியெடுத்துக் கொடுத்தார் என்ற பெருமை இந்நூலுக்குண்டு. திருத்தொண்டர் வரலாற்றினைக் கூறும் இந்நூலில் குறிப்பாக அப்பர், சுந்தரர், சம்பந்தர், திருநாளைப் போவார் நாயனார், தில்லைவாழ் அந்தணர் புராணங்களிலும் மற்றும் இளையான் குடிமாற நாயனார், கோச்செங்கட் சோழ நாயனார், ஏயர்கோன் கலிக்காம நாயனார், கழறிற்றிவார் நாயனார், கணம்புல்ல நாயனார், திருநீலகண்ட நாயனார், மெய்ப்பொருள் நாயனார் புராணங்களிலும் தில்லையைப் பற்றிய செய்திகள் உள்ளன. திருத்தில்லை, ஆனாத சீர்த்தில்லை, தேனடைந்த மலர்ப்பொழில் தில்லை சீர்வளரும் திருத்தில்லை பெருந்திருத்தில்லை, நீடும் திருத்தில்லை, பூங்கிடங்கு சூழ்ந்த புலியூர், பெருந்திருமாலயன் போற்றும் பெரும்பற்றப்புலியூர், பொற்பதியாம் பெரும்பற்றப்புலியூர், திருவிற் பொலியும் திருப்புலியூர், பொற்புலியூர் போன்ற பல்வேறு அடை மொழிகளினால் பெரியபுராணத்தில் இத்தலம் அழைக்கப் படுகின்றது.
சிதம்பரம் நகரின் வளமும், செழிப்பும், அழகும் பெரியபுராணத்திற் சிறப்புற கூறப்பட்டுளளது. வாவிசூழ் தில்லை மூதூர் எனத் திருஞானசம்பந்தர் புராணத்திலும் தேனாரும் மலர்ச்சோலைத் திருப்புலியூர் எனத் திருநாவுக்கரசர் புராணத்திலும் இதன் இயற்கை எழிலைக் குறிப்பிடும் சேக்கிழார், திரை செய் நெடுங்கடலுடுத்த திருத்தில்லை என இவ்விடம் கடற்கரையில் இருந்தது எனக் கூறுகின்றார். இந்நகரிற்கு நான்கு வாயில்கள், பல வீதிகள், மணிமாடங்கள் காணப்பட்டன என நகரின் அமைப்பு கூறப்படுள்ளது. சிதம்பரத்திலுள்ள பொன்னம்பலம் அப்பொன்நீடிய அம்பலம், பொன்னின் அம்பலம், அடிபொன் நீடும் அம்பலம், திருவார்ந்த செம்பொன்னின் அம்பலம், பைம்பொன் அம்பலம் போன்ற பெயர்களிலும் இறைவன் அம்பலவர், அம்பலத்தாடுவான், அம்பலத்து நிருத்தனார், மன்றுளார், நடம் புரிவார், ஆனந்தக் கூத்தர், திருத்தில்லை வேந்தர், தில்லை மன்றுள் ஆடிய பெருமான் போன்ற பல்வேறு பெயர்களினாலும் பெரியபுராணத்தில் அழைக்கப்பட்டுள்ளது. சிதம்பரத்தில் பூஜை செய்யும் உரிமை பெற்ற தில்லைவாழ் அந்தணர்களைப் பற்றி தில்லைவாழ் அந்தணர் புராணத்தில் சேக்கிழார் கூறியுள்ளார்.
திருக்கடவூர் உய்யவந்த தேவநாயனாரினால் பாடப்பெற்ற திருக்களிற்றுப்படியார்என்னும் நூலில் நடராஜரைப்பற்றிப்புகழ்ந்து பாடப்பெற்றுள்ளது. சிற்றம்பலத்திலுள்ள பஞ்சாட்சரப் படியினில் வைக்கப்பட்ட இந்நூலைப் படியின் இரு கரைகளிலும் காணப்படும் கல்லினாலான யானை தன் துதிக்கையினாலெடுத்து நடராஜரின் பாதத்தில் வைத்தது. இதனால் திருக்களிற்றுப்படியார் என்னும் பெயர் பெற்றது என்னும் பெருமை இந்நூலுக்குண்டு. தில்லைவாழ் அந்தணர்களில் ஒருவரான உமாபதி சிவாச்சாரியரினாற் பாடப்பெற்ற கோயில் புராணம் என்னும் நூலில் இத்தலம் தொடர்பான புராணக் கதைகளும் திருவிழாக்கள் பற்றியும் தகவல்கள் உள்ளன. இந்நூலில் வியாக்கிரபாத சருக்கம் என்னும்
இந்துக் க்களஞ்சியம்

38
பகுதியில் வியாக்கிரபாதர் தில்லைக்கு வந்தது, இறைவனை வேண்டி புலிக்கால்களையும் கண்களையும் பெற்றது உபமன்யுவிற்கு இறைவன் பாற்கடல் அளித்தது போன்ற செய்திகளும், பதஞ்சலி சருக்கத்தில் ஆதிசேடனாகிய பதஞ்சலி வியாக்கிரபாதருடன் சேர்ந்து சிவலிங்கத்தினை வழிபட்டு சிவனின் திரு நடத்தினைக் காண வேண்டிய வரலாறும், நடராஜர் சருக்கத்தில் தைப்பூச வியாழக்கிழமை சித்தயோக தினத்தில் சிவன் பலரும் காண ஆனந்தத் திருநடனம் நிகழ்த்தியது பற்றியும் கூறப்பட்டுள்ளது.
இரண்யவர்மன் சருக்கம் என்னும் பகுதி கெளடவ நாட்டினைச் சேர்ந்த சிங்கவர்மன் என்னும் மன்னன் தென்னிந்தியாவிலுள்ள தில்லைக்கு வந்து காடாக இருந்த இவ்விடத்திலுள்ள தீர்த்தத்தில் குளித்து தன் உடலிலுள்ள நோய் நீங்கப்பெற்று பொன் நிறமான உடலினை பெற்று, இரணியவர்மன் என்னும் பெயரினையும் பெற்று இத்தலத்திற்கு திருப்பணிகள் செய்தான் என்னும் தகவல்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. இத்தலத்தின் விழாக்கள் பற்றி திருவிழாச் சருக்கம் என்னும் பகுதியிற் காணமுடிகின்றது. வசந்த உற்சவம், திருவாதிரை உற்சவம், பூசோற்சவம், ஆனி உற்சவம் என்னும் உற்சவங்களைப் போன்ற விழாக்களை இரணியவர்மன் ஆகம முறைப்படி நிகழ்த்தியதாகக் கோயில்புராணம் கூறுகின்றது. உமாபதி சிவாச்சாரியாரின், கொடிக்கவிஎன்னும் நூல் தில்லைத் திருவிழா கொடியேற்றத்தின் போது கொடி ஏறாதிருக்க அதனை ஏற்றுவதற்காக இவரால் பாடப்பெற்ற நூலாகும்.
தில்லைபற்றிய நூல்கள்
சேரமான் பெருமாள் பாடிய பொன்வன்னத்து அந்தாதி பட்டினத்தார் பாடிய கோயில் நான் மணிமாலை, நம்பியாண்டார் நம்பி பாடிய கோயிற்றிருப் பண்ணியர் திருவிருத்தம் புராணத் திருமலைநாதர் என்பவராற் பாடப்பெற்ற சிதம்பர புராணம், குமரகுருபர சுவாமிகள் இயற்றிய சிதம்பர மும்மணிக் கோவை, சிதம்பர செய்யுட் கோவை பூநீலழநீ சிவஞான தேசிக சம்பந்தராற் பாடப்பெற்ற சிதம்பரநாதர் பதிகம் (சிதம்பர நடராஜர் திருவருட்பா),திருவண்ணாமலை குகை நமச்சிவாயார் பாடிய சிதம்பர வெண்பா, திருசிரபுரம் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை LTigu தில்லையமக அந்தாதி, ஆத்மநாத தேசிகர் இயற்றிய சோழமண்டல சதகம் மற்றும் தில்லைக் கலம்பகம், தில்லையுலா, நடராஜர் சதகம், மாரிமுத்துப் புலவர் பாடிய புலியூர் வெண்பா போன்ற நூல்கள் சிதம்பரத்தின் சிறப்பினையும் அங்கு சிவனின் ஆனந்தத் தாண்டவத்தினையும் பற்றிக் கூறுகின்றன.
சிதம்பர புராணம் பாயிரத்துடன் மான்மியச் சருக்கம், துன்மதச் சருக்கம், நியமச்சருக்கம், சோமநாதச் சருக்கம், தீர்த்தச் சருக்கம், திருச்சிற்றம்பலச் சருக்கம், சமாதிச் சருக்கம், துற்றெரிசனச் சருக்கம் என்னும் சருக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. தில்லையுலாவில் நடராஜர் உலா போகும் போது அவருடன் கூடப் போகும் தெய்வங்களைப் பற்றிக் கூறுகின்றது. இந் நூலில் சிற்சபைக்குப் பொன் வேய்ந்த செய்தி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தேவர்கள் பொன் வேய்ந்தார்கள் என்றும்

Page 65
பொன் ஒடுகள் ஒவ்வொன்றிலும் சிவாயநம என்னும் பஞ்சாட்சரம் எழுதப்பட்டிருக்கின்றது என்றும் திருவெழுத்தால் சேணோடு பொன் வேய்ந்த சிற்றம்பலம் என்னும் பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளதனைக் காணலாம். நடராஜரைப் பற்றிப் புகழ்ந்துரைக்கும் நூலான நடராஜர் சதகத்தில் தில்லை மூவாயிரவரர் ஆகம விதிப்படி இங்கு பூஜை செய்கின்றனர் எனப் புகழ்ந்து கூறுவதோடு சைவ சமயத்துடன் தொடர்பான பல விடயங்களைச் சிவனின் மூர்த்தங்கள், பூஜைகள், அபிடேகங்கள், வழிபாட்டு முறைகள், பூஜை உபகரணங்கள், அபிடேகத் திரவியங்கள் போன்ற பல விடயங்களையும் எடுத்துரைக்கின்றது. சோழ மண்டல சதகத்தின் மூன்றாம், இரண்டாம், தொண்ணுாற்றொன்பதாம் செய்யுள்களில் தில்லையைப் பற்றியும், தில்லைவாழ் அந்தணர், இங்கு நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகள் பற்றியுந்
தகவல்கள் உள்ளன.
நாலாயிரத்திவ்ய பிரபந்தத்தில் 7 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த திருமங்கை யாழ்வாரும் 8 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த குலசேகராழ்வாரும் தில்லைப் பதியிலிருந்த கோவிந்த ராஜரைக் குறித்துப் பாடியுள்ளனர். இத்தலம் அவர்களது பாசுரங்களில் தில்லைச் சித்திரகூடம் எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றது. பல்லவ மன்னர்கள் கோவிந்தராஜரை வழிபட்ட செய்தியும், கோவிந்தராஜருக்குத் தில்லைவாழ் அந்தணர்களாகிய மூவாயிரவர் பூஜை செய்த செய்தியும் இப்பாசுரங்களிற் காணப்படுகின்றன. திருமங்கையாழ்வார் பெரிய திருமொழியில் செம்பொன்மணிமாடங்கள் சூழ்ந்த தில்லைத் திருச்சித்திர கூடம், சேமங்கொள் பைம்பூம் பொழில் சூழ்ந்த தில்லைத் திருச்சித்திரகூடம், தெய்வப் புனல் சூழ்ந்த அழகாய தில்லைச் திருச்சித்திரப் பூம்பொழில் தில்லைச் சித்திர கூடம் என தில்லையைக் குறிப்பிடுகின்றார்.
விக்கிரம சோழன் இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் இரண்டாம் ராஜராஜன் என்போரது அவைப் புலவரான ஒட்டக்கூத்தர் குலோத்துங்க சோழன் மீது பாடிய குலோத்துங்க சோழனுலா, இரண்டாம் குலோத்துங்கனின் மகன் இரண்டாம் ராஜராஜன் மீது பாடிய ராஜராஜ சோழனுலா மற்றும் இவ்வாசிரியரின் தக்கயாகப்பரணி என்னும் நூல்களிலே இக் கோயிலின் கட்டிடத் திருப்பணிகள் பற்றிப் பயனுள்ள குறிப்புக்கள் உள்ளன. இரண்டாம் குலோத்துங்கன் சிதம்பரம் தலத்திற்குச் செய்த திருப்பணிகள் விவரமாகக் குலோத்துங்க சோழனுலாவிற் கூறப்பட்டுள்ளன. தில்லைத் திரு மன்ற முன்றில் சிறு தெய்வத்தொல்லைக் குறும்பு தொலைத்து எடுத்து என இங்கிருந்த கோவிந்தராஜர் சிலை குலோத்துங்கனால் அகற்றப்பட்ட செய்தியும், பேரம்பலம், கோபுர மாடம் பரந்து ஓங்கும் மாளிகை மற்றும் திருக்காமக் கோட்டம் அமைத்த செய்தியையும் 38 முதல் 58 ஆம் பாடல் வரை கூறப்பட்டுள்ளது.
தில்லைவன மான்மியம் புலியூர் மான்மியம், வியாக்ரபுரி மான்மியம் புண்டரிகடரமான்மியம் ஹேம சபாநாயக மான்மியம் சிதம்பர மான்மியம், சிதம்பர பிரதிஷ்ட மான்மியம், சிதம்பர

39
ரகசியம், சிதம்பர ரகசிய மந்ர உபாசன கல்பம், சம்மேளன பிரஸ்தரம் ரகசிய பிரணவபிரகார லக்ஷணம் மகாரகசிய ஸ்தான லக்ஷணம் ஆகாச பரிவார கல்பம், சிதம்பர பஞ்சாக்ஷர கல்பம் சிதம்பரகல்பம் சிந்தாமணிமந்திரம் சிற்சபா கைங்கர்யஸ்வதந்திர சக்தி சிதம்பர சம்ரோக்ஷன கல்பம், சிற்சபா சம்ரோகூன குத்திரம் சிற்சபா சம்ரோக்ஷண கவிதை, சிற்சபா சம்ரோக்ஷன பாஷ்யம், நடராஜ ஸ்கஸ்ரநாம ஸ்தோத்ரம், சிதம்பர கவசம், சிதம்பர தீகூகித ஸ்தோத்ரம் நடேசாஷ்டகம், சிதம்பராக்ஷடகம், நடேச ஸ்தோத்திரம் நடேச சிந்தாமணி நடராஜ திக்பந்தனம், சிதானந்தகூடிடக ஸ்தோத்திரம், சிதம்பரேஸ்வர அஷ்டகம், சிதம்பரேஸ்வர புஜங்காஷ்டகம் சிதானந்த சாரம் நடேச விஜயம் பதஞ்சலி சரித்திரம் சபாபதிவிலாசநாடகம் என்னும் சமஸ்கிருத நூல்களும் சிதம்பரம் கோயில் பற்றியும் இங்குள்ள இறைவன் பற்றியும் கூறுகின்றன.
கட்டடங்களும் திருப்பணிகளும்
தமிழ் நாட்டிலே பல்லவர் ஆட்சி நிலவிய காலத்திலே சிதம்பரம் சிறப்புடன் விளங்கியிருந்திருக்கின்றது. இக் காலத்தினைச் சேர்ந்த தேவாரம், திவ்ய பிரபந்தத்தில் நடராஜர், மூலட்டானத்தார், கோவிந்தராஜர் பற்றிக் குறிப்பிடப் படுகின்றமையால் அக்காலத்தில் நடராஜரின் சிற்றம்பலம், வியாக்கிரபாதர் வணங்கிய சிவலிங்க சந்நிதி, கோவிந்தராஜர் சந்நிதி என்பன காணப்பட்டமை தெரிகின்றது. ஆனாலும் சோழர் காலத்திற்கு முற்பட்ட சாசனங்கள் எவையும் இத்தலத்தில் காணப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சிற்றம்பலத்தினைச் சுற்றியுள்ள பல சந்நிதிகள், மண்டபங்கள், மாடவீதிகள், திருச்சுற்று மாளிகைகள், கோபுரங்கள் என்பன பிற்காலச் சோழர், விஜயநகர, நாயக்கர் காலங்களில் அமைக்கப்பட்டவையாகும். இங்குள்ள பல கட்டடங்கள் சோழர் காலத்தினைச் சேர்ந்தவையாகும். அக்காலத்திற் சிதம்பரம் 14 சிற்றுார்களைத் தன்னகத்தே கொண்ட பேரூராகத் திகழ்ந்தது என்பது சாசனங்களின் வாயிலாகத் தெரிகின்றது. பண்ணங்குடிச்சேரி என்னும் பரகேசரி நல்லூர், இளநாங்கூர், காரிகுடி, மணலூர், கோயில் பூண்டி, சிவபுரி, கோலம், அக்கன் பள்ளிப்பட்டி என்னும் விக்கிரமசோழ நல்லூர் திருவேட்களம், கடுவாய்ச்சேரி, சண்டேச நல்லூர், கொற்றவன் குடி, மிதிணிக்குடி, எருக்காட்டுப்படுகை என்னும் எருக்காட்டுச் சேரி என்பன சிதம்பரத்தில் இருந்த சிற்றுரர்களாகும்.
இத்தலம் 40 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது. வடக்கு தெற்காக நீண்ட நான்கு மாடவீதிகளையும் பல சந்நிதிகளையும்
கொண்டு காணப்படுகின்றது. முதலாம், இரண்டாம், மூன்றாம்,
நான்காம் பிரகார மதில்கள் முறையே குலோத்துங்கச் சோழன் திருமாளிகை, விக்கிரம சோழன் திருமாளிகை, ராஜாக்கள் தம்பிரான் திருமாளிகை, வீரப்ப நாயக்கர் திருமாளிகை என்று அழைக்கப்படுகின்றன. முதலாம், இரண்டாம் பிரகார மதில்கள் முதலாம் குலோத்துங்கன், விக்கிரம சோழன் காலத்திலும் மூன்றாவது பிரகார மதில் இரண்டாம் குலோத்துங்கன் மூன்றாம் குலோத்துங்கன் காலத்திலும் நான்காவது பிரகார மதில் 17 ஆம்
இந்துக் க்களஞ்சியூம்

Page 66
நூற்றாண்டில் நாயக்க மன்னரினாலும் கட்டப்பட்டது. நான்கு புறமும் உயர்ந்த கோபுரங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொரு கோபுரமும் ஏறக்குறைய 135 அடி உயரமானவை யாகவுள்ளன. இவை ஒவ்வொன்றிலும் 13 கலசங்கள் உள்ளன. இவற்றின் அடித்தளம் 90 அடி நீளமும் 60 அடி அகலமும் உடையவை. கோபுர வாயில்கள் 40 அடி உயரமுடையனவாகவுள்ளன. இவற்றிலே காணப்படும் நிலைத் தூண்கள் 3 அடி சதுரமும் 36 அடி உயரமுடைய கல்லினாலானவை. வடக்குக் கோபுரம் விஜயநகரப் பேரரசன் கிருஷ்ணதேவராயரினால் 16 ஆம் நூற்ாண்டில் அவனது ஒறிஸா வெற்றியின் நினைவாகக் கட்டப்பட்டது. இதனைக் குறிக்கும் சாசனம் இக்கோபுர வாயிலுக்கு வலது பக்கத்திலுள்ளது. கோபுர வாயிலில் உள்ள மாடக்குழி ஒன்றில் கிருஷ்ணதேவராயரின் உருவச்சிலை காணப்படுகின்றது.
தெற்குக் கோபுரம் பல்லவ மன்னன் கோப்பெருஞ் சிங்கனினால் 13 ஆம் நூற்றாண்டிற் கட்டப்பட்டது. செங்கல்பட்டு மாவட்டம் ஆற்றுார் என்ற இடத்திலுள்ள சாசனம் இக்கோபுரத்தினைக் கட்டுவதற்காக அவன் வழங்கிய தானத்தினைக் குறிப்பிடுகின்றது. இக்கோபுரம் சொக்கசீயன் கோபுரம் எனச் சாசனங்களிற் குறிப்பிடப்படுகின்றது. கிழக்கு, மேற்குக் கோபுரங்கள் சோழர், பாண்டியர் காலத்தினைச் சேர்ந்தவை. நான்கு கோபுர வாயில்களிலும் சுவருடன் ஒட்டிக் காணப்படும் தூண்களிற் பரத நாட்டிய சாஸ்திரத்திலுள்ள 108 கரணங்களையும் சித்திரிக்கும் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கிழக்கு, மேற்கு கோபுர வாயில்களிலுள்ள கரண சிற்பங்கள் அவற்றின் பெயர்களுடன் காணப்படுவது சிறப்பம்சமாகும். கோபுரங்களில் அகஸ்தியர், நாரதர், அக்கினி தேவர், சூரியன் திருமூலர், சந்திரசேகரர், கல்யாணசுந்தரர், பாசுபதர், அர்த்தநாரீசுவரர், திரிபுராந்தகர், கஜசம்காரர், இடபாரூடர், பிக்ஷாடனர், சாதசிவன் போன்றோர்களது பல சிற்பங்கள் உள்ளன.
மூன்றாவது பிரகாரத்தின் தென்மேற்கு மூலையில் முக்குறுணி விநாயகர் சந்நிதி கிழக்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. வேறு எங்கும் காணமுடியாத அளவிற் பெரிய 8 அடி உயரமான விநாயகர் சிலை இங்குள்ளது. இவர் குலோத்துங்க சோழ விநாயகப் பிள்ளையார், முகக் கட்டணத்து விநாயகர் என சாசனங்களிற் குறிப்பிடப்படுகின்றார். மேற்குக் கோபுரத்தின் வெளிப்புறத்தில் இத்தல விநாயகரான கற்பக விநாயகர் சந்நிதி மேற்கு நோக்கியுள்ளது. இங்கு விநாயகர் நடனமிடும் கோலத்திற் காணப்படுகின்றார். இவர் க்ஷேத்திரபால விநாயகர் என்றும் அழைக்கப்படுவார். மேற்குக் கோபுரத்தின் உட்புறமாக வடக்குப் பக்கத்திற்கப்பிரமணியர் சந்நிதி கிழக்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. இதே பிரகாரத்தில் மதுரை மீனாட்சி சோமசுந்தரர் சந்நிதி, இதற்கருகில் நூற்றுக்கால் மண்டபம், திருமூல விநாயகர் சந்நிதி, இதற்கு எதிரில் இத்தலத்தின் தீர்த்தமான சிவகங்கை குளம் என்பனவுள்ளன. சிவகங்கைக் குளம் ஏறக்குறைய 175 அடி நீளமும் 100 அடி அகலமும் உடையதாக சுற்றிவர திருச்சுற்று மாளிகையினையும் நாற்புறமும் செம்மையான படிக்கட்டுகளையும் கிழக்கு மேற்கு வடக்குப் பக்கங்களில் இறங்குதுறை மண்டபங்களையும் கொண்டு காணப்படுகின்றது. ஏனைய
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்
 

கோயில்களுடன் ஒப்பிடும் போது இக்குளம் அளவிற் பெரியதாகவுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. இதற்குரிய படிக்கட்டுக்களை சோழத் தளபதியான நரலோகவீரன் அமைத்ததாக இவனது சாசனத்திற் கூறப்பட்டுள்ளது.
மூன்றாம் பிரகாரத்திற் சிவகங்கை குளத்திற்குப் பக்கத்தில் இத்தலத்திற்குரிய அம்பாளான சிவகாமசுந்தரியின் சந்நிதி கிழக்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. இங்கு கோயில் கொண்டுள்ள தேவி சிவகாமக் கோட்டமுடைய பெரிய நாச்சியார் எனச் சாசனங்களிற் குறிப்பிடப்படுகிறார். இச்சந்நிதி இரு பிரகாரங்களைக் கொண்டுள்ளது. திருச்சுற்றில் இரண்ட டுக்குள்ள அறைகளைக் கொண்ட மாளிகையுள்ளது. இதன் கீழ்த்தளத்தில் பரத நாட்டிய சிற்பங்களும் உள்ளன. கருவறையின் முன் மண்டபத்திலுள்ள தூண் ஒன்றில் தொங்கியவாறு செதுக்கப்பட்டுள்ள சங்கிலி கலை வல்லுனர்களாற் பாராட்டப் பெற்றது. சோழர் காலக் கட்டிட சிற்பக்கலைக்கு எடுத்துக் காட்டாகத் திகழும் இச்சந்நிதிக்கான கட்டுமானப் பணிகள் விக்கிரம சோழர், இரண்டாம் குலோத்துங்கன் காலங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்டவை எனச் சாசன, இலக்கியச் சான்றுகள் தெரிவிக்கின்றன. சிவகாமசுந்தரி சந்நிதிக்கு அருகில் துர்க்கை அம்மன் சந்நிதியும் வடமேற்குப் பக்கத்திற் பாண்டிய நாயகர் என அழைக்கப்படும் முருகன் சந்நிதியும் உள்ளன. பாண்டிய நாயகர் கோயில் தேர் போன்ற அமைப்பினைக் கொண்டு தேரினை யானைகள் இழுப்பது போல் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்குள்ள தூண்கள் சிற்ப வேலைப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. கருவறையில் ஆறுமுகன் வள்ளி தெய்வானையுடன் மயில் மீது உட்கார்ந்திருக்கும் சிற்பம் உள்ளது. முருகன் சந்நிதி முன் மண்டபத்தின் அடித்தளத்திற் பூதகணங்கள், மத்தளம், உடுக்கை, புல்லாங்குழல் போன்ற இசைக் கருவிகளை ஏந்திய நடன மாதர்கள் உருவங்களும், பூ அலங்காரமும் புடைப்புச் சிற்பங்களாகக் காணப்படுகின்றது.
சிவகங்கை குளத்திற்கு அருகில் நவலிங்க கோயில் உள்ளது. இங்கு நடுவில் பதினாறு பட்டைகளைக் கொண்ட லிங்கமும் அதனைச் சுற்றி எட்டு லிங்கங்களுமாக ஒன்பது லிங்கங்கள் உள்ளன.
மூன்றாம் பிரகாரத்தின் கிழக்குப் பக்கத்தில் ராஜசபை எனப்படும் ஆயிரம்கால் மண்டபம் அமைந்துள்ளது. இது ஏறக்குறைய 350 அடி நீளமும் 260 அடி அகலமும் கொண்டது. ஒரு வரிசையில் 24 தூண்கள் வீதம் 41 வரிசைகளாகத் தூண்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. மண்டபத்தின் நடுவில் வெளவால் நெற்றி மண்டபம் அமைந்துள்ளது. தூண்களிற் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. மண்டபத்தின் அடித்தளத்திலே பூதகணங்களினதும் யானைகளினதும் சிற்பங்கள் உள்ளன. இம் மண்டபத் திருப்பணிகள் பிற்பட்ட சோழ மன்னர் காலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டன. உமாபதி சிவாச்சாரியார் இந்த மண்டபத்தினை ஐயிரு நூறு கால் மணிமண்டபம் எனக் குறிப்பிடுகின்றார். இம் மண்டபத்திலிருந்தே சேக்கிழார் பெரிய

Page 67
புராணத்தினை இயற்றினார். ஆனி மார்கழி மாதங்களில் இடம் பெறும் மகோற்சவத்தின் பத்தாம் நாளில் நடராஜருக்கு இங்கு திருமஞ்சனம் இடம்பெறுவது சிறப்பானது.
இரண்டாம் பிரகாரத்திற்குச் செல்வதற்கு கிழக்கு மேற்கு பக்கங்களில் வாயில்கள் உள்ளன. கிழக்கு வாயிலில் மனித முகமும் மிருக உடலும் கொண்ட புருஷமிருக உருவங்கள் உள்ளன. இப்பிரகாரத்தின் தெற்குப் பக்கத்தில் ஊர்த்துவ தாண்டவ மூர்த்தியின் சந்நிதியான நிருத்தசபை அமைந்துள்ளது. சிறந்த சிற்பக் கட்டிடக்கலை வேலைப்பாடுகட்கு எடுத்துக்காட்டாகத் திகழும் இச்சபை கலை வல்லுனர்களாற் பாராட்டப் பெற்றதொன்று. குதிரைகள் பூட்டிய சக்கரங்களுடன் தேர் போன்ற அமைப்பினை இது கொண்டுள்ளது. 8 அடி உயரமான 56 தூண்கள் நுண்மையான செதுக்கு வேலைப்பாடுகளுடன் காணப்படுகின்றன. இம்மண்டபத்தின் அடித்தளத்தில் அஞ்சலி நிலையில் ரிஷிகள் ; பல்வேறு நாட்டிய கோலத்தில் மங்கையர், வாள், கேடயம் தாங்கிய போர் வீரர்கள், மனித முகம், மிருக உடலுடனான உருவங்கள் போன்ற புடைப்புச் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. நடன மாதர்களிற் சிலர் இசைக்கருவியினை ஏந்தியவாறு காட்டப்பட்டுள்ளனர். நிருத்த மண்டபத்தின் பிரகாரத்திலே சரபமூர்த்தியின் சந்நிதி உள்ளது.
இரண்டாம் பிரகாரத்தில் இத்தலத்தின் மூலட்டானேசுவரர் சந்நிதி கிழக்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. வியாக்கிரபாதர் வணங்கிய சுயம்புலிங்கம் இங்குள்ளது. திருமூலட்டானத்தினைச் சுற்றி இரு தூண்வரிசைகளைக் கொண்ட பிரகாரம் காணப்படுகின்றது. இச்சந்நிதியில் உமாபார்வதி, வியாக்கிரபாதர், பதஞ்சலி என்போராது உருவங்கள் உள்ளன. கருவறையின் தெற்குப் பக்க கோஷ்டத்தில் தட்சணாமூர்த்தியின் சிற்பம் உள்ளது. இத்தலத்தின் தல விருட்சமான தில்லைமரம் கல்லில் செதுக்கப்பட்டுள்ளமையினை இரண்டாம் பிரகாரத்திற் காணலாம். உற்சவ மூர்த்திகள் காணப்படும் பேரம்பலம் எனப்படும் தேவசபையும் இப் பிரகாரத்திலுள்ளது. பேரம்பலத்திற்குப்பிற்கால சோழமன்னர்கள் காலத்திற் திருப்பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. என்பதனை இலக்கிய, சாசனச் சான்றுகள் தெரிவிக்கின்றன. சிதம்பரத்தின் நிர்வாகத்திற்குப் பொறுப்பான பொது தீட்சிதர்கள் இச் சபையிலேயே கூடுவர். தேவசபைக்கு மேற்கே சட்டநாதர், சனீஸ்வரன், நவக்கிரக சந்நிதிகள் உள்ளன.
இத்தலத்தின் சிறப்பான மூர்த்தியாகிய நடராஜரின் சிற்சபை, கனகசபை என்பன முதலாம் பிரகாரத்தில் உள்ளன. அவ்விரு சபைகளும் ஒருங்கு சேர்ந்தவாறு அமைந்துள்ளன. சிற்றம்பலம் பொன்னம்பலம் என்னும் பெயர்களாலும் அவை அழைக்கப்படும் சிற்றம்பலமாகிய சிற்சபையின் கூரை 21,600 தங்க ஒடுகளால் வேயப்பட்டுள்ளது. ஒடுகள் 72,000 ஆணிகளினால் அறையப்பட்டுள்ளன. இதில் 64 கைமரங்கள் காணப்படுகின்றன. மனிதன் ஒரு நாளில் 21,600 தடவை விடும் மூச்சினையும் மனித உடலிலுள்ள 72,000 நரம்புகளையுமே பொன் ஒடுகளும்

41
ஆணிகளும் குறிக்கின்றன என்றும் 64 கைமரங்களும் 64 கலைகளைக் குறிக்கின்றன என்றும் கூறப்படுகின்றது. இதன் மேலுள்ள 9 கலசங்கள் 9 சக்திகளை குறிக்கின்றன. ஒவ்வொரு பொன் ஒட்டிலும் 'சிவாயநம என்னும் பஞ்சாட்சரம் எழுதப்பட்டிருப்பதாகத் தில்லையுலா என்ற நூலிற் கூறப்பட்டுள்ளது. சிற்சபையில் நடராஜரும் அவரது இடது பக்கத்தில் சிவகாமசுந்தரியும் உள்ளனர். நடராஜர் தெற்கு நோக்கிக் காணப்படுகின்றார். சிற்சபையில் ஐந்துபடிக் கட்டுக்கள் வெள்ளித் தகட்டினால் போர்த்தப்பட்டுள்ளன. படிகளின் இரு கரையிலும் யானை உருவங்கள் காணப்படுகின்றன. இப்படி பஞ்சாட்சர படி எனவும் திருக்களிற்றுப்படி எனவும் அழைக்கப்படும். நடராஜருக்கு வலது பக்கத்தில் சிதம்பர இரகசியம் அதாவது ஆகாய லிங்கம் உள்ளது. அதற்கு வருடம் ஒருமுறை புனுகுச்சட்டம் சார்த்தப்படும் தங்க வில்வ மாலைகள் இங்கு தொங்கவிடப்பட்டுள்ளன. நடராஜருக்கு எதிரே கனகசபையில் இரத்தின சபாபதியும், ஸ்படிகலிங்கமும் இடது பக்கத்திலே சுவர்ணகால பைரவரும் நித்திய உற்சவரும் உள்ளனர். கனகசபையிலே தினமும் ஆறுகால பூஜையும் அபிடேகமும் இடம்பெறும்.
உற்சவங்கள்
வருடத்தில் நான்கு தடவை நடராஜருக்கும் சிவகாமி அம்மைக்கும் சித்திரை, ஆவணி, புரட்டாதி, மாசி என்னும் மாதங்களில் திருமஞ்சனம் இங்கு இடம்பெறும். இங்குள்ள ஸ்படிகலிங்கம்தான் சிற்றம்பலமுடையார் எனக் கூறப்படுகின்றது. இங்கு அருவமாக சிதம்பர இரகசியமும், உருவமாக நடராஜரும், அருவுருவாகச் ஸ்படிகலிங்கமும் காணப்படுவது சிறப்பம்சம். நடராஜர் சந்நிதியின் உட்பிரகார அடித்தளத்தில் பல்வேறு நிலைகளில் நடனமாதரின் புடைப்புச் சிற்பம் காணப்படுகின்றது.
முதற் பிரகாரத்தின் தென்மேற்குப் பக்கத்திலே
கோவிந்தராஜர் சந்நிதி கிழக்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. நீண்ட கர்ப்பக்கிருகத்தினையும் முன்மண்டபத்தினையும் சுற்றுப் பிரகாரத்தினையும் இது கொண்டுள்ளது. கர்ப்பக்கிருகத்தில் சயன நிலையிலான விஷ்ணுவின் உருவம் உள்ளது. சுற்றுப் பிரகாரத்தில் நரசிம்மர், வேணுகோபாலர், பதஞ்சலி, கருடன், கஜேந்திரவரதர், ஹனுமார், விஸ்வக்கேசனர் சந்நிதிகள் காணப்படுகின்றன. தில்லைக்கோவிந்தராஜரைத் திருமங்கை யாழ்வாரும், குலசேகராழ்வாரும் மங்களாசனம் செய்துள்ளனர். பல்லவ மன்னர் காலத்திலேயே இச் சந்நிதி காணப்பட்ட தென்பதனைத் திருமங்கை யாழ்வாரின் பெரிய திருமொழியில் வரும்,
.பைம் பொன்னும் முத்தும் மணியும் கொணர்ந்து
படை மன்னன் பல்லவர்கோன் பணிந்த
தில்லைத் திருச்சித்திரகூடம் என்ற பாடல் வரிகள் மூலம் அறிய முடிகின்றது. ஆரம்ப காலத்திலே தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் கோவிந்தராஜருக்குப் பூஜைகளைச் செய்து வந்தனர்.
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 68
இதனை
. மூவாயிரம் நான்மறையாளர் நாளும் முறையால் வனங்க அனங்காய சோதி தேவாதி தேவன் திகழ்கின்றதில்லைத் திருச்சித்திர கூடம் சென்று சேர்மின்களே
என திருமங்கையாழ்வாரும்
தில்லை நகர்த் திருச்சித்திர கூடந்தன்னுள் அந்தணர்க ளொரு மூவாயிரவரேத்த.
என குலசேகராழ்வாரும் குறித்துப் பாடியுள்ளனர். ஆரம்பத்திற் காணப்பட்ட கோவிந்தராயர் சிலை இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் காலத்தில் இத்தலத்திலிருந்து அகற்றப்பட்டது. இதனை குலோத்துங்க சோழனுலாவில் தில்லைத் திருமன்றின் முன்னில் சிறு தெய்வத் தொல்லைக் குறும்பு தொலைத்து எடுத்து என ஒட்டக்கூத்தர் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இன்றுள்ள கோவிந்தராயர் சிலையும்,கோயிலும் விஜயநகர மன்னன் அச்சுத தேவராயனால் அமைக்கப்பட்டனவாகும். முதலாம் பிரகாரத்தின் தென்புறச் சுவரிலுள்ள அச்சுதராயரின் கி.பி.1539 இல் பொறிக்கப்பட்ட சாசனம் தில்லை கோவிந்தராஜப் பெருமானின் சிலையை வைணவ கிரியைகளுக்கு ஏற்ப பிரதிஷ்டை செய்தமை பற்றியும் அதற்கு வேண்டிய நித்திய பூஜைக்கு 500 பொன் வருமானமுள்ள நான்கு கிராமங்களை வழங்கியமை பற்றியும் குறிப்பிடுகின்றது. கி.பி.1539 ஆண்டு முதல் இன்று வரை கோவிந்தராஜருக்குரிய பூஜைகள் வைணவ ஆச்சாரியார்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. இன்றுள்ள கோவிந்தராஜர் சந்நிதியில் விஜயநகரப் பாணிக்குரிய அம்சங்களைக் காண முடிகின்றது.
பல்வேறு சந்நிதிகள், விமானங்கள், பிரகாரங்கள், மண்டபங்கள், கோபுரங்கள் என்பனவற்றினைக் கொண்டு பரந்த நிலப்பரப்பில் விஸ்தீரணமான ஒரு நகர் போன்று காணப்படும் இத்தலம் சிதம்பர முழம் என்னும் அளவுகோலின் அளவினைக் கொண்டு கட்டப்பட்டது. சிதம்பர முழம் என்பது 25 விரல் நீளமுடைய பிரஜாபத்ய முழமாகும். இது 34, 3/8 அங்குலத்திற்கு சமமானதாகும். சிதம்பரத்தினைச் சுற்றியுள்ள ஊர்களிலும் இதே அளவு கோலிற்கு ஏற்பவே கோயில்கள் இன்று வரை கட்டப்படுகின்றன.
கோயிற் சாசனங்கள்
இக்கோயிலில் ஏறக்குறைய 300 சாசனங்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை சோழர், பல்லவ மன்னன் கோப்பெருஞ்சிங்கன், பாண்டியர், விஜயநகர அரசர் காலத்திற்குரியவை. இங்குள்ள சாசனங்களுள் ஏறக்குறைய 75 சாசனங்கள் சோழர் காலத்தினைச் சேர்ந்தவை. சிவபக்தர்களான சோழ வம்சத்தினைச் சேர்ந்த மன்னர்களும், அரச குடும்பத்தினரும், அதிகாரிகளும் இத்தலத்திற்கு பெரும்பணி யாற்றியுள்ளனர். இவர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட கட்டுமானப் பணிகளையும் கோயிலுக்கு வழங்கப்பட்ட தானங்களையும் சாசனங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. முற்காலச் சோழ மன்னர்களுள் முதலாம் பராந்தகன் (கி.பி. 907 - 951) சிதம்பரம் தலத்திற்குப் பொன் வேய்ந்தான். இதனை லெய்டன், திருவாலங்காடு

செப்பேடுகளும், அவனது மகன் (கண்டராதித்தர்) பாடிய திருவிசைப்பாவும் ஒட்டக் கூத்தர் பாடிய விக்கிரம சோழனுலாவும் குறிப்பிடுகின்றன. முதலாம்ராஜராஜன் சிதம்பரத்திற் பேணப்பட்டு வந்த தேவாரச் சுவடிகளை நம்பியாண்டார் நம்பியின் துணையுடன் வெளிக்கொணர்ந்து அவற்றினைக் கோயில்களில் ஒதுவதற்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்தான். இத்தலத்திலுள்ள காலத்தால் முந்திய சாசனம் முதலாம் ராஜேந்திர சோழன் காலத்திற்குரியது. முதற் பிரகாரத்தின் வெளிப்புறத்தில் வடக்குப் பக்கத்திலுள்ள அவனது 24 ஆம் ஆட்சியாண்டிற்குரிய (கி.பி.1036) அச்சாசனம் நிலதானத்தினைக் குறிப்பிடுகின்றது.
முதலாம் குலோத்துங்கன் (கி.பி. 1070-1118) முதல் பிற்கால சோழ மன்னர்களால் சிதம்பரத்திற்குக் குறிப்பிடத்தக்க திருப்பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அவர்களது குல தெய்வமாகக் கருதப்பட்ட சிதம்பரம் நடராஜரின் கோயில் அக்காலத்தில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. முதலாம் குலோத்துங்கன், விக்கிரமசோழன் (கி.பி 1118 - 1135), அவர்களது படைத் தளபதியான நரலோகவீரன் என்போரது திருப்பணிகளினால் இத்தலம் ஆறு மடங்கு பெரிதாக்கப்பட்டது. இன்றுள்ள கோயிலின் அமைப்பு இக்காலத்தில் வடிவம் பெற்றதாகும். முதலாம் குலோத்துங்கன் காலத்திலே பேரம்பலம் திருத்திய மைக்கப்பட்டது. குலோத்துங்க சோழனின் காலத்திலே திருமாளிகை என அழைக்கப்படும் முதலாம் பிரகார மதிலுக்கான கட்டுமானப் பணிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டு அவனது மகனான விக்கிரமசோழன் காலத்தில் நிறைவடைந்தன.
முதலாம் குலோத்துங்கன், விக்கிரம சோழன் காலத்தில் சோழப் படைத் தளபதியாக இருந்த நரலோகவீரன் சிதம்பரத்திற்கு குறிப்பிடத்தக்க பணிகளை யாற்றியுள்ளான். 31 சமஸ்கிருதப் பாக்களையும் 36 தமிழ் பாக்களையும் கொண்ட அவனது நீண்ட சாசனம் அவனது பணிகளை விரிவாகக் குறிப்பிடுகின்றது. பொன்னம்பலம், போம்பலம் என்பன வற்றினைச் செம்பினால் வேய்ந்தமை, விதித் தீபம் அமைத்தமை, திருவிழா நாட்களில் நகரத்து நீருக்கான ஏற்பாடு செய்தமை, நந்தவனங்கள் அமைத்தமை, பாக்கு மரங்களை நாட்டியமை, இறைவனை நீராடு துறைக்கு ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்வதற்குக் (தீர்த்த யாத்திரை) கடற்கரையில் இறைவனை வைக்க மண்டபம் அமைத்தமை. நரலோகவீரன் திருமாளிகை என்னும் சுற்றுமதிலை இரு கோபுரங்களுடன் அமைத்தமை, நூற்றுக்கால் மண்டபம் அமைத்தமை, சிவகாமசுந்தரி சந்நிதி கோபுரம் சுற்று மதிலுடன் அமைத்தமை, சிவகங்கை குளத்திற்குப் படிக்கட்டுக்கள் அமைத்தமை, சம்பந்தர் சிலையைச் சந்நிதியொன்றில் நிறுவித் தேவாரம் ஒதுவதற்கான மண்டபம் அமைத்தமை, பூஜை, வழிபாட்டிற்கு வேண்டிய பல்வேறு தானங்களைச் செய்தமை என அவனது திருப்பணிகள் வரிசைப்படுத்திக் கூறப்பட்டுள்ளன. அவற்றுட் குலோத்துங்கன், விக்கிரம சோழன் காலத்தில் அவர்களுடன் சேர்ந்து நரலோகவீரன் செய்த பணிகளும் கூறப்பட்டுள்ளன. முதற் பிரகாரம் வடக்குச் சுவரிலுள்ள முதலாம் குலோத்துங்கனின் 47ஆம் (கி.பி 17) ஆட்சியாண்டிற்குரிய சாசனம் கோயிலுக்கு செந்தாமரை மலர் மாலைகட்காக

Page 69
வழங்கப்பட்ட நிலத்தானத் தினைக் குறிப்பிடுகின்றது. அவனது சகோதரிகளான குந்தவை, மதுராந்தகி என்போர் இத்தலத்திற்கு வழங்கிய தானங்களை முதற் பிரகாரத்தின் வெளிப்புறத்தில் வடக்கு பக்கத்திலுள்ள சாசனங்கள் தெரிவிக்கின்றன.
முதலாம் குலோத்துங்கனின் மகனான விக்கிரம சோழன் தந்தையின் ஆட்சிக் காலத்தில் அவனுடன் சேர்ந்து ஈடுபட்ட சிதம்பரம் கோயில் திருப்பணிகளை தனது ஆட்சிக் காலத்திலுந் தொடர்ந்தான். அவனது 10ஆவது ஆட்சியாண்டில் அவனது பிறந்தநாளில் இடம்பெற்ற பெருவிழாவிற் கலந்து கொண்ட சிற்றரசர்களினால் வழங்கப்பட்ட பொற்குவியல்களை தன் குல நாயகன் ஆகிய சிதம்பர நடராஜரின் கோயிற் கட்டத் திருப்பணிக்குப் பயன்படுத்தினான் எனச் சாசன சான்றின் மூலம் அறிய முடிகின்றது. பொன்னம்பலத்தினைச் சுற்றியுள்ள திருமாளிகை, கோபுர வாசல், கூட சாலைகள் (மண்டபங்கள்) தங்கத்தினால் மூடப்பட்ட பலிபீடம் எனும் திருப்பணிகளை அவன் செய்து முடித்ததாகச் சாசனத்திற் குறிப்பிடப்படுகின்றது. ஏற்கனவே குலோத்துங்கனாலும் நரலோகவீரனாலும் ஆரம்பித்து வைக்கப்பட்ட கட்டுமானப் பணிகளை அவன் தொடர்ந்து மேற்கொண்டு பூரணப்படுத்தியவை இவை எனலாம். முதலாம் பிரகாரமதில், விக்கிர சோழன் திருமாளிகை என்றழைக்கப்படும் இரண்டாம் பிரகார மதில், மேற்குக் கோபுரம், நூற்றுக்கால் மண்டபம், இரண்டாம் பிரகார மதிலிலுள்ள அகளங்கன் திருவாயில் என்ற மேற்கு வாயில், அம்மன் சந்நிதி போன்ற கட்டுமானப் பணிகள் அவன் காலத்தில் பூரணமாயின. கிழக்கு, வடக்குக் கோபுரங்கட்கான அடித்தளமும் அவனது காலத்தில் இடப்பட்டது. நூற்றுக்கால் மண்டபத்திலுள்ள 12 தூண்களில் விக்கிரம சோழன் திருமண்டபம்’ எனும் பெயர் காணப்படுகின்றது. நடராஜரை தீர்த்தத்திற்காகக் கடற்கரைக்கு ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லும் வீதியில் பலநிலை மணிமாளிகைகளையும் அமைத்தான். அவனது 10 ஆவது ஆட்சியாண்டில் பெரும் பெயர் விழா என்ற விழாவின் போது நடராஜரை ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லத் தேர், மற்றும் முத்துமாலை, தங்கத்தினாலான பாத்திரம் என்பனவற்றினை வழங்கினான். இத்தலத்திலுள்ள அவனது சாசனங்கள் நந்தவனம் அமைக்கக் கொடுத்த நிலத் தானங்களை குறிப்பிடுகின்றன. திருவெண்காடு என்னுமிடத்திலுள்ள அவனது 4 ஆம் ஆட்சியாண்டிற்குரிய கல்வெட்டு நந்தவனத்திற்காக நாங்கூர் காட்டிலுள்ள இருக்கையூர் சபையினர் நிலம் வழங்கியதனைத் தெரிவிக்கின்றது. சிதம்பரத்திலுள்ள ஒரு வீதி விக்கிரமசோழன் தெற்குத் திருவீதி எனப் பெயர் பெற்றிருந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது.
அனபாய சோழன் என்றழைக்கப்படும் இரண்டாம் குலோத்துங்கனின் காலத்திற் சிதம்பரம் சிறப்புப் பெற்றிருந்தது. அவன் தில்லையில் முடிசூட்டு விழாவினை நடாத்தினான். தில்லைநகர் சிறப்புடையதாகத் திருமுடிசூடிய பூரீ குலோத்துங்க சோழ தேவர் எனத் திருமாணிக்குழியிலுள்ள கல்வெட்டு ஒன்றில் குறிப்பிடப்படுகின்றான். திருவாரூர் தியாகராஜசுவாமி கோயிலிலுள்ள சமஸ்கிருத சாசனத்தில் இவன் தன்னை வியாக்கிரகத்திலுள்ள (சிதம்பரம்) கனகசபையிலுள்ள நடேசரின்

