கவனிக்க: இந்த மின்னூலைத் தனிப்பட்ட வாசிப்பு, உசாத்துணைத் தேவைகளுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தலாம். வேறு பயன்பாடுகளுக்கு ஆசிரியரின்/பதிப்புரிமையாளரின் அனுமதி பெறப்பட வேண்டும்.
இது கூகிள் எழுத்துணரியால் தானியக்கமாக உருவாக்கப்பட்ட கோப்பு. இந்த மின்னூல் மெய்ப்புப் பார்க்கப்படவில்லை.
இந்தப் படைப்பின் நூலகப் பக்கத்தினை பார்வையிட பின்வரும் இணைப்புக்குச் செல்லவும்: 50th Anniversary of Sri Lanka's Independence (1948-1998) North - East Provincial Council

Page 1
Nܓ
SAS
SRILA
INDEPE
North- Easter
 

ERSARY OF
NIKA'S
NDENCE
Vincia (Cono

Page 2


Page 3

North-East
Sri Lanka - A Compendium
50th ANNIVERSARY éP SRI LANKA'S
INDEPENDENCE
1948 - 1998
309 )
North - East Provincial Council

Page 4
Edited by: A. M. Nahiyo

සභාපති
ලෙකම් o
සාමාජිකයන් -
தலைவர்
செயலாளர் .
உறுப்பினர்கள்.
පුකාශක මණ"ඩ්ලය.
කෙ'. ෂන"මුගලි සංගම්
සමූපකාර සංවර්ධන කොමසාරිස්
තුරු - නැගෙනහිර පළාත කුණමලය
ඒ.එම්, නහි යා
පුනරුත්ථාපන අධ්‍යක්ෂ විරාය සංවර්ධන. පුනරුත්ථාපන හා ප්‍රතිසංස්කරණ අමාතාන්‍යායංශය, කොළඹ 1. عـ
ෙප්. ඒ. රාජෙදුම් පියතුමා
පකුලපති 3 GeoSD) දකුණු-තැගෙනහිර විග්ව විදයාලය වින්දාරුමූලයි.
එම්. එල්. ඒ. කාදර
පකුලපති
ලෙකුඹා දකුණු-නැගෙනහිර විශේට් විදයාලය ඕළුවිල්,
ටී. බී. ඩී. ආරියසේන අතිරේක පළාත් අධ්‍යාපන අධනකෂ කලාප අධ්‍යාපන කාර්යාලය, ත්‍රිකුණමලය
එම්. කේ. බී. හරිස්චන්ද්‍ර
සහකාර මෙගැතිවරණ කොෂසාරිස්, අම්පාර
நூல் வெளியிட்டுக் குழு
க. சண்முகலிங்கம்
கூட்டுறவு அபிவிருத்தி ஆணையாளர் வடக்கு கிழக்கு மாகாணம்
திருகோணமலை.
ஏ. எம். நஹியா ப்ணிப்பாளர், புனர்வாழ்வு துறைமுக அபிவிருத்தி புனர்வாழ்வு புனரமைப்பு அமைச்சு. கொழும்பு 1.
வண. ஜி. இ. ராஜேந்திரம் ရွှီးမြှို့ -
ழக்கிலங்கைப் பல்கலைக்கழகம் வநதாறுமுலை.
எம்.எல்.ஏ. காதர் துணைவேந்தர் தென்கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம் ତ୍ରଛାର୍ରାର୍ଷ୍ଠି.
ரி. பி. டி. ஆரியசேன
மேலதிக மாகாணக் கல்விப் பணிப்பாளர் வலயக் கல்விப் பணிமனை, திருகோணமலை
எம்.கே.பி. ஹரிஸ் சந்திர தேர்தல்கள் உதவி ஆணையாளர், அம்பாறை
iii