43
பாத கமலங்களில் ஒரு தேனியாக கூறுகின்றான். இவனது அவைப் புலவரான ஒட்டக் கூத்தராற் பாடப் பெற்ற குலோத்துங்க சோழனுலா எனும் நூல் சிதம்பரத்தில் இவன் மேற்கொண்ட பணிகளை விரிவாகக் கூறுகின்றது. பேரம்பலத் தினைப் பொன் வேய்ந்தமை, ஏழு நிலை கோபுரம், திருச்சுற்று மண்டபம் திருக்காமக் கோட்டமுடைய பெரிய நாச்சியார் சந்நிதி, நான்கு வீதி என்பவற்றினை அமைத்தமை எனும் பணிகள் இவனால் மேற்கொள்ளப்பட்டவை என இந்நூல் குறிப்பிடுகின்றது. சிதம்பரத்திலிருந்த கோவிந்தராஜர் சிலையை இத்தலத்திலிருந்து இவன் அகற்றினான். இதே புலவரினாற் பாடப்பெற்ற ராஜராஜசோழனுலா, தக்கயாக்கப்பரணி என்பன வற்றிலும் இவனது பணிகள் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. ராஜாக்கள் தம்பிரான் திருமாளிகை என அழைக்கப்படும் மூன்றாம் பிரகார மதிலுக்கான கட்டுமான வேலைகள் இவன் காலத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்டு மூன்றாம் குலோத்துங்கன் காலத்தில் பூர்த்தியாகியது. வடக்கு, கிழக்குக் கோபுரங்களின் கல்லினாலான வாயிற் பகுதி, சிவகாமியம்மன் சந்நிதி மண்டபம் என்பனவும் இவன் காலத்திற் கட்டி முடிக்கப்பட்டன. ஆயிரம்கால் மண்டபம் சோழருக்கு பிற்பட்ட காலத்திற்கு குறிப்பாக விஜயநகர அரசர் காலத்திற்குரியதாகக் கூறப்படுகின்ற போதிலும் இரண்டாம் குலோத்துங்கனின் காலத்தில் இம்மண்டபம் கட்டி முடிக்கப் பட்டிருந்தது. அவனது வேண்டுகோளுக்கிணங்க அம் மண்டபத்தில் வைத்து பெரிய புராணம் சேக்கிழாரினால் இயற்றப்பட்டுச் சிதம்பரத்திலே அரங்கேற்றப் பட்டது. இரண்டாம் குலோத்துங்கனுக்குரிய சாசனங்கள் எவையும் இத்தலத்தில் இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
சிதம்பரம் நடராஜரின் 'ஏகபக்தனான மூன்றாம் குலோத்துங்கன் (கி.பி 1178 - 1218) சபாபதியின் முன் மண்டபம், சிவகாமியம்மன் கோயில், கோபுரம் என்பனவற்றினைக் கட்டி சிதம்பரத்திற்கு பொன் வேய்ந்தான். மூன்றாம் பிரகார மதில் இவனால் கட்டி முடிக்கப்பட்டு ராஜாக்கள் தம்பிரானார் திருமாளிகை’ என இவனது பெயரினால் அழைக்கப்பட்டது. அவனுக்குரிய பல சாசனங்கள் இத்தலத்திலுள்ளன. நந்தவனம், LOL Lñ என்பனவற்றிற்கும் மற்றும் தேவைகட்குமாக வழங்கப்பட்ட தானங்களை அவை தெரிவிக்கின்றன. விளக்கு, விளக்கு நிலை என்பனவற்றினைப் பராமரிக்க 1100 காசின் வட்டி வழங்கப்பட்டமை பற்றி 17 ஆம் ஆட்சியாண்டுக்குரிய சாசனம் குறிப்பிடுகின்றது. இத்தானம் ஒவ்வொரு 5 வருடத்தின் இறுதியிலும் புதுப்பிக்கப்பட வேண்டுமெனவும், ஸ்தானத்தாரின் சபையின் முன் ஒவ்வொரு கால கட்ட முடிவிலும் இது காண்பிக்கப்பட வேண்டுமெனவும் அச்சாசனத்திற் கூறப்பட்டுள்ளது. இரண்டாம் பிரகாரம் வடக்குச் சுவரிலுள்ள இவனது 34 ஆம் ஆட்சியாண்டுச் சாசனம் நந்தவனத்திற்கு நிலதானம் செய்தமை பற்றியும், நந்தவனத்தின் நான்கு வேலையாட்கள் இருவாட்சி, மல்லிகை, நந்தியாவட்டை மலர்களைக் கோயிலுக்கு ஒழுங்காக வழங்க வேண்டும், அவை கிடைக்காத போது வேறு மலர்கள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற உத்தரவினையும் தெரிவிக்கின்றது.
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 70
மூன்றாம் இராஜராஜன் காலத்தில் அரசியல் நெருக்கடிகள் காணப்பட்டாலும் அவன் தானங்களை வழங்கி இத்தலத்தினை ஆதரித்து வந்தான். அவனது பல சாசனங்கள் இங்குள்ளன. அவற்றுள் பெரும் பாலானவை நந்தவனத்திற்காக வழங்கப்பட்ட தானங்களைக் குறிப்பிடுகின்றன. இரண்டாம் பிரகாரத்தின் வடக்குப் பக்கத்திலுள்ள 3 ஆம் ஆட்சியாண்டுச் சாசனம் செந்தாமரை வளர்ப்பதற்கும் அவற்றினை வளர்க்கும் வேலையாட்களுக்கு வேண்டிய உணவு, உடை என்பவற்றிற் குமாக நிலதானம் செய்தமையைக் குறிப்பிடுகின்றது. முதற் பிரகாரத்திலுள்ள 4 ஆம் ஆட்சியாண்டிற்குரிய சாசனம் ஆளுடையார் இறைவனுக்கு தை மாதத்துப் பூச நாளில் திருப்பாவாடைக்காக வழங்கப்பட்ட நில தானத்தினைக் கூறுகின்றது. இதே பிரகாரம் கிழக்கு சுவரிலுள்ள 10 ஆம் ஆண்டுச் சாசனம் மாதுளம்பழம் மற்றும் நைவேத்தியம் வழங்குவதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட நிலதானத் தினையும், வடக்கு சுவரிலுள்ள 14 ஆம் ஆண்டுச் சாசனம் காலிங்கராயன் என்ற அரசன் ஆளுடைய நாயனார் கோயிலுக்கு 5000 பலாப்பழம், 5,000 மாம்பழம், 5,000 வாழைப்பழம் வழங்குவதற்காகக் கொடுத்த நிலதானத்தினையும், கிழக்குச் சுவரில் வாயிலுக்கு வலது பக்கத்திலுள்ள 17 ஆம் ஆட்சி யாண்டுக்குரிய சாசனம் பெரும் பற்றப் புலியூர், முடித்தலை கொண்ட பெருமான் திருவீதியிலுள்ள அறச்சாலையின் பராமரிப்பிற்காக வழங்கப்பட்ட நில தானத்தினையும் குறிப்பிடுகின்றது.
3 ஆம்ராஜராஜனின் காலத்திற் சோழப்பிரதேசத்தின் பெரும் பகுதியின் ஆட்சியாளனாகத் தன்னைப் பிரகடனப்படுத்தி கி.பி 1243 -1280 வரை விழுப்புரம் பகுதியை ஆட்சி செய்த பல்லவ மன்னன் கோப்பெருஞ்சிங்கன் தில்லை நடராஜரின் பெரும் பக்தனாகத் திகழ்ந்தான். அவனது பல சாசனங்கள் இங்குள்ளன. சாசனங்களில் அவனியாளப்பிறந்தான் சகலபுவனச் சக்கரவர்த்தி கோப்பெருஞ்சிங்கதேவன் எனக் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. இவன் சிதம்பரத்தின் தெற்குக் கோபுரத்தினைக் கட்டினான். செங்கல்பட்டு மாவட்டம் ஆற்றுாரிலுள்ள அவனது சாசனம் பெரும்பற்றப்புலியூர் திருச்சிற்றம் பலமுடையார் கோயில் 'சொக்கச்சியன் திருநிலை' என்ற தெற்கு வாயில் ஏழு நிலை கோபுரம் கட்டுவதற்கு ஆற்றுார் கிராமத்தினைத் தானமாகக் கொடுத்தது பற்றிக் குறிப்பிடு கின்றது. அவனது சாசனங்கள் வழிபாடு, நந்தவனம் அமைத்தல் அதன் பராமரிப்பு போன்றவற்றிற்கு வழங்கப்பட்ட நிலதானங்களையே தெரிவிக்கின்றன. அவனது 8 ஆம் ஆட்சியாண்டுச் சாசனம் திருக்காமக் கோட்டமுடைய பெரிய நாச்சியாருக்கும், இறைவனுக்கும் பரிச்சட்டத்திற்குப் புடவை வழங்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையின் பேரிலே சாலிய நகரத்தார் தமது வீடுகளை அமைக்கத் திருவம்பலப் பெருமாள்புரம் என்னும் பெயரால் கடவாச்சேரியான தில்லைநாயக நல்லூரில் நிலம் வழங்கியமை பற்றிக் கூறுகின்றது. 10ஆம், 11ஆம் ஆட்சியாண்டுக்குரிய சாசனங்கள் திருநந்தவனத் திற்கும், திருத்தாமம் பறித்து மாலை தொடுப்போருக்கும் வழங்கப்பட்ட நிலதானத்தினைக் கூறுகின்றன.7ஆம் ஆட்சியாண்டுச் சாசனம் தட்சணாமூர்த்தி சந்நிதியிற் சக்தி பூஜைக்காக நிலம்
இந்துக் க்களஞ்சியம்
44

வழங்கியமையினைக் கூறுகின்றது. அவனது சாசனங்களுட் பெரும்பாலானவை நந்தவனத்திற்காக வழங்கப்பட்ட தானங்களை குறிப்பிடுவனவாகவுள்ளன. தில்லை நடராஜர்க் கோயிலுக்கு வடக்கேயுள்ள தில்லையம்மன் (தில்லைக் காளி) கோயிலுக்கு அவன் செய்த திருப்பணிகளைச் சாசனங்கள் தெரிவிக்கின்றன. பிடாரி சிற்றம்பல மாகாளி, தில்லை வனமுடைய பரமேசுவரி என தில்லைக்காளி இச் சாசனங்களில் குறிப்பிடப்படுகின்றார். நடராஜர் கோயிலிலுள்ள பைரவர் சந்நிதியின் வடக்கு சுவரிலுள்ள அவனது 8 ஆம் ஆட்சி யாண்டுக்குரிய சாசனம் பிடாரியார் கோயிற் கட்டிட திருப் பணிக்கென நிலம் விற்றுக் கொடுத்தமையைக் குறிப்பிடுகின்றது. இவன் தனது 14 ஆம் ஆட்சியாண்டிலே தில்லைவனமுடைய பரமேசுவரிக்குச் சாத்துவதற்கு மஞ்சள் காப்பு, நெல்லி காப்பு அமுது செய்தருளும் அடைக்காயமுது பாக்கு, வெற்றிலை என்பனவற்றிற்கு ஏற்பாடு செய்தான். அவனது ஆட்சியின் 3 ஆம் ஆண்டில் இக்கோயிலுக்குப் பெண்களும் தானமளித்துள்ள மையை அறிய முடிகின்றது.
பிற்காலப் பாண்டிய வம்சத்தினைச் சேர்ந்த மன்னர்களும் சிதம்பரம் தலத்தினை ஆதரித்து வந்தனர். பாண்டிய நாயகம் கோயில் என அழைக்கப்படும் முருகன் சந்நிதியின் கட்டப் பணிகள் பாண்டியர் காலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டனவாக இருக்க வேண்டும். இத்தலத்திலுள்ள பல சாசனங்கள் பாண்டிய மன்னர்கள் பூஜை, விழா, வழிபாடு மற்றும் தேவைகட்காக வழங்கிய தானங்களைக் குறிப்பிடுகின்றன. அவற்றுள் சடாவர்மன் முதலாம் சுந்தரபாண்டியனால் (கி.பி 1251- 1264) மேற்கொள்ளப்பட்ட துலாபார தானம் குறிப்பிடத்தக்கது. தனது எடைக்குச் சமமான அப் பொன்னைக் கொண்டே கோயிலைப் பொன் வேய்ந்தான். அவனது துலாபாரதானம் கிழக்கு, மேற்குக் கோபுர வாயில்களிலுள்ள இரு சாசனங்களிற் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. இரண்டாம் பிரகாரம், வடக்குச் சுவரிலுள்ள 8 ஆம் ஆட்சியாண்டிற்குரிய (கி.பி1259) சாசனம் திருச்சிற்றம்பல மாகாளி கோயிலில் விழா, பூஜை நடத்துவதற்காக நிலங்கள் வழங்கப்பட்டமை பற்றிக் கூறுகின்றது. முதற் பிரகாரம் தெற்குச் சுவரிலுள்ள 13ஆம் ஆண்டுச் சாசனம் விக்கிரம பாண்டிய சதுர்வேதிமங்கலம் என்ற அக்கிரகாரத்தினை பெரும்பற்றப் புலியூரின் மேற்குப் பக்கத்தில் அமைத்து அதனை 108 பிராமணர்கட்கு வழங்கியமை பற்றியும் 14ஆம் ஆண்டுச் சாசனம் இறைவனுக்கும் அம்பாளுக்கும் மலர்மாலை வழங்குவதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட நிலதானத்தினையும் கடலாட்டு விழாவிற்குப் பெருமான் எழுந்தருளும் விழாவிற்காக வழங்கப்பட்ட நிலதானத்தினையும் குறிப்பிடுகின்றது. நந்தவனங்கட்காக வழங்கப்பட்ட தானங்களை பல சாசனங்கள் கூறுகின்றன. இத்தலத்தில் ஏறக்குறைய அவனது 30 சாசனங்கள் உள்ளன. மாறவர்மன் வீரபாண்டியனின் (கி.பி 1253 - 1281) 8 ஆம் ஆட்சியாண்டில் நெசவாளர் ஒவ்வொரு வருடமும் சிவகாமசுந்தரிக்கு திருப்பதியிடு விழாவிற்கு 4 புடவைகளும், திருஞானசம்பந்தர் சந்நிதிக்கு 5 சிறிய புடவைகளும் வழங்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையின் பேரில் நெசவாளர் குடியிருப்பு

Page 71
அமைப்பதற்கு நிலம் ஒதுக்கப்பட்டது. அவனது 9 ஆம் ஆட்சியாண்டிலே சிற்றம்பல முடையாருக்கு செந்தாமரைப் பூ சாத்துவதற்கு ஒடை ஒன்றும், நந்தவனமும், தண்ணிர்ப் பந்தலும் அமைத்து அதில் வேலை பார்ப்பதற்கு 18 பேரை நியமித்து, அவர்கட்கு உணவிற்காகவும் தர்ம பாதுகாப்பிற்காகவும் நிலம் வழங்கப்பட்டது. இத்தலத்தில் மாறவர்மன் விக்கிரம பாண்டியனின் பல சாசனங்களும் உள்ளன. அவனது 5 ஆம் ஆட்சியாண்டில் ராஜாக்கள் நாயகன் சந்தி’ என்ற பூஜைக்கு மலர்மாலை வழங்குவதற்கு நில தானம் செய்யப்பட்டது. மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியனின் (கி.பி.1268-1305) ஆட்சியிற் பெரும்பற்றப் புலியூரில், ஒரு வீதியிலுள்ள கடவுளுக்குப் பூஜை நைவேத்தியத்திற்காக நிலதானம் செய்யப்பட்டது. அவனது 29 ஆம் ஆட்சியாண்டில் ராஜாக்கள் தம்பிரான் திருமாளிகையின் ஏழு நிலை கோபுரத்துத் தென் புறத்திலுள்ள குலோத்துங்க சோழ விநாயகப் பிள்ளையாருக்கு எல்லாந்தலையான பெருமான் சந்நிதி என்ற பூஜை காலமுறை ஏற்படுத்தியது பற்றி மேற்குக் கோபுர வாயிலிலுள்ள அவனது சாசனம் கூறுகின்றது.
விஜயநகரப் பேரரசர்கள் சிதம்பரத்திற்குக் கட்டடத் திருப்பணிகளை மேற்கொண்டதுடன் தாராளமாகத் தானங் களையும் வழங்கி ஆதரித்தனர். சாளுவ திம்மராயர், கிருஷ்ண தேவராயர். அச்சுதராயர் 2ஆம்பூரீரங்கராயர், 1ஆம் வேங்கடராயர், 6ஆம் பூரீரங்கராயர் என்போராற் பொறிக்கப் பட்டுள்ள சாசனங்களின் மூலம் அறிய முடிகிறது. சாளுவ திம்மராயர் சக வருடம் 1425 இல் (கி.பி. 1503) இரட்டை மாலைக்கும், நித்திய பூஜைக்கும் பெரும் பற்றப்புலியூரிற்கு மேற்கேயுள்ள காரிக்குடி என்ற கிராமத்தினை வழங்கினார். சிதம்பரத்தின் வடக்குக் கோபுரம் கிருஷ்ணதேவராயரினால் அமைக்கப்பட்டது. இக் கோபுரத்தின் வலது இடது பக்கங்களிலுள்ள இவனது சாசனங்கள் சிம்மாத்திரி பொட்னூர் என்னுமிடத்தில் வெற்றித் தூண் நாட்டித் திரும்பிய பின் பொன்னம்பலவாணர் கோயிலுக்கு வந்து கடவுளை வணங்கி வடக்கு கோபுரத்தினைக் கட்டியதாகக் குறிப்பிடுகின்றன. முதற் பிரகாரத்திற்கான தெற்கு வாயிலின் இடது பக்கத்திலுள்ள கிருஷ்ண தேவராயரின் சக வருடம் 1432 (கி.பி 1521) சாசனம் அழகிய சிற்றம்பலமுடைய தம்பிரான் கோயில் மகாபூஜைக்காகவும், அன்னசாலை நடத்துவற்காகச் சீர்மை அப்பாப்பிள்ளை என்பவன் 3 கிராமங்களை வருமானத்துடன் கொடுத்தமையைக் கூறுகின்றது. அவனது ஆட்சியாண்டின் சகவருடம் 1443 (கி.பி 1521) என்ற செய்தியும் அறியப்படுகின்றது. மங்கராசன் என்பவன் சிதம்பரநாதபுரம் என்ற கிராமத்தினைக் கோயிலுக்கு வழங்கினான்.
இங்குள்ள கோவிந்தராயர் சந்நிதியிலுள்ள கோவிந்தராயரின் சிலை அச்சுத மகாராயர் என்ற விஜய நகர மன்னனால் தாபிக்கப்பட்டது. அதனை முதற் பிரகாரம் தெற்குச் சுவரிலும், கோவிந்தராயர் கர்ப்பக்கிருகத்தின் தளத்திலுமுள்ள சாசனங்கள் எடுத்துக் கூறுகின்றன. 2 ஆம் பூரீ ரங்கராயரின் காலத்தில் (சக வருடம் 1503 - கி.பி 1581 இல்) வையப்ப

கிருஷ்ணப்ப கொண்டமாநாயக்க என்பவன் அபிஷேக ஆராதனை விழாச் செலவுகட்காக 7 கிராமங்களையும் மிளகு தரகு என்ற மிளகு வர்த்தகத்தின் வருமானத்தினையும் வழங்கினான்.
முதலாம் வெங்கடதேவ மகாராயர் காலத்தில் (கி.பி 1586 - 1614) பூஜை நைவேத்தியத்திற்காகவும் தர்ம செயல்கட்காகவும் தானங்கள் செய்யப்பட்டன. அவனது பல சாசனங்கள் இங்குள்ளன. கிழக்குக் கோபுர வாயிலுள்ள சக வருடம் 1500 க்குரிய இவனது சாசனம் சிதம்பரேசுவரருக்கும் சிவகாமசுந்தரி
அம்மைக்கும் அதிகாலை அபிஷேகத்திற்கும், நைவேத்தியயம்
வழங்குவதற்குமாக 4 கிராமங்கள் கோயிலுக்கு கொடுக்கப் பட்டதனைக் கூறுகின்றது. சக வருடம் 1510இல் சிதம் பரேசுவரருக்கு நைவேத்தியத்திற்கும் பக்தர்கட்கு வழங்கு வதற்குமாக 20 தளிகை சோறுக்கு 300 பொன் வழங்கப்பட்டது. இதே வருடத்திற்குரிய இன்னோர் சாசனம் திருத்துணை யனார்க்கு (சைவ ஆண்டிகள்) 30தளிகை வழங்கிய ஏற்பாட்டினைக் கூறுகின்றது. சக வருடம் 1510 இல் வெளி யிடப்பட்ட இவனது ஒர் சாசனம் பரதேசிகட்கு உணவு வழங்குவதற்கான ஏற்பாட்டினையும் அதனை நமசிவாய உடையாரின் மேற்பார்வையில் விட்டது பற்றியும் குறிப்பிடு கின்றது. சகவருடம் 1515 இல் வெளியிடப்பட்ட சாசனம் கோயிலுக்குரிய நிலங்கள் வரியிலியாக்கப்பட்டது பற்றியும் தினமும் 750 தளிகை சோற்றிற்காக தானம் வழங்கியது பற்றியும் குறிப்பிடுகின்றது. 6 ஆம் பூரீரங்கராயரின் காலத்தில் பல புனருத்தாரண வேலைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. தில்லைச் சித்திர கூடம் கோவிந்தராயர் சந்நிதியின் முன்னுள்ள பெரிய மண்டபம், இச் சந்நிதியின் கோபுரம், தாயார் புண்டரிகவல்லி நாச்சியார், சூடிக்கொடுத்த நாச்சியார் விமானங்கள், திருவாழியாழ்வான் முன் மண்டபம் என்பனவற்றினை மன்னன் புனருத்தாரணம் செய்ததுடன் பூரீ வைணவர்கள் நிரந்தரமாக வசிக்கும் ஆரூர், கருங்குழி, சூரியமங்கலம், மருதாந்த நல்லூர், உடையூர் என்னும் கிராமங்களையும் வரியிலியாக்கினான். இச் செயல்களைக் குறிக்கும் சாசனம் சகவருடம் 1565 இல் வெளியிடப்பட்டது. இது முதலாம் பிரகாரத்தின் கிழக்கு சுவரிலுள்ளது. விஜய நகர மன்னர்கள் வைணவர்களாக இருந்தாலும் சிதம்பரத்தலத்தினை ஆதரித்து வந்தமையை மேற்குறிப்பிட்ட சாசனச் சான்றுகள் தெளிவுற எடுத்துக்
காட்டுகின்றன.
நாயக்க மன்னர்கள் மேற்கொண்ட பணிகளைச் சில சாசனங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. தெற்குக் கோபுரத்திற்கு அருகிலுள்ள கற்பலகையிலுள்ள சக வருடம் 1520க்குரிய சாசனம் முத்து கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் கோயிலில் மேற்கொண்ட திருத்த வேலைகளையும் ஆடிபதினெட்டாம் பெருக்கில் தில்லைக் கூத்தப் பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கக் கொள்ளிட ஆற்றின் கரையில் மண்டபம் அமைத்தமை பற்றியும் குறிப்பிடுகின்றது. கொச்சி அரசன் ராவர்ம மகாராஜா என்பவனால் ஆனந்த தாண்டவப் பெருமான் நாயனாருக்கு நைவேத்தியத்திற் காகவும், பிராமணர்,
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 72
மகேசுவரர், கோயிலிற் சமையல் வேலை செய்வோருக்கு வழங்குவதற்காகவும் 33 தளிகை சோற்றுக்கு செய்த ஏற்பாட்டினை இம் மன்னனால் சக வருடம் 1498 இல்
வெளியிடப்பட்ட சாசனம் தெரிவிக்கின்றது.
புனருத்தாரணப் பணிகள்
காஞ்சிபுரத்தினைச் சேர்ந்த பச்சையப்ப முதலியார் (கி.பி 1754 - 1794) குடும்பத்தினர் சிதம்பரத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தனர். தனது செல்வத்தினைக் கல்வி, சமய அறக்கட்டளைகட்கு செலவிட்ட பச்சையப்ப முதலியாரினால் சிதம்பர தலத்திற் பல பணிகள் மேற் கொள்ளப்பட்டன. 1791-92 ஆம் ஆண்டில் ஆனித் திருமஞ்சனம் என்ற இரண்டாவது மகோற்சவ விழாவினை ஆருத்திரா தரிசன விழா போன்று பெரியளவில் நடாத்துவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். இத்தலத்துத் தேர்களைப் பழுது பார்த்து தேர் மண்டபம் அமைத்ததுடன் தேர்த்திருவிழா ஒழுங்காக நடத்துவதற்கான ஏற்பாட்டினையும் செய்தார். இவராற் சமஸ்கிருத பாடசாலை சிதம்பரத்தில் அமைக்கப்பட்டது. 18ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இவரது சகோதரி, இவரது மனைவியின் தாயார் சுப்பம்மாள் என்போர் கிழக்குக் கோபுரத்திலுள்ள ஒரு சாசனம் இக் கோபுரத்தினைச் சுப்பம்மாள் புனருத்தாரணம் செய்ததனையும் அக்கிரகாரம் (பிராமணர் குடியிருப்பு) அமைத்ததையும் குறிப்பிடுகின்றது. இக் கோபுரத்தின் தெற்குப் பக்கக் கோட்டங்களிற் பச்சையப்ப முதலியார், அவர் சகோதரி,
சுப்பம்மாள் என்போரது உருவங்கள் காணப்படுகின்றன.
செல்வ வளம் படைத்த நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார் சிதம்பரத்தலத்திற்குப் பெரும் தொண்டாற்றியுள்ளனர். ராஜாசாகிப் குடும்பத்தினரால் 19ஆம் நூற்றாண்டின் எழுபதுகளில் இத்தலத்திற் பெரிய அளவிலே புனருத்தாரண வேலைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. கோபுரங்கள் சந்நிதிகள் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்டு அழகுபடுத்தப்பட்டன. கனகசபை பொன் வேயப்பட்டது. சுற்றுமதில் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்டது, சிவகங்கைக் குளத்தின் படிக்கட்டுக்கள் அகலமாக்கப்பட்டன. இவை தவிரத் தேர்களைத் திருத்தியமைக்கவும் விளக்குகள், பாத்திரங்கள் வாகனங்கள் போன்ற தேவைகட்காகவும் இக் குடும்பத்தினரால் உபயங்களும் கட்டளைகளும் வழங்கப்பட்டன. 1891 இல் மகாகும்பாபிஷேகம் நடத்தப்பட்டது. ராஜாசாகிப் குடும்பத்தின் மூன்று பரம்பரையினர் இக்கோயிற் திருப்பணிக்கு தம்மை அர்ப்பணித்தனர். ராஜாசாகிப் செட்டியாரின் பெற்றோரது வெண்கல உருவங்கள் கரங்களில் விளக்குகளுடன் கனகசபையில் உள்ளது. நகரத்தார் சிதம்பரத்தில் கல்விக் கூடங்களை அமைத்ததுடன், பல கட்டிடங்களையும் சிதம்பரத்திற் கட்டியுள்ளனர். சிதம்பரம் அண்ணாமலை நகரிலுள்ள அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் கல்லூரிகள்
நகரத்தாரால் அமைக்கப்பட்டவையாகும்.
இந்துக் zászfaUri

சிதம்பரம் கோயில் கோட்டை போன்ற அமைப்பினைக் கொண்டிருந்தமையால் அந்நியர்களினால் இக்கோயில் அரணாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. பிரான்சியர் கி.பி 1753 முதல் 1760 வரையான காலப்பகுதியிற் பல தடவைகள் இக்கோயிலை அரணாகப் பயன்படுத்தியிருந்தனர். இவர்களால் மேற்குக் கோபுர வாயில் பலப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. அன்னியரான முஸ்லிம்களினாலும் இக்கோயில் அரணாகப் பயன்படுத்தப் பட்டது. அன்னியரினால் ஏற்பட்ட குழப்பமான சூழ்நிலையில் இங்கிருந்த நடராஜர் சிலை திருவாரூருக்குப் பாதுகாப்பிற்காக
எடுத்துச் செல்லப்பட்டுப் பின்னர் இங்கு கொண்டு வரப்பட்டது.
ஆயிரம் கால் மண்டபத்திலுள்ள சுலோகம் போன்ற கிரந்த சாசனத்தின் மூலம் சகவருடம் 1665, கலி 4874, மாசி மாதம், கிருஷ்ணபசஷம் மூல நட்சத்திரம், திரியோதசி திதியில் நடராஜர் திருவாரூரிலிருந்த சிற்சபைக்கு வந்தார் என அறிய முடிகின்றது.
பூசைகளும் உற்சவங்களும்
சிதம்பரம் கோயிலிலே தினமும் ஆறு கால பூஜை நடைபெறுகின்றது. காலசந்தி (முதற்காலம்) இரண்டாம் காலம், உச்சிக்காலம், சாயரட்சை, இரண்டாம் காலம், அர்த்தயாமம் என்னும் ஆறு காலத்திலும் ஸ்படிக லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் நடைபெறும். நடராஜருக்கும் சிவகாமிக்கும் தீபாராதனை காட்டப்படும். இவை தவிர தினமும் காலையில் பள்ளியறையில் பால், பொரி, பழம் முதலிய நைவேத்தியம் வைத்து இறைவனின் பாதுகை, வெள்ளி, தங்கம் என்பனவற்றினை பல்லக்கில் வைத்து நடராஜர் சந்நிதிக்குக் கொண்டு வந்து நடராஜர் சிவகாமி முன் வைத்து தீபாராதனை காட்டப்படும். இவ் வழக்கம் திருவனந்தல், பால் நைவேத்தியம் எனப்படும்.
வருடத்தில் ஆறு தடவை நடராஜர் அபிஷேகம் இடம்பெறும். மேல்வரும் பாடல் ஆறு அபிஷேகங்களையும் கூறுகின்றது.
சித்திரையில் ஒனமுதல் சீரானி உத்திரமாம் சத்ததனு ஆதிரையும் சார்வாகும் - பக்தி மாசியரி கன்னி கருவுசதுர்த் தசிமன்னும் ஈசர் அபிடேகதினமாம். சித்திரை - திருவோண நட்சத்திரம், ஆணி- உத்திர நட்சத்திரம், ஆவணி- சுக்கிலபட்ச சதுர்த்தசி புரட்டாசிசுக்கிலபட்ச சதுர்த்தசி, மார்கழி - திருவாதிரை, மாசி - சுக்கிலபட்ச சதுர்த்தசி என்னும் தினங்களில் நடராஜர் அபிஷேகம் இடம்பெறும். ஆனியிலும் மார்கழியிலும் ஆயிரம்கால் மண்டபத்திலும், சித்திரை, ஆவணி புரட்டாசி, மாசி மாதங்களில் நடராஜர் சந்நிதியின் பக்கத்திலுள்ள மண்டபத்திலும் அபிஷேகம் நடைபெறும்.
இத்தலத்தில் இரு மகோற்சவங்கள் நடைபெறுகின்றன. ஆனிமாதம் உத்திர நட்சத்திரத்திற்கு 10 நாட்கள் முன் கொடியேற்றத்துடன் தொடங்கி 10 நாட்கள் திருவிழா நடைபெறும். இரண்டாவது மகோற்சவம் மார்கழி மாதம் திருவாதிரை நட்சத்திரத்திற்கு 10 நாட்கள் முன் கொடி யேற்றத்துடன் தொடங்கி 10 நாட்கள் நடைபெறும். மார்கழி

Page 73
விழாவில் மாணிக்கவாசகரை நடராஜர் சந்நிதிக்கு எழுந்தருளச் செய்து பூஜை, தீபாராதனைகளுடன் திருவெம்பாவை பாடுவது குறிப்பிடத்தக்கது.
இத்தலத்திலுள்ள சாசனங்களில் சில விழாக்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மாசி மாதத்தில் மக நட்சத்திரத்திற் கடலாட்டு விழா என்ற ஒரு விழா நடந்திருக்கின்றது. இன்றும் இத்தினத்தில் இறைவனைப் புனித நீராட்டுதலுக்காக கின்னைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகின்றது. பொதுவாக அம்மனுக்கு ஆடிப்பூர விழா நடத்துவது வழக்கம். ஆனால் இங்கு 'ஐப்பசி பூரம் என்ற விழா நடந்திருக்கின்றது. இன்றும் இவ்விழா 10 நாட்கள் நடைபெறுகின்றது. சிவகாமியம்மைக்கு நடாத்தப்பட்ட திருப்புதியது விழா பற்றி பாண்டியர் சாசனம் குறிப்பிடுகின்றது. திருப்பாலி வனத் திருநாள், எதிரிலி சோழன் சிவபாதசேகரன் சித்தத்துணைப் பெருவிழா, தை மாதத்து பூச நட்சத்திரத்தில் திருப்பாவாடை விழா போன்ற விழாக்கள் சாசனங்களிற் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
தில்லை மூவாயிரவர் என்னும் அந்தணர்களினால் இங்கு பூஜைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. இவ் அந்தணர்கள் தான் இத்தலத்தின் நிர்வாகத்தினையும் கவனித்து வருகின்றனர். இவர்களைத் தீகூழிதர்கள் எனவும் அழைப்பர். இங்கு பூஜை செய்யும் உரிமையும் கோயில் உரிமையும் இவர்களுக்குரியதாகும். சிதம்பர நகரில் இவர்களுக்கெனத் தனியான சம்பிரதாயங்களும் மரபுகளும் உண்டு. முட்டாத முச்சந்தி மூவாயிரவர்' என சுந்தரராலும் செல்வமூவாயிரம் செழுஞ்சோதியந்தணர்','தெய்வ வாய்மொழியர்', 'வேதவென்றி மாறாத மூவாயிரவர், ஒவா முத்தீயஞ்சு வேள்வியாறங்க நான்மறையோர்' என 9 ஆம் திருமுறையிலும் மும்னை ஆயிரவர், 'மூவாயிரவர் தில்லைவாழ் அந்தணர் என சேக்கிழாரினாலும் அழைக்கப்படும் இவர்கள் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருத்தொண்டர் தொகை பாடுவதற்கு தில்லை வாழந்தணர் தம் அடியார்க்கும் அடியேன்” என இறைவனால் எடுத்துக் கொடுக்கப் பெற்ற அடியில் இடம்பெற்ற பெருமை பெற்றவர்கள். பெரிய புராணத்திலே தில்லைவாழந்தணர் புராணம் இவர்களின் சிறப்பினை மேன்மைப்படுத்திக் கூறுகின்றது.
சிதம்பரத்திலே வேடன் பிள்ளையார் கோயில் , செங்கழுநீர்ப் பிள்ளையார் கோயில், சேக்கிழார் கோயில், கமலீசுவரன் கோயில், தேரடிப் பிள்ளையார் கோயில், மாரியம்மன் கோயில் (இது கீழ்த்தெரு மாரியம்மன் கோயில் எனவும் அழைக்கப்படும்) காளியம்மன் கோயில், வீரபத்திர சுவாமி கோயில், செல்லியம்மன் கோயில், நந்தனார் கோயில், கூத்தாடும் பிள்ளையார் கோயில், இளமையாக்கினார் கோயில் (இது வியாக்கிரபாதர் வழிபட்ட கோயில், திருநீலகண்டர் இளமை பெற்ற தலம்) அனந்தேசுவரர் கோயில் (பதஞ்சலி வழிபட்டதலம்), தில்லைக்காளி கோயில் (தில்லையம்மன் கோயில்) நடமுகப் பிள்ளையார் கோயில், மத்தந்தனேசுவரர் கோயில் போன்ற வேறு கோயில்களும்
உள்ளன.

47
சிதம்பரம் நடராஜர் கோயிலினுள் உள்ள சிவகங்கை குளம் தவிர சமுத்திரம், புலிமடு, வியாக்கிரபாத தீர்த்தம், அனந்ததீர்த்தம், நாகசேரி, பிரம்மதீர்த்தம், சிவப்பிரியை, திருபாற்கடல், பரமானந்த கூபம் என்னும் தீர்த்தங்களும் சிதம்பரத்திலுள்ளன. தை மாதத்து அமாவாசை தினத்தில் சிவகங்கை உட்பட மேற்கூறப்பட்ட தீர்த்தங்களிற் சிவன் தீர்த்தமாடுவது வழக்கமாகவுள்ளது.
சிதம்பரம் வட்டத்தில் திருவேட்களம், நெல்வாயில் (சிவபுரம்), கடலையாற்றுார், நாரையூர், ஓமாம் புலியூர், கானாட்டுமுள்ளூர், கடம்பூர் (மேல் கடம்பூர்) என்னும் பாடல் பெற்ற தலங்களும் உள்ளன. (க.ந.)
சிதம்பர மும்மணிக் கோவை
குமரகுருபரசுவாமிகளின் அற்புதமான படைப்புகளுள் ஒன்று சிதம்பர மும்மணிக் கோவை மும்மணிக் கோவை தொண்ணுாற்றாறு வகைப் பிரபந்தங்களுள் ஒன்று. மூன்று வகையான மணிகளால் இயன்ற மாலை போல மூவகைப் பாடலால் அந்தாதித் தொடையாக அமைவது மும்மணிக் கோவையாகும். அரும்பொருள் வைப்பாகக் கவிநலத்தேன் பிழியும் கற்பனை மலர் பல பொருந்திய கவிதைப் பூம்பொழிலாக விளங்குவது இக்கோவை. இந்நூலிற் சிதம்பரத் தல மகிமை, நடராஜப் பெருமானின் அற்புதக் கூத்தின் சிறப்பு, அடியார் பெருமை ஆகியவை சுவை படப் பேசப்படுவதோடு சைவத்தின் கருவூலமாகத் திகழும் சித்தாந்தப் பொருளும் இடையிடையே விளக்கப்படுகின்றது. காப்பினை அடுத்து வரும் முதற்செய்யுள் 83 அடிகள் கொண்ட நேரிசையாசிரியப்பாவாக அமைந்துள்ளது. இதன் முதற்பகுதியில், நடராச மூர்த்தியின் ஐந்தொழில் இயல்பு பேசப்படுகின்றது. உயிர்களை உய்வித்தற்குப் பஞ்சகிருத்திய நடனம் இயற்றி நிற்கும் கூத்தப்பிரானின் அமுதவாக்கிற் பிறந்த அருள் நூல்களில், ஈடேற்றம் பெறுவதற்கு இயன்றனவாகக் கூறப்படும் அறங்களுள் இல்லறமும், துறவறமும் ஆகிய இரண்டும் முதன்மையானவையெனச் சிறப்பித்துப் பேசப்படுவதைத் தெரிந்து கொண்ட நிலையில் இல்லறம் பேணுவதும், துறவறம் பூண்டு ஒழுகுவதும் தமக்கு ஏற்புடையதன்று ஆதலின் ஈடேற்றம் பெற வேறு வழியுண்டோ என வினாவினாக்கு ஆருர் காசி அணிதில்லை எனும் முத்தலங்களுள் தரிசிக்க முத்திதருவது சிதம்பரம் எனச் சிரேஷ்ட அறிவினர் கூறியதையடுத்துப் பரகதி பெறக்கருதிச் சிதம்பரம் சேர்ந்ததாகவும், உண்மைப் பக்தியில்லாதவன் ஆயினும் தம்மை ஏற்றருள வேண்டும் என்ற ஆசிரியரின் விண்ணப்பத்தைக் கொண்டு திகழ்வது முதற்பாடல். மனப்பக்குவமோ பக்தியோ இல்லாத தனக்கும் தரிசித்த மாத்திரத்தே கதியளிப்பது கடனாகும் என்பதற்கு ஆசிரியர் காட்டும் நியாயத்தில் மிளிரும் சமத்காரம் கூத்தப் பிரானைக் குழையவைக்கும் இயல்பினது. நோயுற்ற ஒருவனுக்கு
ந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 74
வழங்கப்படும் மருந்தை அவன் விரும்பியுண்டாலும் விரும்பாது அருவருத்து உண்டாலும் அது நோயைக் குணப்படுத்தவே செய்யும். அது போலச் சிறியேன் பக்தியின்மை ஆகிய குறையுடையேன். ஆயினும் நினது திருக்கூத்தை ஒரு முறை கும்பிட்ட அளவிலேயே முத்திபெறும் உரிமை பெற்றேன். அதுமட்டுமன்றி மன்றுடையவனாகி நீ ஒரு பாற்கோடாது அருள வேண்டுவது கடனாகும், எனத் தமக்குப் பரகதிப் பேற்றுடைமைக்கு நியாயம் காட்டுகின்றார் கவிஞர் பிரான். கூத்தப் பெருமானை மன்றுடையோன் என விளித்த குறிப்பால் அறங்கூறும் நீதிமன்றம் உடையாரெனவும் நடனசபையை உடையவர் எனவும் இரு பொருள் பெறவைத்த சாதுரியம் எண்ணி இன்புறற்பாலது.
இது போன்று இன்னும் சில விண்ணப்பங்களை இறைவனிடம் குமரகுருபர சுவாமிகள் வேண்டிநிற்கின்றார். இந்நூலின் பிறிதொரு கவியில் நடனக்கோலம் கண்ட தமக்குச் சிவசாதாக்கியம் அருள வேண்டியதற்கு வேறும் ஒரு காரணம் கற்பிக்கின்றார்.
கூற்றம் உதைத்த குரைகழற்கால் கும்பிட்ட பின்னரும் தோற்றம் துடைக்கப் பெறாது பிறவியைப் பொருந்துவேனாயின் அதற்காக அஞ்சமாட்டேன். ஆனால் கனகசபையில் நடனங்கண்டார்க்குப் பரகதி கிட்டும் என்ற கூற்று இவன் அளவிற் பொய்யாகிவிட்டதே எனத் தேவர் சந்தேகங் கொண்டு அஞ்சநேரும் அல்லவா? அது கருதியேனும் எனக்கு மோட்ச மளிக்க வேண்டும் எனத் தம் உரிமைக் கோரிக்கையினை மேலும் வலியுறுத்திக் கேட்கிறார்.
ஆசிரியரது பிறிதொரு விண்ணப்பம் அறிவுச் செல்வம் அளித்தருள வேண்டுவது; இந்த விண்ணப்பத்தை விடுப்பதற்கு முன்னுரையாகச் செல்வம் என்பது யாது? செல்வம் இன்மையாகிய வறுமையின் தன்மை எத்தகையது? என்பவற்றை விளக்குகின்றார். ஆசையே வறுமையாகும். ஆசையற்று இருத்தலாகிய வேண்டாமையே விழுமிய செல்வம் ஆகும். "அவா என்ப எல்லா உயிர்க்கும் எஞ்ஞான்றும் தவாப் பிறப்பினும் வித்து' என வள்ளுவர் கூறியவாறு ஆசையே பிறவிக்குக் காரணமாகும். ஆசை மோகத்தை விளைவிப்பது. மோகம் மயக்கமாகும். அறிவு இன்மையே, மயக்கத்திற்குக் காரணமாகின்றது. மயக்கத்தையகற்றவல்ல அறிவே சிறந்த செல்வமாகும். ஆகவே பிறவிக்குக் காரணமாகிய ஆசைக்கு இடமாய் விளங்கும் மோகத்தை நீக்கவல்ல அறிவாகிய உண்மைச் செல்வத்தை அளித்தருள வேண்டும் என விண்ணப் பிக்கின்றார் ஒரு பாடலில்.
அறிவு என்பது பல நூல்களைக் கற்பதாலும் பிறர் வாயிலாகக் கேட்பதாலும் பெறப்படும் தகவல் திரட்டு அன்று. மெய்யுணர்வுக்கு வழிகாட்டவல்ல நெறியே உண்மை அறிவாகும். மெய்யறிவே
ஞானம் எனவும் பெறும். தமக்கு ஞானமருளுமாறு நடராசப்
ந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

பெருமானை வேண்டும் ஒரு செய்யுளில் ஞானத்தினை ஒரு பெண்ணாக உருவகித்து அஞ்ஞானப் பெண்ணைத் தனக்கு நன்மணம் புணர்த்தி வைக்குமாறு வேண்டுகிறார். இப்பாடலில் ஆணவத்தைச் சேரிப்பரத்தையாக உருவகித்து, அதற்கேற்ப அவ்வுருவத்தைச் சைவசித்தாந்தக் கருத்துக்களுக்கு அமைய விரித்துச் சென்றுள்ளமையும் நயந்தருவது. பலரைப் புணரும் இருட்பாவை என ஆணவத்தை உமாபதி சிவாச்சாரியார் உருவகித்ததும் இங்கு நினைவு கூரத்தக்கது. ஆணவமாகிய பொதுமகளின் இரு தங்கையருள் ஒருத்தி குடிலை எனவும் இவளின் பிள்ளைகள் சிவதத்துவமாகிய சுத்தவித்தை, ஈசுவரன், சதாக்கியம், சக்தி, சிவம் எனும் ஐவர் எனவும், மோகினி எனப்படும் அசுத்தமாயையின் புதல்வியர் காலம், நியதி, கலை என்ற மூவர் எனவும், கலை என்பாளின் புதல்வியர் வித்தை, அராகம், மூலப்பிரகிருதி என்ற மூவர் எனவும், ஞானேந்திரியம் ஐந்து, கன்மேந்திரியம் ஐந்து, தன்மாத்திரை ஐந்து, அந்தக்கரணம் நான்கு என்றின்ன கருத்து மணிகள் ஒளிர
நிற்பது இப்பாடல் .
பிறிதொரு பாடலில் முத்திச் செல்வம் உடையோரை குறையாச் செல்வர் எனக் குறிப்பிடுகிறார். முத்திச் செல்வத்தைப் பெறச் சிதம்பரதரிசனம் செய்வாய் என ஆசிரியரை நெறிப்படுத்திய அடியார்களாகிய அருளாளர்களும் குறையாச் செல்வர்களே. இத்தகைய குறையாச் செல்வர்களது குணவிசேடத்தால் தாம் பக்குவம் அடைந்த சிறப்பை விளக்குகின்றார். மேலும் ஒரு பாடலில் தாம் புறத்தே தொண்டர் வேடம் பூண்டு அகத்தே தீய ஒழுக்கமுடையவனாக இருந்த இடத்தும் இறைவனது தொண்டர்களோடு பழகிய சேர்க்கையால் அவர்கள் தம் புறத்தோற்றத்தையே மெய்த்தோற்றமாக நம்பினர் எனவும், அதனாலே தம்மைத் தக்க அடியவனாகக் கருதித் தம்பால் இறைவன் எழுந்தருளி இருப்பதாகக் கொண்டு, பாவித்த பாவனை தம்மை உண்மையிலேயே சான்றோனாக மாற்றி உய்யும் நெறிக்கு உய்த்து விட்டது எனவுங் குறிப்பிட்டு அடியார் பெருமையையும் அவர்களது பெருங்குணச்சிறப்பால் தாம் ஈடேற்றம் பெற்ற சிறப்பையும் எடுத்துரைக்கின்றார். பாச ஞானம், பக ஞானம் ஆகிய புல்லறிவினைப் போக்கி தொண்டர் கூட்டம் சேரப் பெற்றவர்க்கு எல்லா நலனும் பொருந்தும் என்பது அடிகளின் கருத்தாகும்.
இறுதியாக தில்லைக் கூத்தை ஒருமுறை கும்பிட்டாலே போதும் என்ற கருத்தமைந்த பாடலுடன் நூலை முடிக்கின்றார்.
கூடுங் கதியொரு காற் கும்பிட்டாற் போதுமென நாடு மவிநயத்தை நண்ணிற்றால் - ஒடியகட் காதனார் காணவொரு கால் காட்டிக் கையமைத்து நாதனார செய்யும் நடனம்
இப்பாடலில் ஒரு கால் என்பது ‘குஞ்சிதபாதம்”, “ஒருமுறை” என்ற இரு பொருளுடையது. ஒருகாலை ஒரு முறை கும்பிட்டால் போதும் சகல நலனும் அமையும் என்பது பொருள். (வ. சிவ)

Page 75
  

Page 76
இதன் பஞ்சமத்தையும் தைவதத்தையும் முறையே ஷட்ஷமாக வைத்துக் கொண்டால் மாயமாளவ கெளளை, ரஸிகப்பிரியா இராகங்கள் பேசும். இது முற்பகலில் பாடக் கூடிய ராகம். செம்பழுப்பு நிறமுடைய ராகம். இந்த ராகத்தின் சுவை வீரியமாகும். இது ஒரு புருஷராகம்.
ஐரோப்பாவில் ஹங்கேரி நாட்டின் சங்கீதத்திலும், ஜிப்ஸி சாதியாரின் வாத்யப்ருந்த சங்கீதத்திலும் இந்த ராகம் ஒலிப்பதைக் காணலாம்.
இந்த ராக உருப்படிகள் சில.
க்ருதி - நீதுகரணமுவே - சாபு - சீனிவாசயங்கார் க்ருதி - நிதஜன பரிபால - ரூபகம் - சீனிவாசயங்கார் க்ருதி - மம்முப்ரோசு - ஆதி - வீணைகுப்பய்யர் க்ருதி - இகபரம் - ஆதி - பாபநாசம்சிவன் க்ருதி - உண்மையல்லால் - ஆதி - கோடீஸ்வரஐயர்
(தேஹ.)
சிமிருதிகள் (ஸ்மிருதிகள்)
ைெதிெக இந்து சமய மரபிலே சுருதிகள், சிமிருதிகள் எனும் இருவகையான மிக முக்கியமான நூல்கள் உள்ளன. சுருதிகள் வேதங்களையும், சிமிருதிகள் தர்மசாஸ்திரங்களையும் குறிப்பன. சுருதிகள் இறைவனால் அருளிச் செய்யப்பட்டவை அல்லது இறையருள் பெற்ற ஞானிகளால் அருளிச் செய்யப்பட்டவை எனக் கொள்ளப்படும். சிமிருதிகள் வைதிக மரபையொட்டிய சமூக, சமய பழக்க வழக்கங்களையும் பிறவற்றையும் எடுத்துரைப்பன. இவற்றுள்ளே இக்கட்டுரையில் சிமிருதி பற்றிச் சுருக்கமாகக் கூறப்படும். ஸ்மிருதி எனும் பதம் நினைவிலிருத்தல் எனும் பொருள்படும் வடமொழி வினையடியான "ஸ்மிரு” விலிருந்து தோன்றியதாகும். வேதங்கள் போலவே அவற்றின் சார்பான மரபுகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஸ்மிருதிகளும் நினைவாற்றல் மூலம் பேணப்பட்டு வந்தன. வேதகால முடிவில் இவற்றைத் தொகுத்துப் பேண வேண்டிய தேவையேற்பட்டது. இவற்றை எளிதிலே நினைவிலிருத்தும் வகையில் இவை சொற்சுருக்கம், பொருட் செறிவுள்ள சூத்திரநடையில் எழுதப்பட்டன. இவ்வாறு எழுதப்பட்ட நூல்கள் சூத்திரங்கள் என அழைக்கப்பட்டன. இவற்றுள் ஒருவகை நூல்கள் தர்ம சூத்திரங்களாகும். 'தர்மம் எனும் பதம் தாங்குதல்' எனும் பொருள்படும் "த்ரு” எனும் வடமொழி வினையடிலிருந்து வந்ததாகும். இருக்குவேத காலம் தொட்டு இப்பதம் இந்தியமரபிலே பல்வேறு கருத்துக்களிலே கடமை, நியதி, கட்டுப்பாடு அனைத்தையும் தாங்கி நிற்பது. சமயம், பழக்கவழக்கங்கள், நடைமுறைகள் முதலியனவற்றையும் குறிக்கும் வகையில் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. எனினும் அடிப்படையிலே உலகனைத்தையும் தாங்கி வழிநடத்தும் சக்தியைக் குறித்து வந்துள்ளது. எவ்வாறாயினும் மேற்குறிப்பிட்ட தர்மசூத்திரங்களில் அப்பதம் குறிப்பாகக் கடமை, பழக்க வழக்கங்கள் முதலியனவற்றின் பொருளில்தான் வந்துள்ளது. அதாவது வைதிக இந்து சமய சமூக ரீதியிலான நான்கு
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

வர்ணங்களினதும், நான்கு ஆச்சிரமங்களினதும் கடமைகளையே இவை விபரிக்கின்றன.
காலப் போக்கிலே இத்தர்ம சூத்திரங்களின் அடிப்படையிலேதான் விரிவான தர்ம சாஸ்திர நூல்கள் எழுதப்பட்டன. “விதிமுறைகளைக் கூறி எது காப்பாற்றுகிறதோ அதுவே சாஸ்திரமாகும்.” இவ்வகை நூல்கள் கூறும் விடயங்களை நன்கு ஒழுங்குபடுத்தி ஒரு குறிப்பிட்ட வரையறையிலே கூறுவன இத்தர்மசாஸ்திர நூல்கள். சிமிருதிகள் என அழைக்கப்படுதல் பற்றி ஏற்கனவே கூறப்பட்டுள்ளது.
ஏற்கனவே குறிப்பிட்டவாறு இவ்வகை நூல்கள் குறிப்பாக இந்து சமூகத்தின் பிரதான அமிசமாகிய வர்ணாஸ்ரம தர்மம் பற்றியே விரிவாக எடுத்துக் கூறுகின்றன. தர்மசாஸ்திர நூல்கள் பல இருப்பினும் அவற்றுள் முக்கியமானதாக விளங்கும் மனுஸ்மிருதி அல்லது மாணவ தர்மசாஸ்திரம் பற்றிச் சற்று விரிவாகக் குறிப்பிட்டு இவ்வகை நூல்களின் தன்மை, முக்கியத்துவம் முதலியனவற்றை விளக்கலாம்.
வைதிகசமய மரபிலே மனு மிக முக்கியமானவர்களில் ஒருவர். மாணவ என்பது மனுவுக்குரிய அல்லது மனுவழி வந்த எனப் பொருள்படும். இந்து மரபில் இவர் மனிதர்களின் மூதாதையாகவும், பெரிய முனிவராகவும், சட்டத்தினை வகுத்துக் கூறியவராகவும், அறிஞராகவும் கூறப்பட்டுள்ளார்.
இந்நூல் மனு என்பவராலே எழுதப்பட்டதென ஒருசாரார் கூறுவர். வேறுசிலர் இஃது ஒரு தொகுப்பு நூலாக இருக்கலாம் என்பர். மனு எனும் பதம் ஒரு குறிப்பிட்ட அறிஞர் வட்டத்தினைக் குறிக்கலாம் எனவும், அவர்களின் கருத்துக்களே இதிற் கூறப்பட்டுள்ளன எனவும் கருதப்படுகின்றது. எவ்வாறாகினும் வைதிக இந்து மரபிலே மனுவின் முக்கியத்துவம் குறிப்பிடற்பாலது.
இந்நூலை ஆராய்ந்து இதன் காலத்தை வரையறை செய்ய முயன்ற மேனாட்டறிஞர்களிலொரு சாரார் இது ஒரு தொகுப்பு நூல் எனவும், இது கி. மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் கி.பி.2ஆம் நூற்றாண்டு வரையுள்ள காலப்பகுதியிலே தோன்றியிருக்கலாம் எனவும் கூறியுள்ளனர். ஆனால் இதன் பழமையான முக்கியமான பகுதிகள் கிறிஸ்து ஆண்டிற்கு முற்பட்டவை எனப் பொதுவாகக் கொள்ளலாம்.
இந்நூல் 12 அத்தியாயங்களும் 2684 செய்யுட்களும் கொண்டதாகும். முதலாவது அத்தியாயத்திலே உலகத் தோற்றம், பஞ்சபூதங்களின் தோற்றம், மகத் தத்துவம் நால்வகை வருணத் தோற்றம், கடமைகள், யுக தர்மங்கள் முதலியன எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன. இரண்டாவது அத்தியாயத்திலே தருமத்தின் மூலங்கள் இந்து சட்ட மூலங்கள், பிரமச்சரிய ஆச்சிரமத்திற்குரிய நெறிகள் குறிப்பாகக் கல்வி முறைகளும்,

Page 77
மூன்றாவது அத்தியாயத்திலே கிருஹஸ்தாச்சிரமம் - இல்வாழ்க்கை பற்றியும், நாலாவதிலே பிராமணர் முதலியோருக்கான ஜீவன் கிருத்தியங்களும், ஐந்தாவதிலே உணவு, தீட்டு (ஆசௌசம்) முதலியன பற்றியும் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆறாவது அத்தியாயத்திலே வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசமாகிய ஆச்சிரமங்கள் பற்றியும், ஏழாவதிலே ராஜதர்மம் (அரசர் கடமைகள்) பற்றியும், எட்டாவதிலே பலதிறப்பட்ட விவகாரங்கள் பற்றியும், ஒன்பதாவதிலே மாதர், ஆடவர்க்கான தர்மம் பற்றியும், பத்தாவதிலே கலப்பு வருணங்கள், அவர்களின் தொழில்கள், நெருக்கடி காலத்திற்கான தொழில்கள் முதலியனவும், பதினொன்றாவதிலே பிராயச்சித்தங்கள் பற்றியும், பன்னிரண்டாவதிலே சத்துவ, ரஜஸ், தமஸ் எனும் முக்குணங்கள், ஆன்ம விடுதலைக்கான உபாயம் முதலியன பற்றியும் விவரிக்கப்படுகின்றது. இவ்வாறு உலகத்தோற்றம் தொடக்கம் வாழ்வுக்கான பல்வேறு நெறிமுறை வரை இதிலே கூறப்பட்டுள்ளன. இந்நூலைப் பொதுவாக நோக்கும்போது பிராமணர்களை மேம்படுத்திக் கூறும் நூல்போலத் தென்படும். இது கூறும் சமூக அமைப்பில் சூத்திரன் நிலை மிகக் குறைவானதாகக் காணப்படும். இந்நூலை இஃது எழுந்த காலச் சூழ்நிலையிலே வைத்துத்தான் மதிப்பிட வேண்டும். இந்நூல் எழுதப்பட்ட அல்லது தொகுக்கப்பட்ட காலத்திலே வைதிக இந்து சமூகக் கட்டுக்கோப்பு நிலையாகப் பாதுகாப்பதற்குக் - குறிப்பாக
வேற்று நாட்டவர்கள் முதலியோரின் தாக்குதல்களிலிருந்து இதனைப் பாதுகாப்பதற்காக இதிலுள்ள கருத்துக்கள் இடம் பெற்றிருக்கலாம். இது எக்காலத்திற்கும் பொதுவான நூலன்று. ஆனால் இது கூறும் சில கருத்துக்கள் இக்காலத்திற்கும் பொருத்தமானவையே. மேலும், பலதிறப்பட்ட கருத்துக்களின் தொகுப்பாகவும் இந்நூல் அமைந்திருப்பதால் சில இடங்களில் முரண்பட்ட கருத்துக்களும் தென்படலாம்.
இந்துக்களின் வாழ்க்கைநெறி பற்றிக் கூறும் இந்நூல் இந்து சட்ட நூல்களிலும் முதன்மைபெற்றிருந்தது. அக்கால கட்டத்திலே மக்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தம் கடமைகளைச் செவ்வனே செய்வதன் மூலம், சமூகத்திலே பிரச்சினைகள் தோன்றா, நாடு முன்னேறும் எனக் கருதப்பட்டது எனலாம். தொழில்கள் பெரும்பாலும் பாரம்பரியமாகவே நடைபெற்றன. சமூக அசைவாக்கம் இக்கால நோக்கிலே பார்க்கும் போது நன்கு உத்வேகமுள்ளதாகத் தொடர்ந்திருக்கும் எனக் கூறமுடியாது. விதிகள் கடுமையாக இருந்தாலும், நெகிழ்ச்சியும் காணப்பட்டது.
இந்நூல் சென்ற நூற்றாண்டிலே ஒரு சாராரின் பலத்த கண்டனத்திற்குட்பட்டது. எனினும் அதிலுள்ள சில கருத்துக்கள் இன்றும் குறிப்பிடத்தக்கவையே. இந்நூலில் ஒழுக்கமே மிக மேலான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. (ஆசாரஹ பரமோ தர்மஹ}. இஃது எக்காலத்திற்கும் பொருத்தமானதே. வர்ண பேதங்களைக் குறிப்பிட்டுப் பிராமணர்களை முதலாவது நிலையிலே கூறியபோதும் அவர்கள் ஒழுக்கங்கெட்டால், தம் நிலையிலிருந்து பிறழ்ந்து மிகக் கீழான நிலையை அடைவர் என வன்மையாகக் கண்டிக்க நூலாசிரியர் தயங்கிலர் திருவள்ளுவர் ஒழுக்கம்
ஒன நூல*5

விழுப்பம் தரலான் ஒழுக்கம் உயிரினும் ஒம்பப்படும் எனவும், மறப்பினும் ஒத்துக் கொளலாகும், பார்ப்பான் பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும் எனவும் கூறியிருப்பன ஒப்பிடற்பாலன.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலானதாகவும், அரசனையும் கட்டுப்படுத்துவதாகவும் தர்மத்தினை ஆசிரியர் அழுத்திக் கூறியதன்மூலம் சட்டமுதன்மை (Rule of Law) போன்ற கருத்தினையும் நன்கு கவனித்துள்ளார் எனலாம். எந்தக் கொடுங்கோலனையும் தருமம் தண்டிக்கும் என்பது குறிப்பிடற்பாலதே. இக்கருத்துக் காலம் தோறும் நிலவி வந்துள்ளது.
ஒருவன் கல்வி, தவம், நல்லொழுக்கம் முதலியனமூலம் மேனிலை அடையலாம் என்பதை மனு சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். வேதத்திலும் ஸ்மிருதியிலும் கூறப்பட்டுள்ள ஆசாரமே எல்லோருக்கும் முக்கியமான தர்மமாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (1-108) எனவும், கல்வியினையும் நல்லது எதனையும் எவரிடமிருந்தும் கற்றுக் கொள்ளலாம் (2.258.259) எனவும் அவர் கூறியிருப்பவற்றைக் குறிப்பிடலாம். “ஒருவன் எவ்வகையினும் மற்றைய மனிதனுக்கு வாக்கினாலும், மனத்தினாலுங் கூடத் துன்பம் செய்யக் கூடாது (2161)" என அவர் கூறியுள்ளார்.
சூத்திரர் பற்றியும், பெண்கள் பற்றியும் இவர் கூறியுள்ள சில கருத்துக்கள் குறிப்பிடற்பாலன வைதிக சமூக, சமய மரபிலே திருமணம் ஒரு முக்கியமான சம்ஸ்காரம் (செம்மைப்படுத்தும் - கணவனையும் மனைவியையும் செம்மைப்படுத்தும்; ஒரு புனித செயலாம். இந்நூலிலே ஸ்திரீதனம், சதீ (உடன் கட்டடை ஏறும் வழக்கம்), விவாகரத்து முதலியன பற்றிய குறிப்புகளில்லை. இது கூறும் எண்வகைத் திருமணங்களில் இவை பற்றி எதுவும் கூறப்பட்டில. வேறு நிபந்தனைகளின்றி விரும்பிய பெண் ஒருவரை அவள் விரும்பும் ஆடவன் திருமணம் புரியும் முறையாகிய காந்தர்வ விவாகமும் இவற்றுள் ஒன்றாகும். சுருக்கமாகக்கூறின் காதல் விவாகத்தை மனு அங்கீகரித்துள்ளார். மேலும் பருவமடைந்த பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்காத தந்தையும், மனைவியைக் கவனிக்காத கணவனும், தந்தை இறந்தபின் தாயைக் கவனிக்காத தனயனும் பழிக்குரியர் (9,4) என அவர் கூறியுள்ளார். திருமணங்கள் தெய்வத்தால் நிச்சயிக்கப் படுகின்றது. ஒருவன் சொந்த விருப்பத்தினாலன்றி இறைவனால் வழங்கப்பட்ட மனைவியைப் பெறுகிறான். எனவே அவன் அந்த நல்லவளுடன் அன்புடன் பழகி எப்போதும் அவளை ஆதரிக்க வேண்டும் (9.93} என மனு உபதேசிக்கிறார். மேலும் பருவமடைந்த பெண் மூன்று ஆண்டுகள் வரை தனக்குரிய கணவன் பெற்றோரால் நிச்சயிக்கப்படாவிடின் தான் விரும்பியவாறு திருமணம் செய்யலாம் (9.90-91) எனப் பெண்ணுக்கு இத்தகைய சுதந்திரத்தை நூலாசிரியர் வழங்கியுள்ளார். மேலும் 'கணவனும் மனைவியும் இறுதிக் காலம்வரை ஒருவருக்கொருவர் உண்மையுள்ளவர்களாகக்
இந்துக்கஐைக்களஞ்சியம்

Page 78
கற்புள்ளவராக வாழுதலே பெண் (மனைவி) ஆண் (கணவன்) ஆகிய இருபாலாரும் பின்பற்ற வேண்டிய தர்மத்தின் மேலான சாரம்” என அவர் கூறியுள்ளமை குறிப்பிடற்பாலது. கற்பினை இருசாராருக்கும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளமை ஈண்டு குறிப்பிடத்தக்கது. இக் கருத்தினையொட்டியே மகாகவி பாரதியாரும் “கற்பு நிலையென்று சொல்ல வந்தால். இரு கட்சிக்கும் அதனைப் பொதுவில் வைப்போம்” என்று கூறியுள்ளமை கவனித்தற்பாலது. மேலும் பெண்கள் போற்றப்படத்தக்கவர்கள் எனவும், “அவர்கள் வீட்டின் விளக்குகள்: மகாலசுஷ்மிகளாக விளங்குகின்றார்கள். அவர்களுக்கும் மகாலக்ஷமிக்கும் வேறுபாடில்லை” (9.26-27) எனவும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். இவற்றினைவிட ஒரு பெண்ணிற்குரிய பாதுகாப்பினை அவளே கவனிக்க வேண்டும். வேறு ஆடவர்களோ காவலாளிகளோ அப்பாதுகாப்பினை அவளுக்கு வழங்க முடியாது" (912) என அவர் கூறியிருப்பது,
“சிறை காக்கும் காப்புஎவன் செய்யும் மகளிர் நிறைகாக்கும் காப்பே தலை’ எனத் திருவள்ளுவர் கூறியிருப்பதுடன் ஒப்பிடற்பாலது; இந்நூல் எழுந்த காலத்திற்கு முன்பே வேதகாலத்தில் பெண்கள் நன்னிலையிருந்தனர். அவர்களிற் சிலர் ரிஷிகளாகவும், புலவர்களாகவும், பிரமஞானிகளாகவும் விளங்கினர். அவர்கள் பூனூல் தரித்தனர் என்பது அதர்வ வேதத்தினாற் புலப்படும். மனைவியின்றி வைதிக சமயக்கிரியைகளை ஒருவர் செய்ய முடியாது. இத்தகைய பின்னணியிலேதான் மனு கூறியுள்ள கருத்துக்கள் வந்திருக்கலாம்.
தாய், தந்தை, குரு ஆகியோருக்கு அவர் முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளார். 'விருப்பின்றிப் பிரம்மஞானத்தை அறிந்த ஞானியே யாவரிலும் உயர்ந்தவன்” என அவர் கூறியுள்ளமையை நோக்கும்போது உலகியல் நோக்கில் ஏற்றத் தாழ்வுகளிருந்தாலும், ஆத்மீக நிலையில் யாவரும் சமன் என்பது தெளிவாகின்றது.
உலக நலனைக் கருத்திற்கொண்டு தண்டத்தினையும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார். (7.22) மேலும் "ஒருவன் மற்றவர்களிலே தங்கியிருப்பது துன்பம். தன் வசமாகக் சுதந்திரமாக இருப்பதே இன்பம்” என அவர் கூறியுள்ளமையும் நன்கு கவனித்தற்பாலதே. இன்றைய காலத்திலே வலியுறுத்தப்படும் பொருளாதாரத் தன்னிறைவு, சுதந்திரம் பற்றிய கருத்துக்கள் இவற்றிலே தென்படுகின்றன.
மனுஸ்மிருதி இயற்றப்பட்டபின் தொடர்ந்து பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தியாவில் மட்டுமன்றி கடல் கடந்து இலங்கை, தென்கிழக்காசிய நாடுகளிலும் போற்றப்பட்டு வந்துள்ளது. இந்தோனேசியாவிலுள்ள பாலித் தீவில் வாழும் இந்துக்கள் இன்றும் இதனைப் பின்பற்றுகின்றனர். ஐரோப்பிய அறிஞர்களில் சிலரை இந்நூல் கவர்ந்துள்ளது. தற்கால ஜேர்மனியத் தத்துவஞானிகளிலொருவரான நீற்சே (Nietzche) கிறிஸ்தவ சமயத்திலும் பார்க்க இதுவே தம்மை நன்கு
இந்துக்கலைக் is falsi

52
கவர்ந்துள்ளதெனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்தியாவில் இது நன்கு போற்றப்பட்டமைக்குச் சான்றுகளாக மேதாதி (கி. பி. 9ம் நூ.) கோவிந்தராசா (கி.பி. 12ம் நூ) கொல்லுகபட்ட (கி. பி. 13ம் நூ.) முதலிய பலர் இதற்கு எழுதியுள்ள உரைகளைக் குறிப்பிடலாம்.
காலம் செல்ல மேலும் சில சிமிருதிகள் தோன்றின. அவற்றுள் ஒன்றான யக்ஞவல்கிய சிமிருதி 3 அத்தியாயங்களும் 1009 செய்யுட்களும் கொண்டுள்ளது. இது சுமார் கி. பி. 400 அளவில் எழுதப்பட்டதாகும். பிறிதொரு ஸ்மிருதியான நாரத சிமிருதி கி. பி. 500 அளவிலே எழுதப்பட்டது. இதிலே 1200 செய்யுட்கள் உள்ளன. இவ்வாறு பிற்காலத்திலும் தொடர்ந்து சில சிமிருதிகள் எழுதப்பட்டுள்ளன.
சிமிருதிகள் இந்து சமய, சமூக நூல்களாக விளங்குகின்றன. இந்து சட்ட நூல்களாகவும் தேவைக்குத் தக்கவாறு பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளன. இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி ஏற்பட்டபின் ஆங்கிலத்திலே முதலிலே மொழி பெயர்க்கப்பட்ட நூல்களிலே மனுஸ்மிருதி குறிப்பிடற்பாலது. (வி சி)
சியாமளா தண்டகம்
சீமஸ்கிருதத்திலுள்ள பெருந்தொகையான ஸ்தோத்திரங் களில் சி(ஸ்)யாமளா தண்டகமும் ஒன்றாகும். இந்திய சமய, இலக்கிய மரபுக் கதையின்படி தலைசிறந்த புலவர் பெருமக்களில் ஒருவரான காளிதாசரே அதனைக் காளிதேவியின் கோவிலுக்குச் சென்று வணங்கியபோது அம்பாளின் திவ்விய தரிசனத்தைக் கண்ணாரக் கண்டு வியந்து பாடியதாகக் கூறப்படுகின்றது. இவர் தமது மனைவியின் வேண்டுகோளிற்கேற்பவே கோவிலுக்குச் சென்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது. காளிபக்தர் ஆனபடியாற்றான் இவருக்குக் காளிதாசர் எனப்பெயர் ஏற்பட்டதென்பர். இவ்வம்பாளின் கருணைக் கடாக்ஷத்தினாலேதான் இவருக்கு அபாரமான கவிதாசக்தி ஏற்பட்டதெனப்படுகிறது. எவ்வாறாயினும் இத்தோத்திரம் குறிப்பிடற்பாலது.
இத்தோத்திரம் முதலிலே உபஜாமி யாப்பிலமைந்த இரு செய்யுட்களிலே தொடங்கி மேலும் இரு செய்யுட்களை அனுஷ்டுப் யாப்பிலே கொண்டுள்ளது. இவற்றின் பின்னரே தண்டக யாப்பிலமைந்துள்ள ஏழு செய்யுட்களைக் கொண்டிலங்குகிறது. தண்டக யாப்பு ஒவ்வொரு அடியிலும் குறைந்தது 27 சொல்லசைகளைக் கொண்டது. இத்தோத்திரம் பிரதானமாக இவ் யாப்பினால் அமைந்துள்ளது. சியாமளா வடிவினளாகிய காளிதேவி பற்றியே இது சிறப்பிக்கின்றது. சியாமளாதேவி பல்வேறு சிறப்புடையள். உலகமாதாவாகவும், சிறந்த இசைப்பிரியளாக இசைமீட்டிக் கொண்டிருப்பவளாகவும் விளங்குகிறாள். எனவே சியாமளாதேவி பற்றித் தண்டக யாப்பிலே கூறுவதால் இது "ஸ்யாமளா தண்டகம்" எனப் பெயர் பெறலாயிற்று. தண்டக யாப்புத் தமிழில் உள்ள தாண்டக யாப்புடன் ஒப்பிடற்பாலது.

Page 79
ஸ்யாம எனும் வடமொழிச் சொல் கறுப்புநிறம், கருநீலம், முகில், குயில், உப்பு, அழகு முதலிய பல பொருட்படும். இதிலிருந்து வந்த 'ஸ்யாமளா எனும் பதம் அடைமொழியாகக் கறுப்பு, கருநீலம், வண்டு, அத்திமரம், அழகு முதலிய பொருட்படும். இப்பதத்திலிருந்து கருநீலமுடைய அம்பாளைக் குறிக்கும் சொல்லாக இது மாறிற்று எனலாம். கறுப்பு, கருநீலத்தைக் குறித்த சொல், அந்நிறத்திலுள்ள அழகிய பொருட்களைக் குறிக்கும் சொல்லாயிற்று. எனவே ஸ்யாமளா எனும் சொல் அழகு எனும் கருத்துப் பெற்றது. தமிழிலும் கருமைநிறக் கண்ணனின் பேரழகு ஆழ்வார்களின் திருப்பாசுரங்களிலும், கம்பராமாயணத்திலே இராமனைக் குறிக்கும் சில பாடல்களிலும் வருவது கண்கூடு. ஆகவே சியாமளாதேவி பேரழகியாகவே இங்கு சிறப்பித்துக் கூறப்படுகிறாள்.
உலகனைத்தும் ஈன்ற அன்னையாகிய பராசக்தியின் வடிவமே சியாமளா, இத்தோத்திர ஆசிரியர் இவ் அம்பாளை முழுமுதற் கடவுளாகவும் மும்மூர்த்திகளுக்கும் மேலானவளாகவும், ஜகத் ஏகமாதாவாகவும் வருணித்துள்ளமை கவனித்தற்பாலது, அம்பாள் முன்னொருகாலத்தே தவத்தில் சிறந்து விளங்கிய அன்பராகிய மாதங்க முனிவரின் திருமகளாகவும் விளங்கியவள். எனவே அம்பாளை மாதங்கி, மாதங்ககன்யா எனப் புலவர் அழைக்கிறார்.
கடவுளை ஆணாகவோ பெண்ணாகவோ, இரண்டும் கலந்த வடிவமாகவோ வருணிக்கும் போது அருட்செல்வர்கள் அப்பரம்பொருளை அழகின் திருவுருவாகவும், கலைகளின் பெரு வடிவமாகவும் வருணிக்கும் வழக்கம் உண்டு. எனவே இத்தோத்திர ஆசிரியரும் சியாமளாதேவியினை கோமளாங்கி (மிக மென்மையான அழகிய வடிவினள்) எனவும், செளந்தர்ய ரத்னாகரே (பேரழகுக் கடலாய் விளங்குபவளே), லாவண்ய நிஸ்யந்த (அழகினைச் சொரிந்து கொண்டிருப்பவள்) எனப் பலவாறு அம்பாளின் பேரழகுக் கோலத்தினைச் சொல்லினாலே உருவகித்து வருணிக்க முயற்சிக்கிறார்.
அம்பாள் நாதவடிவினள், இசைப்பிரியள், வாய்ப்பாட்டினை இசைப்பது மட்டுமன்றி அழகிய வீணையினை என்றும் மிக இனிய நாத இசையேற்பட மீட்டுக் கொண்டிருப்பவள். சியாமளாதேவியின் வடிவமே இசைமயமானது. எனவே ஆசிரியர் இவ் அம்சத்தினை அடிக்கடி நினைவூட்டுகின்றார். அன்னை இனிய வார்த்தைகளையே பேசுபவள் (மஞ்ஜுலவாக் விலாஸா), அவள் சங்கீத ரஸிகை, எனவே அவளுக்கு என்றும் வெற்றி (ஜெய சங்கீத ரஸிகே). அவளின் வீணையைத் தாங்கி மீட்கும் திருக்கரம் குறிப்பிடப்படுகிறது. சாருவீணாதரே (அழகிய வீணையினை மீட்பவள்), ’மாணிக்ய வீணாமுபலாலயந்ம்' (மாணிக்கக்கல் பதித்த வீணையினை மீட்பவள்), வல்லகீபூதகரே (வீணை மீட்கும் திருக்கரத்தவளே) என ஆசிரியர் அம்பாளை வருணித்திருப்பது குறிப்பிடற்பாலது.

இப்பெயர்ப்பட்ட அம்பாளை இசை மூலமும் தேவர்கள் நன்கு வழிபடுகின்றனர். வித்யாதரப் பெண்கள் அவளை யாருடைய மனத்தையும் கவரும் வாத்திய இசையால் பாடுகின்றனர். கின்னரர் வீணைtட்டு அவளை வழிபடு கின்றனர். சங்கீதப் பிரியனான கிருஷ்ணனும் தேவியைப் பூசிக்கிறான்.
அம்பாள் நாதவடிவினள். எனவே சர்வ நாதா தமிகே, சர்வ மந்திராதமிகே காளிகே! (எல்லா மந்திரங்களின் வடிவினளே! காளியே!) என ஆசிரியர் பாடுகின்றார். அம்பாள் வித்தைகளின் வடிவினள் (சர்வ கலாமந்திரே), அவள் கலைச்செல்வி, அவளின் திருக்கரமொன்றிலே அறிவனைத்தினதும் சாரமாகிய புத்தகம் உள்ளது. (ஜ்ஞானசாராத்மிக புஸ்தககர), பிறிதொரு திருக்கரத்திலே பளிங்கினாலான அக்ஷமாலை இலங்குகிறது. இதன் மூலம் உயிர்கள் உய்தற்கான ஞானமுத்திரையினை அம்பாள் காட்டுகிறாள் (ஜ்ஞான முத்ராகரே), இன்னொரு திருக்கரத்திலே கோடரியும் மற்றதிலே பாசமும் உள்ளன. இவை இவளை வழிபடுவோருக்கு ஏற்படும் இன்னல்களையும், இடையூறுகளையும் நீக்குவன, இவளை வழிபடுவோருக்குச் செய்யுள் வடிவிலும், வசன வடிவிலுமான வாக்குத்திறன், கவிதா சக்தி ஆகியன தாமாகவே உண்டாகும்.
சியாமளாதேவியை ஆசிரியர் முதலிலே தியானம் செய்து, பிரார்த்தித்து வழிபடுகிறார். இவ்வருணனை கேசாதிபாதமாகவே அமைந்துள்ளது. அம்பாளின் திருமுகச் சிறப்பு முதலிலே மிக நேர்த்தியாக வருணிக்கப்படுகிறது. தூய தெய்வமாகையால் பிள்ளைகளாகிய உயிர்கள் முதலில் அவளின் திருமுகத்தையே நோக்குவன. தொடர்ந்து திருவுருவச் சிறப்பும், திருப்பாதச் சிறப்பும் வெகு அழகாக வருணிக்கப்படுகின்றன. அன்பர்களைக் காப்பதும், அவர்களுக்கு அருள்புரிவதும் இத்திருப்பாதங்களே. தொடர்ந்து அம்பாளின் கொலுவீற்றிருத்தலும், வேண்டியோர் வேண்டுவதை அவள் வாரி வழங்குவதும் அவளே எல்லாமாக எங்கும் நிறைந்திருப்பதும் வருணிக்கப்படுகின்றன. இவ்வருணனைகள் அனைத்திலும் தேவி பற்றிய மேலான சமய தத்துவக் கருத்துக்கள் பொதிந்துள்ளன.
இத்தோத்திரத்திலுள்ள இலக்கியச் சிறப்பு, குறிப்பாக சொல்லினிமையும் கம்பீரமான நடையும் மிகு கவர்ச்சிகரமானவை. எடுத்துக் காட்டாக 'ஸர்வம்பக்தகரே, பத்மபாஸ்வதகரே, பூரீதரே, சாருவீணாதரே, பக்வபிம்பாதரே, சித்பிரபா மண்டலே புறோல்லஸக் குண்டலே’ போன்ற சொற்றொடர்களைக் குறிப்பிடலாம். இத்தகைய இனிய சந்தங்கள் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு அடியிலும் நன்கு மிளிர்கின்றன. இத்தோத்திரத்திலுள்ள பெரும் சிறப்பு இச் சந்தங்களிலேதான் தங்கியுள்ளதெனவும் கூறப்படுகின்றது.
இத்தோத்திரத்தின் இசைநலமும் மிகவும் சிறப்புடையது. கர்நாடக இசைக்கான பல்வேறு இராகங்களிலே இது நன்கு பாடத்தக்கது. வைணிக வித்வான் ஏ. சுந்தரமய்யர் சுவரங்களுடன் பதிப்பித்துள்ள ஸ்தோத்ர ரத்னாபகரத்ரயம் எனும் நூலில் இதன்
இந்துக் š68ћшні

Page 80
பல்வேறு பகுதிகளும் இருபத்தெட்டுச் சிறப்பான இராகங்களிலே பாடக்கூடியதாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
அம்பாளின் திருக்கரத்திலுள்ள கிளி ஆசிரியர் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. இக்கிளியுடன் அம்பாள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள் (லீலாசுகப்பிரியே). இறைவியின் நன்மைபுரியும் கடைக்கண்பார்வை என்றும் கிட்டவேண்டும். எனவே அவர் அவளை என்றும் நன்மை செய்பவள் (கல்யாணி) என்கிறார். தோத்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியிலே இறைவியின் பாதுகாப்பினை வேண்டி நிற்கிறார். உலகியல் துன்பங்களிலிருந்து உயிர்களை மீட்பவள் அன்னையாகிய பராசக்தியே. எனவே அவர் அவளுக்குப் பலமுறை வணக்கம் செலுத்துகிறார். பிறைசூடி விளங்கும் பேரழகியாகிய பெருமாட்டியை வணங்குவோருக்கு என்னதான் கிடையாது? எனப் பிரமாதமாக ஆசிரியர் கேட்கிறார் (கிம் நசிதயேத் வயுஹ9 சியாமளம் கோமளம் சந்திரசூடாத்சிதம் தாவகம் த்யாயதஹ) இவ்வாற பலதிறப்பட்ட சிறப்புக்கள் பொருந்தியதாக இத்தோத்திர நூல் இலங்குகின்றது. (வி சி)
ខាំយmon effeលgទ្ធិវិeចាំ
கர்நாடக சங்கீத மும்மூர்த்திகளுள் ஒருவராகிய சியாமா சாஸ்திரிகள் கி.பி. 1782 ஆம் ஆண்டு தஞ்சாவூர் ஜில்லாவில் திருவாரூரில் பிறந்தார். இவரது இயற்பெயர் 'வெங்கட சுப்பிரமணிய சர்ம ஆகும். ஆயினும் சியாம கிருஷ்ண என்ற செல்லப் பெயருடன் அழைக்கப்பட்டார்.
 

54
சியாமா சாஸ்திரிகள் முதன்முதலில் சங்கீதம் பயின்றது தனது மாமாவிடமாகும். பின் சங்கீத சுவாமிகளிடமும் பச்சிமீரியம் ஆதியப்பரிடமும் நிஜ சங்கீதத்தின் தத்துவங்களையும்
தாளசாஸ்திரங்களின் மர்மங்களையும் அறிந்து கொண்டார்.
சமஸ்கிருதத்திலும் தெலுங்கிலும், தமிழிலும் கிருதிகளை இயற்றினார். சியாமகிருஷ்ண’ என்னும் முத்திரையுடன் விளங்கும் இவரது கிருதிகள் கதலி ரவித்திற்கு ஒப்பானவை. இவரால் தோடி, யது குலகாம்போதி, பைரவி ஆகிய இராகங்களில் இயற்றப்பட்ட ஸ்வரஜதிகள் கச்சேரிகளில் பாடத் தகுதி வாய்ந்தவை. மதுரை மீனாட்சி அம்மன் பேரில் நவரத்ன மாலிகை என்னும் பிரசித்தி பெற்ற ஒன்பது கிருதிகளைப் பாடினார்.
சியாமா சாஸ்திரிகள் சுமார் முன்னூறு கிருதிகளை இயற்றி இருக்கிறார். மாஞ்சி, கலகடா, கர்னாடக காபி, சிந்தாமணி போன்ற அபூர்வ இராகங்களில் கிருதிகளை இயற்றி அவ் இராகங்களைப் பிரபல்யப்படுத்தினார். ஆனந்தபைரவி இராகத்தை கையாளுவதில் இவருக்கு நிகர் வேறொரு வருமில்லை. பெரியோர்கள் ஆனந்தபைரவி இராகம் இவரது சொத்து என்று கூறுகின்றனர். தாளபிரஸ்தாரங்களை பற்றி விரிவாக இவர் எழுதியுள்ள கைப்பிரதிகள் இப்பொழுதும் இவர் சந்ததியினரிடம் காணப்படுகின்றன.
இராக முத்திரைகள் இவர் உருப்படிகளில் அழகாக வருவதைக் காணலாம்.
ஸ்வரஸாஹித்யம் என்னும் ព្រូថាgយទf * LLIFILOFT சாஸ்திரிகளால் பிரபல்யம் ஆனது எனக் கூறினால் மிகையாகாது. ஸ்வர ஸாஹித்தியத்துடன் காணப்படும் இவரது கிருதிகள் பின்வருமாறு. . ܡ
நின்னே நம்மினானு - தோடி
i.
2. ஒஜகதம்பா - ஆனந்தபைரவி 3. துரஸ்க க்ருப ஜூசி — ខ្យល់ថាពិ 4. பாஹி பூரீகிரிராஜஸபதே - ஆனந்தபைரவி 5. மரிவேஹேகதி - ஆனந்தபைரவி
8. பாலிஞ்சு காமாகூதி - மத்யமாவதி
பொப்பில கேசவையா என்னும் சங்கீத வித்துவானுடன் தஞ்சை சமஸ்தானத்தில் இசைப் போட்டி ஏற்பட்ட காலத்தில் சாஸ்திரிகளின் தாளஞானமே இவருக்கு வெற்றியைக் கொடுத்தது. போட்டியில் கேசவையா அவர்கள் ஸிம்ஹந்தன தாளத்தில் ஒரு பல்லவியைப் பாடினார். சியாமாசாஸ்திரிகள் உடனே அப்பல்லவியைத் திருப்பிப் பாடி பின்னர் சரபந்தன தாளத்தில் ஒரு பல்லவியைப் பாடினார். இத்தாளம் ஒரு புதிய தாளமாகும். சாஸ்திரிகள் மூலமாகத்தான் இத்தாளம் அறிமுகப் படுத்தப்பட்டது. 79 அட்சரங்களை இத்தாளம் கொண்டது.

Page 81
விலோமசாபு தாளத்தையும் இவரே பிரபல்யப்படுத்தினார். இவரது கிருதிகளில் 5 எழுத்துக்களை உடைய பல சொற்கள் இயல்பாக வருகின்றன. (அனுதினமு, கதியனுசு, கமலபவ, கமலமுகி, கமலயுகி போன்றன) இரண்டு தாளங்களில் பொருத்தமாகப் பாடக்கூடிய கிருதிகளையும் இவர் இயற்றியுள்ளார். உ+ம் சங்கரி சங்குரு என்ற ஸாவேரி இராகத்தில் அமைந்த கிருதியை ரூபகதாளத்திலும், திஸ்ரகதி ஆதிதாளத்திலும் பாடலாம். சொற்சுவை, பொருட்சுவை, இசைச்சுவை, பாவபுஷ்டி, அர்த்த புஷ்டிகளுடன் கூடிய கிருதிகளை இயற்றிய சியாமா சாஸ்திரிகள் கி.பி. 1827 ஆம் ஆண்டு இவ்வுலகை நீத்தார். (தே. ஹ.)
சிரஞ்சீவி
சிரஞ்சீவி என்பதற்கு மரணமில்லாமல் என்றும் வாழ்பவர்கள் என்பது பொருள். சிரஞ்சீவியர் என்று எழுவரைக்
குறிப்பிடுவார்கள்.
1. அசுவத்தாமன் 2. LD5TU65 3. வியாசன் 4. அனுமான் 5. விபீஷணன் 6. கிருபாசாரியன்
7. பரசுராமன்
கிருபரை விடுத்து மார்க்கண்டேயரை சிரஞ்சீவிகளில் ஒருவராக இணைத்துக் கொள்வதுமுண்டு.
1. அசுவத்தாமன்
பாரவத்வாஜர் என்ற அந்தணனின் குமாரன். துரோணர் - கிருபருடைய சகோதரியாகிய கிருபியை மணந்து அசுவத்தாமனைப் பெற்றெடுத்தார். கிருஷ்ணர் பாண்டவர் களுக்காகத் தூது சென்ற போது துர்யோதனன் மனதில் அசுவத்தாமனைப் பற்றித் தவறான எண்ண விதைகளைத் தூவினான் . குருஷேத்திரப் போரின் முடிவில் கெளரவர்கள் தோற்றனர்- பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்றனர். ஆனால் பாண்டவர்கள் பெற்ற வெற்றி அதர்மமானது, நீதிமுறையானதன்று. என்று வெகுண்டான் அசுவத்தாமன், தனது தந்தையான துரோணரைக் கொல்லப் பாண்டவர்கள் கையாண்டமுறை அசுவத்தாமனைச் சினத்தின் உச்சியில் தள்ளியது. அதனால் அறமுறைக்குப் புறம்பாக பாசறையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த பாண்டவர்களின் மைந்தர்களாகிய உபபாண்டவர்களையும், திருஷ்டத்யும்னனையும் பாஞ்சாலர் களையும் வெட்டிக் கொன்றான்.
இதனை அறிந்த பாண்டவர்கள் அசுவத்தாமனைத் தேடி கங்கைக் கரையில் வியாசருக்குப் பக்கத்தில் மறைவாக இருந்த அசுவத்தாமனைக் கண்டனர். அசுவத்தாமன் பாண்டவர்களையும் பரந்தாமனையும் கண்டு மெதுவாகக் கீழிறங்கி வந்து ஒரு துரும்பை எடுத்து “இது பாண்டவ வம்சம்தை முற்றிலும்

55
அழிப்பதாக” என்று மந்திரம் கூறி அஸ்திரத்தை விட்டான். அது உத்தகையின் கருப்பத்திலிருந்த பிண்டத்தை தாக்கச் சென்றது. ஆனால் கண்ணபரமாத்மாவின் அருளால் கரு காக்கப்பட்டது. பரீகூழித்துப் பிறந்தான்- பாண்டவ வம்சம் தழைத்தது.
அசுவத்தாமன் தான் தோற்றதற்கு அடையாளமாக தனது தலையிலிருந்த ஜோதி மணியைப் பீமனிடம் தந்து விட்டு தவம் புரிய வனம் சென்றான்.
2. மகாபலி
விதோசனன் என்னும் அசுரனுக்குத் தேவி என்பவளிடம் பிறந்தவன். பிரகலாதனின் பேரன். இவன் சிறந்த வீரன். இவன் ஒரு யாகம் செய்ய அதிலிருந்து குதிரை, தேர், சிம்மத்துவசம், தனுசு, இரண்டு அம்பறாத் துணி, ஒரு கவசம் முதலியன உண்டாயின. இவனுக்கு பிரகலாதன் கவசம் அளித்தான். சுக்கிரன் சங்கம் கொடுத்தான். அவைகளைக் கொண்டு விண்ணுலகத்தையும் வென்று தன்னடிக் கீழ்ப்படுத்தினான்.
ஒருமுறை இவன் மிகப்பெரிய அஸ்வமேதயாகம் செய்து வேண்டுபவர்களுக்கு இல்லையென்னாது தானாதிகளை வழங்கினான். தனக்கு நிகர் யாருமில்லையெனத் தருக்குக் கொண்டான். மகாவிஷ்ணு காசியப்பருக்கும், அதிதிக்கும் வாமனராய் அவதரித்தார். குள்ள உருவம் கொண்ட வாமன அந்தணர் பிருகு வரிஷ கூேடித்திரத்திற்குச் சென்று மகாபலியிடம் மூன்றடி மண் யாசித்தார். இது திருமாலின் மாயை யென்றுணர்ந்த அசுரப் புரோகிதனாகிய சுக்கிராச்சாரியார் மாபலியைத் தடுத்தார். அதையும் மீறி தான் சொன்ன வண்ணம் வாமனருக்கு மூன்றடி மண்ணை நீர்வார்த்துத் தத்தம் செய்யும் பொழுது, சுக்கிரன் வண்டுருவாக கெண்டியின் துவாரத்தை நீர்விழாது அடைத்தான். சுக்கிரன் செயலை உணர்ந்த வாமனன் அங்கிருந்த துரும்பு ஒன்றால் கெண்டியின் துவாரத்தைக் குத்த வண்டுருவான சுக்கிரனின் கண் குருடாயிற்று.
பலியின் நிலதானத்தை ஏற்க வாமனர் திரிவிக்ரம மூர்த்தியாக விஸ்வரூபம் கொண்டு ஒரடியால் நிலத்தையும், மற்றைய அடியால் விண்ணுலகத்தையும் அளந்து, மூன்றாவது அடிக்கு எது இடம் என்று வினவ மகாபலி தனது சிரசைக் காட்டினான். வாமனனும் தனது திருவடியை பலியின் சிரசில்
வைத்து அழுத்தப் பாதாள உலகம் சென்றான் மகாபலி.
திருமால் மகாபலியின் செயலை மெச்சி, சாவர்ணிமன் வந்தரத்தில் இந்திரனாக வரந்தந்து, இந்திரனாகும் வரையில் பாதாளவுலகத்தில் சகல இன்பங்களையும் அனுபவிக்கச் செய்தார். பாட்டனாகிய பிரகலாதனுடன் இருக்கும் மகாபலி விந்தியா வலி என்னும் தேவியுடன் நூறு குமாரர்களைப் பெற்று சிறப்பாக இருக்கும் பெருமை பெற்றான். அவர்களுள் வானாசுரன் மூத்தவன். மகாபலி எலியாயிருந்து அணைய

Page 82
இருந்த சிவாலயத்து விளக்கைத் தூண்டியதால் சிவனருள் பெற்று மூவுலகிற்கும் சக்கிரவர்த்தியாயினான் என்றுங் கூறுவர்.
3. வியாசர்
பராசரருக்கு சத்தியவதியிடம் பிறந்தவர். வேதத்தை நான்காக வகுத்ததனால் வியாசன் என்று பெயர் பெற்றார்
சந்தனுவின் மகன் விசித்திரவீரியன் மரணமடைய, சந்ததிக்காகத் தாயாகிய சத்தியவதியியன் ஆணையின் வண்ணம், காசிராசன் பெண்களாகிய அம்பிகை, அம்பாலிகை, அவர்களது பணிப்பெண்ணையும் கூடி திருதராட்டினன், பாண்டு, விதுரன் ஆகியவர்களைப் பெற்றார். பாண்டவர்கள் வனவாசம் செய்யும் பொழுதெல்லாம் தோன்றி அவர்களுக்கு அறம் உரைத்தவர். -
வியாசர் விஷ்ணுவின் மறு வடிவம். இதனை விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம். “வ்யாஸாய விஷ்ணு ரூபாய - வ்யாஸரூபாய விஷ்ணவே என்று போற்றுகின்றது.
வசிஷ்டருடைய கொள்ளுப் பேரரும், சக்தியின் பேரரும் பராசரருடைய புத்திரரும், சுகருடைய தந்தையுமாகிய தபோதனர் ៣uល.
கிருதாசி என்ற அப்சரகன்னிகையை கிளிவடிவத்தில் கூட சுகர் பிறந்தார். பராசரர் 12 ஆண்டுகள் தாயின் கர்ப்பத்தில் தங்கி மாயை நீங்கியவர்.
நைமிசாரண்ய முனிவர்களிடம் கேசவனே பரம் என்று கூற, இதனை காசித் தலத்திற்குச் சென்று கூறும் என்று முனிவர்கள் கூற, அவ்வாறே காசியையடைந்து கூற, கையும் நாவும் வலுவிழந்தன. விஷ்ணு பகவான் தோன்றி, சிவபெருமானே பரம் என்று உணர்த்த, சிவனைத் துதி செய்து வலுவிழந்த கையையும், நாவையும் மீளப் பெற்றவர்.
மகாபாரத இதிகாசத்தை உலகத்திற்குத் தந்தவர் வியாசர். பாரதத்தைத் தனது மனதில் யாத்தபின், எவ்வாறு உலகிற்குத் தருவது என்று சிந்திக்கும் பொழுது பிரமதேவன் தோன்றி விநாயகரைப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு கூறி மறைந்தார். வியாசரும் விநாயகரைத் தியானிக்க விநாயகர் தோன்றினார். கணநாதரே! பாரதத்தை நான் சொல்லச் சொல்ல நீர் எழுத வேண்டும் என்று வேண்டினார். விநாயகரும் அதற்கு இசைந்து, "வியாசரே! எழுதும் பொழுது எனது எழுது கோல் நிற்காது . அதற்கேற்ப வேகமாகச் சொல்லிக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்” என்றார்.
இந்தக் கடுமையான நிபந்தனையை ஏற்றுக் கொண்ட வியாசரும் "பெருமானே! நீர் பாடலின் பொருளை அறிந்து
எழுத வேண்டும்” என்று எதிர் நிபந்தனையிட்டார். கணபதியும்

56
இசைந்தார். பாரதம் ஆரம்பமாகியது. ஆங்காங்கு பொருள் விளங்காத முடிச்சுக்களை வியாசர் அமைக்க, விநாயகர் யோசிக்க, அந்தக் காலத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு நூறு, நூறு பாடல்களை மனத்தில் கவனம் செய்தார். மேருவையே ஏடாக்கி , தனது கோட்டையே எழுத்தானியாக்கி விநாயகர் பாரதத்தை எழுதினார் என்று கூறுவர்.
அக்காலத்தில் அச்சுமுறை கிடையாது. ஞாபக சக்தியே நூல்கள் பரவ ஆதாரமாக இருந்தது. வியாசர் தமது பாரதத்தை முதன் முதலாக சுகருக்குக் கூறினார். பின்பு தன் சீடர்கள் பலருக்கும் கூறிவைத்தார்.
தேவர்களுக்குப் பாரதம் சொன்னவர் நாரதர். கந்தர்வர்களுக்கும், இராக்ஷசர்களுக்கும், யக்ஷர்களுக்கும் கூறியவர் சுகர். மனிதர்களுக்குச் சொன்னவர் வியாசருடைய தலைமைச் சீடரும், தரும சீலரும், அறிஞருமான வைசம்பாயனர். பரீட்கூழித்து மன்னன் மகன் ஜனமேஜனன் நடத்திய யாகத்தில் மன்னனது வேண்டுகோளுக்கு இணங்க வைசம்பாயனர் பாரதத்தைக் கூறினார். வைசம்பாயனர் கூறிய பாரதத்தை
சூதமுனிவர் நைமிசாரண்ய முனிவர்களுக்குக் கூறினார்.
இந்த வியாசர் வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் இருபத் தெட்டாவது துவாபரயுகத்தில் இருந்தவர். இவ்வகையாக அந்தந்த மன்வந்திரங்களில் 28 வியாசர்கள் இருந்தனர். முதல் துவாபர யுகத்தில் சுவாயம்புமனு வியாசர். 2ஆவதில் மாசாமதி 3 இல் வசன் 4 இல் அந்தணன். 5 இல் சூரியன் 6இல் வசிட்டன், 7இல் இந்திரன், 8 இல் வசிட்டன், 9இல் அச்சுதன், 10 இல் திரிதாமன், 1இல் இடபன், 12இல் சுததேசன், 13இல் தருமன், 14இல் தரக்கு, 15இல் திரியாருணி, 16இல் தனஞ்சயன், 7இல் கேமகன், 18இல் ருதுஞ்சயன் 19இல் பரத்துவாசன், 20இல் கெளதமன், 21இல் விவச்சுவான், 22இல் குகூrமாயணன், 23இல் திரணவிந்து 24இல் வான்மீகி, 25இல் சத்தி, 26இல் பராசரன், 27ஆவதில் சாதுக்கன்னன் 28ஆவது துவாபரயுகத்தில் வியாதர் வியாசராகவும் விளங்கினர்.
இதோபோல 28 கலியுகங்களிலும் வியாசகர்கள் வருமாறு: முதல் கலியுகத்தில் சுரதன், 2இல் தமனன், 3இல் சுகோத்திரன், 4இல் கங்கணன், 5இல் உலோகாகி, 6இல் யோகி,7இல் இந்திரன், 8இல் வசகிடவ்யன், 9இல் திதிவாகன், 10இல் விடபன், 1இல் பிருகு, 12இல் உக்கிரபதன், 13இல் அத்திரி, 14இல் வாலி, 15இல் கோதமன், 16இல் கிரீடன், 17இல் கோகன்னன், 18இல் காவாசரன், 19இல் சிசுண்டி, 20இல் சடாமலியன், 21இல் அட்டகாசன், 22இல் தாருகன் 23இல் இலாங்கலி , 24இல் சுவேதன், 25இல் சூலி, 26இல் திண்டாமுண்டி,27இல் சயிட்டுணு, 28ஆவது கலியுகத்தில் சோமதன்மன் வியாசர். இவர்கள் வியாசகர்களாய் இருந்து வேதம் முதலியவைகளை மாணவர்களுக்கு உபதேசிப்பர். ஒவ்வொருவருக்கும் நால்வர் மாணாக்கர். இவர்கள் சிரஞ்சீவிகள்.