Page 5
නම -
සංස්කාරක -
බෙදාහැරිම -
පළමු මුද්‍රණය - අයිතිය
ggళిక803
రీg
පිටපත් සංඛ්‍යයාව
பெயர்
பதிப்பாசிரியர் - வெளியீடு .
முதற்பதிப்பு
பதிப்புரிமை -
அச்சு
பக்கம்
பிரதிகள்
Title
Editor
Published by
First Published
Copy Rights -
Printed at
No. of Pages -
No. of Copies -
@రోటి ల దారాం
උතුරු-නැගෙනහිර ග්‍රී ලංකා
ඒ.එම්. නහියා
තුරු-නැගෙනහිර පළාත් සභාව, ချွံခြို2:3င္ငံ’
1998 පෙබරවාරි මස 04 වන දින උතුරු-නැගෙනහිර පළාත් සභාව පැසිෆික් මුද්‍රණාලය (පුද්ගලික) සමාගම, §ප්‍රි_ද්භිදී ဧခံဒိဋ္ဌိဂ် 3. S.
莎、
573 (546+ 27)
000
நூலின் விளக்கக் குறிப்புகள் வடக்கு - கிழக்கு இலங்கை
ஏ.எம். நஹறியா
வடக்கு - கிழக்கு மாகாணசபை, திருகோணமலை
1998 பெப்ருவரி 4 வடக்கு - கிழக்கு மாகாணசபை
பசிபிக் பிரஸ் (பிரைவேட்) லிட். ஆட்டுப்பட்டித்தெரு, கொழும்பு 13.
573 (546+ 27)
1000
Bibliographical Data
North-East Sri Lanka.
A.M. Nahiya
North-East Provincial Council, Trincomalee
1998 Feb. 4
North-East Provincial Council
Pacific PreSS (PV) Ltd, Wolfendhal Street, Colombo 13.
573 (546+27)
1000

ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොග්‍රසයේ නායක, වරාය සංවර්ධන, පුනරුත්ථාපන හා ප්‍රතිසංස්කරණ අමාත්‍ය සහ උතුරු - නැගෙනහිර පළාතේ නිදහස් ස්වර්ණ ජයන්ති සංවිධාන කමිටුවේ සම සභාපති
· ගරු එම්. එච්. එම්. අෂරහ් මහතාගේ පණිවිඩය
බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයේ අවසාන යුගයේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් අතර විශේෂයෙන්ම ඉංග්‍රීසි උගත් ශ්‍රී ලාංකික මධාසම පාන්තිකයන් අතර ඇතිවූ නිදහසේ පිපාසය ශ්‍රී ලංකාවට නිදහස ලබා ගැනීමට බෙහෙවින් උපකාරී විය. මෙම නිදහස ලබා ගැනීම සඳහා විවිධ ආගමිකයන් හා විවිධ භාෂා කථා කරන්නන් එක්සත්ව කටයුතු කළොග්ය. මෙම සමගිය මෙරටට වරපුසාදයක් විය. මෙම සමගියේ බලය නිසා නිදහස සඳහා සටන් කළ හින්දු දමිළ ජාතිකයෙකු වූ ශ්‍රීමත් පොන්නම්බලම් රාමනාදන් මහතාට සහ මුස්ලිම් ජාතිකයෙකු වූ ආචාර්ය ටී.පී.ජයා මහතාට සිංහල නායකයන් හා සමාන ජාතික නායකයන් ලෙස පෙනී සිටීමට හැකි වුනා. සිංහල නායකයන් මෙන් ඔවුන්ටද ගරු බුහුමන් ලැබුණි. 1804 වසර පුනි මස 04 වැනි දින බ්‍රිතානාප පාලනයට දෝහිකම් කළ බව පුකාශයට පත් කරන ලද නැගෙනහිර පළාතේ මුස්ලිම්වරු හත්දෙනාගේ මව්රට පිළිබඳ මමත්වය සහ නිදහස් හැඟීම ගැන මම මේ අවස්ථාවේ ඉතා ගෞරවයෙන් සිහිපත් කරමි. එක් අතකින් නායකත්ව මට්ටමේ නිදහස සඳහා සුළු ජාතික නායකයන් ලෙස සටන් කළ අවස්ථාවේ පහත් මට්ටමේ නිදහස් හැඟීම් වලින් යුත් පුරවැසියන් සුළු ජාතීන් අතර සිටි බවට මෙම පුකාශන සාක්ෂි දරයි. ”