Page 83
பராசரமுனிவருடைய புதல்வராகிய வேத வியாசர் வேதங்கள் நான்கையும் சுமந்துவிற்கும், ஜைமினிக்கும், பைலருக்கும், சுகருக்கும், வைசம்பாயனருக்கும் உபதேசித்தார்.
பராசரமுனிவர் ஒருசமயம் யமுனை ஆற்றைக் கடக்கச் செல்கையில் செம்படவப் பெண்ணான மச்சகந்தியைக் கண்டு அவள் மீது வீசும் புலால் மணத்தைப் போக்கி ஒரு யோசனை தூரம் மணம் வீசும் பரிமளகந்தியாக்கி, ஒரு தீவில் அவளைக் கூடி , வியாசரைப் பெற்றார். அதனால் வியாசருக்குக் கிருஷ்ண வையம்பாயனர் என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.
4. அனுமான்
திரேதாயுகத்தில் வாழ்ந்த சிவபக்தன் ஒருவன் நீண்டநாள் மகப்பேறு இல்லாமையால் சிவனைக் குறித்துக் கடுந்தவம் இயற்றினான். அதன் பேறாக புஞ்சிதங்தலை என்னும் அப்சரஸ் ஒரு பெண் மகவாகப் பிறந்தாள். அவளுக்கு அஞ்சனையென்று பெயரிட்டு வளர்த்து வந்தான். அவள் பருவ வயதுற்றதும், கேசரி என்ற வாணர வீரன் ஒருவனைக் காதலித்து மணந்தாள். நீண்டநாட்கள் அவர்களுக்கும் மகப்பேறில்லை. அதனால் குறத்தியிடம் குறி கேட்டாள். தருமதேவதையே குறத்தியாக வந்து திருவேங்கட மலைக்குச் சென்று தவம் செய்தால் குலம் விளங்கக் குமரன் பிறப்பான் என்று குறி கூறினாள்.
அவ்வண்ணமே அஞ்சனாதேவி திருவேங்கட மலைக்குச் சென்று ஆகாய கங்கையில் நீராடிக் கடுந்தவம் இருந்தாள். உண்ணாமல் உறங்காமல் தேவி நோற்கும் கடுந்தவத்தைக் கண்டு வாயுதேவன் மனம் இரங்கி ஒவ்வொருநாளும் கனி ஒன்றை அவள் கரத்தில் விழச் செய்தான். அதனை பகவத் பிரசாதமாகக் கருதி அஞ்சனை உண்டு வந்தாள்.
ஒருநாள் சிவபெருமானும், பார்வதியும் மந்திகளாக உருமாறி மலர்களையும், கணிகளையும் பறித்து விளையாடினர். அப்பொழுது ஈசனின் அழகு ஒர் கனியாக வெளிப்பட்டது. அக்கனியை வாயுதேவன் அஞ்சனாதேவியிடம் சேர்ப்பிக்க அவள் அதனை உண்டதால்- ருத்த அம்சமாகவும் வாயு பகவான் அம்சமாகவும் அவதரித்தவனே அஞ்சனையின் மைந்தனான ஆஞ்சனேயன் ஆஞ்சனேயன் பிறந்து வளர்கையில் சிவந்த கனியென்று சூரியனைப் பறிக்க சூரியமண்டலத்திற்குத் தாவினான். அப்பொழுது இந்திரன் தனது வச்சிராயுதத்தால் அடிக்கத் தாடை முறிந்தது. ஹனு என்றால் தாடை தடை சிதைவுற்றதால் ஹனுமான் என்ற பெயர் வழங்கலாயிற்று.
சூரியனின் இல்லத்திற்கு முன்னே சென்று நவ வியாகரணங்களையும் கற்றவர். அனுமன் வாயுவின் அம்சமான பீமனின் சகோதரர்.
குருக்ஷேத்திரப் போரில் அர்ச்சுனனின் இரதத்தில் கொடியாக இருந்தவர்.

சிறு குழந்தையாக இருந்த பொழுது குறும்புகள் செய்து வனத்தில் இருந்த முனிவர்களுக்குத் துன்பம் தந்ததால், இராமனைச் சந்திக்குமளவும் 'உன்பலம் உனக்குத் தெரியாதிருப்பதாக என்ற சாபம் பெற்றவன்.
சுக்கிரீவனுக்கு நண்பனாகவும் , அமைச்சனாகவும் இருந்து வனவாச காலத்தில் இராம இலக்குவனைச் சந்தித்து அவர்களுக்கு அடிமையானவர்.
ஜானகியைத் தேடச் சென்ற காலத்து பாலைநிலத்தின்
வழியாகச் செல்ல அந்த வெம்மைக்கு ஆற்றாது சாம்பனுடன் ஒரு பாலத்தில் புகுந்து வழிதெரியாமல் திகைக்கையில் மற்றை வானர வீரர்களைத் தனது வாலைப் பிடித்துக் கொள்ளுமாறு கூறி, சுயம் பிரபையைக் கண்டு அவளது சாபத்தைப் போக்கி, சுவர்க்கத்தில் செலுத்திவிட்டு, சம்பாதியால் வழிமறித்து மகேந்திர மலையேறி கடல் தாவி வழிமறித்த மைந்நாகமலையை வெற்றி கொண்டு, அங்காரதாரை, சாயாக் கிரகி என்ற அரக்கியர்களைக் கொன்று, இலங்கையிலுள்ள பவளமலையில் குதித்து இலங்கனியை அடைந்து அவளால் உளவறிந்து, சீதையைத் தேடுகையில் கும்பகர்ணன் மாளிகையை அடைந்து அவன் உறங்குகையில் வெளிப்படும் சுவாசக் காற்றினால் அலைப்புண்டு, அசோகவனத்தில் சீதாதேவியைக் கண்டு பணிந்து இராமபிரானின் கணையாழியைத் தந்து தன் குறுகிய உருவத்தை விடுத்து விஸ்வரூபம் காட்டி அன்னையைத் தேற்றினான். ஜானகி தேவியும் அநுமனை
பாழிய பனைத் தோள் வீர துணிவிலேன் பரிவு தீர்த்த
வாழிய வள்ளலே யான் மறுவிலா மனத்தேன் எள்ளில்
ஊழியோர் பகலா ஒதும் ஆண்டெலாம் உலகம் ஏழும்
ஏழும் வீவுற்ற ஞான்றும் இன்றென இருத்தி என்று வாழ்த்தியதால் சிரஞ்சீவித் தன்மையைப் பெற்று, அன்னையிடம் சூடாமணியைப் பெற்றுக் கொண்டு அசோக வனத்தை அழித்து சம்புமாலி, பஞ்சசேநாபதிகள், அசஷகுமாரன். இவர்களைக் கொன்று இந்திரசித்தனின் பிரம்மாஸ்திரத்தில் கட்டுண்டு இராவணன் அவையில் தனது வாலையே சிம்மாசனமாக்கி அவனைவிட உயர் இடத்தில் இருந்து கொண்டு இராவணனிடம் பேச, தசமுகன் கோபித்து அனுமன் வாலுக்குத் தீயிடுவிக்க என அந்தத் தீயையே கொண்டு இலங்கையை எரியூட்டி மீண்டு, இராமரை வணங்கி நிகழ்ந்ததைச் சொன்னான்.
சேதுபந்தனம் செய்து இலங்கைக்கு இராமருடன் யுத்தத்தில்
சென்று அரும்பெரும் செயல்களைச் செய்தவர் அனுமன்.
ប្រថ្វាស័ក្ត រ៉ែ (UTិ ព្រោយបង់ ស្វ៊ីតាលី ឆ្នាំ மூர்ச்சையடைந்த இளைய பெருமானை தாய்க்குரங்கு குட்டியைத் தூக்கிச் செல்வது போல் சென்று காத்தவர் அனுமான். இராமருக்கு வாகனமாகவும் விளக்கியவர். சஞ்சீவிமலையைக் கொண்டுவந்து இலக்குவனை இறப்பிலிருந்து காத்தவர். மாயா சீதையைக் கண்டு புலம்பிய இராமருக்கு உண்மையைப்
இந்துக் issa Faċċesaffariji

Page 84
புலப்படுத்தியவர். விபீஷணனுடன் சென்று சீதாபிராட்டியை இராமனிடம் சேர்த்தவர். பரதனுக்கு றுநீ இராகவனின் வரலாறு அறிவித்து தீயில் புகாவண்ணம் செய்து இராமனால் சிரஞ்சீவி என வாழ்த்தப் பெற்றவர். பஞ்சபூதங்களால் அழியாதவர். பெண் இன்பம் இல்லாத நைஷ்டிகப் பிரம்மச்சாரி. இராவணனைக் கொன்ற பிரம்மஹத்தி தோஷம் தீர இராமேஸ்வரத்தில் பூஜை செய்வதற்காக காசியிலிருந்து இலிங்கத்தைக் கொணர்ந்து இராமருக்கு அளித்தவர். கால நேமியை வதைத்தவர். மயில்ராவணனைக் கொன்றவர். சதகண்டன் உதிரத்திற் பிறந்த சதகண்டர்களை வதைக்க குரங்கு, நரசிம்மம், கருடன், வராகம், குதிரை ஆகியவற்றின் உருவைத் தாங்கி பஞ்சமுக ஆஞ்சநேயராக உருக்கொண்டவர். இராமரது பணி முடித்து கதலி வனத்தில் தவம் புரிந்தவர். உருக்குமணியைச் சீதையாகவும், கண்ணபிரானை இராமனாகவும் கண்டு சத்யபாமையின் கர்வத்தை அடக்கியவர். பாரிஜாத மலரிற்காக குபேரனது வனத்திற்கு பீமன் சென்ற பொழுது தனது வாலைத் தூக்குமாறு கூற இயலாமையினால் பீமன் வேதனையுறத் தான் பீமனது தமையன் மாருதி எனக் கூறி பீமனை மகிழ்வித்தவர்.
மாருதி, அஞ்சனை புதல்வன், வாயு புத்திரன், வாணர வீரன், ஆஞ்சநேயன், கேசரி புத்திரன் - எனப் பல திருநாமங்களைத் தாங்கிய பெருவீரன்.
5. விபீஷணன்
விச்ரவசுவிற்கு கேசசியிடம் பிறந்தவன். இராவணனுக்கும் கும்பகர்ணனிற்கும் இளையோன். பிரமனை நோக்கித் தவம் புரிந்து தரும சிந்தை நீங்காதிருக்க வரம் பெற்றவன். புலத்திய மரபினன்.
சீதையைக் கவர்ந்தது தவறு என்று இராவணனுக்குப் பலமுறை கூறியும், தூது வந்த அனுமனைக் கொல்லல் அறமற்ற செயல் என்றும் தசமுகனுக்கு இடித்துக் கூவும் அறவழி நின்றவன். இராம, இராவண யுத்தத்தில் அறம் துறந்த தமையனிடமிருந்து விலகி இராமபிரானைச் சரணாகதி அடைந்த தூயவன். பிரம்மாஸ்திரத்தில் மூர்ச்சையடைந்த இராம, இலக்குவணனின் நிலைகண்டு துயருற்று சாம்புவந்தனிடம் சென்று யோசித்து மருந்து மலையை அனுமனைக் கொண்டு வரச்செய்தவன். மாயா சீதையைக் கண்டு துயருற்ற இராகவனுக்கு இராவணனின் மாயச் செய்கை இதுவென்று கூறியவன். இந்திரசித்தனின் தேரினைக் கதையால் அடித்து நொருக்கியவர். இராவணனுக்கு நீர்க்கடன் செய்து இலக்குமணரால் இலங்காதிபதியாகப் பட்டம் சூட்டப் பெற்றவன். சீதைபிராட்டியை அலங்கரிப்பித்து புஷ்பக விமானத்தில் ஏற்றி இராகவனிடம் சேர்ப்பித்தவர். இராமபிரானுடன் அயோத்தி சென்று மீளுகையில் விஷ்ணு மூர்த்தியின் விக்கிரகத்தையும், விமானத்தையும் பெற்று இலங்கை மீளும் பொழுது, பூஜைகாலமாகியதால் திருவரங்கத்தில் வைத்து பூஜை செய்துவிட்டு எடுக்க வராததால் மனம் தளர்ந்து பெருமான் கட்டளைப்படி ஆண்டிற்கொருமுறை
இந்துக் B6F5flagså

திருவரங்கம் சென்று திரிசனம் புரிந்து வருகிறார். இவருடைய மகளே அசோகவனத்தில் சீதாதேவிக்கு உற்ற தோழியாக விளங்கிய திரிசடை
6. கிருபாசாரியன்
இவர் கெளதமரின் வம்சத்தில் ஏகாதச ருத்ரர் அம்சத்தில் பிறந்தவர். சதாநந்தருக்கும், அரம்பைக்கும் பிறந்தவர் என்றும், சாத்து வந்த மகரிஷியின் புதல்வன் என்றும், சிரத்துவானின் புத்திரனென்றும் கூறுவர். தாய் சத்யத்திருதி என்பர். இவரையும் இவரது தங்கை கிருபியையும் சந்தனு மன்னன் வளர்த்து வந்தான்.
கெளரவர்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் ஆசான். குருஷேத்திர யுத்த முடிவில் எவ்வளவு எடுத்துக் கூறியும் கேளாத அசுவத்தாமனுக்குத் துணையாகச் சென்று பாஞ்சாலர்களையும், உபபாண்டவர்களையும் வெட்டிக் கொன்றவர்.
7. பரசுராமர்
பிருகு வம்சத்தில் பிறந்த ஜமதக்னி முனிவருக்கு இரேணுகையிடம் பிறந்தவர். விஷ்ணுவின் அம்சம். கூடித்திரியர்களின் அழிவு வேண்டி சிவபெருமானை நோக்கித் தவமிருக்கப் புலையர் உருவில் சிவபெருமான் வர அவருடன் பரசுராமர் மோத, புலையர் அவரை வருத்தினார். வருந்திய ஜமதக்னி புதல்வனுக்குத் தன் உண்மை உருவைக் காட்டி பரசு ஒன்றையும் வழங்கி பரசுராமராக விளங்க சிவன் அருள் புரிந்தார்.
மிதிலையில் சீதையை மணம் முடித்து அயோத்தி மீளும் இராமபிரானைத் தடுத்து நிறுத்தி, “ஜனகனிடம் இருந்தது ஒடிந்த வில் - இதோ என்னிடம் இருப்பது விஷ்ணு தனுசு. இதனை முறித்து விட்டுச் செல் ” என்று ஆணவமிகுதியால் கூற இராமபிரானும் வில்லுக்கு இலக்கு எது? என்று கேட்கத் தனது தவத்தையே இலக்காக்கி இழந்தவர்.
கர்ணனுக்கு அரிய பல வில் வித்தைகளைக் கற்பித்து. அவன் அந்தணனில்லை, கூடித்திரியன் என்று அறிந்து கோபம் கொண்டு, தக்க சமயத்தில் வில்வித்தை பயன்படாதொழியட்டும் என்று கர்ணனுக்குச் சாபம் கொடுத்தவர்.
காசிராஜனின் பெண் அம்பையின் பொருட்டு பீஷ்மரிடம் போரிட்டுத் தோற்றவர்.
தந்தையின் சொற்படி தாயாகிய இரேணுகையைக் கொன்று, தந்தையை வணங்க, ஜமதக்னி முனிவரும் “மைந்தனே! வேண்டும் வரத்தைக் கேள்’ என்று கூற, சகோதரர்கள் தபோதனர்களாகவும், தாய் கற்புக் கெடாது உயிர்பெறவும் வரம் வேண்டிப் பெற்றார்.
கார்த்த வீரியனின் புதல்வர்கள் ஜமதக்னி முனிவரைக் கொன்று, எதிர்த்த இரேணுகையையும் 21 முறை அடிக்க, தன் புதல்வனான பரசுராமன் வரும் வரையில் உயிர்தாங்கி 21முறை

Page 85
தனது மார்பில் அறைந்து கொண்டு, உயிர் நீத்தார். அதனால் 21
கூடித்திரியத் தலைமுறையை அழித்து சமந்த பஞ்சகம்'என்ற ஐந்து இரத்த மடுக்களை உண்டாக்கினார்.
பரசுராமர் கூடித்திரியர்களை வென்று பெற்ற பூமியை காசிபருக்குத் தானம் செய்தார். தானம் செய்த பூமியில் பரசுராமர் இருக்கக் கூடாதென்று காசியர் கூற தென்கரை நோக்கிச் சென்று சமுத்திரத்தில் தனது பரசு என்னும் ஆயுதத்தை எறிய அங்கு ஒரு பூமி உண்டாயிற்று. அந்த இடத்திற்கு பரசுராம பூமி என்று பெயரிடப்பட்டது. தற்காலத்தில் கேரளநாடு என்ற பெயருடன் விளங்குகின்றது.
கார்த்த வீரியனைக் கொன்றதால் தந்தை சொற்படி ஒரு ஆண்டு தீர்த்த யாத்திரை சென்றவர். கோபம் மிக்கவர். இனிவரப் போகும் மன்வந்தரத்தில் சப்தரிஷிகளில் ஒருவராகப் போகிறவர்.
(6). 6061.
சிரார்த்தம்
ஒருவன் இறந்தால் அவனுடைய புத்திரன் தந்தை பட்ட கடன்களைத் தீர்த்து, அவனுடைய பூர்த்தியாகாத ஆசைகளைப் பூர்த்தி செய்து, தன்னுடைய நன்றியை வெளிப்படுத்த வேண்டும். தர்ம சாஸ்த்திரங்களில் விதித்துள்ளபடி அந்திமக் கிரியை களையும் பின் தொடர்ந்து பித்ரு பூஜைகயையும், சிரார்த்தம், தர்ப்பணம் முதலிய முறைகளில் தவறாமல் செய்து வர வேண்டும். சிரத்தையுடன் செய்வதுதான் சிரார்த்தம்.
அச்ரத்யா ஹரதம் தத்தம் தபஸ்தப்தம் க்ருதஞ்சயத் அஸ்தித்யுச்யதே பார்த்த நசதத் ப்ரேத்ய நோ இஹ
சிரத்தையில்லாமல் செய்யப்பட்ட தவமும் அனுஷ்டிக்கப் பட்ட கருமமும் எதுவோ அது அஸத் என்று கூறப்படுகின்றது. அது வேறெங்கு சென்றும் பயன்படாது. இவ்வுலகிலும் பயன்படாது (கீதை 17-28).
நலம் செய்யும் சிரார்த்தம், தர்ப்பணம் முதலிய பித்ருகாரியங்கள் எவரை உத்தேசித்துச் செய்கிறோமோ அவர் பிதிர் உலகத்தில் இருக்கலாம். அல்லது தேவ உலகத்தில் இருக்கலாம். ஏன் மனித உலகில் நமது வீட்டிலேயே கூட மீண்டும் பிறந்திருக்கலாம். அல்லது வேறு எந்தத் தாழ்ந்த நிலையிலும் இருக்கலாம். அது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் உயர்ந்த நிலையில் இருந்தால் நம்மைக் காத்து ஆசி வழங்குவார். தாழ்ந்த நிலையில் இருந்தால் நம்முடைய பூஜைகளும், பிரார்த்தனைகளும் அவர் கடைத்தேற உதவி புரியும் என்பது சாத்திரங்களின் துணிபு. இல்லறத்தோனின் ஐந்து கடமைகளுள் தென் புலத்தாராகிய பிதிரர்களுக்குரிய காரியங்களைச் செய்வதும் ஒன்று.
தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு ஜம்புலத்தா றோம்பல் தலை, (குறள் 43)
5

பரஉலகம், பித்ருஉலகம் என்பவற்றில் பிதிர்கள் வசிக்கின்றனர். அவர்கள் வஸாருத்திரர், ஆதித்யர் என்ற பிரிவில் அடங்குவர். உடல் அழிந்தாலும், பிரேத நிலையில் சில காலம் இருந்து, சந்ததிகள் செய்யும் நற்கருமங்களின் பயனாகப் பிரேத நிலை நீங்கியவராய் பிதிர் உலகத்தில் பிதிரர்கள், வஸாருத்திரர், ஆதித்யர் என்ற மூன்று பிரிவுகளில் இடம் பெறுவர். முறைப்படி நாம் செய்யும் கர்மாக்களினால் எளிதில் மகிழ்ந்து நமக்கு அணுக்கிரகம் செய்வார்கள்.
நேரிடைச் சந்ததியினரான பிள்ளை, பேரன், சகோதரன் முதலானோரும், அதே கோத்திரத்தில் பிறந்து ஏழு தலை முறைக்குட் பட்ட ஞாதிகளும், கோத்திரம் மாறிய பெண் மூலமான சந்ததியினரும் சிரார்த்தம் செய்யலாம்.
சிரார்த்தத்தை மூன்றாகப் பிரிக்கலாம். அவை நித்தியம், நைமித்திகம், காமியம் எனப்படும்.
நித்தியம்:- அமாவாசையில் செய்கின்ற தர்ச சிரார்த்தம், மஹாளய பசுஷத்தில் செய்கின்ற சிரார்த்தம், ஆப்திக, பிரத்யாப்திக சிரார்த்தம், தினமும் செய்கின்ற பிரம்மயக்ஞ தேவர்ஷி பித்ருதர்ப்பன அங்கமான பித்ருயக்ஞம் முதலியன.
நைமித்திகம்- மாதப்பிறப்பு. கிரஹணம் முதலிய புண்ணிய காலங்களிலே செய்கின்ற தர்ப்பணம், விவாகம் முதலிய சுப காரியங்கள் நிகழும் பொழுது செய்கின்ற நாந்தீமுக பித்ரு சிரார்த்தம் இறந்த 11 நாட்களுக்குள் செய்கின்ற நக்ன-நவரகோத்தர விருத்தி - ரகோத்திஷ்ட சிரார்த்தங்கள், ஸ்பிண் டீகரணத்தன்று செய்கின்ற ரகோத்தரம்-பார்வன சிரார்த்தம், ஊனமாசி கானு மாசிகங்கள்-ஸோத கும்பம் முதலியன.
காமிகம்:- மன்வாதி-யுகாதி, கங்கை, யமுனை போன்ற புண்ணிய தீர்த்தக் கரையில் செய்யப்படுகின்ற சிரார்த்தங்கள்.
சிரார்த்தங்களைச் செய்வதால் ஏற்படும் நலன்கள் பலவுண்டு. எப்பொழுதும் நம்மை வாழ்த்துகின்ற பிதிர்களுடன் அவர்களுக்குத் துணை வருகின்ற விச்வே தேவர்கள் என்ற தேவப் பிரிவினர் கர்மாக்களைக் காப்பாற்றி பலன் தரும் மஹாவிஷ்ணு, ஹோமம் முதலியவற்றில் பாகம் பெறுகின்ற அக்கினி முதலிய தேவர்கள், பிராம்மண போஜனம் எங்கு நடந்தாலும் திருப்தி அடைகின்ற சுவர்க்கவாசிகளான தேவர்கள், பிண்டதானத்திலும், விகிரானத்தாலும் வேறு வழியில் திருப்தியைப் பெற வாய்ப்பில்லாத நரகவாசிகளும், பிதிர் உலகம் அடைய இயலாத நிலையில் உள்ளவரும், அன்னதானத்தால் நம் உற்றார் உறவினர், காக்கைக்குப் பிண்டம் அளிப்பதால் நாம் அறிந்திராத பித்ருக்கள் திருப்தி அடைகின்றனர்.
சிரார்த்தம் செய்யாமல் விட்டவர்கள் நன்றி மறந்தவர்கள். பிதிர் சாபத்தினால் செல்வத்தையும், சிறப்புக்களையும்
இந்துக் ចំ២៤៥ថ្ងៃច័យ

Page 86
இழப்பதுடன் அவர்களது சந்ததியினரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகின்றனர்.
ஆப்திக-பிரத்யாப்திக சிரார்த்தங்கள்:- ஒருவர் இறந்த முதல் ஆண்டின் இறுதியில் அவர் இறந்த மாதம், திதி, பகூrம் கூடிய தினத்தில் செய்வது ஆப்திக சிரார்த்தம். இரண்டாவது ஆண்டு முதல் ஒவ்வொரு ஆண்டிலும் நிகழ்த்தப் படுவது பிரத்யாப்திக சிரார்த்தம் ஆகும்.
சிரார்த்த தேவதைகள்:- அஷ்ட வசுக்கள், ஏகாதச உருத்திரர், துவாதச ஆதித்யர், இவர்களது வடிவில் பிதாவின் சிரார்த்தமானால் பிதா, பிதாமஹர், பிரபிதாமஹர் என்ற மூன்று பூர்வ புருஷர்கள் பங்கு பெறுகின்றனர். மாதாவின் சிரார்த்தமானால் மாதா, பிதாமஹ9, பிதுர் பிரபிதாமஹறி இம்மூவர் வரிக்கப் பெறுகின்றனர்.
விச்வேதேவர் என்பது தேவர் கூட்டம். இவர்கள் பன்னிருவர். இவர்கள் ஆப்திக, பிரத்யாப்திக சிரார்த்தங்களில் புரூரவர், ஆர்த்ரவர் என்ற இருவர் பிதுர்க்களுக்குத் துணை வருகின்றனர். நாந்திமுத சிரார்த்தத்தில் ஸத்யர், வஸ9 என்ற இருவரும், மஹாளய சிரார்த்தத்தில் காலர், காமர் (காமுகர்) என்ற இருவரும் ஸன்யாஸாங்க சிரார்த்தத்தில் ஸாது, குரு என்ற இருவரும் யாகத்தில் க்ரது, தக்ஷர் இருவரும் விச்வேதேவர்கள்.
சிரார்த்தத்தை பூர்ணபலன் தரவல்லதாகச் செய்பவரும், சிரார்த்தத்திற்கு இடையூறு வராமற் செய்பவரும் சிரார்த்த இரக்ஷகரான மஹாவிஷ்ணு.
பித்ருக்கள் விச்வேதேவர், மஹாவிஷ்ணு என்ற மூவரின் ஸ்தானத்தில் மூன்று பிராம்மணர்களை முன்னதாகவே வரித்து அவர்களை நியமத்துடன் இருக்கச் செய்வது முக்கியமானது. சிலரது குலாசாரத்தின்படி விஷ்ணுவின் இடத்தில் சாளக்ராமச் சிலை வைத்து விஷ்ணுவாக ஆவாகனம் செய்து இலைபோட்டுப் பரிமாறி தத்தம் செய்து விடுவர்.
சிரார்த்த நேரம்:- பகலை 5 பாகமாகவும், ஒரு பாகத்திற்கு 6 நாழிகை (2 மணி 24 நிமிஷம்) முதற்பகுதி பிராதக் காலம் (6 மணி 8-24வரை) (சூரியோதயம் 6 மணி என்கிற கணக்கில் உதயநேரம் மாறுவதற்கேற்ப நேரம் வேறுபடும்) இரண்டாம் பகுதி ஸங்கவ காலம் (முற்பகல் 8.25 முதல் 10.48 வரை). மூன்றாம் பகுதி மத்யாந்நிஹ காலம் (நடுப்பகல் 10.49 முதல் 112 வரை). நான்காம் பகுதி அபராவர்ண காலம் (பிற்பகல் 113 முதல் 338 வரை). ஐந்தாம் aTTT MmmmmmTTTTT TY mmmm SSmm TmT 0S00 TmTT 0S0000 mOmYSS நடுப்பகல் முதல் 2 நாழிகை (10.49 முதல் 136 வரை). கந்தர்வ காலம் இரண்டாவது 2 நாழிகை (1137 முதல் 12.24 வரை). குரப காலம் இக்காலமே சிரார்த்தம், தர்ப்பணம் முதலியவற்றிற்கு
哥蚤
リー
இந்துக்கலைக்களஞ்சி:ம்

சிரார்த்த திதி:- சிரார்த்தம் யாரைக் குறித்துச் செய்யப்படுகின்றதோ அவர் இறந்த மாதம்-பகூடிம்-திதியில் சிரார்த்தம் வரும். திதி இரு நாட்கள் இருந்தால் பிற்பகலில் திதி அதிக நேரம் உள்ளதே ஏற்றது. இருதினங்களிலும் சமமாக இருந்தால் முதல் நாளே ஏற்றது. ஒரு மாதத்தில் இரு திதிகள் வந்தால் பிந்திய திதியே உகந்தது. அதில் மாதப்பிறப்பு கலந்தால் முந்திய திதியே ஏற்றது. இரு திதிகளிலும் ஸங்கிரமண தோஷம் இருந்தால் பிந்திய திதியில் செய்ய வேண்டும். ஒரே திதியாக இருந்தால் ஸங்கிரமன தோஷம் இருந்தாலும் செய்யலாம். ஒரு மாதத்தில் திதியே இல்லையானால் முன் மாதத்தின் திதியில் செய்ய வேண்டும்.
திதி மறந்து விட்டால் கிருஷ்ண பகூடித்து அஷ்டமி, ஏகாதசி, அமாவாசை இவற்றுள் ஒன்றில் செய்யலாம். உரிய திதியில் செய்யமுடியாமல் தடையேற்பட்டால் அன்று உபவாசமிருந்து மறுநாள் செய்யலாம். தீட்டு இருந்தால் தீட்டுப் போகும் நாளிற்
செய்யலாம்.
சிரார்த்தத்தில் வரிக்கப்படுபவர்- இருவரையோ, மூவரையோ குலவழக்கப்படி வரிக்கலாம். வயதில் மூத்தவரை விச்வே தேவராகவும், இளையவரை பிதிர் ஸ்தானத்திலும் வைக்க வேண்டும். இருவரும் சகோதரராகவோ, தந்தையும் மகனுமாகவோ இருக்கக் கூடாது. வேதமறியாதவர், நோயாளி, மாதவிலக்கான பெண்ணின் கணவன், மனைவி, புத்திரன் இல்லாதவர். (மனைவி இல்லாவிட்டாலும் புத்திரன் இருந்தால் வரிக்கலாம்) முன் மூன்று நாட்களுக்குள் சிரார்த்தத்தில் பங்கேற்றவர்கள், மூன்று மாதத்திற்கு மேற்பட்ட கர்ப்பிணியின் கணவர், தன் பெற்றோர் இறந்து ஒரு ஆண்டு முடியாதவர்கள், மறுநாள் சிரார்த்தம் செய்ய இருப்பவர் அன்று காலை வபனம் செய்து கொண்டவர், குஷ்டம், சொத்தை நகம், சொத்தைப்பல் உள்ளவர்கள், ஒரே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் வரிக்கக் கூடாதவர்கள். நல்ல வேதவித்து, யோகி, ஞானி, ஸாமவேதி, தெளவதித்திரன் இவர்கள் வரிக்கச் சிறந்தவர்கள். ஒரு கிருஹஸ்தர் மட்டும் கிடைத்தால் ஒரு பிரம்மசாரியை வரித்து விஸ்வே தேவராகவும், கிருஹஸ்தரை பிதிர் ஸ்தானத்திலும் அமர்த்தலாம். தகுந்தவர் கிடைக்காவிடில் மாதாமஹர், மாதுலர், மருமான், மாமனாரி, குரு, மாப்பிள்ளை, கோத்திரமில்லாத உறவினர் இவர்களை வரிக்கலாம்.
கர்த்தாவின் நியமம்:- கர்த்தா சிரார்த்த மாதம் முழுவதும் நியமமாக இருக்க வேண்டும். அல்லது சிரார்த்த பகூடித்திலாவது அதுவும் இயலாவிடில் 5 நாட்கள் அல்லது குறைந்தது 3 நாட்களாவது நியமத்துடன் இருத்தல் மிக அவசியம். பிறர் வீட்டில் உணவு கொள்ளக் கூடாது. (குரு-மாமன்-மாமனார்சகோதரர் வீட்டில் உண்ணலாம்.) வபனம், எண்ணெய் தேய்த்துக் குளித்தல், மனைவியுடன் உறவு கூடாது. சிலர் தூய்மை பெறுவதற்காக கூஷ்மாண்ட ஹோமம் செய்வர். இதில் தூய்மையை நிலைநிறுத்தும் மந்திரங்கள் உண்டு. ஒளபாசனம் தடைபட்டிருந்தால் சிரார்த்தத்திற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்

Page 87
தொடங்கி காலை, மாலை செய்ய வேண்டும். ஒளபாசனாக் கினியிலே தான் சிரார்த்த ஹோமம் நடக்கின்றது.
பிரம்மசாரி கர்த்தாவாக இருந்தால் ஸ்மிதாதானம் செய்யலாம். மூன்று நாட்களிலும் அந்த அக்கினி அணையாத படி பாதுகாக்க வேண்டும். இயலாதவர்கள் முதல் நாளும் தொடங்கலாம்.
சிரார்த்தத்திற்கு வரிக்கப்பட்டவர்களை தெய்வமாகக் கருத வேண்டும். அவமதிக்கவோ, ஏளனம் செய்யவோ, கோபிக்கவோ, உத்தரவிடவோ கூடாது. அவசரம் கூடாது. அன்று காலையில் நனைத்து உலர்த்திய ஆடைகளை அணிய வேண்டும். அன்று தானம் வாங்குவதோ தானம் செய்வதோ கூடாது. வேத அத்யயனம், அத்யாபனம் இரண்டுமே செய்யக் கூடாது.
ܢܠ
வரிக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் கர்த்தாவிற்குரிய நியமங்கள்
உண்டு.
சிரார்த்தத்திற்கு ஏற்ற பொருட்கள்:- தோல் நீக்கப் பெற்ற உளுந்து, கோதுமை, எள், நெய், பசும்பால், தயிர், மோக கங்கா ஜலம், தேன், வெள்ளிப் பாத்திரம் மிகவும் ஏற்றவை. சொந்த வீட்டிலோ, அல்லது வாடகை வீட்டிலோ செய்யலாம். பிறர் இடத்தில் செய்யக் கூடாது. பயறு, பாகற்காய், பலாக்காய், மாங்காய், பழுப்புச் சர்க்கரை, வெல்லம், உப்பு, கருணைக் கிழங்கு, சேப்பங்கிழங்கு, இஞ்சி, சீரகம், அவரைக் காய், ஏலக்காய், பிரண்டை, தூதுவளை, சர்க்கரை வள்ளிக் கிழங்கு, விளாம்பழம், மின்னக்கீரை, திப்பிலி, சுக்கு, பச்சைக் கற்பூரம், குங்குமப்பூ, வெள்ளரி - இவை சிறப்பானவை. தேங்காய், கடுகு, காயம், Lਲੰ6 மிளகாய்,எலுமிச்சம்பழம், நல்லெண்ணெய், தேங்காயெண்ணெய், எருமைத் தயிர், எருமைப்பால் இவற்றைச் சிலர் சேர்த்துக் கொள்வது உண்டு.
காதராமணி, கொள்ளு, முருங்கை, கத்தரி, சுரைக்காய், துவரம் பருப்பு-நியமமுள்ளவர் உண்ணத் தகாதவைவிலக்கப்பட்டவை.
பாகமுறை:- நீராடி, ஈரவஸ்திரத்துடன், கச்சமனிந்து சமைக்க வேண்டும். ஆசாரமில்லாதவர்கள் சமைக்கக் கூடாது. மாதவிலக்கை எதிர்பார்க்கிறவரும், மாத விலக்காகிக் குளித்த அன்றும், கர்ப்பிணியும், நோயுற்றவரும் சமைக்கக் கூடாது. ஆகாரம் உண்டவர்களும் சமைக்கக் கூடாது. சமைக்கும் பொழுது வீண்வார்த்தை பேசிக்கொண்டோ, அல்லது வேறு பணியில் மனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டோ, கோபத்துடனோ, அழுதவாறோ, தலையை விரித்துக் கொண்டோ சமைக்கக் கூடாது. சமையல் செய்யும் பொழுது மலம், சலம் கழிக்க நேர்ந்தால் மீண்டும் ஸ்நானம் செய்தே சமையலைத் தொடர வேண்டும்.

புதுப் பாத்திரம் அல்லது நன்கு தூய்மை செய்யப்பட்ட பாத்திரத்தில் சமைக்க வேண்டும். இரும்பு பிதிர்களை விரட்டி விடும். வெள்ளி பிதிர்க்களை மகிழ்விக்கும். பித்தளை, வெண் கலப்பாத்திரங்களையும் கொள்ளலாம்.
பசுஞ்சாணியால் வீட்டை நன்கு மெழுக வேண்டும். கோலம் போடக் கூடாது. மணியடிக்கக் கூடாது.
சிரார்த்த முறை:- தகுந்தவர்களை முன்னரே வரித்து தூய்மையான இடத்தில் மனைவி முதலியவர்களின் உதவியுடன் முழுமையான ஈடுபாடுடன் அவசரமின்றிச் செய்ய வேண்டும்.
உணவு தயாரிக்க இயலாத நிலை, வெளிநாடுகளில் தங்கியிருத்தல், மனைவி முதலியவர் உதவ இயலாத நிலை, தீர்த்த யாத்திரை, சந்திர, சூரிய கிரஹணம் இவைகளில் ஆம சிரார்த்தமாகச் செய்யலாம். சங்கற்பம் செய்து உணவிற்குத் தேவையானதைவிட 4 மடங்கு அரிசி, பருப்பு, காய்கறி தக்ஷணையுைடன் வழங்க வேண்டும். இதுவே ஆம சிரார்த்தமாகும்.
ஆம சிரார்த்தமும் செய்ய முடியாத பொழுது ஹிரண்ய சிரார்த்தமாகச் செய்யலாம். பூரணமான தக்ஷணையை வழங்கு வதன் மூலம் இதனை நிறைவேற்றலாம்.
அதற்கும் சக்தியில்லாதவர்கள் பிண்டதானம் மட்டும் செய்யலாம். பசுவிற்குப் புல் கொடுக்கலாம். ஸ்நானம் செய்து முறைப்படி தர்ப்பணம் செய்யலாம். மனதிற்குள் சிரார்த்த மந்திரங்களை ஜபிக்கலாம். ஆனால் அன்று முழுவதும் உபவாசமாக இருக்க வேண்டும். செய்யக்கூடிய வாய்ப்பிருந்தும் செய்யாமல் இருந்தால் பாவம் நேரும்.
கர்த்தா பிராமணரை வரித்து அவருக்கு அன்னமிடுவதால் மந்திரத்தால் பலம் பெற்ற அந்த அன்னம் பிதிர்க்கள் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் அவர்களுக்கேற்ற உணவாகச் சென்றடையும். ஆப்திகம், பிவத்யாப்திகம் இவற்றில் அளிக்கும் உணவு அவர்களுக்கு ஒராண்டிற்கு நிறைவைத் தரும். தேவ நிலை பெற்றிருந்தால் அவ்வுணவு அமுதமாக மாறும். பசுவாயிருந்தால் புல்லாகவும், மனிதனாக இருந்தால் அன்னமும், பானமுமாகும். அந்தந்த ஜீவன் எதனால் திருப்தி அடையுமோ அதுவாக மாறும்.
நண்பகலில் மாத்யான்னி வரம் ஆனபின்பு ஸங்கல்ப்பம் செய்து முதல் விச்வே தேவதையையும், பின்னர் பிதிர்க்களையும் வரித்து, ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம் அளித்து, என்ஞம், வெல்லமும் கலந்து தந்து (கிருஸரம்) தாம்பூலம் அளித்து அப்பங்க ஸ்நானம் (எண்ணெய் தேய்த்துக் குளித்தல்) செய்து வரச் சொல்ல வேண்டும். கர்த்தாவும் ஸ்நானம் செய்து நனைத்து உலர்த்திய ஆடை அணிந்து காலலம்பி, சம்பிரதாயப்படி விபூதி, சந்தனம் அணிந்தோ, அணியாமலோ ஆசமனம் செய்து தீர்த்த
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 88
பாத்திரத்துடன் சிரார்த்தம் நடக்கின்ற இடத்திற்கு வரவேண்டும். வரிக்கப் பெற்ற அந்தணர்களை மூன்று முறை வலம் வந்து பூர்வ புருஷர்களின் பெயரைக் கோத்திரத்துடன் கூற வேண்டும்.
விச்வே தேவர்களுக்கும், விஷ்ணுவிற்கும் செய்யும் உபசாரம் அக்ஷதையால் உபவிதியாக நேராக விரல்களின் நுனியால் செய்ய வேண்டும். பிதிர்க்களுக்கு பிராசீன வீதி (பூனூலை மாற்றி) கையை மறித்து கட்டை விரல் இடையே நீர் வெளியாகும் படி எள்ளுடன் அளிக்க வேண்டும்.
ஆசனமளித்த பின் பாத்தியமளித்து பசுஞ்சாணியால் மெழுகிய இடத்தில் விச்வே தேவருக்கு சதுரமாகவும், விஷ்ணுவிற்கு சதுரமாகவும், பிதிர்களுக்கு வட்டமாகவும் மெழுகி, பிறகு பாத்யம் செய்யும் இடத்தில் தர்ப்பம், சந்தனம், அக்ஷதை. எள் முதலியவற்றாற் பூஜை செய்து முதலில் விச்வே தேவரின் கால்களையும், பின் பிதிர்க்களின் பாதத்தையும் அலம்ப வேண்டும். பிதிர்களுக்கு தெற்கில் இடமளிக்க வேண்டும். பாதம் அலம்பும் பொழுது பசுவின் நெய்யை கால்களின் அடியிலும் மேலும் தடவி கணுக்கால் வரை அலம்ப வேண்டும். மனைவியோ சகோதரரோ ஜலம்விட வேண்டும். பாதங்களை அலம்பிய நீரை புனிதமானதாகக் கருதி தலையில் தெளித்துக் கொள்ள வேண்டும்.
பின்பு வடகிழக்கில் கர்த்தாவும், கிழக்கே விச்வே தேவரும் விஷ்ணுவும், வடக்கே பித்ரு வரணம் பெற்றவரும் ஆசமனம் செய்து வந்து அமர்ந்த பின் அர்க்கியம் அளித்து வஸ்திரம் அளிக்க வேண்டும். வஸ்திரங்களை (வேஷ்டி, அங்க வஸ்திரம், திருதிய வஸ்திரம்) காலையில் நனைத்து உலர்த்தி சுத்தமாக அளிக்க வேண்டும். இயலாதவர்கள் பூணுலாவது அளிக்க வேண்டும்.
அக்கிணிக்கு உபசாரம் செய்து பாகமான அன்னத்தை நெய்யிட்டு முறைப்படி பித்ரு பிதாமஹர் பிரபிதா மஹர்களுக்கு ஹோமம் செய்து அக்கினியை வணங்க வேண்டும். இனி அன்ன மிடுகையில் எள்ளும் நீரும் தெளித்து இடத்தைத் தூய்மை செய்து சதுர மண்டலமிட்டு விச்வே தேவருக்கும், தெற்கே வட்டமாகப் பிதிர்க்களுக்கும், கிழக்கே சதுரமாக விஷ்ணுவிற்கும் போஜன ஸ்நானம் அளித்து அதில் இரண்டு நுனி வாழை இலைகளை ஒன்றின் மீது ஒன்றாக இட வேண்டும். வாழை இலை கிழிந் திருக்கக் கூடாது. முதுகு நரம்பை கிழித்தெடுக்கக் கூடாது. உண்பவரின் இடது கைப்புறம் நுனி இருக்குமாறு அமைத்து முதல் இலையில் பாயசம், நெய், பழம், இனிப்பு பண்டங்களையும், மற்றைய இலையில் உப்பிட்ட கறி, கூட்டு முதலியவைகளையும் பரிமாற வேண்டும். இலைக்குக் கீழ் பாத்திராஸனமிட்டு ஜலம் தெளித்துத் துடைத்து நெய் விட்டு ஹோமம் செய்த அன்னத்தின் மிகுதியை பித்ரு இலையில் வைத்து உபவிதியாக ரசேஷாக்ன எடுக்தம் ஜபித்து அன்னம் தவிர மற்றவற்றைப் பரிமாறிப் பின்பு விச்வே தேவருக்கு எதிரில் அமர்ந்து அன்னம் வைக்கச் செய்து நெய் அபிகாரம் செய்து மந்திர பூர்வமாக பரிஷேசனமும், தத்தமும் செய்து புக்த தகூதினை தந்து, இதேபோல் பிதிர் இலையிலும்
វិចិg

செய்து, விஷ்ணு இலையிலும் அன்னம் வைத்து தத்தம் செய்த பின் எள், அக்ஷதை, துளசியுடன் விச்வே தேவர் பிதிர்கள், விஷ்ணு வடிவில் உள்ள ஜனார்த்தனன் திருப்தி அடையட்டும் என்று கூறி தர்ப்பத்தில் விட்டு கயாசிரார்த்தம் அகூடியவடம் தரணமளித்து பிராணாஹாதி முடிந்ததும் ஹஸ்தோதகம் அளித்து அவர்களைச் சாப்பிடச் சொல்ல வேண்டும்.
அவசரமின்றி, இரவிலும் பசிக்காதபடி குறிப்பறிந்து உணவளிக்க வேண்டும்.
அவர்கள் உணவு கொள்ளும் பொழுது இராக்ஷஸ பீடையைத் தவிர்க்க இரக்ஷோக்ன ஸ9க்தம், புருஷ ஸ9க்தம், அபிசிரவண ஸ9க்தர்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம்.
சிரார்த்தப் பிராமணர் ஒருவரையொருவர் தொடக் கூடாது. நெய், பாயசம் இவற்றை எறியக் கூடாது. மற்றெல்லா வற்றிலும் மீதி வைக்க வேண்டும். ஒருவரது எச்சில் மற்றவரில் கலந்து விட்டால், இலையை அகற்றி, தூய்மை செய்து புதிதாக இலைபோட்டுப் பரிமாற வேண்டும்.
போஜனம் முடிந்ததும் திருப்தி கேட்டு பின் விச்வே தேவரின் இலையின் முன்பாக அமர்ந்து கொண்டு அன்னத்தில் உதிரியாக இருகையளவும் விளாம்பழ அளவு ஒரு பிண்டமும் மனைவி கொண்டு வந்து வைக்க, இலையின் முன்பாக தெற்கிலிருந்து வடக்காக கோடிட்டு அன்னத்தை உதிரியாகத் தூவி அதன் மேல் நீர் விட்டு 'அமுதம் பருகும் வாய்ப்பில்லாத வரும் யாகங்களில் பங்கு இல்லாத தேவர்களும் இதனால் திருப்தி பெறட்டும்” என்று கூறி, பிறகு பித்ரு இலைமுன் அமர்ந்து பூனூலை இடமாற்றி கிழக்கிலிருந்து மேற்காக அன்னத்தைத் தூவி "முறையான உத்தர கிரியை பெறாத குலப் பெண்கள் இதனால் திருப்தியுறட்டும்.” என்று கூறி நீர்விட்டு பூனூலை இடம்மாற்றி விச்வே தேவர், பித்ரு இவர்களுக்கிடையே தெற்கு நுனியாக தர்ப்பம் பரப்பி இடது காலை முட்டியிட்டு பிண்டத்தை வைத்து, "என் குலத்திற் பிறந்து அக்னி இடப்பட்டோ, இடப்படாமலோ இறந்த பித்ருக்கள் இதனைப் பெற்று மகிழ்வடையட்டும் என்று கூறி எள்ளும், சலமும் விட்டு போஜனம் செய்தவர்களுக்கு உத்ர போசனமளிக்க வேண்டும். பிண்டத்தைக் காக்கைக்கு வைக்க வேண்டும். பின் பித்ருக்களை எழுப்பிப் பின் விச்வே தேவர்களை எழுப்பி அவர்களின் கை, கால்களை அலம்பி ஆசமனம் செய்து வந்ததும், தாம்பூலம், தகூதினை அளித்து மும்முறை குடும்பத்துடன் அவர்களை வலம் வந்து ஆசி பெற வேண்டும். சந்தனம், புஷ்பம் அளித்து அவர்களை மகிழ்விக்க வேண்டும். மேல் வஸ்திரத்தை கிழக்கு அல்லது வடக்கு நுனியாக பூமியில் போட்டு அவர்களை அதன் மேல் நடக்கச் செய்து அவர்கள் எல்லை வரை கொண்டு விட்டு விட்டு வரவேண்டும்.
ஹோம அக்கினியை போஜனம் முடிந்து காக்கைக்குப் பிண்டம் வைக்கும் வரை அணையாமற் பாதுகாக்க வேண்டும். அனைந்தால் அன்று உபவாசமிருந்து மறுநாள் சிரார்த்தம் செய்ய வேண்டும்.

Page 89
காகம் பிண்டத்தை கிழக்கே எடுத்தால் செல்வம் பெருகும்; தெற்கே எடுத்தால் நோய்; மேற்கே எடுத்தால் வெளியூர்ப்பயணம்; வடக்கே எடுத்தால் ஆயுள் குறையும். காகத்திற்கு வைத்ததைக் குரங்கோ, நாயோ எடுத்தால் சிரார்த்தம் நஷ்டம், மறுபடி செய்ய வேண்டும். பிண்டப்பிரதானம் ஆனபின் இடத்தை சுத்தி செய்ய வேண்டும். எச்சில் இலைகளைப் பூமியில் குழிவெட்டிப் புதைக்க வேண்டும். சிலர் குளத்திலோ, பாழுங் கிணற்றிலோ எறிவார்கள்.
பிராமணர்கள் சென்றதும் தெற்கு நுனியாகத் தர்ப்பங்களை வைத்து இரு கூறாகப் பரப்பி மாத்ருவர்க்கத்திற்கும், பித்ரு வர்க்கத்திற்கும் இடம் போட்டு எள்ளும், தண்ணிரும் விட்டு போஞனம் செய்து மீதமான அன்னத்திலிருந்து 6 பிண்டங்கள் செய்து அதனை, மாதா, பிதாவிற்கும் அவர்களைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் அளித்து கையை மறித்து எள்ளும், நீரும் விட்டு முன் வைத்திருந்த இரு அர்க்கிய பாத்திரங்களையும் சேர்த்து உள்ளங் கையால் மூடி, இரு வர்க்க பிண்டங்களையும் அப்பிரதசுஷிணமாக பரிசேஷணம் செய்து தன்குலம் வளரப் பிரார்த்திக்க வேண்டும். பிண்டத்திலுள்ள பித்ருதேவதைகளையும் வழியனுப்பி பிண்டபாத்திரத்தில் உள்ள உதிரி அன்னத்தைக் கர்த்தா முகர்ந்து பூனூலை வலமாக்கி ஆசமனம் செய்வர். பிண்டங்களை நீர் நிலையில் விடுவர்.
பிண்டத்தை முறைப்படி அகற்றிவிட்டு பிண்டத்தின் கீழ் பரப்பியிருந்த தர்ப்பத்தைச் சேர்த்து எள்ளும், தண்ணிரும் விட்டு தாய், தந்தை, உறவினர், சகோதரர் இல்லாத முன்னோர்கள் இதனால் திருப்தி அடைய மட்டும் என்று வேண்டி, பூனூலை வலமாக்கி கையலம்பி, ஆசமனம் செய்து ஹோம பஸ்மத்தை ரகூழியாக நெற்றியில் இட்டுக் கொண்டு அனைத்தையும் பிரம் மார்ப்பணம் என்று கருத்திற் கொள்ள வேண்டும்.
ஆசார்ய தகூழினை தந்து பூனூலை மாலையாக்கி, ஸ்நானம் செய்த பொழுது தரித்த வஸ்திரத்தைப் பிழிந்து, எங்கள் குலத்திற் பிறந்து சந்ததி இல்லாதிருந்த முன்னோர்களுக்கு இந்த ஜலம் திருப்தி தரட்டும் என்று கோர வேண்டும். பின் பரேஹனி தர்ப்பணமும் பிரும்ம யக்ஞமும் செய்ய வேண்டும்.
பிதிர்சேஷம்:- கர்த்தா சகோதரர்கள், சகோதரி, பெண், புத்திர பெளடத்திரர்கள், தெளஹறித்திரர்கள், ஸயிண்ட ஞாதிகள் இவர்கள் பிதிர் சேஷம் சாப்பிடலாம். திருமணமான பெண் தன் தாய், தந்தை, சகோதரன் இவர்களின் சிரார்த்த சேஷம் தோஷமில்லை, 3 நாள் தீட்டுள்ள ஞாதிக்கு சேஷ தோஷம் உண்டு. இவர்களும் ஞாதிகள் அல்லாத வரும், ஆபிரியரும், அபிச்ரவணம் சொன்னவரும், தனியாகச் சமைத்த உணவை ஏற்கலாம்.
நிறைவுரை:- பங்கு பிரிக்கப்பட்டிருந்தால் சகோதரர்கள் தனித்தனியே சிரார்த்தம் @gu வேண்டும். பிரிக்கப்படாமலிருந்தாலும் தனித்துக் குடும்பம் நடத்திக் கொண்டிருந்தால் தனியாகச் செய்யலாம். ஒரே குடும்பமாக

63
ஒன்றாக இருந்தாலும், பங்கிடச் சொத்து இல்லையென்றாலும் தனிச்சிரார்த்தம் வேண்டாம். தனித் தனியே வாழ்ந்து கொண்டு சிரார்த்தத்திற்கு மட்டும் ஒன்று சேர்வது என்பது நல்லதல்ல. தாயார் உயிருடனிருந்தால் அவள் இருக்குமிடத்தில் பிதிர் சிரார்த்தம் செய்வது தவறாகாது. மனைவி தனது கணவரின் சிரார்த்தத்தின் போது பிள்ளையுடனிருப்பது அவசியமானது.
மூத்தவர் இருந்தால் அவரருகில் இருந்தால் போது மென்பது எப்போதும் சேர்ந்திருப்பவர்க்கு மட்டுமே. பிரிந்திருந்தால் தனித்தனியே சிரார்த்தம் செய்வது உத்தம மானது. பிதிர்களும் மகிழ்ந்து நமக்கு ஆசி கூறுவார்கள்.
விண்ணவதி சிரார்த்தங்கள்:- 1. தர்ச சிரார்த்தங்கள் - 12 2. மாத ஸங்கிரமண சிரார்த்தங்கள் - 12 3. அஷ்ட்கா சிரார்த்தங்கள் - 12 4. வைத்ருதி சிரார்த்தங்கள் - 13 5. வியதீபாத சிரார்த்தங்கள் 13 6. மன்வாதி சிரார்த்தங்கள் - 14 7. யுகாதி சிரார்த்தங்கள் - 4 8. மஹாளய சிரார்த்தங்கள் - 16 ஆக சிரார்த்தங்கள் 96 ஆகக் கணக்கிடப்படும். 1. தர்ச சிரார்த்தம்- ஒவ்வொரு அமாவாசை தினத்திலும் செய்யப்படுவது.
2. மாத ஸங்கிரமண சிரார்த்தம்:- ஒவ்வொரு தமிழ் மாதப் பிறப்பிலும் செய்யப்படுவது.
3. அஷ்டகா சிரார்த்தம்:- மார்கழி, தை, மாசி, பங்குனி மாதத்துக்குக் கிருஷ்ண பக்ஷஸப்தமி, அஷ்டமி, நவமி திதிகளில் முறையே திஸ்ரோஷ்டகா, அஷ்டகா, அன்வஷ்டகா என்ற பெயரில் செய்யப்படுவது.
4-5. வைத்ருதி-வியதீபாத சிரார்த்தம்- திதி, வாரம், நக்ஷத்திகம் போல் விஷ்கம்பம் முதலிய 27 யோகங்கள் உள்ளன. அவற்றில் 17வது யோகம் வியதீபாதம். 27வது யோகம் வைத்ருதி-விஷ்கம்பம் முதலிய யோகங்கள் ஒரு சுற்று வர 27 நாட்களாகும். வருஷத்தில் 13 தடவை வருகின்றன. இந்த 13
வைத்ருதி-13 வியதீபாத நாட்களில் செய்யப்படுபவை வைத்ருதி
வியதீபாத சிரார்த்தங்கள்.
6. மன்வாதி சிரார்த்தம்:- பிரம்மாவின் ஆயுளில் ஒவ்வொரு பகலிலும் 14 மன்வந்தரங்கள் உண்டு, ஸ்வாயம்பு மனு முதலாக ஸ்வாரோசிஷர், உத்தமர், தாமஸர், ரைவதர், சாக்ஷலிஷர் என்று 6 மனுக்களின் வாழ் நாள் (மன்வந்தரம்) முடிந்து ஏழாவது மனு வைவஸ்தரின் ஆட்சி நடைபெறுகிறது. இவர்களின் ஆட்சி தொடங்கிய நாள் சாந்திர மானப்படி குறிப்பிட்ட மாத, பகூடி, திதிகளில் வரும். (பஞ்சாங்கத்தில் காண்க)
இந்துக் க்களஞ்சியர்

Page 90
ஆச்வின சுக்ல நவமி - ஸ்வாயம்புவ மன்வாதி கார்த்திக சுக்ல துவாதசி - ஸ்வாரோசிஷ மன்வாதி சைத்ர சுக்ல திருதியா - உத்தம மன்வாதி பாத்ரபத சுக்ல திருதீயா - தாமஸ் மன்வாதி புஷ்ய சுக்ல ஏகாதசி - ரைவத மன்வாதி ஆஷாட சுக்ல தசமி - சாக்ஷ9ஷ மன்வாதி மாக சுக்ல ஸப்தமி - வைவஸ்வத மன்வாதி ச்ராவண கிருஷ்ணாஷ்டமி - ஸ9ர்ய ஸாவர்ணி மன்வாதி
0.-
கார்த்திக பெளர்ணமி - தக்ஷ ஸாவர்ணி மன்வாதி பால்குன பெளர்ணமி - ப்ரும்ஹ ஸாவர்ணி மன்வாதி
售
ஆஷாட பெளர்ணமி - அக்னி ஸாவர்ணி மன்வாதி
f
2.
பால்குன அமாவாஸ்யை - ருத்ர ஸாவர்ணி மன்வாதி
3.
ஜ்யேஷ்ட பெளர்ணமி - பெளத்(ஷ்)ய மன்வாதி 14. சைத்ரா பெளர்ணமி - ரெளச்ய மன்வாதி இந்நாட்களில் செய்யப்படுவது மன்வாதி சிரார்த்தங்கள்.
7. யுகாதி சிரார்த்தம்- கிருத திரேதா, துவாபர, கலி என்ற நான்கு யுகங்கள் தொடங்கிய நாளை யுகாதி என்பர். 1. வைசாக சுக்ல திருதீயை - கிருத யுகாதி 2. கார்த்திக சுக்ல நவமி - திரேதா யுகாதி 3. பாத்ரபத கிருஷ்ண திரயோதசி - துவாபரயுகாதி 4. மாக, பால்குன அமாவாஸ்யை - கலி யுகாதி.
8. மஹாளய சிரார்த்தம்: கன்யா இராசியில் சூரியன் நுழையும் பொழுது நடைபெறுகின்ற கிருஷ்ண பக்ஷம் மஹாளய பசுஷம் எனப்படும். இதில் கிருஷ்ண பிரதமை முதல் சுக்ல பிரதமை ஈறாக 16 நாட்கள் மஹாளய சிரார்த்தத்திற்கான நாட்கள் "பிதிர் உலகத்தில் உள்ள பூர்வபுருஷர்கள் யமனின் அனுமதி பெற்று பூமிக்கு வந்து தம் சந்ததியினர் கொடுப்பதை விரும்பி ஏற்பர். ஆஷாடமாதத்து கிருஷ்ன பிரதமை முதல் 5 பக்ஷங்கள் பிதிர் உலகத்தை விட்டு இப்பூமிக்கு வருவதால் அவர்களது அருகாமை எளிதில் கிடைக்கும் வேளையாகக் கொள்வர். இந்த 96 வகை சிரார்த்தங்களில் தர்சம், ஸங்கிரமணம், மஹாளயம் இவை முக்கியமானவை. மஹாளயத்தில் ஒரு நாளாவது பார்வணமாகச் செய்து மற்றைய நாட்களில் ஹிரண்ய சிரார்த்தமும், தர்ப்பணமும்
@gយលr. (627. 626s.
சிருங்காரம்
க்ேகள் உள்ளத்தில் ஒவ்வொருகால் எழும் உளவேறுபாடு பாவம் எனப்படும் பாவங்கள் சில நிலை பெற்றிருக்கும். பல சிறிது நேரத்தில் மறையும். தனக்கு ஒற்றுமையுடையனவும், வேற் mMmmmSmmmS Y0mmm m tmTTm T YTTmTTTmmmT TmT S YtmT TmmMTTT நிற்கும் பாவம் ஸ்தாயி பாவம் எனப்படும் விபாவ, அனுபாவ (காரணம், காரியம்)ங்களால் வெளிப்படுத்தப்படுகின்ற ஸ்தாயி பாவம் ரஸம் எனப்படுகிறது. இது ஒன்பது வகைப்படும். அந்த ஈசங்களில் ஒன்றே சிருங்காரம், அதன் ஸ்தாயி பாவம் ரதி அல்லது ஆண் பெண் சேருதல் ஆகும். அதன் உற்பத்திக்கு
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்
64

நாயகன் - நாயகி காரணமாக இருப்பர். அ வ ர் க ளி ன் இளமை, ரூபம், சரீர அழகு, சீலம் முதலிய கு ன ங் க ஞ ம் , கண்களால் பார்த்தல், சிரித்தல், முதலிய அ வத்  ைத களும் அதன் அடிப்படை
LUT(5b.
பரதர் நாட்டிய
சாஸ்திரம் என்னும்
நூலில் ரசங்களாக
சிருங்காரம், கருணை, வீரம், ரெளத்திரம், ஹாஸ்யம், பயானகம், பீபத்ஸம், அற்புதம் ஆகிய எட்டையுமே குறிப்பிட்டுள்ளார். வடமொழி இலக்கண நூலார் சிருங்காரத்தை விப்ரலம்பம், ஸம்போகம் என இருவகையாகக் கூறுவர். அதில் விப்ரலம்பமாவது நாயகி நாயகர்கள் பிரிந்திருத்தல் எனப்படும். இதைத் தமிழ் நூலார் தணத்தல் என்பர். இவ்விப்ரலம்ப சிருங்கார ரஸம் அயோகம், விரஹம், மானம், பீரவாஸம், சாபம் என ஐந்து வகைப்படும். அயோகம் என்பது அதிக பிரேமையுள்ள நாயகன் நாயகியர் ஒருவர் மேல் ஒருவர் ஆசைப்படுவதைக் குறிப்பிடும். அதனால் உண்டாகும் அவஸ்தைகள் நாயகனைப் பார்த்து வீட்டுக்குள் போதல், வெளியில் வருதல், அடிக்கடி சந்தோஷமாகப் பார்த்தல், தன் ஆசை வெளியிடும்படி சேஷ்டை செய்தல் என்பனவாகும். விரஹம் என்பது அன்பு மிகுந்த நாயக நாயகர்கள் ஏதாவது காரணத்தினாலாவது சேரக்கூடாதிருத்தல். இதனால் உண்டாகும் அவத்தை உற்சாகம், சிந்தை எனக் கூறப்படுகின்றது. மானம் இருவகைப்படும். பிரளயமானம் என்பது நாயகி நாயகர்களுள் ஒருவர் ஆணையை மற்றவர் தப்புவதனால் உண்டாகும். ஈர்ஷியா மானம் என்பது அந்நியப்
பெண் சம்பந்தமான விடயங்கள் தெரிந்ததனால் உண்டாவதாகும்.
நாயகன் தேசாந்திரத்திற்கு போயிருப்பதனால் உண்டாவது ப்ரவாலய விப்ரலம்பம் எனப்படும். சிருங்காரத்தின் இரண்டாவது வகையான சம்போக சிருங்காரம் ஒருவர் மனத்தோடு ஒருவர் கலந்த நாயகி நாயகர் இருவர் கண்குளிரப் பார்த்தல், விபரித்தல், சந்தோஷமாகப் பேசுதல் எனப்படும். ரஸங்கள் தமிழில் மெய்ப்பாடுகள் எனப்படும். இம் மெய்பாடுகள் தொல் காப்பியத்தில் கூறப்படுகின்றன. சிருங்கார ரசம் இந்நூலில் உவகை என கூறப்படுகின்றது. உவகை தோன்றும் நிலைக்களன்களாகச்
செல்வம், புலன், புணர்வு, விளையாட்டு ஆகியன
கூறப்படுகின்றன. தேஹ)

Page 91
சிலப்பதிகாரம்
இம்பெருங் காப்பியம் என்று வழங்கும் நூல்களுள்ளே காலத்தால் முற்பட்டன இரட்டைக் காப்பியம் எனப்படும் சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையுமாம். வீரயுகத்தை ஒட்டித் தோன்றிய பேரிலக்கியங்களில் இன்று முழுமையாக எஞ்சி நிற்பன இவ்விரண்டுமே. காவிய இலக்கணம் தமிழிலே வந்து புகுமுன்னரே தோன்றிய காரணத்தால் சிலம்பையும் மேகலையையும் காப்பியம் எனக் கொள்ளாது தொடர்நிலைச் செய்யுள் என்பர். ஆயினும் தொடர்நிலை என்னும் வழக்கு முதன் முதலில் தண்டியலங்காரத்திலே தான் காணப்படும். இவ்விரு நூல்களின் ஆசிரியரும் தத்தம் படைப்பைப் பாட்டு என்றே கூறியமைத்தனர். “சிலப்பதிகாரம் என்னும் பெயரால் நாட்டுதும் யாம் ஒர் பாட்டுடைச் செய்யுள்” என்று சிலப்பதிகாரம் கூறும்.
சிலப்பதிகாரம் இளங்கோவடிகளால் இயற்றப்பட்டது. பழைய உரையாசிரியர்களால் எடுத்துக் காட்டப்படும்பிரமான நூல்களுள் ஒன்று. சொற்சுவை, பொருட்சுவைகளில் சிறந்து விளங்குவது எவ்வெப்பொருளைச் சொல்லினும் அவ்வப் பொருளை நேரிற் கண்டாற் போல மனதிற்கு தோற்றும் வண்ணம் நன்கு புலப்படுத்தும் தெள்ளிய நன்னடையையுடையது. இந்நூலின் காலம் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு என்பது பெரும்பாலோர் கருத்தாகும். வடமொழிப் பரத சாஸ்திரம் பஞ்ச தந்திரம் முதலாய நூல்களுக்குக் காலத்தாற்பிற்பட்டது. சிலப்பதிகாரம் எனக் காட்ட முயல்வர் வையாபுரிப் பிள்ளை அவர்கள். காவிரிப் பூம் பட்டினத்திலிருந்த பெருங்குடி வணிகர் மரபினராகிய கற்பிற் சிறந்த கண்ணகி, அவள் கணவன் கோவலன் என்பவர்களுடைய சரித்திரத்தை விரித்துக் கூறுவது சிலப்பதிகாரம், புகார்க் காண்டம், மதுரைக் காண்டம், வஞ்சிக் காண்டம் என்று மூன்று காண்டங்களையும் முப்பது காதைகளையும் உள்ளடக்கியது. உட்பிரிவுகளிற் சில வரிப் பாடல் எனக் கூறப்படினும் பொதுவாக எல்லாப் பிரிவுகளையும் காதை என்னும் சொல்லாற் குறிப்பது மரபு ஆகும். முப்பது காதைகளும் முறையே.
(1) கோவலன் - கண்ணகி திருமணத்தின் போது மகளிர்
வாழ்த்திய வாழ்த்துப்பாடல்.
(2) பெற்றோர்கள் அவர்களை இல்லறத்தில் ஈடுபடுத்திய காதை,
(3) நடனம் பயின்ற மாதவி மடந்தையின் அரங்கேற்று காதை,
(4) அந்திப் பொழுதான மாலையைச் சிறப்புச் செய்த காதை,
(5) புகார்நகரில் இந்திரனுக்கு விழாச் செய்த காதை,
(6) விழா முடிவில் கடலாடிய காதை,
(7) கடலாடிய கோவலனும் மாதவியும் பூவிதழ் விரிந்த கடற்கரைச்
சோலையிற் பாடிய கானல் வரிப் பாட்டு.
(8) இளவேனில் வர காதலனைப் பிரிந்த மாதவி வருந்திப் பாடிய
காதை,
(9) கனாத் திறம் உரைத்த காதை
(10) நாடுகாண் காதை
(11) காடு காண் காதை

65
(12) வேட்டுவ வரி (13) புறஞ்சேரி இறுத்த காதை (14) ஊர் காண் காதை (15) அடைக்கலக்காதை (16) கொலைக்களக் காதை (17) ஆய்ச்சியர் குரவை (18) துன்பமாலை (19) ஊர்சூழ் வரி (20) வழக்குரை காதை (21) வஞ்சிமாலை (22) அழற்படு காதை (23) கட்டுரைக்காதை (24) குன்றக் குரவை (25) காட்சிக்காதை (26) கால்கோட் காதை (27) நீர்படைக் காதை (28) நடுகற் காதை (29) வாழ்த்துக் காதை (30) வரந்தருங் காதை ஆகியனவாகும்.
சிலப்பதிகாரம் பேரளவு அகவற் பாக்களாலும் சிற்றளவு கலிப்பா, வெண்பா போன்ற ஏனைய இயற்பாக்களாலும் உரைப் பாட்டுகளாலும் உருவானது. தமிழ் நாட்டரசர்கள் மூவருடைய இராசதானிகளாகிய புகார், மதுரை, வஞ்சியென்னும் மூன்றன் பெருமைகளையும் விளக்குவது. பண்டைக்காலத்திலிருந்த பலவகை மாந்தருடைய ஒழுக்கம் முதலியவற்றை இக்காலத்தார் எளிதிற் தெரிந்து கொள்ளுதற்குச் சிறந்த கருவியாகவுள்ளது. அரசர் நீதியிற் சிறிது பிழைப்பினும் அவரை அறக் கடவுள் கூற்றாக நின்று கொல்லுமென்பதும், கற்புடைய மகளிரை மக்களேயன்றித் தேவரும் முனிவரும் துதித்தல் இயல்பென்பதும் இருவினையும் செய்த முறையே செய்தோனை நாடிவந்து தம் பயனை நுகர்விக்குமென்பதுமாகிய இம்மூன்றினையும் முக்கிய பொருளாகக் கொண்டு இளங்கோவடிகளாற் செய்யப்பட்டது. இம்மூன்று உறுதிப் பொருட்களையும் சிலம்பினை மையமாகக் கொண்டு விளக்குவதனால் சிலப்பதிகாரம் எனப் பெயர் பெறலாயிற்று.
கதையமைப்பு
புகார்காண்டம்: புகார்நகரில் மாநாய்கன் LGé守 கண்ணகிக்கும், மசாத்துவன் மகன் கோவலனுக்கும் சிறப்பாகத் திருமணம் நடைபெற்றது. இவ்விருவரும் சில ஆண்டுகள் இல்லற இன்பத்திலே திளைத்தனர். இந்நிலையிற் கோவலன் ஆடல், பாடல் அழகிற் சிறந்த நடனக் கணிகை மாதவியின் மீது மையல் கொண்டு கண்ணகியைப் பிரிந்து மாதவியுடனே வாழத் தலைப்பிட்டான். அதனாற் பெருஞ் செல்வம் அனைத்தையும் தொலைத்தான். இந்நிலையிற் புகாரில் ஆண்டு தோறும் நிகழும் இந்திர விழா வந்தது. அதன் முடிவில் அந்நகரத்தார் தத்தம் பரிவாரங்களுடன் கடலாடுவதற்குச் சென்றார்கள். கடலாடச்
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 92
சென்ற கோவலன் மாதவியின் யாழை வாங்கிப் பல வகைப்பட்ட வரிப்பாடல்களைப் பாடினான். அப்பாடல்களாற் கோவலன் “பிறமகளிர் பால் விருப்புடையன்’ என்றெண்ணிப் புலம்பி அவன் கையிலுள்ள யாழை வாங்கித் தானும் வேறு குறிப்புடையாள் போலவே அகச் சுவைப் பாடல்களைப் பாடினாள். மாதவி தன்னிலை மயங்கினள் எனத் தவறாகக் கருதிய கோவலன் அவள் மீது வெறுப்புற்றுப் பிரிந்தான். தோழி மூலம் மாதவி அனுப்பிய ஒலையையும் வாங்க மறுத்தான். அதே நேரத்திலே தான் கண்ட தீய கனவினைத் தேவந்தி என்னும் பார்ப்பனத் தோழியிடம் கண்ணகி தெரிவிக்கச் சோம குண்டம், சூரிய குண்டம் என்ற பொய்கைகளில் நீராடி காம கோட்டம் சென்று தொழுதால் இம்மையிலும் மறுமையிலும் காதலனோடு மகிழ்ச்சியாக வாழலாம் என்று தோழி கூற அதைப் “பீடன்று” என்று மறுக்கிறாள் கண்ணகி. இதே நேரத்தில் வீடு திரும்பிய கோவலன் “பொய்யை மெய்யாகக் காட்டும் பரத்தையோடு ஆடி குலத்தார் சேர்த்து வைத்த அரும் பொருள் அனைத்தையும் தொலைத்தேனே' எனத் தன் ஒழுக்கக் குறைவிற்கு நாணினான். கண்ணகி இச்சிலம்பினைக் கொள்ளுங்கள் எனக் கொடுத்தாள். அச்சிலம்பை முதலாகக் கொண்டு இழந்த பொருளை ஈட்டக் கருதிய கோவலன் ஒருவரும் அறியாதபடி கடையாமத்திற் கண்ணகியுடன் மதுரைக்குப் புறப்பட்டான். எதிர்பாராத விதமாகச் சமணத்துறவியாகிய கவுந்தியடிகள் வழித்துணையாக வர அவர்கள் உறையூரை அடைந்தனர்.
மதுரை காண்டம் மூவரும் மதுரையை அடைந்தனர். கவுந்தியடிகள் கோவலன் கண்ணகி ஆகியோரை இடைக்குலப் பெண் மாதரியிடம் அடைக்கலமாகத் தந்தார். சிலம்பு விற்று வருவேன் எனக் கூறிக் கோவலன் பிரிந்தான். பாண்டி மாதேவியின் சிலம்பைத் திருடி, வாய்ப்பினை எதிர் நோக்கியிருந்த அரசப் பொற்கொல்லன் எதிர்ப்பட்டான். அவன் சூழ்ச்சியாற் கள்வனாக்கப்பட்ட கோவலன் பாண்டிய மன்னனின் ஆணையால் கொலை செய்யப்பட்டான். கண்ணகியிருந்த இடைச்சேரியில் தீய உற்பாதங்கள் பல உண்டாயின. செய்தியறிந்து துடித்துப் புலம்பினாள் கண்ணகி. கதிர்ச்செல்வனைக் 'கோவலன் கள்வன் அல்லன்” எனப் பேச வைத்தாள். சிலம்பெறிந்து அரசவையில் மெய்ப்பித்தாள். தவறுணர்ந்த பாண்டியன் உயிர் நீத்தான். பாண்டிமாதேவியும் உடனுயிர் துறந்தாள். சினந்தணியாத கண்ணகி தன் ஆற்றலால் மதுரையை எரித்தாள். மதுராபதி தெய்வம் தோன்றி ஊழ்வினையின் விளைவு என விளக்கி “14 நாட்களின் பின்னர் நீ நின் கணவனைத் தெய்வ உருவிற் காண்பாய்” எனக் கூறிச் சென்றது. வைகைக் கரை வழியே மேற்றிசை நோக்கிச் சென்று மலையேறி வேங்கை மரத்து நிழலினின்று பதினான்காவது தினத்தின் பகல் சென்ற பின்பு அங்கே தெய்வ வடிவத்தோடு வந்த
கோவலனைக் கண்டு தானும் வானவூர்தி ஏறினாள்.
வஞ்சிக்காண்டம் இதைக் கண்ட வேடர்கள் வியப்புற்று மலை வளம் காண மனைவியுடன் வந்திருந்த சேரன் செங்குட்டுவனிடம் தெரிவித்தனர். உடனிருந்த தமிழாசான்
இந்துக் តែទាំយns
66

சாத்தனார் கோவலன், கண்ணகி, பாண்டியன் ஆகியோர் வரலாறுகளை விரித்துக் கூறினார். அது கேட்டு வருந்திய செங்குட்டுவன் தன் மனைவியின் கருத்துப்படி பத்தினித் தெய்வமான கண்ணகிக்குப் படிமம் சமைக்கக் கருதினான். படையுடன் வட நாடு சென்று தமிழரசரை இகழ்ந்த கணக விசயரைச் சிறைபிடித்து, அவர் தலைமீது படிமம் சமைத்தற்குரிய இமயமலைக் கல்லினை ஏற்றிக் கொண்டு வந்தான். விதிப்படி பத்தினிக் கடவுள் படிமம் சமைத்துப் பத்தினிக் கோட்டம் எழுப்பினான். கோவலன் கொலையுண்ட செய்தியை அறிந்த தேவந்தி, செவிலித்தாய், ஆகியோர் மாதரிமகள் ஐயையுடன் சேரநாடடைந்து கண்ணகிக்கும், தங்கட்கும் உள்ள உறவை அழுது ஏங்கிச் செங்குட்டுவனுக்குத் தெரிவித்தனர், கண்ணகி நல்லாள் மின்னற் கொடி போல் தோன்றி செங்குட்டுவனை வாழ்த்தினாள். கற்புடைக் கடவுளை வலம் வந்து வணங்கினான் சேரன், சிறை நீங்கிய கனக விசயரும், குடகக் கொங்கரும் மாளுவ வேந்தரும், இலங்கைக் கயபாகு வேந்தனும் தங்கள் நாட்டிலும் பத்தினித் தெய்வத்தை பரவ விரும்பி வரம் பெற்றனர். பத்தினித் தெய்வம் தேவந்தி மீது ஆவேசித்து இளங்கோவின் இளமைத் துறவைப் பாராட்டியது. தன் துறவு வரலாறு கூறிய பத்தினியின் கற்பு வரலாற்றைத் தாம் கூறும் பேறு பெற்றதாகக் கூறும் இளங்கோ தம் காப்பியத்தைக் கேட்பவர்கள் தெய்வம் தெளிந்து தெளிந்தோர்ப் பேணித் தீதின்றி வாழ வாழ்த்துகின்றார்.
காவியத்தின் சிறப்பு
இக்காவியத்தின் சிறப்பு காவியத்தின் தலைவியாகக் குடும்பத் தலைவி வர்ணிக்கப்படுதல் ஆகும். சிலம்பின் தலையாய குறிக்கோள் பத்தினியைப் பரவுதலாகும். இதற்கேற்ப தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை படிப்படியே கதாநாயகி கண்ணகி பெருமைப்படுத்தப் படுகின்றாள். "மாதரார் தொழுதேத்த வயங்கிய பெருங் குணத்துக் காதலாள்"என அறிமுகம் செய்வர் இளங்கோ. புகார்க் காண்டத்தில் “காமவேள் கோட்டம் சென்று தொழலாம் ” என்று கூறும் தேவந்தியிடம் “பீடன்று என்று மறுக்கும் கண்ணகியை காட்சிப்படுத்தியவர், மதுரைக் காண்டத்தில் வேட்டுவ வரியில் தெய்வமுற்ற சாலினியின் மூலம் "இவளோ கொங்கச் செல்வி குடமலையாட்டி, தென்தமிழ்ப்பாவை செய் தவக்கொழுந்து ஒரு மாமணியாய் உலகிற் கோங்கிய திரு மாமணி’ என்று பாராட்டுகிறார். அருகனைத் தவிர பிற கடவுளர் பெயரைக் கூறவும் மாட்டேன் எனக் கூறிய கவுந்தியடிகள் அந்நிலையை மறந்து “கற்புடை கடம் பூண்ட இத்தெய்வமல்லது பொற்புடைத் தெய்வம் யாம் கண்டில மால்' எனப் போற்றி வழிபடுகிறார் “வம்பப் பெருந்தெய்வம்” என்று மதுரை மக்கள் பேசுகிறார்கள். சேரன் செங்குட்டுவனாற் பத்தினிக் கோட்டம் பெறும் கண்ணகியை இலங்கைக் கயபாகு உள்ளிட்ட பிற வேந்தரும் போற்றி வணங்குகிறார்கள். இவ்வாறு கண்ணகி என்னும் பெண்ணின் பெருமையே இந்நூல் முழுவதும் விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளது.

Page 93
சங்க இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் காதலுக்கும் வீரத்திற்குமே முதன்மை தருவன. அவற்றிலே தனிமனித உணர்ச்சிகள் பொதுமை நிலையிலேயே பாடப்பட்டன. வாழ்க்கையை முழுமையாகப் பார்த்து, உயர்ந்த உண்மைகளைக் காட்டி மனித சமுதாயத்தை வழி நடத்தும் முயற்சியை முதன்முதலிற் சிலப்பதிகாரத்தில் காண முடிவதுடன் அறநெறிக் கருத்துக்களையும் கலைச் செய்திகளையும் கதைப் போக்கில் இரண்டறக் கலந்து சொல்லோவியமாகக் கூறியிருப்பது எக் காவியத்திலும் இல்லாத சிறப்பு ஆகும். இளங்கோவின் தொடர் நிலைச் செய்யுளில் மாதவி, கண்ணகி, தாய், தந்தையர், மன்னன், பொற்கொல்லர், சமணத்துறவி முதலியோர் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளனர். தனிமனிதனுக்கன்றி தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கே பொதுவான சில பிரச்சினைகள் அலசப்படுகின்றன.
சிலப்பதிகாரத்தை தமிழ்க்கலைக்களஞ்சியம் என்பர். அதன் அரங்ககேற்றுக் காதையும் அதற்கு அடியார்க்கு நல்லார் எழுதியுள்ள உரையும் தமிழிசையின் பல்வேறு சிறப்புகளை அறிய உதவும். இசையாசிரியன் , தண்ணுமையாசிரியன், யாழாசிரியன், குழலாசிரியன், ஆகியோரின் இலக்கணங்கள் அந்நூலிற் கூறப்பட்டுள்ளன. உரையாசிரியர் காலத்திற் பேரி யாழ், மகரயாழ் சகோட யாழ், செங்கோட்டு யாழ் என்பவை வழங்கியுள்ளன. இவை முறையே 21, 19, 14 7 என்னும் அளவில் நரம்புகள் உடையன. குழலைச் செய்யும் முறை பற்றிச் சிலம்பு அரங்கேற்று காதையின் ஆறாம் அடிக்கான உரையிற் காணலாம். அரங்கேற்றுக்காதை ஆய்ச்சியர் குரவை, கானல் வரி முதலிய பகுதிகளிற் காணப்படும் செய்திகள் இசை இலக்கணம் தொடர்பானவை. இசை யாசிரியருக்கு இலக்கணங்களாகப் பின்வரும் செய்திகள் கூறப்படுகின்றன. இசையாசிரியன் என்பவன் சொல்லப் படுகின்ற சொற்கள் இசை பூணும்படியைக் கடைப்பிடித்து இசைவேறுபாடுகளை உடையவனாக இருத்தல் வேண்டும். கானல் வரியிற் கோவலனும் மாதவியும் யாழ் வாசித்துப் பாடு மிடத்து யாழிசைக் கரணம் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றது.
நாடக உறுப்புக்களை உடைத்தாதலின் சிலப்பதிகரம் நாடகக் காப்பியம் என்பது அடியார்க்கு நல்லார் கருத்தாகும். உயிர்த்துடிப்பு நிறைந்த உரையாடல் பொருள் மிகுந்த சொற்கள், பாத்திர வார்ப்பு தொடக்கம், முடிவு செயலொருமை, கால ஒருமை புனைந்துரை அனைத்தாலும் நாடகக் காப்பியம் என்ற பெயருக்குப் பொருத்தமாகின்றது. இக்காப்பியத்திற் சில இசைப்பாடல்கள் ஒருவர் கூற்றாக மட்டும் அமையாமல் பாத்திரங்கள் தமக்குட் பேசுபவனாகவும், அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து பாடுபவனவாகவும் அமைந்து நாடகக் காட்சி போல் அமைதலால் இதற்கு நாடகக் காப்பியம் என்றொரு பெயர் வத்திருத்தல் கூடும், கானல்வரி, வேட்டுவ வரி, ஆய்ச்சியர் குரலை, குன்றக்குரவை வாழ்த்துக் காதை, உரையாடற்திறன் சிறந்த வழக்குரைகாதை ஆகியவை நாடகப் போக்கில் அமைந்துள்ளன.

ஆடற் குறிப்புகளாக பிண்டி, பிணையால், எழிற்கை, தொழிற்கை, கூடை, வாரம் ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. கூத்துவகைகளாக இருவகைக் கூத்து (வேத்தியல், பொதுவியல்) பதினோராடல், குரவை, வரி, என்பன சொல்லப்பட்டுள்ளன. கூத்திற் பங்கு கொள்ளும் கூத்தியரது அமைதி, ஆடலாசிரியன் அமைதி இசையாசிரியன் அமைதி, கவிஞன் அமைதி, தன்னுமையாசிரியன் அமைதி, குழலோன் அமைதி என்பன விளக்கப்பட்டுள்ளன. சமயத் தொடர்போடு கொடுகொட்டி, பாண்டரங்கம், அல்லியம், மல்லினாடல், துடி , குடை, குடம், படி, மரக்கால், பாவைக்கூத்து, கடையம் ஆகியன கடலாடு காதையிற் காட்டப்பட்டுள்ளன.
காமத் தொடர்புடைய கண்கூடுவரி, காண்வரிக் கோலம், தேர்ச்சி வரி, உள்வரியாடல், பின்புற வரி, கிளர்வரிக் கோலம், காட்சி வரி, எடுத்து கோள் வரி ஆகியன விளக்கப் பட்டுள்ளன. இவற்றோடு அவ்வந் நிலத்திற்கேற்ப ஆடும் ஆடல்களும் சிலப்பதிகாரத்திற் கூறப்பட்டுள்ளன. வேட்டுவராடல், ஆய்ச்சியர் ஆடல், குறவர் ஆடல்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன. மகளிர் விளையாட்டுக்களோடு தொடர்புடைய அம்மானை வரி, கந்துகவரி, ஊசல்வரி, வள்ளைப்பாட்டு, துணங்கை குரவை போன்றவையும் விளக்கப்பட்டுள்ளன.
இவ்வாறு எண்ணற்ற இசை, நாட்டியச் செய்திகளை இணைத்து இலக்கியத்தரம் குன்றாமல் விளங்குகிறது சிலப்பதிகாரம் முடிவாகக் கூறுமிடத்துத் தமிழ்க் காப்பிய உலகிற் சிலப்பதிகாரம் தலைமை சான்ற தனிச்சிறப்புடைய காப்பியம் எனலாம். இயல் இசை, நாடகம் என்னும் மூன்றும் மொழிவதால் முத்தமிழ்க் காப்பியம்; காலம், இடம், காட்சிகளை, திறம்பட புனைவதாலும் உரையாடற் பகுதிகளிலே தனித்திறன் காட்டுவதாலும் நாடகக் காப்பியம், முடி மன்னரைத் தவிர்த்து வணிகர் குலத்திலே பிறந்த கண்ணகி, கோவலன் ஆகியோரைக் காப்பிய நாயகர்களாக்கியிருப்பதால் குடிமக்கள் காப்பியம் ஆகும்.
இல்லறத்தோர் துறவறத்தோரைப் போற்றும் நெறிக்கு மாறாகத் துறவி இல்லறத்தோரைப் போற்றித் தொழுவதால் புரட்சிக் காப்பியம் என்னும் தனிச் சிறப்புடையது. தேஹ.)
சிலாதர்
இவர் இளமைப் பருவத்திலே தனது வீட்டிற்கு வந்த அதிதி ஒருவர் உண்ணும் பொழுது விளையாட்டாக அவரது உணவிற் சிறு கல்லொன்றினை எறிந்தார். வந்தவரும் அச்சிறு கல்லை அன்னத்துடன் சேர்த்துப் புசித்து விட்டார்.
கல்லை எறிந்த சிறுவன் வளர்ந்து சகல கலைஞானத்தையும் பெற்று, தவம் செய்து மாதவச் செல்வரானார். ஒருமுறை அவர் அறக்கடவுளின் உலகத்திற்குச் சென்றார். அங்கு ஒரு பெரிய மலையைக் கண்டார். இது எப்படி இங்கு அமைந்துள்ளது என்று அறக்கடவுளை வினவ இது நீர் சிறிய குழந்தையாக இருந்த
ඕjñññā க்களஞ்சியம்

Page 94
பொழுது முனிவர் ஒருவரது உணவில் எறிந்த கல், நாள் தோறும் நீர் வளர வளர அக்கல்லும் வளர்ந்து மலையாகி விட்டது. இதனை நீரே உண்ண வேண்டும். அது தான் தீர்வு என அறக்கடவுள் கூறினார்.
இதனைக் கேட்டு நடுங்கி பூவுலகம் வந்து அக்குன்றுக்குச் சமமான ஒரு குன்றைச் சிறிது சிறிதாக உடைத்துக் கரைத்துக் குடித்தார். குன்றும் கரைந்தது. அவரது தீவினையும் கரைந்தது. சிலையையே (கல்) உணவாகக் கொண்டதனால் அவர் சிலாதனர் என அழைக்கப்பட்டார்.
இச்சிலாத முனிவர் யாக பூமியை உழும்பொழுது கிடைத்தவரே "செபேசர் என்ற நந்தியம் பெருமான். (வவை)
சிவகனம்
சிவகணம் எனில் சைவசமய முழுமுதற் கடவுளாகிய சிவபிரானுடைய கணம் எனப் பொருள்படும். கணம் எனும் பதம் குழு, கூட்டம், தொகுப்பு, பரிவாரங்கள், படை எனப் பொருள்படும். இங்கு சிவபிரானுடைய பரிவாரங்கள் அல்லது அவரைப் பின்பற்றுவோர், அல்லது அவரின் சேவகர்கள் என்னும் கருத்துக்களிலும் இப்பதம் வந்துள்ளது.
கணங்களுக்குத் தலைவர் கணபதி. அவர் சிவபிரான், பார்வதி ஆகியோரின் மூத்த திருக்குமாரனாகவும், கணங்களின் தலைவராகவும் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகின்றார்.
சிவபிரானுடைய மிகச் சிறந்த பக்தர்களிலொருவரான நந்திதேவர் அல்லது நந்திகேஸ்வரர் சிவகணங்களில் முதன்மையானவராகவும், சிவகணங்களின் நேரடித்தலை வராகவும், சிவபிரானின் வாகனமாகவும் சிறப்பாகக் கூறப் படுகின்றார்.
புஷ்பதந்தன் என்பவரும் வேறு பலரும் சிவகணங்களாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். சிவகணங்கள் சிலரின் தோற்றம், பெயர்களும் குறிப்பிடற்பாலன. எடுத்துக்காட்டுகளாக சங்ககர்ண (சங்குபோன்ற காது உடையவன்), விசாக, சர்வாந்தக (ஒருவகை மேளம்), ஜலாங்க (வலையினால் சிறப்புற்றவன்), கணபுங்கவ, கபாலி ( கபாலத்தை உடையவன்), காக பாத (காகத்தின் கால் போன்ற காலையுடையவன்), விருஷப (எருது வடிவமுடையவன்) போன்றவர்களைக் குறிப்பிடலாம். இக்கணங்களுக்கு மெல்லிய உடம்பும், பருத்தவயிறும், சிங்கம், யானை, பன்றி, ஆடு, குரங்கு, மீன் முதலியனவற்றின் தலைகளும், கைகளில் பல படைக்கலங்களும் இருப்பதாகக் கூறப்படுகின்றது. சில கணங்களுக்கு வாகனங்களும் உள்ளன. இவ்வாறு பல்வேறு வடிவங்களுடன் கணங்களை வருணிப்பதை சமய, தத்துவக் குறியீ எனக் கொள்ளுதல் பொருத்தமானதாகத் தென்படுகின்றது.
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

ஒருவர் சமூகத்தின் எப்பிரிவிலே பிறந்தாலும் குறிப்பிட்ட புண்ணியச் செயல்களால் கணங்களிலொருவராகலாம் என்பதும் சில கதைகள் மூலம் அறியப்படுகின்றது.
இக்கணங்கள் இறைவனுக்கு - சிவபிரானுக்குச் செய்ய
வேண்டியனவற்றைச் செய்து கொண்டிருப்பர். சிவ சாந்நித்யத்தை என்றும் காணும் நற்பேற்றினைப் பெற்றிருப்பர். (ബി. മീ.)
拿 சிவசமவாதம்
முத்திநிலையில் ஆன்மாவின் நிலை யாதென்பது தொடர்பாக அகப்புறச்சமயங்களான பாசுபதம், மாவிரதம், காபாலிகம் மற்றும் அகச்சமயங்களிற்கு எதிராகத் சைவசித்தாந்திகளினாலே தெரிவிக்கப்படும் குற்றச் சாட்டுக்களில் ஒன்றே சமவாதம் என்ற கருத்தாகும். சிவசமவாதம் அவற்றில் ஒன்றாகும். முத்தியடைந்த ஆன்மாக்கள் பதியாகிய சிவனை யொத்த ஆற்றல்களைக் கொண்டிருக்கு மென சிவசமவாதம் வாதிடுகிறது. பாசுபதர் சங்கிராந்த சமவாதிகளென்றும், மாவிரதர் உற்பத்தி சமவாதிகளென்றும், கபாலிகர் ஆவேச சமவாதிகளென்றும் சிவஞானமுனிவர் சிவஞான பாடியத்தின் அவையடக்கப் பகுதியிற் குறிப்பிடுவது மனங் கொள்ளத்தக்கது.
ஆன்மாக்கள் பலவாய், அனாதியானவையாய் வியாபக இயல்புடையனவாக இருக்கின்றதென ஏற்றுக்கொள்ளும் பாசுபதர் ஆணவமலத்தை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை, கன்மம் மாயை ஆகிய இருமலங்களாலுமே இன்பதுன்ப அனுபவங்கள் ஆன்மாக்களிற்கு ஏற்படுகின்றன. நீண்டகாலம் போகங்களில் அழுந்திய ஆன்மாவானது அதில் வெறுப்புற்றிருக்கும் நிலையில், சிவஞானம் அதனைப்பற்றும். இந்நிலையில் ஆன்மாவானது சிவனது குணங்களைப் பெறுவதன் மூலம் சிவனுக்குச் சமனான நிலையை அடையுமென்ற நிலைப்பாட்டைப் பாசுபதம் போதிப்பதனாற் சமவாதம் பேசுகின்றதென்ற குற்றச்சாட்டிற் குரியதெனச் சிவஞானசுவாமிகள் வாதிடுவர்.
தந்திரங்கள் கூறும் விதிமுறைகளின்படி தீட்சை பெற்று, மாவிரதங்களுடைய சங்கற்பத்தின்படி எலும்பு மாலையணிதல் முதலான சரியைவழி தவறாதொழுகுவதன் மூலம் ஆன்மாக்கள் சீவன்முத்தன் நிலையடையும். இவ்வாறு சீவன்முத்த நிலையடைந்த ஆன்மாவிற்குச் சிவனோடு சமனான எல்லாக்குணங்களும் உற்பத்தியாகுமென்பதும் மாவிரதருடைய சமவாதநிலைப்பாடாகும். பசு, பாசம் என்பனவற்றின் இயல்பு தொடர்பாக மாவிரதரின் நிலைப்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ளும் கபாலிகர், சீவன்முத்தனான ஆன்மா சிவ ஆவேசத்தினால் சிவனுக்குரிய அனைத்துக் குணங்களையும் பெற்றுச் சிவனுக்குச் சமமாகுமென்ற கருத்துடையவர்கள்.
எவ்வாறாயினும் சிவசமவாதம் ஒருசமயமெய்யியற் சிந்தனை
யென்ற அடிப்படையில் பாசுபதம், மாவிரதம், காபாலிகம்

Page 95
என்பனவற்றிலிருந்து வேறுபட்டது. சித்தாந்தசைவர் போலவே
பதி, பசு, பாசம் என்ற மூன்றையும் நித்தியப்பொருளாக
ஏற்றுக்கொள்ளும் சிவசமவாதமதத்தின் முக்கிய கருத்துக்கள் மேல்வருவனவாகும்.
சொரூபலட்சணம்
'தி -
நாம ரூபகிரியையில்லாது, நிஷ்களனாய்,நின்மலனாய் சுத்தனாய், பற்றில்லாதவனாய் இருப்பது சிவனின் சொரூப லட்சணம்.
பசு - அனேகனாய், நித்தியரூபமாய், அனாதி மலசம்பந்தராய் மலத்தோடு கூடித் தன்னையும் தலைவனையும் அறியாமலிருப்பது ஆன்மாவின் சொரூப லட்சணம்.
Lਥ- நித்தியமாய், அனாதியாய் வியாபக சக்தியுடைய தாயிருப்பது பாசத்தின் சொரூபலட்சணம்.
தடத்தலட்சணம் :
U5 -
L]Bj; --
UIT Fish
ஆன்மாவின் மலபந்தம் நீங்குதற் பொருட்டு அனேக சக்திகள் மூர்த்தி களாவது பதியின் தடத்தலட்சணம். மலந்தீரும்பொருட்டுச் சிவன் மாயாயுபாயமாக ஆத்மாக்களுக்குத் தனுகரண புவன போகங்களை உருவாக்கிக் கொடுக்க அதிலே திரிவது பசுவின் தடத்தலட்சணம்.
சிவனால் விரிந்து பக்குவப்படுவது மலத்தின் தடத்தலட்சணம்.
பந்தநிலை:
LDTDLuសា (ល கன்மவசத்தனாகிய ஆன்மாவிற்கு அதன் மலம் தீரும்பொருட்டுத் தனுகரணபுவன போகங்களைக் கொடுத்து அவற்றைச் செனனமரணப் படுத்துவதே பந்தநிலையாகும்.
முத்திநிலை:
கன்மசமத்துவத்தால் மும்மலபரிபாகம் உண்டாகிறபொழுது நான்குவித சத்தினிபாத சமயவிசேட தீட்சைபெற்று, விதிமுறைப்படி சிவனைப் பூசித்து அதனாற் பெற்ற தீவிர சக்திணிபாத பக்குவத்தினாலே அத்து வாசுத்தி பண்ணுவதான நிருவான தீட்சை யினால், 36 தத்துவங்களும், பஞ்ச கோசங்களும் நீக்கி, பதியினால் பந்த பாசங்கள் அறிவிக்கப்பட்டு, பாசம் தீர்ந்த பசுவானது ஈஸ்வரனைப்போல எங்கும் பரிபூரணனாய்.சர்வஞானத்துவம், சர்வார்த்த கர்த்தத்துவம் உடையவனாகி, பஞ்ச கிருத்தியம் பண்ணவல்லவனாய்ச், சிவனுடன் கூடிச் சாயுச்சியமாகாமல் வேறாயிருப்பதே
முத்திநிலையாகும்.