Page 6
1998 වසරේ පෙබරවාරි මස 4 වැනි දින ශ්‍රී ලංකාව නිදහස ලබා පනස්
· වසරක් සපුරන ප්‍රීතිදායක දිනයකි. පනස් වසරක මෙම සුභ මොහොතේ අපි මේ වනතුරු ඉටු කළේ කුමක්ද ? අපගේ ශුමයෙන් කොතරම් දුරට රට දියුණුවට පත්වී තිබේද ? අපගේ ආර්ථිකය, භාෂා, සංස්කෘතිය සහ කලා කේෂ්ත්‍රයන් කෙතෙක් දුරට දියුණුවට හා වර්ධනයට පත්ව තිබේද? අපගේ රටේ ජීවත්වන සියලුම ජන කොටස් තමන්ගේ අයිතිවාසිකම් භුක්ති විදිමින් නිදහස්ව ජීවත් වන්නේද ? නිදහසේ සැබෑ අර්ථය මේ රටේ ජනතාව අවබෝධ කරගෙන සිටිත්ද ? යන පුග්නයන් නගා ඒවාට පිළිතුරු සෙවීමට අප උත්සාහ කල යුතුයි. මේවා ගැන සිතා බැලීමට මෙය හොඳම අවස්ථාව වශයෙන් අදහස් කරමි. රටේ අනාගත සුබ සිද්ධියටත් දියුණුවටත් මෙම පුග්නවලින් ලැබෙන පිළිතුරු ඉතාමත් වැදගත් වේ. යහපත් අනාගතයක් ගොඩනැගීමට සහ සැලසුම් කිරීමට මෙම සමස්ථ විමර්ශනය බෙහෙවින් උපකාරී වනු ඇතැයි මම විශේවාස කරමි.
උතුරු නැගෙනහිර පළාත, තුන් ජනවාර්ගිකයන්ගෙන් සමන්විත වූ පලාතකි. මෙම පලාත විවිධ භාෂා, කලා සංස්කෘත, ආර්ථික ක්‍රම, දේශපාලන හා ජෛතිහාසික පසුබිමකින් යුත් පුදේශයකි. ඒ අනුව, මෙම ප්‍රදේශයේ ජීවත්වන විවිධ ජන කොට්ඨාශයන්ගේ පුරා විද්‍යායාත්මක වටිනාකම්, ජෛතිහාසික සංස්කෘතික සම්පුදායන්, ගැමි ජනවහර සහ සමාජ ආර්ථික අංශ ඇතුලත් කරමින් නිදහස් ස්වර්ණ ජයන්ති සමරු කලාපයක් පුකාශයට පත් කිරීම ගැන ඉමහත් සතුටට පත් වෙමි. මෙම සමරු කලාපයේ අඩංගු ලිපි මේ පුදේශයේ ජීවත්වෙන විවිධ භාෂා කථා කරන ජන කොටස් පිළිබිඹු කරයි. භාෂා තුනෙන්ම ලිපි පළවීම මේ පුදේශයේ සමගියට ද ඉවහල් වන කරුණක් වේ.
පුයෝජනවත් ලිපි සොයා මෙම සමරු කලාපට පළ කිරීමට හොඳ උත්සාහයක් ගෙන තිබීම ගැන මෙම සමරු කලාපයේ පුකාශන 'මණඩලයට ප්‍රශ-සාව හිමි විය යුතුය. මෙම සමරු කලාපයට ලිපි සැපයූ ලේඛකයන්ට ස්තුතිය හිමි විය යුතුය. ගරු ආණඩුකාර ගාමිණි පොන්සේකා මහතාගේ පුධානත්වයෙන් උතුරු - නැගෙනහිර පළාත් සභාව නිදහස් ස්වර්ණ ජයන්තිය සැමරීමට ගෙන ඇති පියවර ගැන මාගේ ඉමහත් පුශඉංසාව එතුමාට හිමිවේ.
අන්තවාදීන්ගේ සන්නද්ධ සටනටත්, රජයේ විසඳුම් යෝජනාවලියටත් ජනතාව සිරවී සිටින මෙම අවස්ථාවේ අප මුහුණ දී සිටින නිදහස් ස්වර්ණ ජයන්ති හැඟීම් සියල්ලන්ට යහපත් ආකාරයටත් විශේවාසය ගොඩනගන ආකාරයට සැකසිය යුතු බව මාගේ අපේක්ෂාව වේ.
ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිනී, අතිගරු චන්ද්‍රිකා බණඩාරනායක කුමාරතුංග මැතිනියගේ උත්සාහයන් සහ මඟ පෙන්වීමෙන් මේ රටේ සියලු ජන කොටස් අතර එක්සත්කම හා සතුට ඇති කර රටේ අනාගත සෞභාගාසය සඳහා මඟ පෑදේවායි ප්‍රාර්ථනය කරමි.

பூாநிலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ் தலைவரும், துறைமுக அபிவிருத்தி, புனர்வாழ்வு, புனரமைப்பு அமைச்சரும், வடக்கு - கிழக்கு மாகாண சுதந்திரப் பொன்விழா ஏற்பாட்டுக்குழுவின் இணைத் தவிசாளருமான மாண்புமிகு எம். எச். எம். அஷ்ரஃப் அவர்களின் வாழ்த்துரை
பிரித்தானிய ஆட்சியிள் அந்திம காலத்தில் இலங்கைச் சுதேசிகளிடையே குறிப்பாக ஆங்கிலம் படித்த இலங்கை மத்திய வர்க்கத்தினரிடையே ஏற்பட்ட சுதந்திரத்தாகம் இலங்கை நாட்டுக்குச் சுதந்திரத்தைப் பெற்றுக் கொடுக்கப் பெரிதும் உதவிற்று. இச்சுதந்திரத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதற்குப் பல மதத்தவரும் மொழியினரும் ஒன்றுபட்டுழைத்தனர். இந்த நாட்டுக்கு விடிவை இந்த ஒற்றுமை ஏற்படுத்தியது. இந்த'ஒற்றுமையின் சக்தியால்தாள் சுதந்திரத்துக்குப் போராடிய இந்து மதத்தைச் சேர்ந்த சேர்.பொள். இராமநாதள் அவர்களும், முஸ்லிமான ரி. பி. ஜாயா அவர்களும், சிங்களத் தலைவர் களுக்குச் சற்றும் சளைக்காத தேசியத் தலைவர்களாக உயர்ந்து நிற்க முடிந்தது. சிங்களத் தலைவர்கள் போல் இவர்களும் மதிக்கப்பட்டார்கள்.
பிரித்தானியரின் ஆட்சிக்காலத்தில் 1804 ஆம் ஆண்டு ஜுள் மாதம் 4 ஆம் திகதி பிரித்தானிய ஆட்சிக்குத் தரோகம் செய்தவர்களென பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த முஸ்லிம்கள் எழுவரின் நாட்டுப்பற்றையும், சுதந்திர உணர்வையும் இச்சந்தர்ப்பத்தில் நாள் நினைத்துப் பார்க்கிறேள். ஒரு பக்கத்தில் தலைமைத்துவ மட்டத்தில் சிறுபாள்மைத் தலைவர்கள் சுதந்திரத்துக்காகப் போராடியபோது அடிமட்டத்திலும் சதந்திர உணர்வுள்ள பிரஜைகள் சிறுபாள்மைச் சமூகங்களில் இருந்ததை இப்பிரகடனம் சுட்டிக் காட்டுகிறது.
1998ஆம் வருடம் பெப்ரவரி 4ஆம் திகதி இலங்கை சுதந்திரம் பெற்று 50 வருடங்களைப் பூர்த்தி செய்யும் நன்னாள். பொள்விழாக் காணும் இந்த நல்ல வேளையில் நாம் இதுவரை எதைச் சாதித்திருக்கிறோம் ? நாடு நமது உழைப்பினால் எவ்வளவுதாரம் முள்னேறியிருக்கிறது? எமது பொருளாதாரம், இலக்கியம், மொழி, பண்பாடு, கலை, கலாசாரத் துறைகள் எந்தளவுக்கு வளர்ச்சியும்,உயர்ச்சியும் பெற்றிருக்கிள்றன ? நமது நாட்டிள் சகல சமூகத்தினரும் தத்தம் உரிமைகள் சுதந்திரங்களுடள் வாழ்கின்றனரா? சுதந்திரம் எள்பதள் உண்மையான அர்த்தத்தை இந்நாடு புரிந்து கொண்டுள்ளதா? போன்ற கேள்விகளை எழுப்பி அவற்றிற்கு விடைகாண நாம் முயல வேண்டும். இவற்றையிட்டுச் சிந்திப்பதற்கு இச்சந்தர்ப்பம் மிகவும் பொருத்தமானது என நாள் கருதுகிறேள். நாட்டிள் எதிர்கால உயர்வுக்கும் வளர்ச்சிக்கும் இக்கேள்விகளிலிருந்து கிடைக்கும் விடைகள் மிக
vii