மோட்சத்திற் சிவனுக்கு வேறாக சர்வகர்த்துருத்துவமுண்டாய் தேகாந்தத்திலே பஞ்சகிருத்தியம் செய்யுமென்ற சிவசமவாத நிலைப்பாடும், முத்திக்காலத்து ஆன்மாவானது சிவனது உதவியில்லாதே பரதந்திரம் (கட்டு) நீங்கிச் சிவனைப்போலத் தன்வயத்தனாய் நின்று இன்புற்றுவாழும் என்ற சிவசமவாதப் பெறுகையும் சித்தாந்தசைவத்திற்கு உடன்பாடானதல்ல. சிவஞானபாடியத்தின் பொதுவதிகாரத்திற் சிவசமவாதத்திற் கெதிரான விரிவான விமரிசனம் சிவஞானசுவாமிகளாலே தரப்பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. (சேர கி.)
சிவசின்னங்கள்
சிவத்தைப் பரம்பொருளாகக் கொள்வது சிவநெறி. சைவ சமயத்தினனாகப் பிறந்துவிட்டால் மாத்திரம் ஒருவன் சைவனாகி விடமுடியாது. வாழ்க்கையிற் சைவ ஆசாரங்கள், சைவ ஒழுக்கங்களை மேற்கொள்பவர்களே உண்மைச் சைவர்கள். சிவ நெறி நிற்கும் சைவர்களுக்கு உரிய சிவ சின்னங்கள் விபூதி, உருத்திராக்கம், பஞ்சாட்சரம் லிங்கம், ரிஷபம், திரிசூலம் என்பன.
சிவசின்னங்கள் சிவபெருமானைக் குறித்து நிற்பன. சைவ மக்களால் இவை அணியப் பெற்றும் துதிக்கப் பெற்றும் வருபவை. சிவ சின்னங்களைக் காணும் போது அவற்றைச் சிவமாகக் கருதி வழிபட்டு வருதல் சைவமரபாகிவிட்டது.
விபூதி விபூதி, திருநீறு, இரட்சை, சாரம், பசிதம் என்பன ஒரு பொருட் சொற்கள் . இவற்றின் பொருளமைதி வருமாறு:
விபூதி - அழியாத ஞானத்தையும் செல்வத்தையுங்
கொடுப்பது.
திருநீறு - தீவினை அனைத்தையும் நீறுபடுத்துவது.
இரட்சை - தீமைகளிலிருந்து இரட்சிப்பது.
FT = ஆன்மாக்களின் மல மாசைப் போக்குவது.
பசிதம் - அறியாமையை அகற்றிச் சோதி நல்குவது.
விபூதி எப்பொழுதும் இறைவனின் நினைப்பை உணர்த்துவதால் மனம், வாக்கு, காயம் என்பன தூய்மை பெற்றுவிடுகின்றன. ஆதலாற் சைவ மக்களின் பண்பு வளர்ச்சியிலே திருநீற்றின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்விடத்தில் ஒளவையாரின் “நீறில்லா நெற்றி பாழ்' என்ற கூற்று மனம் கொள்ளத் தக்கது.
வேதங்கள், ஆகமங்கள், புராணங்கள், இதிகாசங்கள், தேவாரத் திருமுறைகள். சிவனடியார் வரலாறுகள் என்பவற்றால் திருநீறு மகிமைப்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. கோயிற் கிரியைகள், பூசை வழிபாடுகள், ஏனைய சைவக் கிரியைகள் யாவற்றிலும் திருநீற்றிற்கு முக்கிய இடம் கொடுக்கப்படுகிறது. சிவப் பிரசாதமாக அடியார்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மந்திரமும்,
இந்துக் க்களஞ்சியம்

Page 96
மருந்துமாக உடல் நோய்களைத் தீர்க்கவும் பிறவிப் பிணியறுக்கவும் சைவ மக்களால் விபூதி பயன்படுத்தப்படுகிறது. சேக்கிழார் பெரியபுராணம், திருத்தொண்டர்களின் வரலாற்றைக் கூறுமிடத்து அவர்கள் திருநீற்றின் மகிமையை விளங்க வைக்கவே பிறந்தவர்களாகக் கூறுகிறது. மெய்ப்பொருள் நாயனார், ஏநாதி நாதநாயனார், சேரமான் பெருமாள் நாயனார் போன்றவர்கள் திருநீற்றைச் சிவமாகப் போற்றி உயர்ந்தவர்கள்.
கொடிய சூலை நோயினால் வருந்திய திருநாவுக்கரசர் தமக்கை திலகவதியாரிடம் திருநீறு பெற்றுத் திருவதிகை வீரட்டானேஸ்வரப் பெருமானின் திருவருட் கடாட்சத்தால் நோய் நீங்கப்பெற்றார்.
வெப்பு நோயினாற் கடுமையாக வருந்திய பாண்டிய மன்னனுக்குத் திருநீறு அணிவித்துத் திருநீற்றுப் பதிகம் பாடித் திருவாலவாய்ப் பெருமானின் திருவருட் துணைபெற்றுத் திருஞானசம்பந்தர் மன்னனின் சுர நோயைத் தீர்த்தார். அம்மன்னனுக்கிருந்த கூனும் நீங்கப் பெற்று உடல் அழகும், பொலிவும் பெற்றது. ஞானசம்பந்தர் தன் திருநீற்றுப் பதிகத்தில் திருநீறு மந்திரமாகவும், அழகைத் தருவதாகவும் தேவர்களால் விரும்பப்படுதாகவும், வேதத்தில் விளம்பப்பட்டுள்ளதாகவும், வெந்துயர் துடைக்கும் ஆற்றலுள்ளதாகவும், மெய்யறிவைத் தரவல்லதாகவும், புன்மையை நீக்கக் கூடியதாகவும் வீடுபேற்றை நல்கக் கூடியதாகவும், முனிவர்களால் விரும்பி அணியப்படு வதாகவும் உள்ளது என்று பாடியுள்ளார்.
இத்தகைய சிறப்புக்கள் பல பொருந்திய விபூதி கற்பம், அநுகற்பம், உபகற்பம், அகற்பம் என நால்வகைப்படும்.
கற்பம் நல்லிலக்கணங்கள் அமைந்த பசுவின் சாணத்தை விதிக்கப்பட்ட நாட்களில் எடுத்துக் குற்றங்களை நீக்கிப்பதருடன் சேர்த்துலர்த்தி அக்கினியாற் சுட்டு வெண்ணிறமானதை எடுத்து புதுப் பாண்டத்தில் வாசனை மலர்களை இட்டுக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எடுத்தணிவது.
அநுகற்பம்: சித்திரை மாதத்திலே காட்டிலே உலர்ந்து கிடக்கின்ற சாணத்தைக் கொண்டு வந்து இடித்துச் சுட்டு புதுப்பாண்டத்தில் நறுமலர்களோடு சேர்த்து வைத்து எடுத்துத் தரிப்பது.
உபகற்பம்: கோமயம் கிடைக்காதவிடத்து இரு மரங்கள் இணைந்து உரோஞ்சுதலில் அவை எரிந்து தானே உண்டான சாம்பலையாவது செங்கற் சூளையினால் உண்டான சாம்பரையாவது கொண்டு வந்து பஞ்சகவ்வியத்திற் கலந்து நெற்பதருடன் கலந்து எரித்து எடுத்து வைத்துப் பாவிப்பது.
அகற்பம்: யாதாயினும் ஒரு காரணத்தால் மலைகளிலும் நிலங் களிலும் இயற்கையாய் விளைந்த திருநீற்றைச் சுத்தி செய்து

எடுப்பது. கதிர்காமத்தில் இவ்வாறு உண்டு. சமித்துக்களை ஒமாக்கினியிற் சுட்டும் எடுக்கப்படுகிறது.
விபூதியின் பலன்கள் கருநிற விபூதி - வியா தி  ைய உண்டாக்கும். செந்நிற விபூதி - கீர்த்தியைக் கெடுக்கும். புகைநிற விபூதி - ஆயுளைக் குறைக்கும். பொன்னிற விபூதி - செல்வத் தைக் கெடுக்கும். ஆகையால் வெண்ணிற விபூதியையே தரித்தல் வேண்டும். இது போகம், மோட்சம் இரண்டையும் கொடுக்கும்.
விபூதி தரிக்கும் முறையும் காலங்களும்:
வடக்கேயாயினும், கிழக்கேயாயினும் பார்த்து இருந்து கொண்டு அண்ணாந்து வலக்கையின் நடுவிரல் மூன்றினாலும் “சிவசிவா’ என்று சொல்லி நிலத்தில் சிந்தாமல் நெற்றியில் அணிய வேண்டும். சுவாமி, அக்கினி, குரு, சிவனடியார்கள் முன் முகத்தைத் திருப்பி நின்று தரித்தல் வேண்டும். நிலத்திற் சிந்தினால் அதை எடுத்து சுத்தம் செய்ய வேண்டும். உடம்பில் பரவப் பூசுதல் உத்தூளனம் எனப்படும். நீரில் குழைத்து மூன்று குறியாகத் தரித்தல் திரிபுண்டரம் எனப்படும். தீட்சை பெற்றவர் திரி புண்டரமாய் அணிவர்.
விபூதி காலை மாலை முகம் கழுவியவுடனும், ஸ்நானம் செய்தவுடனும், பூசைக்கு முன்பும் ஆலயம் செல்லும் போதும் உண்ணுவதற்கு முன்னும், நித்திரைக்குப் போகும் பொழுதும், நித்திரை விட்டெழுந்தவுடனும், சூரிய உதய, அஸ்தமன நேரமும் அவசியம் தரித்தல் வேண்டும். இதை சுத்தமான மட்பாத்திரம், உலோகப் பாத்திரங்களில் அல்லது பட்டுப்பை, சம்புடம், சிமிழ் என்பவற்றிற் புனிதமாகப் பேணிவைக்க வேண்டும் என சமய நூல்கள் கூறுகிறன.
பசுவின் சாணத்தால் உருவான நீறு நோய்க்கிருமிகளைக் கொல்ல வல்லது என்பது விஞ்ஞானிகளின் கருத்து. இதனை உடம்பில் பரவப் பூசினால் விசப் பூச்சிகள், கிருமிகள், வியாதிகள், நீர்த்தோஷங்களைப் போக்கும். உட்கொண்டாலும் நோய்களைக் கொல்லும். பேய் பிசாசுகளை ஒட்டவும் கண்ணுாறு முதலியவைகளைப் போக்கவும் திருநீற்றை உபயோகிப்பர்.
உருத்திராக்கம் சிவபக்தர்கள் அணிய வேண்டிய சின்னங்களுள் உருத்திராக்கமும் ஒன்நாகும். உருத்திர + அக்கம், உருத்திராக் கமாகியது. இது பற்றிய விளக்கம் புராணங்களிற் கூறுப்படு கிறது.
புராணக் கதை திரிபுரத்து அசுரன் பெருங் கொடுங்கோலனாக இருந்தான். அவன் ஆட்சியில் தேவர்களும் பிரம்மாவும் அல்லலுற்றனர். இதனால் அனைவரும் சிவபெருமானிடத்து முறையிட்டனர். சிவபெருமான் இடையூறுகளை எல்லாம் நொடியில் நீக்கி எல்லாத் துன்பத்தையும் துடைக்கும் அகோரம் என்னும் மகாஸ்திரத்தை ஆயிரம் வருடங்கள் கண்மூடி மனதில்

Page 97
தியானித்துக் கடும் தவம் புரிந்தார். அவர் கண்களைத் திறந்த போது கண்களிலிருந்தும் மூன்று துளி நீர்விழுந்தது. அதுவே உருத்திராக்கமாயிற்று. வலது கண்ணாகிய சூரிய விழியிலிருந்து வந்த நீரிலே பன்னிரண்டு வகையான உருத்திராக்கங்கள் கபில நிறத்தோடு தோன்றின. இடது கண்ணாகிய சந்திர விழியிலிருந்து பதினாறுவகையான உருத்திராக்கங்கள் வெண்மையான நிறத்தில் தோன்றின. மூன்றாவது கண்ணாகிய அக்கினியிலிருந்து கறுப்பு நிறத்திற் பத்து வகையான உருத்திராக்கங்கள் தோன்றின. இதிற் செந்நிறம் கூடித்திரியர் என்றும், வெண்மை நிறம் அந்தணர் என்றும், கருமை நிறம் மற்ற இனத்தவர் என்றும் கூறுவதுண்டு. உருத்திராக்கத்தின் மேற் பாகத்தில் பிரம்மாவும் நடுப்பாகத்தில் உருத்திரனும், கீழ்ப்பாகத்தில் விஷ்ணுவும் என்றவாறு மும்மூர்த்திகளின் ஒருமித்த வடிவமாக இருப்பதாகக் கூறுவர்.
உருத்திராக்க மாலைகள் மாலைகள் ஒரே முகமுடைய சாதிகளால் இருத்தல் வேண்டும். பல முக மணிகள் ஒரே மாலையிற் சேர்த்தல் முறையாகாது. முகத்தோடு முகமாக அமைய இடையில் பொன், வெள்ளி, பவளம், பளிங்கு முதலிய ஏதேனும் இடப்பட்டிருக்க வேண்டும். மாலையில் தொங்கல் இரண்டையும் சேர்த்து முடியுமிடத்தில் அதே முகமுடைய பெரிய மணி ஒன்றை செபமாலையில் இட்டு முடிவது வழக்கம். மார்பில் தரிக்க வேண்டிய மணிகள் பெரிதாய் முப்பத்திரண்டு இருக்க வேண்டும். செபமாலையில் சிறு மணிகளால் நூற்றெட்டு, ஐம்பத்து நான்கு இருபத்தேழு மணிகள் இருக்க வேண்டும் என்று சமய சாஸ்திர நூல்கள் கூறுகின்றன. கோயிலுக்குப் போகும் பொழுதும், விரதம், சிரார்த்தம் அனுட்டான காலங்களிலும், புண்ணிய தலயாத்திரை செய்யும் போதும், தீர்த்தம் ஆடும் பொழுதும் வேறு சுபகாலங்களிலும் தரித்தால் பலன் அதிகம் உண்டாகும் என்பர் உருத்திராக்க மாலையைத் தலையிலே தரித்துக் கொண்டால் கங்கா ஸ்நானம் செய்த பலன் கிட்டும். சிரம், கழுத்து, காது, மார்பு, கைகள் முதலிய அங்கங்களில் உருத்திராக்கம் தரித்துக் கொள்வர். மணிகளில் உயர்ந்த உருத்திராக்கத்தைத் தானம் செய்வது மிகச் சிறந்த தானம்
எனப்படும்.
உருத்திராக்கம் ஆன்மீக வாழ்வுக்கு மட்டுமன்றி லெளகீக வாழ்விற்கும் பயன்படுகிறது. இதில் மின்சார சக்தி இருப்பதைப் பெளதீக சாஸ்திரங்கள் கண்டிருக்கின்றன. அத்துடன் தேகத்திலுள்ள சில நோய்களை நீக்குந்தன்மை இதற்குண்டு. இருதய சம்பந்தமான நோய் உள்ளவர்கள் ஒரு மண்பாத்திரத்திலே சுத்தமான ஜலம் விட்டு அதில் உருத்திராக்க மணியைப் பன்னிரண்டு மணிநேரம் ஊறவைத்து அந்தத் தண்ணிரைப் பருக கண்டிப்பாக குணம் கிட்டும் என்பர் உருத்திராக்கம் பக்தி, ஞானம், மனோசக்தி என ஆத்மபலத்தைக் கொடுப்பதோடு நோயற்ற வாழ்வு, தேகபலம் ஆகியவற்றையும் நல்குகிறது.

பஞ்சாட்சரம்
பஞ்ச - ஐந்து; அட்சரம் - எழுத்துக்கள், ஐந்து எழுத்துக்களால் ஆனது பஞ்சாட்சரம். சிவ சின்னங்களுள் விபூதி, உருத்திராக்கம் என்பன எமது ஊனக் கண்களுக்குப் புலப்படக் கூடியன. ஆனால் பஞ்சாட்சர மந்திரமோ அப்படியல்ல. இதன் உண்மையை ஒதியும், செபம் செய்தும் மனனம் செய்தும்தான் அறியலாம். மந்திரம் என்பது தம்மை உச்சரிப்பவரைக் காப்பது. எல்லாச் சமயத்தினர்க்கும் மந்திரங்கள் உள்ளன. அவற்றை உச்சரித்தே இறைவனை வழிபடுகின்றனர். சைவர்கள் தவறாமல் உச்சரிக்க வேண்டிய மந்திரம் நமசிவாய' என்ற ஐந்தெழுத்தாகும்.
உச்சரிப்பவனை இறைவனுடன் தொடர்பு படுத்தும் சிறப்பான சக்தி மந்திரத்திற்கு உள்ளது. எப்படி உச்சரித்தாலும் இறைவனுடைய திருமந்திரம் நன்மையே செய்கிறது. பக்தி சிரத்தையுடன் செபிக்கும்போது விரைவில் பயன்கிடைக்கிறது. எனவே பஞ்சாட்சர மந்திரம் உள்நின்று உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்திப் பக்குவ நிலையை அடையச் செய்யும் சாதனமாகும்.
வேதத்தில் நமசிவாய மந்திரம் நால்வகை வேதங்களில் அதர்வவேதம் ஏனைய மூன்று வேதங்களிலும் அடங்கிவிடுவதால் வேதங்கள் திரயீவித்யா எனப்படுகின்றன. இதில் யசுர்வேதத்தில் உள்ள ஏழு சம்கிதைகளில் நடுவில் உள்ள நான்காம் சம்கிதையில் சிவதராயச் என்று சொல்லப்படும் மந்திரம் உள்ளது. எனவே வடமொழி வேதத்தில் நடுநாயகமாக விளங்குவது திருவைந்தெழுத்து எனலாம்.
பஞ்சாட்சர மந்திரத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தே நாயன்மார்கள் விசேட பதிகங்கள் பாடி இருக்கின்றனர். திருநாவுக்கரசு நாயனார் நமச்சிவாயப் பதிகத்தில் நற்றுணை யாவது நமச்சிவாயவே, நாவினுக்கருங்கலம் நமச்சிவாயவே, உலகினிற் பயின்ற பாவத்தை நண்ணிநின்று அறுப்பது நமச்சிவாயவே, நடுக்கத்தைக் கெடுப்பது நமச்சிவாயவே, நல்லகவிளக்கது நமச் சிவாயவே, நன்னெறியாவது நமச்சிவாயவே என்றெல்லாம் பாடி,
மாப்பினை தழுவிய மாதோர் பாகத்தன் பூப்பினை திருந்தடிப் பொருந்தக் கைதொழ நாப்பினை தழுவிய நமச்சிவாய பத்து ஏத்தவல்லார் தமக்கிடுக்கன் இல்லையே என இறுதியில் முடித்தருளியுள்ளார்.
திருமூலர் திருமந்திரத்தில் இவ்வைந்தெழுத்தைத் தித்திக்கும் கனி எனப் பாடி உள்ளார்.
ஒன்று கண்டீர் இவ்வுலகுக் கொருகனி நன்று கண்டாப் அது நமச்சிவாயக்கனி மென்று கண்டால் அது மெத்தென்றிருக்கும் தின்று கண்டால் அது தித்திக்கும் தேனே
இந்துக்

Page 98
சைவ சமயத்திற்கு ஒப்பற்ற பெருமை தருவது
இவ்வைந்தெழுத்துமந்திரமேயாகும். இதனை உண்மை விளக்கப்
பாடல் ஒன்று வலியுறுத்தி நிற்கிறது.
அஞ்செழுத்தே ஆகமமும் அண்ணல் அருமறையும் அஞ்செழுத்தே ஆதிபுராணம் அனைத்தும் -
அஞ்செழுத்தே
ஆனந்தத் தாண்டவமும் ஆறாறுக்கப்பாலும் மோனந்த மாமுத்தியும்
இறைவன் அருளிய வேதமும், முதன்மைபெற்ற புராணங்கள் அனைத்தும் இறைவனது ஆனந்த நடனமும் முப்பத்தாறு தத்துவங்களுக்கப்பாற்பட்ட பேரின்ப நிலையாகிய முத்தி நிலையும் ஆகிய அனைத்துமே திருவைந்தெழுத்தே என்று கூறுகிறது அது.
ஒதும் முறை பஞ்சாட்சரம் சிகராதி பஞ்சாட்சரம், நகராதி பஞ்சாட்சரம் என இருவகைப்படும். சிவாயநம என்னும் திருவைந்தெழுத்தே சிகராதி பஞ்சாட்சரமாகும். முத்தியை விரும்புவோர் இதனைச் செபிப்பர். நமசிவாய எனும் திருவைந்தெழுத்தே நகராதி பஞ்சாட்சரமாகும். இவ்வுலக இன்பங்களை நாடுவோர் இதனைச் செபிப்பர். பஞ்சாட்சரத்தை ஒதும் வகையாவது வடக்கு, கிழக்கு முகமாக மான் தோல் அல்லது வெள்ளைத் துணியில் இடது காலின்மேல் வலது காலை வைத்து நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து கண்கள் மூக்கு நுனியைப் பொருந்த, மானஸமாக ஒதல் வேண்டும். இவ்வாறு ஒதுவது உத்தம முறையாகும். தன் செவிக்குக் கேட்க ஒதுதல் மத்திமம். பிறர் செவிக்குக் கேட்பின் அதமம்.
உருவேறத் திருவேறும் என்பது ஆப்தமொழி. ஆலய தரிசனம், புண்ணிய தீர்த்த ஸ்நானம், மற்றும் தேவையான புண்ணிய காலங்களில் இதனைச் செபித்தால் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; நன்மைகள் பல பெருகும்.
இலிங்கம்
சிவனைக் குறிக்கும் அடையாளமாக விளங்கும் இலிங்கம் சிவ சின்னங்களில் ஒன்றாகும். “கற்பனைக் கடந்த சோதி கருணையே உருவமாகி அற்புதக் கோல நீடி” என்ற படி ஒன்றிலும் தோய்வின்றி தானே சுயம் பிரகாசமாய் நிற்கும் இறைவன் ஆன்மாக்கள்மேற்கொண்ட பெருங்கருணையினாலே பல படிகள் கீழே இறங்கிவந்து அருவ, அருவுருவ, உருவத் திருமேனிகளைக் கொள்கிறார். இறைவன் கொள்ளும் திருமேனிகளில் அருவுருவத் திருமேனியாகிய சதாசிவமூர்த்தியைக் குறிப்பதே இலிங்கமாகும். அது சிவஞான சக்தியும் கிரியா சக்தியும் சமமாய்ப் பொருந்தி நிற்கும் நிலை.
இலிங்க விளக்கம்:
சி - நாத வடிவமான சிவம். அது இலிங்கத்தின் மேற் பகுதி
தண்டு போல் நீண்டிருப்பது.
வ - விந்து வடிவமான சக்தி. அது கீழ் அமைந்த பீடம் அதை
ஆவுடை என்பர்.
இந்துக் க்களஞ்சியம்
72

லி - ஆவுடையின் மேற்பக்கத்தில் கோமுகைபோல் ஒரு பகுதி
நீண்டிருக்கும். அது லயத்தை ஒடுக்கத்தைக் குறிக்கும். கம் - போதல் தோன்றுதல்.
இலிங்கம் சகல அண்ட சராசரங்களும் தோன்றி நின்று ஒடுங்குவதற்கு நிலைக் களமாய் உள்ளது. எல்லாப் பொருள் களிலும் சிவம், சத்தியாகிய இரண்டும் கலந்திருப்பதை அறிந்து கொள்ளவே இவ்வடிவாக இறைவன் காட்சி தருகிறான்.
இலிங்க வழிபாட்டின் தோற்றம் பற்றிய கருத்துக்கள்: இலிங்க வழிபாட்டின் தோற்றம் பற்றி புராணங்களில் பல கதைகள் கூறப்படுகிறது. ஆய்வுலகிலும் இலிங்க வழிபாட்டின் தோற்றம் பற்றி பல்வேறு கருத்துக்கள் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இலிங்க வழிபாடு ஆண் உறுப்பு வழிபாடாக ஆரம்பித்தது என்பர் மேனாட்டார். ஆதிவாசிகளின் வழிபாட்டு முறை என்பர் வேறு சிலர். யூபஸ்தம்ப வழிபாடு தோற்றுவித்தது என்பர் சிலர். இலிங்க புராணம், வாயு புராணம், கூர்ம புராணம் முதலியன குறியீட்டுக் கொள்கையை ஆதரிப்பன.
இவற்றுள் கந்து அழிந்த நிலையில் உண்டானதே கந்தழி வழிபாடு என்றும், இக்கந்தழி சிவலிங்க வடிவம் பெற்றுத் தொடர்ந்து கந்தழியாக விளங்கியது என்றும் கூறப்படும் கருத்தே அதிகம் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது. தெய்வீகம் உடையதாக வழிபடப்பெற்ற மரம் அழியும் போது அதன் அடியைச் சுற்றி பாதுகாப்பிற்காக ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்தி வழிபட்டனர். பின்னர் அடிமரமும் அழிந்தபோது கற்றுரண் அவ்விடத்தில் நடப்பட்டு வழிபடப்பட்டது. அதுவே காலகதியில் இலிங்கமாயிற்று என்ற கருத்தையே பலரும் ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்.
இலிங்கம் என்ற பொருள் பண்டைக் காலத்திலேயே காணப்படுகிறது. பெரியனவாகவும். சிறியனவாகவும் அமைந்த இலிங்கங்கள் ஹரப்பா, மொகஞ்சதாரோவில் அறுநூறுக்கு மேலாகக் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. சிறிய இலிங்கங்களை அக்கால மக்கள் தாயத்துக்களாக அணிந்திருக்க வேண்டும்
என்று இத்துறை ஆய்வாளர் கருதுவர்.
சிவலிங்க வகைகள்: இலிங்கங்கள் வியக்தாவியக்தலிங்கம், அவ்வியக்த லிங்கம், வியக்த லிங்கம் என மூவகைப்படும். வியக்தாவியக்தலிங்கம் - முகம், தோள் நேத்திரங்களோடு
விளங்குவது. அவ்வியக்தலிங்கம் - லிங்கமும் பீடமுமாயிருப்பது. வியக்தலிங்கம் - எல்லா அங்கங்களும் வெளிப்படத்
தோன்றியுள்ள திருவுருவங்கள்.
பீடமும் லிங்கமுமாய் உள்ள அவ்வியக்தலிங்கங்கள் அவற்றை ஸ்தாபித்து வழிபட்டோரால் பல பெயர்பெற்று இடப்பட்டுள்ளன. சுயம்புலிங்கம் - தானே தோன்றியது தேவிலிங்கம் - அம்பாளினாற் பூஜிக்கப்பட்டது.

Page 99
கானலிங்கம் u விநாயகர் சுப்பிரமணியர் ஆகியோ
ராற் பூஜிக்கப்பட்டது.
தைவிகஸிங்கம் - பிரம்மா, விஷ்ணு, உருத்திரன், இந்திரன் முதலியோராற் பூஜிக்கப் பட்டது.
ஆரிடலிங்கம் - அகத்தியர் முதலிய இருடிகளாற்
பூஜிக்கப்பட்டது.
இராட்சதலிங்கம் - இராட்சதர்களாற் பூஜிக்கப்பட்டது.
அகரலிங்கம் - பாணன் முதலிய அசுரர்களாற்
பூஜிக்கப்பட்டது.
மானுடலிங்கம் - மனிதர்களாற் பூஜிக்கப்பட்டது.
கூடிணிகலிங்கம் - மணல், அரிசி, ஆற்றுமண்,
அன்னம்,கோமயம், வெண்ணெய், உருத்திராக்கம், பஸ்மம், சந்தனம், புஷ்பமாலை, சர்க்கரை ஆகிய வற்றுள் ஒன்றால் அமைத்து வழிபாடு முடிந்ததும் ஆற்றிலோ குளத்திலோ விடுவது. பரார்த்தலிங்கம் - விரும்பிய எல்லாமக்களும் வழிபடும் பொருட்டாகக் கோவில்களில் ஸ்தாபிக்கப் பட்டிருக்கும் சுவாமி. ஆன்மார்த்தலிங்கம்
ஒருவர் விசேட தீட்சைபெற்ற பின் நிலையாகக் குருவினால் எழுந்தருளப் பண்ணிக் கொடுக்கப்படுவது. இது இஷ்ட லிங்கம் எனவும் படும்.
ரிஷபம் சிவ சின்னங்களில் ரிஷபமும் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. சிவ வழிபாட்டுடன் ரிஷபம் தொடர்புபட்டதைப் பற்றி வரலாற்று ஆதாரங்களையும், புராணக் கதைகளையும் நாம் அறியக் கூடியதாக உள்ளது.
சிந்துவெளி நாகரிகம் நிலவிய ஹரப்பா மொகஞ்சதாரோ காலத்திற் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல சின்னங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு நோக்கும் போது அவற்றை மூன்று பிரிவில் அடக்கக் கூடியதாக உள்ளது. (1) சந்தேகத்துக்குரிய வடிவம் (2) உண்மையான எருதுகள்
(3) பாதி விலங்கும் பாதி மனிதனும் (காமதேனு) போன்றவை.
உண்மையான எருதுகளை திமில் பருத்த எருதுகள், மற்றயவை சிறிய கொம்புள்ள திமிலற்ற எருதுகள் என்று வகைப்படுத்தக் கூடியதாக உள்ளது.
ஹரப்பா மொகஞ்சதாரோவிற் கண்டெடுக்கப்பட்ட சின்னங்கள், முத்திரைகளில் உள்ள எருது அக்கால மக்களால் வழிபடப்பட்டதா என்பது பற்றித் தெளிவாக எதுவும் கூறமுடி யாதுள்ளது. விவசாயச் சமுதாயம் ஒன்றிலே உழவுத் தொழிலுக்கு

73
மிகவும் இன்றியமையாதிருந்த எருதை மக்கள் போற்றியிருக் கலாம் என்று கருத இடமுண்டு. இங்கு பசுமாடு பற்றிய சின்னங்கள் எங்கும் கிடைக்கப் பெறாமை கவனத்திற் கொள்ளத்தக்கது. ரிக் வேதத்தில் எருது பற்றிய செய்திகள் மிக அருகியே காணப்படுகிறது. ரிக் வேத சுலோகங்களை இயற்றிய சிலர் ஆரியருக்கு முற்பட்ட இந்தியர் என்றும் அவர்களே ரிக் வேதத்தில் எருது பற்றிய கருத்துக்களை கூறியுள்ளனர் என்றும் கருதப்படுகிறது.
முன்பு சிவனின் ரூபமாகக் கருதப்பட்ட எருது சிவனுக்கு மானுட வடிவம் கொடுக்கப்பட்டபின் அவரின் வாகனமாகக் கருதப்பட்டது. ஆயினும் சிவன் ரிஷபத்தின் மீது வீற்றிருப்பதாக எங்கும் காட்டப்படவில்லை. ரிஷபத்தின் திமிலிலோ, கொம்பிலோ கைவைத்துக் கொண்டிருக்கும் நிலையிலேயே காட்டப்பட்டுள்ளது.
பஞ்சாப்பிலும், காந்தாரத்திலும், இந்தோ கிரேக்க அரசர்களது நாணயங்களிலும் திமிலுள்ள நந்தியின் உருவமே சிவனைப் பிரதிநிதிப்படுத்தியுள்ளது. இவ்வுருவம் படுத்த நிலையிலோ நின்ற நிலையிலோ காணப்படுகிறது.
கி.மு. முதலாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டுவரை உஜ்ஜயினியிற் கிடைத்த நாணயங்களில் எருது முன்னங்காலை உயர்த்திக் குதிக்கும் உருவம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.
காந்தார நாணயங்களில் எருதிலே சாய்ந்தபடி சிவன் காணப்படுகிறார். குஷாண நாணயங்களிலும் சிவனின் உருவம் எருதின் முன் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.
மதுரா சிற்பங்களிலும் நந்தியும், சிவனும் சேர்ந்த வடிவே காணப்படுகிறது.
குப்தர்காலத்துச் சிவன், பார்வதி உருவங்களிலும் எருது பின்புறத்திற் காணப்படுகிறது. கி.பி. முற்பகுதியிலே தான் சிவனின் வாகனத்திற்கு மனித உருவம் கொடுக்கப்பட்டது. குப்தர் காலத்தில் இக் கருத்து வலுப்பெற்றது. குமார சம்பவத்திலே காளிதாசர் சிவனின் ரிஷப வாகனம் பற்றி விவரித்துள்ளார். புராணங்கள் நந்தியின் மூலம் பற்றிப் பல கதைகளைக் கூறுகின்றன.
சிவபுராணம் முப்புரங்களையும் சிவன் எரிப்பதற்கு புறப்பட்ட சமயம் விஷ்ணு ரிஷப வாகனமாக உருக் கொண்டார் என்கிறது.
லிங்க புராணம் சிவன் கண் தெரியாத ஒரு ரிஷிக்கு நந்தியாகப் பிறந்தார் என்றும், தனக்கு ஆயுள் சொற்பம் என்று அறிந்து சிவனை வணங்க, சிவன் தன் கழுத்திலிருந்த மாலையை அணிவித்துக் கணங்களுக்கு தலைவராக்கினார் என்றுங் கூறுகிறது.
இந்துக்

Page 100
திரேதாயுகத்திலே ரிஷியாக இருந்த நந்தியின் தவத்தை ஏற்ற சிவன் பூதகணங்களின் தலைவனாக்கினார் என்ற கருத்தும்
புராணங்களிற் கூறப்படுகிறது.
சிவன் கோவில்களில் கொடிமரத்துக்கு முன்னால் மூலஸ்தானத்தை நோக்கியபடி நந்தி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அது எப்பொழுதும் தன் எஜமானை நோக்கிய வண்ணமே உள்ளது. ஆன்மாவானது தன் தலைவனான பதியை எப்பொழுதும் நோக்கிய வண்ணமாய் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே கோவில்களில் இறைவனின் வாகனம் மூலஸ்தானத்தை நோக்கிய வண்ணம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்று சைவசித்தாந்திகள் கூறுவர். நிநி)
சிவ சூத்திரம்
சூத்திரம் காஷ்மீர தேசத்து சைவநெறியின் முக்கிய சாஸ்திரப் பனுவலாகக் கொள்ளப்படுகிறது. இதனை யாத்தவர் காஷ்மீரசைவத்தின் தந்தையெனப் போற்றப்படும் வசுகுப்தர் ஆவர். இவர் கி.பி. 9ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்தில் வாழ்ந்தவர்.
புராதனகாலம் தொட்டே உலகின் ஆன்மீக சுபிட்சத்திற்காக ஆன்மீக ஞானத்தின் உறைவிடமாகிய ரிஷிகள் அண்டத்தின் உள்பொருள் ஒன்றே என்ற ஏகத்துவக் கொள்கையினை தமது ஞானதிருஷ்டியால் உணர்ந்து தாந்திர சாஸ்திர நூல்கள் மூலம் செவ்வனே எடுத்து இயம்பியிருந்தனர்.
எனினும் காலகதியில் குறிப்பாகக் கலியுகப் பிறப்பின் பின்பு இந்த ஆன்மீக அநுபூதிக் காட்சியாகிய ஏகத்துவக் கொள்கை அருகியும் பல்கடவுள் வணக்கமாகத் திரிபு பெற்றும், சாங்கிய தரிசனம் போன்றவற்றின் இருமைத் தத்துவமாக நலிவடையத் தொடங்கியது.
எனவே அண்டத்தின் ஏகத்துவக் கொள்கையினை மீட்டும் நிலை நிறுத்துமுகமாக, இறைவன் சிவ சூத்திரத்தை வக குப்தருக்கு அருளிச் செய்தார் என்றும் வசுகுப்தர் அதனைக்கேட்டு எழுதி வைத்துக் கொண்டார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆதலின் சிவ சூத்திரம் காஷ்மீர சைவத்தின் சுருதி நூலாக அமைகிறது. அதனை ஆகம நூலாகக் கொள்ளும் ஒரு மரபும் உண்டு.
சிவ சூத்திரம் அண்டத்தின் சித்துப் பொருளாகிய மூலவஸ்து ஒன்றே என்றும் அதனை, ஞானிகள் பரமசிவன் (Paramasiva) என அழைப்பர் என்றும் கூறும். இதனை பரசம்வித் (Parasamyid) என்ற பெயராலும் ஞானிகள் அழைப்பதுண்டு. (Vid) வித் என்றால் அறிதல் - உணர்தல் எனப்பொருள்படும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலான, சகலத்தையும் உள்ளடக்கிய பேருணர்வான வஸ்து பரசம்வித் என்க.
இந்துக் க்களஞ்சியம்
74

மேலும் பரம சிவத்துக்கு இருவித இருப்பு நிலைகள் உள எனச் சிவ சூத்திரம் தர்க்கரீதியாக இயம்புகிறது. ஒன்று பரமசிவத்தின் பரத்துவ இருப்புநிலை; அதாவது எல்லாவற்றையும் கடந்த பரிசுத்த, எவ்வித மாறுதல்களும் அடையாத அதீதநிலை (Transcendent State).
மற்றது சிருஷ்டி காலத்திற் பேரண்டமாக முகிழ்க்கும் - பரிணமிக்கும் இருப்புநிலையாகும் (Immanent State),
இங்ங்னம் அநாதியான உள்பொருள் ஒன்றின் இருவித இருப்பு நிலைகளின் தன்மை காரணமாக இருமைத் தத்துவம் (Dualism) காஷ்மீரசைவ சாஸ்திரத்தில் தர்க்கரீதியாகத் தவிர்க்கப்படுகிறது.
உள்பொருள் ஒன்றின் இருவித இருப்பு நிலையின் இயல்பினை புலனறிவு மூலமாகவோ தர்க்கசாஸ்திர அறிவுமூலமோ உய்த்துணரமுடியாது. யோக நெறி மூலம் மானிடர்க்குக் கிட்டக்கூடிய மனங்கடந்த ஆன்மீக அநுபூதி தரும் சமாதிநிலை மூலமே ஒருவன் உணரமுடியுமெனச் சிவ சூத்திரம் அறுதியிட்டுக் கூறும்.
அண்டத்தின் அநாதிவஸ்துவான மூலப்பொருள் சலனமடைதல் மூலம் பரிணமிக்கத் தொடங்குகிறது. இந்த ஸ்திதியை சிருஷ்டிநிலை (படைத்தல், ஆக்குதல்) அல்லது ஆபாச நிலை (மலர்தல், தோற்றம் பெறுதல், ஒளிருதல்) எனச் சிவ சூத்திரம் சுடறும.
அண்டம் பரிணமிக்கும் காலம் ஒரு சதுர் யுகம் என்றும் அது 4,320,000,000 மானிட வருடங்களைக் கொண்டிருக்கும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இந்தக் காலப்பகுதியினை ஒரு கல்பகாலம் என்பர். இதன் பின்னர் பிரளயம் ஆரம்பிக்கின்றது. அண்டமனைத்தும் மூலப்பொருளில் சென்று ஒடுங்குகிறது.
இந்நிலை அண்டத்தின் மூலவஸ்துவின் சலனமற்ற இருப்பு நிலையாகும். மீண்டும் , சிருஷ்டிபிரளயம் என்ற சுழற்சி ரீதியில் மூலவஸ்து ஓயாது இயங்கிக் கொண்டிருக்கும்.
அண்டமாக மலர்ந்த இந்த ஜட உலகம் பரம்பொருள் என்ற சைதன்யத்தின் (பேருணன்) ஒரு மாற்று வடிவமேயாகும். சிலந்தி ஒன்று பின்னுகின்ற வலை அச்சிலந்தியின் வேற்றுருவில் வந்த பகுதியேயாகும். சிலந்திக்கும் வலைக்கும் உருவ வேறு பாட்டைத் தவிர வேறெந்த வித்தியாசமும் கிடையாது என்கிறது சிவகுத்திரம். இதன் மூலம் பரம்பொருளுக்கும் அண்டத்திற்கும் இடையில் நிலவும் அபேதமற்ற தன்மை விளக்கப்படுகின்றது.
பரம்பொருளாகிய மூலவஸ்து அண்டமாகப் பரிணமிக்கும் போது இயற்கையின் 36 தத்துவங்களும் தோற்றம் பெறுகின்றன. இயற்கையின் தன்மையை சிவகுத்திரம் வகுத்துப் பகுத்துக் கூறியது போல் உலகில் எந்த நூலும் எடுத்துரைத்ததில்லை என அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்.

Page 101
சாங்கியம் கூறிய 24 தத்துவங்களோடு மேலும் 12 சிருஷ்டி தத்துவங்களைச் சிவகுத்திரம் கூறும்.
சிவசூத்திரம் அடிப்படையில் யோகம் பற்றிய நூலாயினும், சித் அல்லது பரசம்வித் (முடிவான ஞானம்), படைப்பு, கட்டு (பந்தம்), விடுதலை (முத்தி) என்பனவற்றை யோகத்திற்குரிய அடிப்படைகளாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. சாம்பவ உபாயம், சாக்த உபாயம், ஆணவ உபாயம், என்ற மூன்றுபிரிவுகளாக சிவ சூத்திரம் வகுக்கப்பட்டுள்ளது. சாம்பவ உபாயம் இச்சை உபாயம் அல்லது இச்சையோகம் எனவும் அழைக்கப்படும். சாதகன் தன்னை சிவனுடன் முற்றொருமைப்படுத்துவதே சாம்பவ யோகத்தின் பொருளாகும். இந்நிலையில் விகல்ப்ப வேறுபாடுகளில்லாது, அனைத்தும் ஆன்மாவே (நான்) என்ற நல்லறிவு தோன்றுகிறது. இதன்மூலம் மனமும் உடலும் தொடர்புற்றதான பைரவி தத்துவம் என்ற நிலைக்குட் சாதகன் நுழைகிறான். சாதகன் தனது இச்சாசக்தியினாற் சிவனுடன் தன்னை முற்றொருமைப் படுத்துகிறான். ஜீவன் அனுபவ உலகிற் குரியது. விகல்ப ஞானமுடையது. சிவனே மெய்ப்பொருள். ஜீவன் தனது விகல்பஞானத்தை விடுத்து, தன்னுள்ளேயே புலப் படாதிருக்கும் மெய்ப்பொருளான சிவத்துடன் இச்சாசக்தியினால் முற்றொருமை கொள்வதே சாம்பவ உபாயமாகும்.
சாத்த உபாயமானது, ஞான உபாயம் எனவும் அழைக்கப்படும். இங்கு மனத்தினால் தியானம் செய்வது முக்கியமானது. தியானத்திற்கு ஏதுவானது மந்திரம். அதாவது முடிவானமெய்ப் பொருளான சிவத்துடன் தன்னை முற்றொருமையாக்கும் உளத்தின் வழியே மந்திரமாகும். இந்த உபாயத்தினால் சாதகன் இவ்வுலகமனைத்தும் ஆத்மாவே என்ற சிந்தனைகொண்டு நிர்விகல்பமான ஆத்மஞானநிலையை அடைகிறான்.
சிவசூத்திரத்தின் மூன்றாவது பிரிவு ஆணவ உபாயம் பற்றியாராய்கிறது. இதைக் கிரியா உபாயமெனவும் அழைப்பர். பிராணாயாமம், குண்டலினி யோகம் என்பனவற்றால் மனதை நிலைப்படுத்தி சிவானுபவத்தைப் பெறமுயலுவதே ஆணவ 9) LLUITLULOFT(e5th.
ஆணவயோகம் சாக்த யோகத்திற்கும், சாக்தயோகம் சாம்பவயோகத்திற்கும் இட்டுச்செல்லுவதன் மூலம் இறுதியாக சாதகன் சிவத்துடன் முற்றொருமை கொள்வதே அத்வைத நிலையாகுமெனச் சிவகுத்திரம் கூறுகிறது.
வசுகுப்தரின் வாழ்க்கை பற்றி அதிகம் தகவல்கள் கிடைத்தில. கி.பி. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திற் காஷ்மீரின் தலைநகராகிய பூரீ நகருக்கண்மையில் உள்ள மகாதேவ என்ற குன்றினடியில் ஆச்சிரமம் அமைத்து வாழ்ந்த மகாஞானி என்பதும் அவருக்கு அநேக சிஷ்யர்கள் இருந்தனர் என்பதும் கர்ணபரம் பரையாக வரும் செய்திகளாகும்.

வசுகுப்தருடைய புகழ்வாய்ந்த சிஷ்யர்கள் இருவர்; ஒருவர் கல்லடப்பட்டர். அவர் சிவசூத்திரத்தை நன்கு விளக்கம் செய்வதற்காக 'ஸ் பந்த காரிகை என்ற நூலை யாத்தார். மற்றவர் சோமாநந்தர். சிவகுத்திரங்களின் தத்துவ அடிப்படையில் 'சிவதிருஷ்டி என்ற சிறந்ததொரு நூலைச் செய்தார். இந் நூல் இப்போது கிடைத்திலது.
சிவகுத்திரத்திற்கு விருத்தி உரை, பாஸ்கரரின் வார்த்திகை உரை, ஷேமராஜரின் விமர்ஷினி உரை, வரதராஜரின் சிவகுத்திர வார்த்திக உரை என நான்கு உரைகள் கிடைக்கப் பெற்றுள்ளன. விருத்தி உரைகாரர் யாரென்பது அறியப் படவில்லை.
சிவகுத்திரம் எடுத்துக் கூறிய தத்துவங்களின் தாக்கம் தென்னகம் வரைக்கும் பரவியிருந்தது. கி. பி. 13 ஆம் நூற்றாண்டில், அதாவது வசுகுப்தருக்கு ஏறக்குறைய 400 ஆண்டுகளுக்குப்பின் எழுந்த சைவ மெய்கண்டசாஸ்திரங்களில் சிவசூத்திர தத்துவங்களின் தாக்கத்தை ஒருவர் நிறையக் காண முடியும் என்பது ஆய்வறிஞர்களின் திடமான துணிவாகும்.
36 சிருஷ்டிதத்துவங்கள், சிவனின் சொரூபநிலை, தடத்தநிலை மற்றும் வேறுசில அம்சங்கள் எல்லாம் சிவ சூத்திரத்தின் அடிப்படையிலேயே மெய்கண்ட சாத்திரங்கள் கூறிப்
போந்தன என்பது மிகையான கூற்றன்று.
(கே. கே.எஸ்) & (சோ. கி.)
சிவஞான முனிவர்
சிவஞான முனிவர் தென்பாண்டி நாட்டில் திருநெல்வேலி மாவட்டம் பாபநாசத்திற்கு அருகில், தாமிரவருணி ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ள விக்கிரம சிங்கபுரம் என்னும் ஊரில் தோன்றினார். இவரின் தாயின் பெயர் மயிலம்மை; தந்தையின் பெயர் ஆனந்தக்கூத்தர்; இவரது பிள்ளைத் திருநாமம் முக்களாலிங்கர் ஆகும். இவர் சைவ வேளாள குலத்தில்
&
কুঞ্জ
 ேத ர ன் றி ய வ ர் . ་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་་། அகத்தியர் அருளால்
6J Աք தலைமுறை
ஏழாம் தலைமுறையில்
தோன்றியவர் என்பர்.
சி வ ஞ | ன முனிவரின் தந்தையும், தாயாரும் விருந்தினரை உபசரிப்பதில் சிறந்து
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 102
விளங்கினர். இவரின் பள்ளிப் பருவத்தில் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சி ஒன்று இவர்களுடைய விருந்தோம்பும் பண்பை நன்கு புலப்படுத்துகின்றது. சிவஞானமுனிவர் பள்ளி சென்று திரும்பும்போது திருவாவடுதுறை ஆதீன முனிவர்கள் சிலரைக் கண்டார். அவர்களைத் தமது வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து விருந்து கொடுத்து உபசரித்தார். அப்பொழுது அவரின் தந்தையாகிய ஆனந்தக் கூத்தர் வெளியூர் சென்றிருந்ததனால் அவருடைய தாயாரே விருந்தினரை நன்கு உபசரித்தார். இதனைப் புலப்படுத்துவது,
அருந்ததியென் அம்மை அடியவர்கட் கென்றும் திருந்த அமுதளிக்கும் செல்வி - பொருந்தவே ஆனந்தக் கூத்தர் அகமகிழத் தொண்டு செய்யும் மானந்தவாத மயில், எனவரும் சிவஞான முனிவரது பாடலாகும். இப்பாடலைச் சிவஞானமுனிவர் இயற்றவில்லை என்றும் சிலர் கருதுகின்றனர்.
நமசிவாய மூர்த்தியால் தோற்றுவிக்கப் பெற்ற திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தில் பத்தாம் பட்டத்தில் அமர்ந்திருந்த வேலப்பத் தேசிகர் காலத்தில் சின்னப்பட்டத்தில் இருந்த பேரூர் வேலப்பதேசிகர் என்பவரிடம் ஞான உபதேசம் பெற்றார். சிவஞானத் தம்பிரான் என்ற தீக்கைப் பெயர் சூட்டப் பெற்றார். இவரின் வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய திருவாவடுதுறை ஆதீன முனிவர்களுள் பத்தாம் பட்டத்தில் முன்வேலப்பதேசிகர், பதினொன்றாம் பட்டத்துப் பின் வேலப்பதேசிகர், பன்னிரண்டாம் பட்டத்துத் திருச்சிற்றம்பலம்தேசிகர் នា ឆ្នាំ (LT குறிப்பிடத்தக்கவர்களாவர். காஞ்சிப் புராணத்தில் கடவுள் வாழ்த்துப் பகுதியில் உள்ள பின்வேலப்ப தேசிகர் துதியில் அவரிடம் தாம் பெற்ற உபதேசச் சிறப்பையும் சமய நூற் கல்வியையும் உணர்த்தியிருத்தல் காணலாம். ២ចាបf வடமொழியிலும் தென்மொழியிலும் பெரும் புலமை பெற்றிருந்தார்.
சிவஞான முனிவரின் காலம்
சிவஞான முனிவர் பிறந்த காலம் பற்றிய குறிப்புக் கிடைக்கவில்லை. அவர் செங்கழுநீர் விநாயகர் பிள்ளைத் தமிழ் இயற்றிய காலக் குறிப்பினை அந்நூலின் சிறப்புப் பாயிரத்தால் அறியலாம். அந்நூலை வீரப்பன் மகன் கேசவன் என்பவரின் வேண்டுகோளை ஏற்று முனிவர் பாடியதாகப் பாயிரம் கூறுகின்றது. சகம், 1694 ஆம் ஆண்டு மாசித் திங்கள் இருபத்தேழாம் நாள், செய்து முடிக்கப் பெற்றதாகவும் அப்பாயிரம் கூறுகின்றது. இச்சக ஆண்டிற்கு ஒத்த ஆண்டு கி. பி. 1772 ஆகும். இவ்வகையில் சிவஞான முனிவரின் காலத்தைப் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியாகக் கருத முடிகின்றது.
சிவஞான முனிவர் சுசீந்திரம், திருவாவடுதுறை, காஞ்சிபுரம் ஆகிய இடங்களில் வாழ்ந்துள்ளார். இவர் காஞ்சியில் உள்ள திருவாவடுதுறைக் கிளை மடத்தில் நெடுங்காலம் தங்கியிருந்தார் என அறிஞர் கூறுவர். இவர் முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவரென அறிஞர் குறிப்பிடுவர். இதனை மறுப்பவரும்
இந்துக் க்களஞ்சியம்

உளர். சிவஞான முனிவர் உரையாசிரியராகவும், நூலாசிரியராகவும், மொழி பெயர்ப்பாசிரியராகவும், திறனாய்வாளராகவும் விளங்கிய சிறப்பிற்குரியவர்.
உரை நூல்கள்
இவர் சித்தாந்த நூல்களுக்கும், இலக்கண நூல்களுக்கும் உரை வகுத்துள்ளார். சித்தாந்த நூல்களுள் இவர் சிவஞான போதத்திற்குச் சிற்றுரை, பேருரை என்று இரண்டு உரைநூல்களை இயற்றியுள்ளார். திருமுறைகளையும், ஏனைய நூல்களையும் துருவி ஆராய்ந்து தம் வாழ்க்கையின் பயனாக இவர் இயற்றிய பேருரையே சிவஞானமாபாடியம் எனப்படும். சிவஞானமாபாடியம் வடமொழிப்பிரம சூத்திரத்திற்கு நீலகண்டர், சங்கரர், இராமானுஜர், மத்துவர் ஆகியோர் இயற்றியுள்ள பாடியங்கள் எல்லாவற்றினும் மிகச் சிறந்ததென்பது அறிஞர் துணிபு. இது பற்றியே அவர் மாபாடியக்காரர் என அழைக்கப்படுவாராயினார். சிவஞான போதத்தின் பேருரையை இவரே முதன் முதல் செய்தார் என்பதால் இவர் திராவிட மாபாடிய கர்த்தர் எனவும் பாராட்டப்பெற்ற சிறப்புக்குரிய வராகின்றார். இவர் சிவஞானபோதத்திற்குச் செய்த சிற்றுரையின் அமைப்பு சுருங்கியது. பேருரையின் அமைப்போ விரிவானது. சிற்றுரையில் சுருக்கமாகக் குறித்த சைவ சித்தாந்தக் கருத்துக்களைப் பேருரையில் விரித்து விளக்குகின்றார். சிற்றுரையில் கூறிய விளக்கம் பேருரையில் சில இடங்களில் வேறுவகையாக உரைக்கப்பட்டதும் உண்டு. சிற்றுரை ஏறத்தாழக் காண்டிகை உரையாகத் தோன்றுகின்றது. பேருரை அகல உரை அல்லது விருத்தியுரையாக விளங்குகின்றது. இதனால் சிற்றுரையைச் "சிவஞானபோதம் - காண்டிகையுரை என்றும், பேருரையைச் 'சிவஞான போதம் - விருத்தியுரை” என்றும் அறிஞர் குறிப்பிடுகின்றனர்.
இவர் சிவஞான சித்தியார் என்னும் நூலுக்குப் பொழிப்புரையும் செய்துள்ளார். அருணந்தி சிவாசாரியார் இயற்றிய சிவஞானசித்தியாரின் நுட்பங்களைத் தெளிவுறுத்தும் வகையில் இப்பொழிப்புரை அமைந்துள்ளது.
முனிவர் தொல்காப்பியப்பாயிரம் முதற்சூத்திரத்திற்கு விருத்தியுரையும் எழுதியுள்ளார். நன்னூல் விருத்தியுரை முழுவதும் சிவஞான முனிவர் செய்யாவிட்டாலும், இவர் செய்த அரிய திருத்தங்கள் காரணமாகச் "சிவஞான முனிவர் விருத்தி என்றே அந்நூலுக்குப் பெயர் வழங்குவது குறிப்பிடத்தக்கது.
இலக்கிய நூல்கள்
சிவஞான முனிவர் பல சிற்றிலக்கிய நூல்களை இயற்றியுள்ளார். செப்பறை அகிலாண்டேசுவரி பதிகம் என்பது இவர் பாடிய முதல்நூல் என அறிஞர் கருதுகின்றனர். இந்நூலில் சைவ சித்தாந்தக் கருத்துக்கள் நுட்பமாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் இளங்காடு இளைசைப் பதிற்றுப் பத்தந்தாதி கலைசைச் செங்கழுநீர் விநாயகர் பிள்ளைத் தமிழ் கலைசைப் பதிற்றுப் பத்தந்தாதி குளத்தூர்.அமுதாம்பிகை பிள்ளைத் தமிழ், குளத்தூர்

Page 103
பதிற்றுப் பத்தந்தாதி, குளத்தூர் - சோமேசர் முதுமொழி வெண்பா, திருவேகம்பர் அந்தாதி, திருவேகம்பர் ஆனந்தக்களிப்பு, கச்சி ஆனந்தருத்திரேசர் பதிகம், வடதிருமுல்லை வாயிலந்தாதி, பஞ்சாக்கர தேசிகர்மாலை, திருத்தொண்டர் திருநாமக்கோவை ஆகிய நூல்களையும் இவர் இயற்றியுள்ளார்.
மொழி பெயர்ப்பு நூல்
சிவஞான முனிவர் மொழிபெயர்ப்பதில் திறமை வாய்ந்தவர். இவரின் மொழி பெயர்ப்பு நூல்களுள் காஞ்சிப் புராணம் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்நூல் மொழி பெயர்ப்பு என்று கூறப்பெறினும் முற்றிலும் மொழிபெயர்ப்பு அன்று என்பது ஆய்வாளர் கருத்தாகும். மற்றும் அரதத்த சிவாசாரியார் செய்த சுலோக பஞ்சகம் அப்பைய தீட்சிதர் செய்த சிவதத்துவ விவேகம், சர்வான்ம சம்பு சிவாசாரியார் செய்த சித்தாந்தப் பிரகாசிகை, அன்னம்பட்டர் எழுதிய தருக்க சங்கிரகம் என்பன சிவஞான முனிவர் வடமொழியினின்றும் தமிழில் மொழி பெயர்த்துள்ள நூல்களாகும். இம்மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் சிவஞான முனிவரின் வடமொழிப் புலமையினையும் அவருக்குச் சைவசித்தாந்தத்தில் இருந்த ஈடுபாட்டினையும் எடுத்துக் காட்டுவனவாக விளங்குகின்றன.
கண்டன நூல்கள்
இலக்கண விளக்கம் என்னும் நூலுக்கு எழுதப் பெற்ற இலக்கண விளக்கச் சூறாவளி, "எடுத்து” என்று, சிவஞான சித்தியாரில் ஆளப்பெற்ற சொல்லுக்குப் பொருள் எழுதிய முறை பற்றி எழுந்த கருத்துக்கு மறுப்பாக எழுதப் பெற்ற, எடுத்து என்னும் சொல்லுக்கிட்ட வைரக்குப்பாயம் ஞானப் பிரகாச முனிவர் எழுதிய உரைக்கு மறுப்பாக எழுதப்பெற்ற “என்னையிப்பவத்தில்’ என்னும் சிவசமவாத உரைமறுப்பு கம்பராமாயண முதற் செய்யுள் சங்கோத்திர விருத்தி சித்தாந்த மரபு கண்டனகண்டனம், என்பவை சிவஞான முனிவரின் மதிநுட்பத்தைப் புலப்படுத்தி நிற்கும் கண்டன நூல்களாகக் கொள்ளத்தக்கவை.
முனிவரின் மாணவர்கள்
சிவஞான முனிவருக்கு ஒரு மாணவர் பரம்பரை இருந்து வருகின்றது. அவரிடம் பலர் பாடங்கற்றுள்ளனர். கச்சியப்ப முனிவர், தொட்டிக்கலைச் சுப்பிரமணிய முனிவர், இலக்கணம் சிதம்பர நாதமுனிவர், காஞ்சிபுரம் சரவணபத்தர், இராமநாதபுரம் சோமசுந்தரம்பிள்ளை, காஞ்சி சிதம்பர முனிவர், காஞ்சி முத்துக்குமார தேசிகர், திருமுக்கூடல் சந்திரசேகர முதலியார், கரவாந்தண்டல் அடைக்கலங்காத்த முதலியார், கடம்பர் கோயில் கல்யாண சுந்தர உபாத்தியாயர் ஆகிய பன்னிருவர் சிவஞான முனிவரின் மாணவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர்களாவர். திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தில் பன்னிரண்டாம் பட்டத்தில் அமர்ந்திருந்த திருச்சிற்றம்பல தேசிகரும் இவரின் மாணவர் என அறிஞர் குறிப்பிடுகின்றனர்.

முனிவரின் சமாதி
சிவஞான முனிவர் பரிபூரணமுற்றபின் அவரைத் திருவாவடுதுறையிலுள்ள மறைஞானத்தோப்பு என்னும் இடத்தில் அடக்கம் செய்துள்ளனர். இவ்விடம் திருவாவடுதுறை ஆதீன முதல்வர்களை அடக்கம் செய்யும் இடமாகும். இவ்விடத்தில் ஆதீன முதல்வர்கள் பலரின் சமாதிகள் அமைந்துள்ளன. ஆதீன முதல்வர்களின் வரிசையில் வைத்து எண்ண முடியாதவராக முனிவர் இருந்தும், அவருடைய சைவசித்தாந்தப் புலமையில் மதிப்பு வைத்து அவருக்கு ஒரு சமாதியை அங்கு எழுப்பியுள்ளமை அவரின் தனித்துவத்தைச் சுட்டி நிற்கின்றது. (LD/I. Gol)
சிவஞானபோதம் (வடமொழி)
இருபத்தெட்டு சிவாகமங்களில் ஒன்றான ரௌரவத்தின் 73 ஆவது படலமான பாவவிமோசனப் படலத்தின் 13ஆம் அத்தியாயமான துவாதச குத்திரமே சிவஞானபோதமெனப் பெயர்பெற்றது. அதனை சர்வ ஆகமசாரமெனவும் அழைப்பர். ஆதியில் குரு என்பவருக்கு உபதேசிக்கப்பட்டதால் ரெளரவம் என்ற பெயரைப் பெற்றதாக வடநுாற் சிவஞானபோத உரையிற் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. இவ்வடமொழிச் சிவஞானபோதம் நந்திகேஸ்வரரால் சனற்குமாரருக்கும், சனற்குமாரராற் சத்தியஞான தரிசனருக்கும் (சத்தியஜோதி), சத்தியஞான தரிசனராற் பரஞ்சோதி முனிவர்க்கும், பரஞ்சோதி முனிவரால் மெய்கண்டருக்கும் உபதேசிக்கப்பட்டதென்பதும், மெய்கண்டார் அதனைத் தமிழில்12 சூத்திரங்களாகப் பாடினாரென்பதும் ஐதீகம்.
வடமொழிச் சிவஞானபோதம் விஸ்வேஸ்வர சாஸ்திரி களால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு சண்முகசுந்தர முதலியாரால் பதிப்பிக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது. வடமொழிச் சிவஞான போதத்திற்கு சிவஞானபோதவிருத்தி என்ற ஞானப்பிரகாச முனிவர் உரையும், சிவாக்கிரக யோகிகளின் சிவஞானபோத சங்கிரக வியாக்கியானம் (சிற்றுரை), சிவாக்கிரக பாடியம் (பேருரை) என இரு உரைகளும் அம்மொழியிலேயே எழுதப் பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சிவஞானபோத முதலாம் சூத்திரத்திற்கான சிவாக்கிரகபாடிய உரை நீர்வேலி சங்கர பண்டிதரின் மகனான சிவப்பிரகாசபண்டிதரால் தமிழில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு, கந்தர்மடம் சுவாமிநாத பண்டிதரால் 1916இற் பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு தரப்படும் வடமொழிச் சிவஞான போத மொழிபெயர்ப்பு விஸ்வேஸ்வர சாஸ்திரிகளால் மொழி பெயர்க்கப்பட்டதும், பேராசிரியர் கைலாசநாதக் குருக்களாற் சரிபார்க்கப்பட்டதுமாகும்.
முதலாம் சூத்திரம் : பிரபஞ்சத்திற்குக் கர்த்தாவானவர் உண்டு. காரியரூபமாய்க் காணுதலினால், அவனவனதுவெறும் (தநுகரனாதிகளாய் வருகையால்) அந்த கர்த்தா இந்த பிரபஞ்சத்தைச் சங்கரித்து சிருஷ்டிக்கிறார். இந்தக் காரணத்தாற் சங்காரகர்த்தா எஜமான் (ஈஸ்வரன்).
இந்துச் க்களஞ்சியம்

Page 104
இரண்டாம் சூத்திரம் : சாஷாத்கார ரூப ஞானத்தால் வேறில்லாதவரான கர்த்தாவானவர் (அவளவனதுவென்பதற்கு) வேறாயிருந்து கொண்டு பிரிவில்லாமலிருக்கிற ஆணையினால் (ஆஞ்ஞா சக்தியினாலே) அவரவர் செய்த வினைக்கீடாக ஆன்மாக்களுக்கு சுகதுக்காதி வியாபாரத்தைச் செய்யாநிற்கிறார்.
மூன்றாம் சூத்திரம் இல்லையெ ன் கையினாலும் மமதையினுடைய தோற்றத்தாலும் இந்திரியங்களும் அவைகளின் ஒடுக்கமும் அறிதலினாலும் சுஷுப்திக் காலத்தில் அனுபவமில் லாமையாலும் அறிவிக்க அறியாத்தன்மையினாலும் சரீரத்தில் ஆன்மா உண்டு.
நான்காம் சூத்திரம் : அந்தக் கரணத்தினின்றும் வேறா யிருந்த போதிலும் மந்திரியும் ராஜாவும் போலக் கூடினவனாயும் (சாக்கிர முதலிய) பஞ்சாவஸ்தைகளிருக்கிறவனாயும் மலங்களினாலே மூடப்பட்ட ஆன்ம ஞானத்தையுடையவனாயும் ஆன்மாவானவன் இருப்பான்.
ஐந்தாம் சூத்திரம்: இந்திரியமானது ஆன்மாவின் பிரேரணையினாலே (விஷயங்களை) அறிகிறது. (அன்றி) தானே (அறிகிற) தில்லை. அந்த ஆன்மாவும் பரம சிவத்தினால் அறிகிறது.
ஆறாம் சூத்திரம் : பரமசிவமானது அறியப்படும் பொருள், அறியப்படாப்பொருள் இரண்டும் அல்லாதது. காணக் கூடாததனால் (சச விஷாணம் போல) பொய்ப்பொருளாம். காணக்கூடுமென்றால் ஜடபதார்த்தமாக ஆகும். இரண்டு வகைக்கும் வேறாக ஞான ரூபம் (என்று) (சிவ) ஞானிகள் பரமசிவத்தை அறிகிறார்கள்.
ஏழாம் சூத்திரம் அசித்தாகிய பிரபஞ்சமானது சித்தாகிய (ஞான சொரூபமாகிய) (சிவ) சந்நிதானத்தில் (பிரகா சிக்கிற) தில்லை. (பின்) யாதெனில் அந்த இரண்டும் (பிரபஞ்ச - சிவம் இரண்டும்) ஒன்று மற்றொன்றை அறிகிறதில்லை. பிரபஞ்ச சிவங்களை அறிகிறவன் எவனோ அவன் அந்தப் பிரபஞ்ச சிவங்களிற்கு வேறான ஆன்மாவென்று சொல்லத் தக்கவன்.
எட்டாம் சூத்திரம் : முமூஷ"வானவன் இந்திரியங்களாகிற வேடர்களோடு கூட இருந்து ஆசாரியரூபமான (சிவத்தாலே) உன்னுடைய சொரூபத்தை அறிகிலை என்று போதிக்கப் பட்டவனாய், இந்த இந்திரியங்களாகிற (வேடர்களை) விட்டு சிவத்தினின்றும் வேறின்றி அந்த (சிவ) சொரூபத்தை அடைகிறான்.
ஒன்பதாம் சூத்திரம் : (சிவ ஞானமுள்ளவன் கானலுக் கொப்பாகிய (பஞ்சேந்திரிய) வியாபாரத்தை விட்டு, ஞான திருஷ்டியினாலே தன்னிடத்தில் பரமசிவத்தைப் பார்த்து பரமசிவத்தின் பாத நிழலை அடைந்து பஞ்சாட்சரத்தைத் தியானிக்க வேண்டியது.
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்
78

பத்தாம் சூத்திரம் (அந்தக் கரணத்தை)வஜிகரித்தவன். வசப்படுத்தினவன் பரமசிவத்தோடு ஐக்கியத்தை அடைந்த வனாயும், ஆணவ மலத்தாலும், மாயையினாலும், கர்மத்தாலும் தொடப்படாதவனாகவும் பரமசிவனிடத்திலேயே ஸ்வாதீனமான தன்னுடைய வியாபாரத்தையுடையவனாய் (சிவ ஸ்வரூபமான) தன்னுடைய அனுபவத்தை யுடைத்தானவனாய் ஆகிறான்.
11ஆம் சூத்திரம் ஆன்மாவானவன் கண்களை (ஞாபகஞ் செய்கிறவன்) அறிவிக்கிறவன் அந்த ஆன்மா வையும் பரமசிவமானவர் அறிவிக்கிறார். ஆகையால் ஆன்மா (தனக்குப் போகமோட்சங்களை) உபகாரஞ் செய்கிற அந்தப் பரமசிவனிடத்திலே திடமான அன்பைச் செய்ய வேண்டியது.
12ஆம் சூத்திரம்: முத்தியின் பொருட்டு (ஞானசிவா) சாரியரை அடைந்து, (அந்த) சைவர்களுடைய பஸ்ம ருத்திராட்ஷாதி அடையாளங்களையும், சிவாலயத்தையும் தொழவேண்டியது. இதன் பிரகாரம் சிவ ஞானபோத மென்கிற(சாஸ்திரத்தில்) சைவ சித்தாந்தத்தின் முடிவை அறியவேண்டியது. (சோ. கி.)
சிவதருமோத்தரம் (தமிழ்)
செவசமய சைவசித்தாந்த மரபிலே பல நூல்களை இயற்றியவர்களின் வரிசையிலே மறைஞான சம்பந்தருக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இடமுண்டு. இவர் கி. பி. பதினாறாம் நூற்றாண்டிலே வாழ்ந்தவர். இவர் பெருந்தொகையான நூல்களை இயற்றினாலும் அவற்றுட் பல இன்று கிடைத்தில. கிடைத்தவற்றுள், சிவதருமோத்தரம், சைவசமயநெறி, முத்திநிலை, உருத்திராக்க வசிட்டம், பரமோபதேசம், பதி பசு பாசப் பனுவல், வருத்தமற உய்யும் வழி முதலியனவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இவற்றுள்ளே சிவதருமோத்தரம் பற்றிச் சுருக்கமாகக் குறிப்பிடலாம்.
வடமொழியிலே 28 மூலாகமங்களும், அவற்றுடன் தொடர்புள்ள உபாகமங்களும் உள்ளன. இம்மூலாகமங்களில் ஒன்றான சர்வோக்தம் சிவபிரானுடைய ஈசானமுகத்தியிலிருந்து தோன்றியதாகக் கூறப்படும். இதனுடைய உபாகமங்களிலொன்று சிவதருமோத்தரம். இதனையே மறைஞானசம்பந்தர் தமிழிலே மொழி பெயர்த்துள்ளார். அகத்தியர் சிவபெருமானைக் குறித்து முருகப்பெருமானை வினாவ அவர் கூறிய உத்தரங்களை (பதில்களை) இவ் ஆகமம் கூறுவதால் இப்பெயர் பெற்றது. சிவதருமங்கள் பலவற்றை எடுத்துக் கூறுவதோடு அவற்றால் விளையும் சிவபுண்ணியங்களையும் இது குறிப்பிடுகின்றது. அதேவேளையில் பாவங்கள் பற்றியும் அவற்றிற்கான தண்டனைகள் பற்றியும் இந்நூல் குறிப்பிடுகின்றது. சிவபரத்துவமும் சிவவழிபாட்டினால் பாவங்கள் நீக்கப்பட்டு ஏற்படும் முத்தியின்பமும் இந்நூலில் நன்கு எடுத்துக் கூறப்படுகின்றன. சைவசமயம் கூறும் பதி, பசு, பாசம் எனும் மும்மலங்கள், சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்னும் நான்கு மார்க்கங்கள் சாலோக, சாரூப, சாமீப சாயுச்சியம் எனும் நால்வகை முத்தி நிலைகள் ஆகியன இந்நூலிலே தெளிவாகக் கூறப்படுகின்றன.

Page 105
1867ஆம் ஆண்டு திருநெல்வேலி சாலி வாடிகர ஒதுவா மூர்த்தியினால் பரிசோதித்து முத்தமிழாகர அச்சுக் கூடத்திலே பதிப்பிக்கப்பட்ட நூலின்படி இந்நூலின் சிறப்புப் பாயிரத்திலே 16 செய்யுட்களும் தொடர்ந்து 12 இயல்களிலும் 1208 செய்யுட்களும் உள்ளன. கணபதி வணக்கத்துடன் முதலாவது செய்யுள் தொடங்குகின்றது. இதிலே சிவபெருமான், சக்தி, முருகன், அகத்தியர் பற்றிய குறிப்புகள் வருகின்றன. சிவபிரானை “உலப்பில் கருணைக்கடல்” எனக் குறிப்பிட்டு, கலியுகத்தின் வலி கெடவே இந்நூல் இயற்றப்பட்டதாக நூலாசிரியர் கூறுகின்றார். தொடர்ந்து இரு செய்யுட்களும் சிவபிரானுக்குரிய துதியாகவும் அடுத்த நாலாவது செய்யுள் சக்தி வணக்கமாகவும் அமைந்துள்ளன. தொடர்ந்து காரைக்காலம்மையார், திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், மாணிக்கவாசகர் ஆகியோருக்கான வணக்கம் வருகின்றது. சைவ சமய நாயன்மார்களிலே காலத்தால் முந்தியவர்களின் ஐவருக்கான வணக்கமுறை இப்பொழுது அருகிவிட்டாலும் அது பழைய மரபையொட்டியதே. இதன் பின் தேவர்கள், அந்தணர், பசுக்கள், மன்னர் முதலியோருக்கான வாழ்த்தும், மாதம் மும்மாரி பொழிய வேண்டுமென்ற வாழ்த்தும் ஒரு செய்யுளிலே கூறப்பட்டுள்ளன. இதைத் தொடர்ந்து வரும் செய்யுள் அவையடக்கமாக உள்ளது.
அடுத்துவரும் ஒன்பது செய்யுட்களிலே முதலிலே நூலின் சிறப்பும் பின்னர் அகத்தியரின் வேண்டுகோளிற்கேற்ப முருகப் பெருமான் சிவதருமோத்தரத்தைக் கூறிய வரலாறும் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆன்மாக்களின் ஈடேற்றமே நூலின் நோக்கமாகக் கூறப்படுகின்றது. இதைத் தொடர்ந்து 12 இயல்களிலே சிவதருமோத்தரம் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றது.
முதலாவதான பர தருமாதியியலிலே 52செய்யுட்கள் உள்ளன.
சிரத்தையோடு செய்வதுதான் அறம். அன்பு இல்லாது செய்யும் ஈகை அறமாகாது என்ற கருத்து "ஆதரவே பரமானஹமதாகும். ஆதரவற்றவரீகையறமேயாகாது” என முதலாவது செய்யுளிலே வருவது குறிப்பிடற்பாலது. இங்கு ஆதரவு, சிரத்தை என்பன பக்தியைக் குறிப்பன. தொடர்ந்து பஞ்சாக்ஷரம், பிரணவத்தின் பெருமை, ஆசிரியர் சிறப்பு, பஞ்சகவ்வியம், சிவபூசைச்சிறப்பு முதலியன் கூறப்படுகின்றன. மேலும் தமக்கு ஒருவர் எண்ணிறந்த துன்பஞ் செய்தாலும் அவருக்கு மிகச் சிறிய துன்பமேனும் செய்யாது நன்மை செய்தலேமேலான அறமென வேதாகம நூல்கள் கூறும் எனவும், நன்மை செய்தலே மேலான அறமெனத் தக்கார் அறியவேண்டும் எனவும் 45வது செய்யுள் பின்வருமாறு கூறுகின்றது.
தமக்கபராதபேதஞ்சதமுறச் சாதித்தார்க்கு
யமைத்து நூலிதமிதென்றேயறைந்திடுமதனையாதி
சமைப்பதே தலைமையான தருமமென்றறிக தக்கார்
என்பதாகும்.

79
தீமை செய்தோருக்கும் நன்மையே செய்யும் போக்குப் போற்றத்தக்கதே.
இரண்டாவதான சிவஞானதானவியல் 33 செய்யுட்களைக் கொண்டதாகும். சிவஞானத்தைத் தாய்மொழியில் அல்லது வடமொழியில் அவரவர் மொழித்தேர்ச்சிக்கேற்றவாறு எழுதலாம். ஞான நூலைப் பக்குவமுள்ள எவருக்கும் உபதேசிக்கலாம். பக்குவமற்ற எவருக்கும் உபதேசிக்கக்கூடாது. சிவஞான சாத்திரம் எழுத வெற்றேடு கொடுத்தல், எழுதுகோல் வழங்குதல் முதலியனவும் பெரும் புண்ணியமாகும். மேலும் பழுதடைந்த ஏட்டைப் புதுப்பித்து வைத்தல் புண்ணியமாகும். பழைய நூலைச் சிவபிரானுக்குப் பசு நெய்யிலே தோய்த்துச் சிவாக்கினியில் ஒமம் செய்யவேண்டுமெனக் கூறப்பட்டுள்ளது. புத்தக தானம், ஏடுதானம், எழுத்தாணி தானம் முதலியன பெரும் புண்ணியமாகச் சொல்லப்பட்டிருப்பதை நோக்கும்போது, அக்காலத்திலே பாடசாலைகளிலே படிக்கும் பிள்ளைகளுக்குப் புத்தகம் அளித்து உதவி செய்யும் கொடையை மக்கள் எவ்வளவு சிறப்பாகப் போற்றினர் என்பது தெளிவாகிறது.
மூன்றாவதான ஐவகை யாகவியல் 34 செய்யுட்களைக் கொண்டதாகும். இங்கு கன்மயாகம், தபோயாகம், செபயாகம், தியான யாகம், ஞானயாகம் எனும் ஐவகை யாகங்களை ஆசிரியர் விளக்கியுள்ளார்.
நான்காவதான பல விசிட்ட காரணவியலில் 61 செய்யுட்கள் உள்ளன. முந்திய இயலிலே கூறப்பட்ட கன்மயாகப் பலன்கள் அதிகமாவதற்குக் காரணமாக தேசம் காலம் முதலியவற்றை இது உணர்த்துகின்றது. சிவஞானியைப் போற்றுதலின் சிறப்பும் அவர்களைக் குறைகூறுவதாலேற்படும் தீயவிளைவுகளும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. 46 - 52 வரையுள்ள ஏழுபாடல்களிலே ஐம்பது திருத் தலங்களின் பெயர்கள் உள்ளன. அவற்றுள்ளே சிவகாசி, வெற்றியூர், வேலூர், பிரயாகம், அருணாசலம், குருக்ஷேத்திரம் முதலியவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இவற்றுட் சில வட நாட்டிலுள்ளவை.
ஐந்தாவதான சிவதருமவியல் 35 செய்யுட்கள் கொண்டதாகும். இவ் இயலிலே சிவபூசையின் சிறப்புப் பரவலாகக் கூறப்படுகின்றது. பிற்பகுதியிலே சிவபூசை செய்வோர் அடையும் சிவலோகம் பற்றியும், சிவபூசை என்றும் பலனளிக்கும் என்பதும் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன. ஆறாவதான பாவவியலில் 107 செய்யுட்கள் உள்ளன. யார் யார் பாவஞ் செய்கிறார்கள், பாவங்களின் விதங்கள் முதலியனவும், ஒருவர் பின்பற்ற வேண்டிய நற்செயல்கள், ஆசாரங்கள் முதலியனவும் இதிலே விவரிக்கப்படுள்ளன. இதிலுள்ள உலக நீதிகள் சிவதருமத்தின் பாற்பட்டவை. மரங்களை வெட்டுதல், திருக்கோயிலில் நிற்கும் மரக் கொப்புகளைக் கோபித்து வெட்டுதல், கோவில் நந்தவனத்திலுள்ள பூக்களை ஒருவர் தனக்காகப்பறித்தல், கோயிற்பொருட்களைத் திருடுதல் முதலிய பல பாவச் செயல்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. மரந்தறித்தல் பாவச் செயல் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஒருவர் அந்தரங்கமாகச் சேமித்து வைத்த
e -

Page 106
பொருளை அரசனுக்குக் காட்டித் தரக்கூடாது எனவும் கூறப்படுகின்றது. இந்த இயலில் இன்றும் பின்பற்றக் கூடிய நீதிகளும் ஆசாரங்களும் உள்ளன.
ஏழாவதான சுவர்க்க நரகவியலிலே 224 செய்யுட்கள். இந்நூலிலுள்ள மிக நீண்ட இயல்களில் இதுவும் ஒன்று. புண்ணியம் செய்வோர் பெறும் சுவர்க்கப் பலனும், பாவம் செய்வோர் பெறும் நரகப் பலனும் இதிலே விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. யமதூதர் செய்யும் நரக தண்டங்கள் மிகப் பயங்கரமானவை. நரகங்களின் அமைப்பு இந்து சமயத்திலே கூறப்படும் அண்டகோசங்கள் அமைப்பை ஒட்டி வருணிக்கப்பட்டுள்ளன.
எட்டாவது இயலான செனன மரணவியலில் 101 செய்யுட்கள் உள்ளன. பிறவியின் தோற்றமும், வகைகளுமிதிலே கூறப்படு கின்றன. உடலின் நிலைமை அதுபடும் துன்பங்கள், ஞானிகள் உடலைப் பற்றி இருக்கும் நிலைமை முதலியன இதிலே விளக்கப்படுகின்றன.
ஒன்பதாவது சுவர்க்க நரகசேடவியல் 49 செய்யுட்கள் கொண்டதாகும். இதில் ஒருவர் தாம் செய்யும் நல்வினை, தீவினை ஆகிய இரண்டிற்கும் ஏற்பப் பெறும் புண்ணிய பாவங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன.
பத்தாவது இயலான சிவஞான யோகவியல் 128 செய்யுட்கள் கொண்டுள்ளது. ஒருவன் ஞானாசிரியனை அடைந்து சிவஞானம் பெற்றுச் சிவயோகம் அடைவதைக் கூறுகின்றது. ஆன்மாக்களைப் பீடித்திருக்கும் மலங்களை நீக்கும் சிவபிரான் மருத்துவன் என அழைக்கப்படுகிறார் (28). சிவனும் சக்தியும் ஆன்மாக்களுக்குப் பிதாவும் மாதாவுமாவர் என்பது (98) உணரப்படுகிறது. இறைவனும் ஆன்மாவும் ஒன்றல்ல, இரண்டுமல்ல என்பதை "ஏகமன்றிறை வனாவியிரண்டுமென்ற பேதமன்றே" (108) என வருவதால் அறியலாம். சைவசித்தாந்தம் இறைவன் - ஆன்மா ஐக்கியம் மரமும் நிழலும் போன்றதாகும் என்பதை அடுத்த செய்யுளில் (10) ஆசிரியர் விளக்குகிறார். அதாவது “தருநிழலன்றோவன்றே தனித்திருபொருளோவன்றே பரமனுமுயிருமிந்தப் படியெனவ பேதம் பாரார் ஒருபுடை ஏகதே சாமனவுபமானமோரார் அரிவை சொல்லதிமிர்தமென்றானா வினாலறிவதோ சொல்” என்பதாகும். இவ்வாறு ஆன்மாவும் சிவனும் இருக்கிற ஐக்கியத்தையறியாமல் மாயாவாதிகள் இவ்விரண்டும் ஒன்று என்று கூறுவதை அடுத்த (110) செய்யுளிலே நிராகரித்துள்ளார்.
பதினொராவது இயல் 106 செய்யுட்களுள்ள பரிகாரவியலாகும். ஆன்மாக்கள் இருவினைப் பலன்களை அனுபவிக்கும்போது, பாவங்களைப் போக்குதற்கான பரிகாரங்கள் இதிலே கூறப்பட்டுள்ளன. ஆகமங்கள் கூறும்
பிராயச்சித்த விதிப்படலக் கருத்துகள் இதில் உள்ளன.
இந்துக் க்களஞ்சியம்
80

பன்னிரண்டாவது இயலாகவுள்ள கோபுரவியலே இந்நூலில் இதுவே மிகக் கூடுதலான செய்யுட்கள் கொண்டுள்ளது. உலக அமைப்பு அங்குள்ள உயிர்கள் ஆகியன பற்றி இவ்வியல் கூறுகின்றது. எடுத்துக் காட்டாகச் சிவலோகத்தின் தன்மை 18 செய்யுட்களிலே (92 - 109) கூறப்படுகின்றது. நூலின் இறுதியிலே நூற்பயன் எடுத்துரைக்கப் படுகின்றது. இந்நூலைப் படிக்கு முன் பூசித்து அருச்சனை செய்ய வேண்டுமென்பது ஆசிரியர் கருத்தாகும்.
இந்நூலாசிரியர் ஒவ்வோரியலிலும் பாடல்களைத் துதியாக அமைத்துள்ளார். முதல் இரண்டும் சிவபிரானுக்குரிய துதியாகும். ஆனால் கடைசி இயலிலே நான்கு துதிகள் சிவபிரானுக் குரியனவாக உள்ளன. மூன்றாவது, சிவதருமோத்தரம் உபதேசித்த முருகன் துதி, நாலாவது கடைசிப் பாடல் உபதேசங்கேட்ட அகத்தியன் துதி.
முருகனைப் பற்றிய துதியெதுவும் தொடக்கத்திலுள்ள கடவுள் வாழ்த்துக்களில் இடம் பெறவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு இயல் முடிவிலும் கடைசிச் செய்யுளுக்கு முன்னுள்ளது முருகப் பெருமானைப் பற்றிய துதியாகும்.
இந்நூல் சிவபுண்ணியங்கள் பற்றிப் பொதுவாகக் கூறியுள்ளது. மக்கள் அனைவரும் வாழ்க்கையிலே கடைப்பிடித்து ஒழுக வேண்டிய பொதுநெறிகளையும் நீதிகளையும் நன்கு பாகுபடுத்திக் கூறுகின்றது எனினும், இது கூறியுள்ள சில கருத்துக்கள் இக்காலத்திற்கு உகந்தன அல்ல. இந்நூலை 19ஆம் நூற்றாண்டிலே சோழ நாட்டிலே மக்கள் அனைவரும் விரும்பிப் படித்தனர் எனக் கூறப்படுகின்றது.
இந்நூல் சிறந்த தமிழ் நடையில் எழுதப்பட்டுள்ளது. சில செய்யுட்களின் கருத்து உரையின்றி விளங்காவிடினும், பொதுவாக இது தெளிவான தமிழ் நடையில் உள்ளது. சைவசமயம், சமூகம், தத்துவம் பற்றி அறிதற்கு இந்நூலும் நன்கு உதவுகின்றது.
(வி சி)
魯 ● சிவப்பிரகாச சுவாமிகள்,
துறைமங்கலம்
சிவப்பிரகாசர் என்னும் பெயரில் புலவர் பலர் இருந்துள்ளனர். அவர்களுள் துறைமங்கலம் என்னும் ஊரிற் சில காலம் வாழ்ந்தமையால் இப்புலவர் துறைமங்கலம் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள் என அழைக்கப்பெற்றார். இத்துறை மங்கலம் பெரும் புலியூர்த்தாலுகாவிலுள்ள வேதாரூர். இவர் சிவப்பிரகாசர் என்றும் நல்லூர்ச் சிவப்பிரகாசையர் என்றும் கூறப்படுவார். இவர் 17ஆம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியில் வாழ்ந்தவர். காஞ்சிபுரத்தில் வாழ்ந்த குமாரசுவாமி பண்டாரம் என்பவரின் புதல்வர். வீர சைவ மரபினர். குமாரசாமிப் பண்டாரத்திற்குச் சிவப்பிரகாசர், கருணைப்பிரகாசர், வேலைய தேசிகர் என மூன்று புதல்வர்கள் இருந்தனர். அவர்களுட் சிவப்பிரகாசர் மூத்தவர். 1652 வரையில் துறை மங்கலத்தில் வாழ்ந்தார்.

Page 107
தருமபுர ஆதீனத்திலிருந்த வெள்ளியம்பலத் தம்பிரானிடம் இலக்கணம் கற்றவர். விரும்பிய வண்ணம் கவிபாட வல்லவர். தம் ஆசிரியராகிய வெள்ளியம்பலத் தம்பிரானுடன் தஷிண யாத்திரை செய்த காலத்தில் திருச் செந்தூரில் அவரைக் குதர்க்க வாதம் செய்து ஒரு புலவர் நிந்தித்தார். ஆசிரியர் செய்த சபதப்படியே அவருக்காக இவர் திருச்செந்தூர் நிரோட்டகயமக அந்தாதி என்னும் 30 பாடல்கள் பாடி அப்புலவரை வென்றார். இவருக்கு விரைவிற் பாடும் திறமையுண்டு. உதடுகள் சேராமற் சொல்லும் மொழிகளை அமைத்துப் பாடுவது இச் சிறு பிரபந்தமாகும்.
எல்லையற்ற சிவபக்தி உடைய இவர் துறவி. அடியவர் பால் மிக்க அன்பு பூண்டவர். வேதாந்த உணர்ச்சியும் ஆகம உணர்ச்சியும் மிகவுடையவர். அலங்கார சாஸ்திரத்தில் மிக்க பரிச்சயம் உள்ளவர். இலக்கண விஷயங்களைத் தாம் இயற்றும் நூல்களில் ஆங்காங்கு புலப்படுத்துவார். இவை இவர் பாடிய சோணசைல மாலையினால் நன்கு விளங்குகின்றன. இவரைப் பற்றி வியந்து கருணைப் பிரகாசர் முதலியோர் பாடியிருக்கின்றனர். இவர் தருக்க நூலிலும் பரிச்சயம் உள்ளவர். இவர் திருக்குறளின் கருத்தைத் தம் பாடல்களில் நிரம்ப உபயோகித்திருக்கின்றார். இவர் செய்த நூல்களுட் சிவப்பிரகாச விகாசமும் ஒன்றென்று அடியில் உள்ள செய்யுள் தெரிவிக்கின்றது.
பொன் புரை கடுக்கை வேணிப் புகன்றவா கமக்
குளத்தைத் தன் பெயர் விகாச நாமச் சருக்கரை யாச் சமைத்தான் குன்றவிற் குழகன் வாழும் கூவநற் சரிநற் தன்னைத் தென்றமிழ்க் கவிபுனைந்த சிவப்பிரகாசன் தானே
கற்பனைக்களஞ்சியம் என்று அறிஞர்களாற் பாராட்டப்படும் இவர் திருவெங்கை என மருவி வழங்கும் வெங்கனூர் என்னும் தல விஷயமாக மந்திரக் கோவையென்று புலவர்களாற் சிறப்பித்துப் புகழப்படும் திருவெங்கைக்கோவையும், திருவெங்கையுலாவும், திருவெங்கை கலம்பகமும் திருவெங்கையலங்காரமுமாக நான்கு பிரபந்தங்கள் பாடியுள்ளார். திருவெங்கைக் கோயிலைக் கட்டிய அண்ணாமலைச் செட்டியார் இவரிடத்தில் அளவற்ற பக்தி பூண்டு இவரை ஆதரித்தவர். மனிதர்களைப் பாடாத வீறு கொண்ட இப்புலவர்பெருமான் தம்முடைய அருமைத்திருவாக்கினால் உள்ளங் குளிர்ந்து அண்ணாமலைச் செட்டியாருடைய புகழைத் திருவெங்கையுலாவிற் பலபடப் பாடியுள்ளார். இவர் தாம் துறவியாக இருந்தாலும் “எம் குடி தாங்கி” என்று அண்ணாமலைச் செட்டியாரை நாவாரக்கூறி வாழ்த்தியுள்ளார். (திருவெங்கையுலா-கண்ணி46)
இவர் பிடாரியென்னும் தெய்வத்திற்குச் சீட்டுக்கவி எழுதி விடுத்தார். சிதம்பரம் சென்று நடராசப் பெருமானை வழிபட்டு வரும் நாளில் பல நூல்களை இயற்றினார். இவர் சிவஞானபாலைய சுவாமிகளைக் கண்டு வணங்கி அவர் மீது
ாைழ்ப்பாணம்

தாலாட்டுத் தூது, திருப்பள்ளியெழுச்சி பிள்ளைத் தமிழ் ஆகிய பிரபந்தங்களை இயற்றினார். விருத்தாசலத்திலே தங்கியிருந்த பொழுது கிறிஸ்தவ பாதிரியார் ஒருவருடன் வாதிட்டு ஏசு மத நிராகரணம் என்னும் நூலினை இயற்றினார். அபிடேக மாலை, கைத்தல மாலை முதலிய வீரசைவ சமய நுட்பங் கூறும் துதி நூல்களை இயற்றினார். இவர் நல்லாற்றுாரில் வாழ்ந்த போது 32ஆம் வயதிற் காலமானார்.
தமிழ் இலக்கியம், இலக்கணம், சமயம், தர்க்கம் ஆகிய துறைகளிற் புலமை பெற்று விளங்கிய சிவப்பிரகாசர் வடமொழியிலும் புலமை மிகுந்து விளங்கினார். இவர் இயற்றிய நூல்கள் திருக்கூவபுராணம் (தொண்டை நாட்டு இறைவன் மீது பாடப்பட்டது. 703 விருத்தப்பா) சீகாளத்தி புராணம் இதில் கண்ணப்ப சருக்கமும் நக்கீரச் சருக்கமும் இவர் பாடியவை. பிரபுலிங்கலீலை (அல்லம தேவரின் வரலாறு கூறும் நூல் 157 விருத்தங்கள்), இவை புராணங்களாகும். இவராற் சிற்றி லக்கியங்களும் இயற்றப்பட்டன. அவை செங்கோவை (425 கலித்துறை), திருச்செந்தில் நிரோட்டக யமக அந்தாதி (30) பழமலை யந்தாதி (100 செய்யுள்) சோணசைலமாலை (100 விருத்தம்), சத மணி மாலை, (சைவ சித்தாந்தங்களை 100 செய்யுளில் கூறும் நூல்) பிச்சாடன நவமணி மாலை (9 செய்யுள், விருத்தகிரி பெருமான் மீது பாடப்பட்டது.) இட்ட லிங்க அபிடேக மாலை, நிரஞ்சன மாலை, கைத்தல மாலை, வெங்கை கலம்பகம், சிவஞான பாலையம் (93 பாடல்களை கொண்டது) திருவெங்கையுலா, சிவஞான பாலையர் நெஞ்சுவிடு தூது, சிவ பாலையர் தாலாட்டு, சிவஞான பாலையர் திருப்பள்ளியழுச்சி செங்கை அலங்காரம் ஆகியன. சிவப்பிரகாச விகாசம் வேதாந்த பரிபாடை ஆகியன இவரின் சமய சாத்திர நூல்கள். நன்னெறி கொச்சகக்கலிப்பாவை நெடுங்கழி நெடில், குறுங்கழி நெடில், ஏசு மத நிராகரணம் ஆகியவை இவரின் ஏனைய நூல்களாகும். தேஹ.)
சிவபாதசுந்தரனார்,சைவப்பெரியார்
Iழ்ப்பாணத்து வடமராட்சிப் பகுதியில் கல்வி, அறிவுகளிற் சிறந்து விளங்கிய குடும்பம் ஒன்றில் 1878 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 17 ஆம் திகதி ஞானபானுவாய் சிவபாத சுந்தரனார் உதித்தனர். அவரின் தந்தையார் சுப்பிரமணியபிள்ளை.
சுப்பிரமணிய பிள்ளையவர்கள் துறை போகக்கற்ற தமிழறிஞர், ஆசிரியர் பிள்ளை அவர்களுடன் பிறந்தார் மூவர். இருவர் சகோதரர், ஒருவர் சகோதரி. மூத்த சகோதரர் கணபதிப்பிள்ளை. திருவனந்தபுரம் மகாராஜாக் கல்லூரியிற் சமஸ்கிருத ஆசிரியராகத் திகழ்ந்தவர். இரகுவம்சம் , பில்கணியம் ஆகிய நூல்களை மணிப்பிரவாள நடையில் பெயர்த்தெழுதியவர். மற்றைய சகோதரர் இலக்கணம் குமாரசுவாமிப்புலவர் (சுன்னாகத்தில் விளங்கியவர் இலக்கியம் குமாரசுவாமிப்புலவர்) அவர்களின்

Page 108
சகோதரியான பார்ப்பதி அம்மையார் தென் தமிழிலும் வடமொழியிலும் பாண்டித்தியம் படைத்தவர்.
சிவபாதசுந்தரனார் பிள்ளை அவர்களின் கனிட்ட புத்திரர். அவருக்கு மூத்த சகோதரிகள் இருவர். ஒருவர் மகேசுவரி அம்மையார். திருவாதவூரடிகள் புராண உரையாசிரியர் மக.வேற்பிள்ளை அவர்களின் துணைவியார். இவ்வாறு சைவமும் தமிழும் பாரம்பரியச் சொத்தாக விளங்கிய குடும்பத்தில் உதித்த சிவபாத சுந்தரம் மிக இளம்வயதிலேயே கந்தபுராணம் முதலான சைவநுாற் கருத்துக்களை செவிவழியே தேடிக்கொள்ளும் வாய்ப்பினைப் பெற்றிருந்தார். முக்கியமாக இவரின் தமிழ், சமய அறிவுக்கு வித்திட்டவர் பார்வதி அம்மையாராவார்கள். இவரின் ஆரம்பக்கல்வி இவர்தம் உறவினரான வேலாயுதம் என்பவராலே தாபிக்கப்பெற்ற வேலாயுதம் மகாவித்தியாலயத்தில் அமைந்தது. மேற்படிப்பின் முதற் பரீட்சையில் (First in Arts) சித்தியெய்திய பின்னர் பெரியார் தமது பட்டப்படிப்பினை திருச்சிராப் பள்ளியிலுள்ள தூய வளனார் கல்லூரியிற் கற்றுப்பட்டதாரியாக வெளிவந்தார். பெரியார் அவர்கள் தமது ஆரம்பக்கல்விக்கு நிலைக்களனாக விளங்கிய வேலாயுதம் வித்தியாலயத்தில் சிறிது காலம் ஆசிரியராகப் பணியாற்றிப் பின்னர் தூயவளனார் பாடசாலையில் ஆசிரியராக ஈராண்டுகள் சேவை புரிந்தனர். அக்காலத்துத் தலைசிறந்த கல்விமானாக விளங்கிய செல்லப்பா அவர்கள் தாம் தாபித்த விக்ரோறியாக் கல்லூரியின் தலைமையாசானாகப் பெரியரவர்களை அழைத்து அமர்த்தினார். அதன் மூலம் யாழ்ப்பாணத்திற்கு அன்னார் அளப்பரிய
ஆரம்பகாலத்தில் ஆசிரியர் சிவபாதசுந்தரனாரின் நடையும் உடையும் நோக்கும் மாணவர்களுக்கு விநோதமாகவே பட்டன. அரையில் அணிந்த தூய வெண்ணிற ஆடையின் கீழ்க்கரை கெண்டைக் காலுக்குமேலே உயர்ந்திருக்கும். சட்டைக்குப் பதில் அங்க வஸ்திரமே உடல் மேல்பாகத்தை மறைத்திருக்கும். காலிற் குமிழ் மிதியடி, சிரசில் சிறிய குடுமி, நெற்றியில் விபூதி. இவ்வாறான தோற்றம் மாணவர்களுக்கு விந்தையாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவரது அளக்கலாகா அறிவின் ஆழமும் பொருளை விரித்துரைக்கும் சொல்விற்பனமும், கருகலான கருத்துகளைத் தெளிவுபடுத்தி கேட்போர் மனத்தில் பதிவுறுத்தும் நுட்பமும் மாணவர்களிடத்தே அவர்கட்கு பயம் கலந்த பக்தியையும் மரியாதையையும் படிப்படியாக ஏற்படுத்தலாயின. இவ்வாசிரியர் பெருந்தகையின் சிறப்பினையும்போதிப்புத் திறனையும் ஒழுக்கநெறி புகட்டும் உந்து சக்தியையும் கண்டும் கேட்டுமறிந்த பெற்றோர்பலர் தமது அடங்காத பிள்ளைகளைக் கூட்டிவந்து ஒப்படைத்தனர். அவ்வாறு வந்து சேர்ந்த மாணவர்களின் வேறுபட்ட கிரகிக்கும் ஆற்றல் உளவியல்பு என்பவற்றைத் தம் கூர்த்த மதியாற் கண்டுணர்ந்து தேவைக்கும் உளப்பாங்கிற்கு மேற்பப் போதனை வழங்கி உத்தம
இந்துக் க்களஞ்சியம்