Page 7
முக்கியமானவை. வளமான எதிர்காலத்தை அமைப்பதற்கும் திட்டமிடுவதற்கும் இச்சுயமதிப்பீடு பெரிதும் உதவும் என நாள் நம்புகிறேன்.
வடக்கு - கிழக்கு மாகாணம் மூன்று சமூகத்தவர்களையும் கொண்டது. இப்பிரதேசம் பல மொழிகள், கலை,கலாசாரங்கள், பொருளாதார முறைகள், அரசியல், வரலாற்றுப் பிள்னணிகளைக் கொண்ட ஒள்றாகும். அந்தவகையில் இப்பிரதேசத்தில் வாழும் பல்வேறுபட்ட மக்களினதும் தொல்லியற் கருவூலங்கள், வரலாறு, பண்பாட்டு மரபுகள், நாட்டார் வழக்காறுகள், சமூக பொருளாதார அம்சங்களைத் தாங்கி சுதந்திர பொள்விழா ஞாபகார்த்த மலர் வெளிவருவது மகிழ்ச்சி தருகிறது. இத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள கட்டுரைகள் இப்பிரதேசத்தில் வாழுகின்ற சகல இன, மொழி, பிரதேச மக்களையும் பிரதிபலிக்கிள்றன. மும் மொழிகளிலும் கட்டுரைகள் அமைந்து இப்பிரதேசத்திள் ஒற்றுமைக்கு கட்டியம் கூறுமாற்போல் காணப்படுகிள்றன.
பயனுள்ள பல கட்டுரைகளைத் தேடிப்பெற்று நல்லதொரு முயற்சியைச் செய்திருக்கும் சுதந்திரப் பொள்விழா நூல் வெளியீட்டுக் குழுவினர் உண்மையில் பாராட்டப்பட வேண்டியவர்கள். இந்நூலில் அடங்கியிருக்கும் கட்டுரைகளிள் ஆசிரியர்கள் நன்றிக்குரியவர்கள். ஆளுநர் கெளரவ காமினி பொள்சேகா அவர்களுடைய தலைமையில் வடக்கு-கிழக்கு மாகாண சபை செய்துள்ள சுதந்திரப் பொள்விழா ஏற்பாடுகளை நாள் வெகுவாகப் பாராட்டுகிறேன். w
தீவிரவாதிகளிள் ஆயுதப் போராட்டத்துக்கும் அரசாங்கத்திள் தீர்வுப் பொதிக்குமிடை மக்கள் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கும் இவ்வேளையில் நாம் சந்தித்திருக்கும் சுதந்திரப் பொள்விழா உணர்வுகள் சகலருக்கும் நல்லதாகவும், நம்பிக்கை ஊட்டுவதாகவும் அமைய வேண்டுமென விரும்புகிறேன். பூரீலங்காவிள் ஜனாதிபதி மேதகு சந்திரிக்கா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்கவின் முயற்சிகளும், வழிநடத்துகையும் இந்த நாட்டில் சகல மக்களிடையும் சமூகங்களிடையும் ஐக்கியத்தையும் சந்தோஷத்தையும் ஏற்படுத்தி நாட்டிள் எதிர்கால சுபீட்சத்துக்கு வழிவகுக்க வேண்டுமென விரும்புகிறேள்.
viii