மாணாக்கர் ஆக்குவதில் கைதேர்ந்தவராகி வெற்றியும் கண்டார். 1924 முதல் 1933 இல் இளைப்பாறும் வரை இக்கல்லூரியில் அவர் சேவை செய்தகாலம் ஒரு பொற்காலம். பெரியார்தம் போதனை, கற்பித்தல் என்பவற்றால் மட்டுமன்றி வழி காட்டல், மதியுரை ஆகியவற்றால் உருப்பெற்று ஈடேறிப் பிரபலமுற்ற கல்விமான்கள் அளப்பிலர்.
ஆசிரியர் பணியிலிருந்து இளைப்பாறிய சிவபாதசுந்தரம் பொலிகண்டி கந்தவன நாதர் கோயிற் சூழலில் ஒருசிறு குடிலமைத்து தவ வாழ்வினை மேற்கொண்டனர். ஆசிரியப் பணியிலிருந்து ஒய்வு பெற்றனராயினும், கல்வி, சமய, சமூகப்பணிகளில் தொடர்ந்தும் ஈடுபட்டவண்ணமிருந்தார். காலையிலும் மாலையிலும் கோயில்தரிசனத்திற் கழிந்த நேரம் போக எஞ்சிய நேரமெல்லாம் கோயில் விவகாரங்கள், SFLOL i காரியங்கள், கல்விச்சிந்தனைகள், சித்தாந்த சாத்திரங்கள் என்றின்னவை தொடர்பான ஐயப்பாடுகளை நீக்கிக் கொள்வதற்காக வரும் கல்விமான்கள், சமூக சேவகர்கள், பழைய மாணவர்கள் ஆகியோருடன் உரையாடுவதிலும் வேண்டிய ஆலோசனைகள் வழங்குவதிலும் வெகு பயனுளதாய்க் கழியும்.
பண்டித மதன்மோகன் மாளவியா அவர்கள் நிறுவிய காசி இந்துப் பல்கலைக்கழகத்தின் உப அதிபர் ஓய்வு பெற்றகாலை அப்பதவியை வகிக்க சாலவும் பொருத்தமானவர் பெரியார் அவர்களே என ஒத்து அப்பதவிப் பொறுப்பினை ஏற்றுச் சிறிது காலமேனும் பல்கலைக்கழகத்துக்குத் தொண்டாற்ற வேண்டுமென அப்பல்கலைக்கழக ஆங்கிலப் பேராசிரியராகத் திகழ்ந்த கலாநிதி நாராயண மேனன் அவர்கள் வேண்டுகோள் விடுத்தனர். கந்தவன நாதரின் கழலிணையைப் பிரிய மனம் ஒருப்படாமையாலும் இலங்கையில் ஆற்ற வேண்டிய சமயப்பணிகள் அநேகம் இருந்தபடியாலும் மேனன் அவர்களின் அழைப்பை விநயமாக ஒதுக்கிவிட்டனர்.
சமயத்துறையில் ஆற்றிய சேவையை நோக்கில் நாவலர் பிரானுக்கு அடுத்தபடியில் வைத்து எண்ணத் தகுந்தவர் சைவப் பெரியார் அவர்கள். நாவலர்பிரான் மறைந்த அதே ஆண்டில்தான் பெரியார் அவர்கள் தோன்றினார் என்பது குறிப்பிடற்பாலது. நாவலர் பிரான் சைவநுால்கள் எழுதியும் சமயப் பேருரைகள் ஆற்றியும் சைவப்பாடசாலைகள் நிறுவியும் புறமத பரம்பலைத்தடுத்து நிறுத்தியும் சைவசமய, கல்வி மறுமலர்ச்சிக்குக் காரணராயிருந்தவாறே பெரியார் அவர்களும் சைவசமய நூல்கள் எழுதியும் சைவாசிரியர்க்குத் தலைமை தாங்கியும், சேர். பொன். இராமநாதன் அவர்கள் சைவ வித்தியாவிருத்திச் சங்கம்சார் சு. இராசரத்தினம் அவர்களோடி ணைந்து சைவப்பாடசாலைகள் நிறுவியும் விருத்தி செய்தும் சைவசமய எழுச்சிக்கு ஆதாரசுருதியாகத் திகழ்ந்தார். அவர் முயற்சியின் பயனாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட பாடசாலைகளுள் ஒன்று மூளாய் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை,

Page 109
நாவலர் பெருமான் தமது அந்திம காலத்தில் எழுதிய யாழ்ப்பாண சமயநிலை என்ற கட்டுரையில் திருஞான சம்பந்தராலும் சுந்தர மூர்த்தியாலும் பாடப்பெற்ற தலமாகிய திருக்கேதீஸ்வரத்தின் சிதைவுற்ற நிலையினைச் சுட்டிக்காட்டி அதனைப்புனரமைப்புச் செய்யவேண்டிய அவசியத்தையும் சைவநன்மக்கள் அதில் ஈடுபடவேண்டிய இன்றிமையாக் கடப் பாட்டினையும் வலியுறுத்தியிருந்தார். இக்கட்டத்தில் திருக் கேதீஸ்வரத்திருப்பணியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த பெரியார் தமது தள்ளாத வயதினையும் பொருட்படுத்தாது திருக்கேதீஸ்வரம் சென்று சம்பந்தர் மடத்தினை நிறுவியதோடு, நடராசர், சிவகாமி அம்மை திருவுருவங்களைப் புதிதாக வார்ப்பித்துக் கோயிலுக்கு வழங்கினார். மேலும் திருக்கேதீஸ்வர புனருத்தாரண சபையினை பல தொண்டர்களின் உதவியுடன் தாபித்து அச்சபையின் முதல் தலைவராகவும் விளங்கி, திருப்பணிக்கு வேண்டிய நிதியத்தினைத் திரட்டுதற்கான முயற்சியினை மேற்கொண்டார். கொள்கை நெறிவழுவாமையில் உறுதிப்பாடு கொண்ட பெரியார் அவர்கள், சபையின் உறுப்பினர்கள் சிலர் மேற்கொண்ட தீர்மானங்கள், சைவக் கோட்பாடுகளுக்கு முரணாக இருந்தமைகண்டு, தாமே தாபித்ததற்குக் காரணமாகவிருந்த சபையிலிருந்து விலகிக் கொண்டார். கோயிலினுள் நவக்கிரகதேவதைகளை பிரகாரம் அமைப்பதெனச் சபை உறுப்பினர் எடுத்த முடிவுக்கு இசையமறுத்தே விலகினார்.
பெரியார் அவர்கள் ஆசிரிய சேவையிலிருந்து ஒய்வு பெற்றாரெனினும் கல்விச்சேவையிலிருந்து ஒய்வு பெற்றாரல்லர். அவர் இளைப்பாறியிருந்த காலத்தில் இலங்கையில் இலவசக் கல்வியை ஏற்படுத்த எண்ணிய அற்றைநாட் கல்வி அமைச்சர் சிடபிள்யு. கன்னங்கரா அவர்கள் நாட்டின் பல பாகங்களிலிருந்தும் தேர்ந்தெடுத்த கல்வி மான்களைக் கொண்ட ஒருவிசாரணைச் சபையினை அமைத்தார். இச்சபையின் ஒர் உறுப்பினராக விளங்கிய பெரியார் அவர்கள், இலவசக் கல்வித்திட்டத்தின் உன்னத நோக்கத்தினையும் அதனைச் செவ்வனே செயற்படுத்துதற்குச் சகல பாடசாலைகளையும் அரசாங்கம் பொறுப்பேற்று நடத்த வேண்டிய அவசியத்தையும் ஆங்கில போதனைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்ற கருத்தினையும் எடுத்து விளக்கியாற்றிய பேச்சு அனைவரினதும் வரவேற்பையும் பாராட்டையும் பெற்றது. அக்காலத்துக் கல்விப் பணிப்பாளராக விளங்கிய எச். எஸ். பெரேரா அவர்கள் வரவேற்றதோடு, கல்விசார் பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாக அவவப்போது அவர்தம் ஆலோசனைகளையும் பெற்று வந்தார்.
சைவப் பெரியார், கல்வி வளர்ச்சிக்கும் சைவசமய எழுச்சிக்கும் ஆற்றிய பல்வகைப் பணிகளுள் அவ்வத்துறைசார் நூல்கள் பல எழுதியுள்ளமை முக்கியமாகக் குறிப்பிடற்பாலது. கல்வித்துறைசார்பாக அவர் படைத்த நூல்களாவன: (1) படிப்பிக்கும் முறைகளும் விதிகளும், (2) அகநூல் (3) Essentials of Logic. சைவ மாணவர்க்காக எழுதப் பெற்றவை:

(1) சைவபோதம் 1ஆம் புத்தகம் (இது சிறுவர்கள் அறிந்து கொள்ளற் பொருட்டு சின்னச்சின்னக் கதைகள் மூலம் சிவபெருமானின் திருவருள் வடிவங்களை விளக்குவது). மேலும் இறைவனை வழிபடல், தந்தை, தாய், குரு என்போரை வழிபடல் ஆகிய விடயங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன. (2) சைவபோதம் 11ஆம் புத்தகம் - இதிலே சைவசமயத்தின் சிறப்பு, சைவசமயப் பிரமான நூல்கள், ஆன்மாவின் இயல்பு, மும்மலங்கள் இறைவனின் பரிபூரணநிலை, அத்துவிதம் என்பன பற்றிய கருத்துக்கள் இலகுமொழியில் விளக்கப்பட்டுள்ளன.
திருவருட்பயன் விளக்கவுரை
உமாபதி சிவாசாரியாரின் சித்தாந்த அட்டகத்துள் ஒன்றான திருவருட்பயனுக்கு நிரம்பவழகிய தேசிகர் ஏலவே எழுதிய உரை உண்டு. சைவசித்தாந்தத்தைப் பயில முனைபவர்க்கு வெகுபயன் அளிப்பது இவ்வுரை.
சைவக் கிரியை விளக்கம்
சிவபெருமான் உயிர்களுக்கு மூவகை உடல்களைக் கொடுத்தருளியமையும் இவற்றை நல்வழிப்படுத்திப் பயன்பெறு முறைமையும் அறிவு, தொழில் இச்சைகளை நன்னெறிப்படுத்தலே சைவக்கிரியைகளின் நோக்கம் என்பதும் இந்நூலில் விளக்கம் பெற்றுள்ளன. இந்நூல் சைவ சமயவியல், கிரியையுறுப்பியல், தீட்சையியல், விவாகவியல், கோயிலியல், அபரக்கிரியையியல் என ஆறு பிரிவுகளையுடையது.
சைவ சமயசாரம்
இச்சிறு நூல் சிவநெறியின் மகத்துவத்தையும், சைவசித்தாந்தக் கோட்பாடுகளையும் சாமானியரும் மாணவரும் விளங்கிக் கொள்ளும் வகையில் இனிய இலகுதமிழ் நடையில் எழுதப் பெற்றுள்ளது. தென்தமிழ்நாட்டு பிச்சாண்டார் கோயில் பெருநிலக்கிழார் இராவ்பகதூர் கோபாலபிள்ளை அவர்களின் வேண்டுகோளின்படி எழுதப்பெற்றது. இவ்வரிய நூல் ஏழு பாடங்கள் கொண்டது. இப்பாடங்கள் முறையே கடவுளின் முதன்மை, ஆன்மாக்களின் இயல்பு, கடவுளை வழிபடும் முறைமை, நல்வினை, தீவினைகளின் இயல்பு, சைவவாழ்க்கை முறை, சைவசமயிகளின் ஒழுகலாறு, சைவத்தின் மகத்துவம் என்பன.
கந்தபுராண விளக்கம்
எத்துணைக் காலம் திருப்பித்திருப்பிப் படிப்பினும் கேட்பினும் எட்டுணையும் தெவிட்டாது தித்தித்தமுதுாறு அதியற்புத அதிமதுரத் திவ்விய வாக்காகிய கந்தபுராணம் பற்றிய தொடர்பு பெரியாரவர்களுக்குக் குடும்பச் சொத்து. அவரது மாமியார் பார்பதிப்பிள்ளை கந்தபுராணக் கதையை அவரின் பிள்ளைப் பராயத்திலேயே புகட்டிவிட்டனர். பெரியார் அவர்களின் வாக்கின்படி, "கந்தபுராணம் பொருளாலும் அகலத்தாலும் தமிழ் நூல்கள் யாவற்றிலும் சிறந்தது. பெருங்காப்பிய இலக்கணங்கள் யாவும் பொருந்தியது. அறம் பொருள் இன்பம் வீடாகிய நான்கையும் விளக்கி அவற்றைப் பெறும் வழியையும்
இந்துக் ឆែ្កវិទ្យា

Page 110
சாதனத்தையும் காட்டுவது. சிவதருமோத்திரங் கூறும் அறங்களை நிலைநிறுத்துவது. பாரதம் முதலியவற்றைப் போலச் சரித்திரங்களையும் கூறுவது. பெரியபுராணத்தை ஒப்பச் சிவபெருமானது திருவருட் சிறப்பையும் அடியாரின் அன்புத் திறத்தையுங் கூறுவது. தோத்திர நூல்களாகிய தேவாரம் திருவாசகங்களைப் போல அரிய அருட்பாக்கள் நிறைந்துள்ளது. திருக்கோவையார் போல பொருளிலக்கணத்துக்கு இலக்கியமாக ஆன்ம ஈடேற்ற முறையை ஒருங்கே கூறுவது. இத்தகு பெருமை வாய்ந்த கந்த புராணத்தில் உள்ள கதைகளில் பாலில் நெய்போலக் கலந்திருக்கும் சித்தாந்த நுண் பொருள்கள் எல்லோர்க்கும் இலகுவில் புலப்படுவதன்று. இவ்வாறான தத்துவப் பொருள் பொதிந்த கதைகள், பாடல்களின் உட்பொருள்களை வெளிக்கொணரும் பாங்கில் கந்தபுராண விளக்கம் அமைந்துள்ளது. உதாரணமாக முத்திப்பேற்றில் மலங்களை வெல்லும் முறை சூரபன்மன் வதையிலும் ஞானத்தை நல்கும் பாங்கு வள்ளியம்மை திருமணத்திலும் காட்டப்பட்டுள்ளதிறனை கந்த புராணவிளக்கம் தெள்ளிதின் விளக்கிநிற்கிறது.
திருப்பெரு வடிவம்
கந்தபுராணம் வடமொழி சிவரகசியத்தின் ஒரு பாகம் என்பது நாவலர் பிரானின் கருத்து. சிவரகசியத்தின் சிரோமணியாகத் திகழும் திருப்பெருவடிவம் கந்தபுராணத்துச் சூரபன்மன் வதைபடலத்தில் அமைந்துள்ளது. போருக்காற்றாத சூரபன்மன் பலவகை மாயவடிவங்களை எடுத்துத் தேவர்களை அச்சுறுத்தினான். முருகவேள் அவன் கொண்ட மாய வடிவங்களை ஒரு ஞானப்படையினால் அழித்துச் சூரனை நோக்கி அழிவில்லாத நம் பெருவடிவங் கொள்வன் நன்று கண்டிடுதி என்று கூறி, உலகம், உயிர்வர்க்கம் அனைத்தும் தன்கைத் தடக்கிய விசுவரூபம் ஒன்றைமேற்கொண்டார். இப்பரமேஸ்வர வடிவக் காட்சி 32பாடல்களில் வருணிக்கப்பட்டுள்ளது.
திருவாசக மணிகள்
திருவாசகமானது சிவஸ்துதியாகவும் சிவஞான நிதியாகவும் இருத்தலாற் பெரியோர் அதனை வேதம் என்று சொல்லுவர். அது எம்முடைய மொழியிலே தோன்றியமையால் வடமொழியிலுள்ள வேதத்தினும் சிறந்ததாயிற்று. சுவையிலும் பொருளிலும் பயனிலும் ஒப்புயர்வற்ற இத்திருவாசகத்தைக் கல்லாத தமிழ்ச் சைவர்கள் மறுமை நலத்தை இழப்பதுமன்றி இம்மையில் அனுபவிக்கத்தக்க இன்பங்களுட் பெரும்பகுதியை அனுபவி யாமலும் அறியாமலும் நிர்ப்பாக்கியராகின்றனர். திருவாசகத்தின் பெருமையை இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ள சைவப்பெரியார் அவர்கள் தாம் அதில் ஈடுபாடு கொண்டவாறே பிறரும் ஈடுபாடுகொள்ள வேண்டும் என்ற சீரியநோக்கில் சிலபாடல்களைத் தெரிந்தெடுத்து நுண்பொருளும் தத்துவவிளக்கமும் எழுதி வழங்கினார். இவர்தம் கருத்தமைந்த விளக்கத்திற் சிவபெரு மானியல்பு, திருவருளியல்பு, சிவபக்தியை வளர்க்கும் முறைமை, திருவடிப்புகழ்ச்சி முறைமை ஆகிய தலைப்புகளின் கீழ் திருவாசகத்தின் வாக்கியம் இனிது புலப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இந்துக்கலைக்களஞ்சியக்

Saiva School of Hinduism
பெரியாரவர்கள் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய நூல்களுள் இது பாரியது. மேலைநாட்டு வாசகர்களைக் கருத்திற் கொண்டு எழுதப்பெற்று இங்கிலாந்தில் பதிப்பிக்கப்பெற்ற இந்நூல் சைவசித்தாந்த தத்துவத்தை அறிய விழைவார்க்கு உகந்த செவ்விய கைந்நூல் எனலாம். இந்நூலைப் படித்த நியூயோக் நகரைச் சேர்ந்த நியாயவாதியான பேரறிஞர் ஒருவர், சமயதத்துவம்பற்றி அறியவேண்டுமென்ற ஆவலில் தம் கைக் கெட்டிய தத்துவநூல்களைக் கற்றும் திருப்தியுறாத நிலையில் இப்புத்தகம் கிடைக்கப்பெற்று வாசிக்கநேர்ந்த காலை தாம் நாடிய பொருள் இதில் கைகூடப்பெற்று இறும்பூதெய்தியதாக 1935 இல் பெரியார்க்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றில் குறிப்பிட்டுள்ளமை மேலைநாட்டறிஞர்களிடையே இந்நூல் பெற்ற மகோன்னத வரவேற்பிற்குத் தக்க சான்றாகும்.
The Outline of Shivagnanabodam with a Rejoinder of a Christian critic.
கிறித்தவப் பெண்மணி ஒருவர் தமது பட்டத்தின் பொருட்டு சைவசித்தாந்தம் பற்றி ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரை எழுதினார். அதில் சிவஞானபோதக் கருத்துகள் தவறாகப் பிரயோகிக்கப்பட்டமை கண்டு அந்நூலுக்கு ஒரு மறுப்புரை எழுதவேண்டுமென தருமபுர ஆதீனமுதல்வர் விடுத்த வேண்டுகோளுக்கிணங்க இந்நூல் எழுதப்பெற்றது. கிறித்தவ ஆய்வாளரின் உரைக்குச் சிவஞான முனிவர் பாணியில் தாக்கரீதியான கண்டனத்தோடிணைந்த சிவஞான போதத்தின் உரை விளக்கமாகத் திகழ்வது இந்நூல். திட்பமும் நுட்பமும் வாய்ந்த கருத்துகள் பொதிந்த இந்நூலின் சிறப்பு நோக்கி அதனைக் காசிப்பல்கலைக்கழகம் சைவசித்தாந்தத்தினை ஒருபாடமாகக் கொள்ளும் முதுமாணிப்படிப்பு மாணவர்களுக்கு ஒரு உசாத்துணை நூலாகச் சிபாரிசு செய்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
Arumuka Navalar (gigi(p55IT6)Jauri)
சைவத்தமிழுலகம் நன்கறிந்த நாவலர் பிரானின் வரலாறு அவரின் சைவத்தமிழ் சமூகப் பணிகளின் மகிமை என்பன பற்றி அறியாத ஏனையோரும் அறிந்து கொள்ளற் பொருட்டு பெரியார் அவர்கள் எழுதிய இந்நூல் பல வியத்தகு தகவல்களைக் கொண்டு மிளிர்வது.
The Glories of Shaivaism (6056)|1556ôT LD55516)|Lh)
பெரியாரவர்களின் இறுதிப்படைப்பு இந்நூல். அவரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் கலாநிதி சிவப்பிரகாசம் அவர்களது வேண்டுகோளின் வண்ணம் தாம் முதுமைக்கும் தளர்ச்சிக்கும் ஆளாகியிருந்தபோது வெகுசிரமத்தின் மத்தியில் ஒருவாறு எழுதிமுடித்த இந்நூல் சைவசமயம், சைவசமய நூல்கள், திருநீறு, வழிபாடு, வழிபாட்டுக்குகந்த இடங்கள். பஞ்சாட்சரம் சைவவாழ்க்கை நெறி என்பன பற்றிய விளக்கங்களைக்
கொண்டமைந்தது. (தேஹ.)

Page 111
சிவ பிரதிமைகள்
மெய்யியல், விக்கிரகவியல் ஐதீகம் என்பனவற்றினடிப் படையில் நோக்கும் பொழுது சிவவழிபாடு மிகப் புராதனமானதும், பெருமை கொண்டதுமான தெய்வவழிபாடாக விளங்குகிறது. சிவவழிபாட்டிற்குரிய சைவமே இந்து சிற்பக்கலையிலும், கட்டிடக்கலையிலும் முதன்மை பெற்றதொன்றாக இருப்பதை புவனேஷ்வர், கஜுராஹோ, எல்லோரா, ராமேஸ்வரம் முதலான ஸ்தலங்களும், இந்தியாவின் பலபாகங்களிலும் கிடைக்கும் எண்ணற்ற லிங்கங்களும், இலங்கையிலுள்ள சைவவழிபாட்டுத் தலங்களும் எடுத்துக் காட்டுகின்றன. சிவன் தொடர்பான வரலாறு சமய அடிப்படையிலும், விக்கிரகவியலடிப்படையிலுமாக இருதிசைகளில் முனைப்புப் பெற்று விளங்குகிறது. சிவவழி பாடான சைவத்தின் வரலாறு இருபிரதான செல்திசைகளைக் கொண்டு விளங்குகிறது. ஒன்று வேதமரபை ஏற்றுக்கொண்டும், இரண்டாவது வேதமரபிற்குப் புறம்பாகவோ அல்லது மாறாகவோ வளர்ச்சி பெற்றதாகவும் காணப்படுகின்றது. புராணங்கள் குறிப்பாக வராகபுராணம், இவ்விரு செல்நெறிகளையும் ஐதீகங்களினடிப்படையில் இணைத்துச் செல்வதையும் அவதானிக்கமுடிகிறது. நான்கு பிரதான சைவநெறிமுறைகளில் ஒன்றான பாசுபதத்தின் தோற்றம் பற்றிய செய்திகள் இப்புராணத்திலே தரப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. பாசுபதகிரியை என்பதினூடாக அதர்வசிரசு உபநிடதத்திற் காணப்படும் செய்திகள் குறிப்பிடத்தக்கது.
மெய்யியலடிப்படையிலும், கிரியை யடிப்படையிலும் ஆகமங்களை ஆதாரமாகக் கொண்ட சைவசிந்தனாகூடம் ஆகமாந்தம் அல்லது சுத்தசைவம் என அழைக்கப்பட்டது. இது குறிப்பாக தென்னிந்தியாவிற் செல்வாக்குப் பெற்ற தொன்றாகவிருந்தது. இதேவேளை வடஇந்தியாவில் வேதாந்தத்தின் ஒருமைவாதச் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்ட வேதாந்த சைவம் வேதஉபநிடதத் தத்துவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு விருத்தி பெற்றது. ஆகமாந்த சைவத்தின்படி வேதம் பொது, ஆகமம் சிறப்பு. எனவே ஆகமப் போதனைகளிற்கேற்பவே வேதங்களிற்குப் பொருள் கொள்ளவேண்டும் (சிவஞான பாடியத்தில் சிவஞானசுவாமிகள் இக்கருத்தைத் தெரிவித்திருப்பது இவ்விடத்திற் குறிப்பிடத் தக்கது.) தீட்சை முறைமையிலும் இவ்வேறுபாடு காணப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது.
சிவவழிபாட்டில் மிகவும் புராதனமானதும், பாசுபதவழிபாட்டிற் குரியதுமான சிந்துவெளி நாகரீக காலத்துப் பசுபதி-சிவன் பிரதிமைகள், மற்றும் கபாலிகம், காளாமுகம் சார்ந்த வழிபாடுகள் ருத்திரசிவனின் உக்கிரமூர்த்தி வழிபாடாகக் காணப்பட்ட பொழுதும், சிவவிக்கிரகவியலின் வளர்ச்சி படிப்படியாக அகோர சௌமிய வடிவங்களுக்கு முதன்மையளிக்கலாயிற்று. ஆகமாந்த சைவம் அல்லது சுத்தசைவத்திலும் சௌமியமூர்த்தி வடிவங்கள் பற்றிய குறிப்புகளை அவதானிக்கமுடிகிறது.

ஆகமங்கள் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் முதலான நால்வகைப் போதனைகளினூடாக யோகதட்சிணாமூர்த்தி, ஞானதட்சிணாமூர்த்தி பற்றிய விக்கிரகவியல் விவரங்களைத் தருகிறது. காஷ்மீரசைவம் ஒருமைவாதச் சிந்தனையாக இருப்பதால் விக்கிரக வழிபாட்டு முறையில் அதிக ஆர்வமில்லா திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. வீரசைவர் பிரதிமைவழிபாட்டைவிட, இஷ்டலிங்க வழிபாட்டிலேயே ஆர்வமுடையவர்கள்.
சிவபிரதிமை லட்ஷணத்தில் லிங்கம், ரூபம் என்ற இருவகைப் பிரதிமை வடிவங்கள் உளவெனினும், பரமசிவன், சதாசிவன், மகேஸ்வரன் என்ற சிவரூப வேறுபாடுகளிற்கிணங்கச் சிவ பிரதிமைகளை மூன்று வகையான ரூபங்களில் வகைப்படுத்தலாம். இதன்படி லிங்கம் உருவமில்லாப் பிரதிகளையும் பரமசிவத்தையும் லிங்கமூர்த்தி, இலிங்கோற்பவமூர்த்தி, முகலிங்க மூர்த்தியென மூன்று வகையாக முகலிங்கம் சதாசிவரூபத்தையும், மகேஸ்வரரூபம் முதலான சிவபிரதிமைகளையும் உள்ளடக்கும். எவ்வாறாயினும் லிங்கமூர்த்திகளை வகைப்படுத்தலாம். மயமதம், ஈசானகுருதேவ பத்ததி என்பன லிங்கத்தை நிஷ்களம், சகளம், மிஸ்ரம் என மூன்றுபெரும் பிரிவில் உள்ளடக்குகின்றன. நிஷ்களவிங்கம் சலம், அசலம் என இருவகைப்படும். சுப்பிரபேதஆகமம் லிங்கங்களை சுவயம்பு, பூரணம், தைவீகம், காணபத்ய, ஆசுரம், அர்ஷம், ரர்க்சஷம், மானுஷம், பாணம் என 10 வகையாகவும் காமிக ஆகமம் சுவயம்பு, தைவீகம், அர்ஷகம், காணாபத்யம், மானுஷம், பாணம் என7 வகையாகவும், மகுடாகமம் தைவீக, அர்ஷகம், காணபம், மானுஷ என 4 வகையாகவும் பிரிக்கின்றன.
சுவயம்புலிங்கங்களைப் பொறுத்தவரை அவற்றிற்கு விக்கிரவியல் நியமங்களென எத்தகைய வரைவிலக்கணங்களும் சிற்பநூல்களில் கொடுக்கப்படவில்லை. சுயமாகவே உருவானவை. கரடுமுரடான வெளித்தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கும் தெய்வீக லிங்கங்கள். நெருப்பின் சுவாலை வடிவமாகவோ, இருகைகளையும் கூப்பியவாறுள்ள அஞ்சலி வடிவமாகவோ இருக்குமென மகுடாகமம் குறிப்பிடுகிறது. கணங்களால் உருவாக்கப் பட்டவையென நம்பப்படும் கணபஸிங்கங்கள் வெள்ளரிக்காய், விளாங்காய், நாரத்தங்காய் ஆகியவற்றின் வடிவத்தை ஒத்தவாறு இருக்கும். அர்ஷச லிங்கங்கள் ரிஷிகளால் தமது வழிபாட்டுத் தேவைகருதி உருவாக்கப்பட்டவையாகும். இவை உரிக்கப்படாத தேங்காயின் வடிவத்தை ஒத்ததாயிருக்கும். மேலேகுறிக்கப்பட்ட நால்வகை லிங்கங்களிற்கும் குறிப்பிட்ட வடிவம் எதுவுமில்லையென கிராணஆகமம் தெரிவிக்கிறது.
மானசாரம் என்ற சிற்பநூல் லிங்கங்களை1 சைவம், பாசுபதம், காளாமுகம், மாவிரதம், வாமம், வைரவம் என்ற சைவப் பிரிவுகளின் அடிப்படையிலும், 2. சமகர்ன, வர்த்தமான, ஸ்வாஸ்திக என உருவ அடிப்படையிலும் 3 ஜாதி, சண்ட, விகல்ப, ஆபாச என உயரத்தினடிப்படையிலும் 4. நாகரம், திராவிடம், வேசரம் என கலைப்பாணியினடிப்படையிலும் 5. சுவாயம்பு,
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 112
தெய்வீக, மானுஷ, காணப, ஆர்ஷ என லிங்கங்களின் தோற்றத்தினடிப்படையிலும் 6. ஆத்மார்த்த, பரார்த்த என நோக்கத்தினடிப்படையிலும் 7 ஏகலிங்கம், பாகுலிங்கம் என ஸ்தாபன அடிப்படையிலும் 8. வச்சிரம், சுவர்ணம் என எப்பொருளால் ஆக்கப்பட்டதென்ற அடிப்படையிலும் 9. கூடிணிக, ஸ்திரம் என கால அடிப்படையிலும் லிங்கங்களை வகைப் படுத்துகிறது. சமரங்கன சூத்திராதாரத்திலே தரப்படும் லிங்கங்கள் பற்றிய வகையீடு குறிப்பிடத்தக்கது. லோகபால லிங்கங்களான அக்னேய, அந்திரேய முதலான வகையீடுகள் வேறுநூல்கள் எவற்றிலும் காணப்படாதது.
மானுஷ (மனிதரால் உருவாக்கப்பட்ட) லிங்கங்கள் பற்றி கலாநிதி பனர்ஜி தனது விக்கிர வியல் பற்றிய ஆய்விலேதரும் குறிப்புகளும் முக்கியமானவை. சிவலிங்கங்களில் பெரும் தொகையானவை மானுஷ லிங்கங்கள் என்ற வகையீட்டில் உள்ளடங்குகின்றன. இவை பிரமபாகம், விஷ்ணுபாகம், ருத்திரபாகம் என 3 பாகங்களைக் கொண்டது. ருத்திரபாகம் பூஜாபாகம் எனவும் அழைக்கப்படும் மேற்பாகமாகும். விஷ்ணுபாகம் (நடுப்பாகம்), பிரமபாகம் (கீழ்ப்பாகம்) என அழைக்கப்படுபவை பீடத்திலும், நிலத்திலும் உள்ளடக்கப் பட்டிருக்கும். எல்லா மானுஷ லிங்கங்களினதும் பூஜாபாகத்திற் பிரமசூத்திரமென அழைக்கப்படும் சிலவரைபுகள் காணப்படு துண்டு. சிரோவர்த்தன என அழைக்கப்படும் லிங்கத்தின் மேற்பாகம் குடைபோன்ற வடிவம், கெக்கரிக்காய் வடிவம், முட்டை வடிவம், அர்த்தசந்திர வடிவம், குமிழி வடிவம் என்ற வடிவங்களில் யாதேனுமொன்றாய் இருக்கும். லக்ஷனோத்தரணம், மணிரேகை, பார்ஸ்வசூத்திரம் எனவும் பிரமசூத்திரம் எனவும் அழைக்கப்படும்.
பூஜாபாகத்தில் 108 லிங்கங்களின் சிற்றுருவங்கள் கொண்டது ஸரேட்ய லிங்கங்களாகும். 1001 லிங்கங்களின் சிற்றுரு வரைபுகள் கொண்டது ஆட்யலிங்கங்களாகும். அவை முகங் களிற்கு உரியனவல்ல. முகம் செதுக்கப்பட்ட லிங்கம் முகலிங்கம் என அழைக்கப்படும். அவை முறையே ஐந்து (ஈசானம்), நான்கு (தற்புரூடம்), மூன்று (வாமம்), இரண்டு (அகோரம்), ஒன்று (ஸத்யோசாதம்) என ஐந்துவிதமாகும். இவைதவிர பாண லிங்கங்கள் என அழைக்கப்படும் லிங்க வகைகளும் உண்டு. அவை சிவன் திரிபுரமெரித்த ஐதீகத்துடன் தொடர்புடையவை.
லிங்கபீடங்களும் பலவகை வடிவங்களைக் கொண்டவை. சதுரம், நீள்வட்டம், வட்டம் 16 பக்கங்களைக் கொண்டது, முக்கோண வடிவிலானது, என பீடங்களின் வடிவம் பற்றி மானசாரம் குறிப் பிடுகிறது.
9 (655. Logofig (gTroph (Anthropomorphic forms) வடிவில் இருக்கும் சிவப்பிரதிமைகள் பற்றிப் பார்க்கலாம். ஆகமங்கள், தந்திரங்கள், புராணங்கள் என்பனவற்றில் இது தொடர்பான விவரங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. பல்வகைத்தான
இந்துக் க்களஞ்சியம்

சிவபிரதிமைகளைத் தொகுத்து மூன்று பெரும் பிரிவுகளில்
உள்ளடக்கலாம்.
1 சாந்தமூர்த்தம் சாதாரண அசாதாரணமூர்த்தம்
செளமிய, சாந்தமூர்த்தம் நிருத்தமூர்த்தம் தட்சிணாமூர்த்தம்
2. உக்கிரமூர்த்தங்கள் சம்ஹாரமூர்த்தம்
வைரவமூர்த்தம் கங்காளமூர்த்தம் அகோரமூர்த்தம் ருத்திரமூர்த்தம்
3. பிறமூர்த்தங்கள் வித்தியேஸ்வரர்
ஈசானபஞ்சமூர்த்தி மகாதேவர் சிவகணங்களும், சிவபக்தர்களும்
எவ்வாறாயினும், சிவபிரதிமைகளில் லிங்கமே முதன்மையானது. சில்பரத்தினத்தின்படி 18 வகையான லிங்கோற்பவ மூர்த்திகள் முக்கியமானவை. அவற்றினடிப் படையிலேயே மேற்குறித்த வகையீடு உள்ளடக்கப்படுகிறது. சுகாசனமூர்த்தி, சோமாஸ்கந்தமூர்த்தி, சந்திரசேகரமூர்த்தி, ரிஷபவாகனமூர்த்தி, நிருத்தமூர்த்தி, கங்காதரமூர்த்தி, திரிபுராந்தக மூர்த்தி, கல்யாணசுந்தரேச மூர்த்தி, அர்த்தநாரீஸ்வர மூர்த்தி, கஜசங்காரமூர்த்தி, பாசுபதமூர்த்தி, கங்காளமூர்த்தி, பிச்சாடனமூர்த்தி, சண்டேசாநுக்கிரமூர்த்தி, தட்சிணாமூர்த்தி முதலானவை லிங்கோற்பவ மூர்த்திகளில் முக்கியமானவை.
சாதாரணமூர்த்தியென்பது பிரபல்யமான சிவப்பிர திமைகளைச் சுட்டும். மானசாரம், விஷ்னுதர்மோத்தரம் முதலானநுால்களில் சாதாரணமூர்த்தி பற்றிய விவரங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. அசாதாரணமூர்த்திகளிற் சதாசிவமூர்த்தி, மகாசதாசிவமூர்த்தி, ரெளத்திர பாசுபதமூர்த்தி என்பன குறிப்பிடத்தக்கவை. காமிக ஆகமம் (உத்தரபாகத்தில்) சதாசிவமூர்த்தி பற்றி வெள்ளை நிறமானவராயும், பத்மாசனத்தில் நிற்பவராயும், ஐந்து முகங்களையுடையவராயும், ஜடா மகுடமுடையவராகவும் விவரிக்கிறது. மகாசதாசிவன் 25 முகங்களும், 75 கண்களும் ஜடாமகுடமும், சர்வ அலங்காரமும் உடையவராக மானசாரம் கூறுகிறது. தஞ்சாவூர் வைத்தீஸ்வரன் கோயிலில் மகாசதாசிவ மூர்த்தியின் பிரதிமையொன்று உளது. பாசுபதமூர்த்தி, ரெளத்திர பாசுபதமூர்த்தி என்பன அவற்றின் அசாதாரண தோற்றத்தினால், பிரதிமையாக்கம் செய்வது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளதாக அம்சுமான் ஆகமம் தெரிவிக்கிறது.
செளமிய சாந்த மூர்த்திகளில் அர்த்தநாரீஸ்வரர் பிரபல்யமானது. சிவமகாபுராணத்தில் அர்த்தநாரீஸ்வரர் பற்றி மேல்வரும் குறிப்புக் காணப்படுகிறது. பிரமா பெண்களைப் படைக்காது பிரஜாபதிகளான ஆண்களை மட்டுமே

Page 113
படைத்துவந்ததால் படைப்பைத் தொடரமுடியாத நிலையில் மகேஸ்வரனைத் தியானிக்க, மகேஸ்வரன் அர்த்தநாரீஸ்வரர் வடிவத்தில் அவர்முன் தோன்றவும், தவறையுணர்ந்த பிரமா பெண்ணைப் படைத்ததிலிருந்து படைப்பு தொடரப்படலாயிற்று. வலப்பாகம் சிவனும், இடப்பாகம் பார்வதியும் இணைந்த தோற்றத்தைக் கொண்டதே அர்த்தநாரீஸ்வர மூர்த்தியாகும். பாதாமி, கும்பகோணம், மகாபலிபுரம், தாராசுரம், காஞ்சிபுரம் ஆகிய இடங்களிற் சிறப்பான அர்த்தநாரீஸ்வரர் சிற்பங்கள் உள்ளன.
பிரபலமான பிறிதொரு சிவமூர்த்தி கங்காதர மூர்த்தியாகும். வலதுகால் நேராக நிலத்தில் ஊன்றியபடியும், இடதுகால் சிறிது வளைந்ததாகவும் இருப்பதுடன், முன்வலது கை உமையின் நாடியை அண்டியும், முன் இடதுகை உமையைத் தழுவியநிலையிலும், ஜடாமுடியிற் கங்காதேவியும், கங்கையைப் பூமிக்குக் கொண்டுவந்த பகீரதன் ரிஷிகள் புடைசூழ நிற்பதாக இருப்பதே கங்காதரமூர்த்தியாகும். கங்கை கொண்ட சோழபுரத்திற் காணப்படும் கங்காதரமூர்த்தி சிற்பம் பிரபல்யமானது.
கல்யாணசுந்தரேஸ்வரர் பிறிதொரு சிவமூர்த்தமாகும். சிவபார்வதி திருமணக்காட்சியே இதன் கருப்பொருள். பிரமா, விஷ்ணு, யக்கர்கள், காந்தர்வர்கள், அட்டதிக்குப்பாலர்கள், மாதுருக்கள், வித்தியேஸ்வரர்கள் முதலானோரும் இடம் பெற்றிருப்பது விசேட அம்சமாகும். -
சிவமூர்த்தங்களில் மிகவும் புனிதமானதாகக் கருதப்படுவது இடபவாகன மூர்த்தியாகும். வேதாரணியம், தாராமங்கலம், மகாபலிபுரம் ஆகிய இடங்களில் இம் மூர்த்தத்தின் சிறப்பான வகை மாதிரிகள் காணப்படுகின்றன, சிவனது அணுக்கிரக மூர்த்திகளில் விஷபாகன மூர்த்தியும் ஒன்றாகும். தேவர்களும் தானவர்களும் அமிர்தத்தைப் பெறுவதற்காகப் பாற்கடலைக் கடையும் பொழுது தோன்றிய விஷத்தை தானெடுத்து அருந்தி நீலகண்டராகிய சிவமூர்த்தமே விஷபாகன மூர்த்தியாகும்.
தென்னிந்திய சிற்பங்களில் பிரபல்யமான சந்திரசேகர மூர்த்தி,கேவலமூர்த்தி, உமாசகிதமூர்த்தி, ஆலிங்கனமூர்த்தி என்ற மூன்று வடிவங்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. இவையனைத் தினதும் ஜடாமகுடத்திற் பிறைச்சந்திரன் காணப்படுவதுடன் சிவன் ஆனந்தநிலையிலிருப்பதாகக் கற்பிக்கப்படும். இவைதவிர, சுகாசனமூர்த்தி, உமாம கேஸ்வரமூர்த்தி, சோமாஸ்கந்தமூர்த்தி என்பனவும் குறிப்பிடத்தக்கவை.
சிவனின் செளமிய-சாந்த அம்சங்களில் அனுக்கிரக மூர்த்திகள் முக்கிய இடத்தை பெறுகின்றன. விஷ்ணுவிற்குச் சக்கரத்தை அனுக்கிரகித்த சம்பவத்தையடியாகக் கொண்டது விஷ்ணு அனுக்கிரகமூர்த்தியாகும் (காஞ்சிபுரம்). சிவபுராணம், மகாபாரதம் என்பவற்றில் இது தொடர்பான ஐதீகம்

காணப்படுகிறது. நந்தியனுக்கிரகம், விக்னேஸ்வர அனுக்கிரகம், அருச்சுன அனுக்கிரகம் (பூரீசைலம்), சண்டேஸ்வரர் அனுக்கிரகம் (கங்கைகொண்ட சோழபுரம்), இராவண அனுக்கிரகம் (எல்லோரா) என்பன சிவனது பிற அணுக்கிரக வடிவங்களாகும்.
சிவனுக்கு ஆடல்வல்லான் என்றதொரு பெயருண்டு. நிருத்தசாஸ்திரமும் அவராலே அருளப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பரதருடைய நாட்டியசாஸ்திரம் 108 நடனப்பாங்குள் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது. சிவனுடைய 101 நடனமூர்த்தங்கள் பற்றி சிவாகமங்களும் குறிப்பிடுகின்றன. பரதர் குறிப்பிடும் 108 பாங்குகளும் சிதம்பரம் கோபுரத்திற் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றிற்குரிய சுலோகங்களும் கீழே தரப்பட்டுள்ளன. சிற்பம் ஒவியம் என்பன தொடர்பான அறிவு மட்டுமல்ல, நடனம் , இசை என்பன சார்ந்த புலமையும் நிருத்த மூர்த்திகளின் விக்கிரவியலிற்கு இன்றியமையாதது. பிரபஞ்ச இயக்கத்தைக் குறியீடாக உணர்த்தும் சிவநடனம் பற்றிச் சித்தாந்த சாத்திரங்களில் ஒன்றான உண்மைவிளக்கத்தில் விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.
தட்சிணாமூர்த்தியும் நடராஜ மூர்த்தம் போன்ற முக்கியத்துவம் பெறும் சிவமூர்த்தங்களில் ஒன்றாகும். யோகத்தையும், ஞானத்தையும் ரிஷிகளிற்குப் போதிக்குமுகமாக சிவன் தெற்குநோக்கி ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதாக இம்மூர்த்தம் காணப்படுகிறது. யோகம், ஞானம், இசை, சாஸ்த்திரங்கள் ஆகிய நான்கையும் போதிக்கும் ஆசானாகத் தட்சணாமூர்த்தி கருதப்படுகிறார். ஆலமரத்தடியிற் புலித்தோல் அல்லது வெண்டாமரை இருக்கையில் அமர்ந்தபடி முன்வலதுகை ஞானமுத்திரையையும், முன்இடதுகை வரதமுத்திரையையும், ஏனைய கைகளில் அக்னி, அக்ஷமாலை என்பனவற்றை ஏந்தியவராயும், பாம்பு, கபாலம், பிறைச்சந்திரன் போன்ற அலங்காரங்களை உடையவராயும் ஜடாபாரத்தில் கங்கையை அணிந்தவராயும் வீற்றிருக்க, குண்டலம், ருத்திராட்சமாலை ஆகிய அலங்காரங்களைக் கொண்டவர்களும், சாஸ்திர அறிவைப் பெறும் வேட்கை கொண்டவர்களுமான ரிஷிகள் சூழ அமர்ந்திருப்பவர் வியாக்யான தட்சணாமூர்த்தி. குதசம்ஹிதை, தட்சிணாமூர்த்தி உபநிடதம் என்பனவற்றில் இம்மூர்த்தம் தொடர்பான விளக்கங்களைக் கண்டுகொள்ளலாம். ஞான தட்சிணாமூர்த்தி வடிவம் வியாக்யான தட்சணாமூர்த்தி வடிவத்திலிருந்து அதிகம் வேறுபடாதபொழுதும், பின் வலது, இடது கைகளில் முறையே அக்ஷமாலையையும், உத்பலமலரையும் ஏந்தியவாறும், முன் வலதுகை ஞானமுத்திரையும், முன் இடதுகை அபயமுத்திரையும் கொண்டவாறுமிருக்கும். திருவொற்றியூர், சுசீந்திரம், காவேரிப்பாக்கம் ஆகிய தலங்களில் ஞானதட்சிணா மூர்த்தி பிரதிமைகள் உண்டு.
யோகதட்சிணாமூர்த்தி பிரதிமைகள் மூன்று வெவ்வேறு வடிவங்களிற் செதுக்கப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
இந்துக்கலைக்களஞ்சியம்

Page 114
பிரதிமையின் இருகால்களும் சுவஸ்திகா ஆசனத்திலுள்ளது போலவும், முன் வலதுகை மார்பிற்கு அணித்தாக யோக முத்திரையைக் காண்பிப்பதாயும், முன்இடதுகை முன்தொடையில் பதிந்தபடியும் காணப்படுவது முதலாவது வகை. இரண்டாவது வகையில் வலதுகால் உடலைச் சுற்றியபடியும், இடதுகால் யோகபாதத்திலுள்ளபடியும் காணப்படும். கால்கள் ஒன்றை யொன்று குறுக்காக ஏறக்குறைய குத்துவெட்டுக்கோட்டு வழியும், கால்களின் நிலையை உறுதிப்படுத்தும் விதத்தில் உடல் யோகபாதநிலையிலும், முன்னிருகைகளும் மடித்தபடியே முழங்காலிற் பதிந்தபடியும் இருப்பது மூன்றாவது வகையாகும். திருவொற்றியூர், காஞ்சிபுரம் கைலாசநாதர்கோயில் ஆகிய இடங்களில் இத்தகைய பிரதிமைகளைத் தரிசிக்கலாம். வீணையைக் கைகளிலேந்தியபடியிருக்கும் வீணாதரதட்சிணா மூர்த்தியின் முன்னிரு கைகளும் வீணையை ஏந்தியபடி காணப்படும்.
உக்கிரக சம்ஹார மூர்த்தங்களில் காமதகனமூர்த்தி, கஜமுகாசுரமூர்த்தி, திரிபுராந்தகமூர்த்தி என்பன பிரபல்ய மானவை. சிவனால் மன்மதன் எரியூட்டப்பட்டமையைக் காமதகனமூர்த்தி குறியீடாகக் கொண்டது. காமிக ஆகமம், காரணாகமம் என்பன இம்மூர்த்திபேதம் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றன. கங்கைகொண்டசோழபுர ஆலயத்தில் இது மிகச் சிறப்பாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இடது புறத்தில் அச்சம் கொண்ட ரதிக்குக் காமதேவன் ஆறுதல் சொல்வதையும், சிவனை நோக்கிப் பார்வதியும் தோழியரும் அஞ்சலி செலுத்துவதையும், சிவன் தன் பார்வையாலே மன்மதனை எரிக்கத் தயாரான நிலையிலிருப் பதையும் சிறப்பான முறையில் இச்சிற்பம் வெளிப்படுத்துகிறது. கஜமுகாசுரசம்ஹகாரமூர்த்தி தொடர்பான செய்தி யசுர்வேதத்தின் சதருத்ர சம்ஹிதையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கூர்மபுராணம், வராகபுராணம், சுப்பிரபேத ஆகமம் ஆகியவற்றிலும் இது தொடர்பான குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. கஜமுகாசுரனைக் கொன்று அவன் தோலை தன் மேலாடையாக அணிந்த ஐதீகமே கஜமுகாசுர சம்ஹகாரமூர்த்தி பேதமாகும். இம்மூர்த்திபேதத்தின் விக்கிரவியலடிப்படைகள் அம்சுமான் ஆகமத்திலும், சில்பரத்தினத்திலும் தரப்பட்டுள்ளன. மைசூரிலுள்ள அமிர்தேஷ்வரர் ஆலயத்தில் இச்சிற்பம் வழக்கத்திற்குமாறாக 16 கைகளுடன் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. தாராசுரம் ஆலயத்திலும் கஜமுகாசுர சம்ஹகார மூர்த்தி சிற்பம் உளது. மிருகண்டு முனிவரின் மகனான மார்கண்டேயரின் உயிரைப் பறிக்கவந்த காலனின் உயிரைக் கவர்ந்த சிவமூர்த்திபேதம் காலாந்தகமூர்த்தி எனப்படும். எல்லோராவிலுள்ள தசாவதார குகைக்கோயில், கைலாசநாதர் கோயில், தஞ்சாவூர் பட்டீஸ்வரம் என்பனவற்றில் இம்மூர்த்தி பேதத்திற் குரிய சிற்பங்கள் உள்ளன. சிவன் தனது வலது காலை யமன் மீது ஊன்றியபடியும், வலது