උතුරු-නැගෙනහිර පළාත් ආණඩුකාර ගරු ගාමිණි පොන්සේකා මැතිතුමාගේ
පණිවුඩය
නිදහසේ 50 වන වසර - ස්වර්ණ ජයන්තිය සමරන මෙම අවස්ථාවේ නිදහස පිළිබඳව වඩාත් බරපතල පුග්නයකට මුහුණ දී ඇති දෙපලාතක ආණුඩුකාරවරයා වශයෙන් මෙම පණිවිඩය නිකුත් කිරීම කිසියම් විශේෂත්වයක් ලෙස මම දකිමි.
මෙවැනි වැදගත් අවස්ථාවක අප අපගෙන්ම ඇසිය යුතු වැදගත් පුග්නයක් ඇත. එනම්, බටහිර ජාතින්ගෙන් අප නාමික නිදහසක් ලැබුවද, මානසික පටු සීමාවන්ගෙන් අප නිදහස ලබා ඇත්ද ? එමෙන්ම ඔවුන් අප හැරගියදා සිට මිනිස්කම අතින් අප ලබා ඇති ප්‍රගතිය කුමක්ද යන්නයි. s
පසුගිය අඩසියවස පුරා මෙරට ඉතිහාසය සංස්කෘතිය භාෂාව සහ ජාතික හා සමාජ සංකල්ප විකෘති කරමින් අපේ දේශපාලනඥයින් පියමන් කළේ අවස්ථාවාදී පටු ගමන් මගකය. මේ නිසාවෙන්ම, අප හිතන්නට ක්‍රියා කරන්නට පුරුදුවී ඇත්තේ ජාතිය ගැන සිතා ජාතිවාදී පටු සීමාවන් තුලය. නැත්නම් ආගම ගැන සිතා ආගමික පටු සීමාවන් තුලය. නොඑසේනම් වෙනත් කුලමල හා අනෙකුත් බේදයන් කරපින්නා ඒ ඔස්සේය. මේ නිසා ශ්‍රී ලාංකිකයන් වශයෙන් සිතීමට ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලෙස කටයුතු කිරීමට නොහැකිව අප අද අගාධයකට වැටී ඇත.
ix

Page 8
බටහිර ජාතීන්ගෙන් නිදහස ලබා ගැනීමට ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලෙස එදා සෑම ජාතියක්ම එක්ව කටයුතු කළ බව අද අපට අමතකව ගොස් ඇත. "
ඊ. ඩබ්. පෙරේරා, සර් බාරොන් ජයතිලක, එප්. ආර්. සේනානායක, ඩී. එස්. සේනානායක සර් ඔලිවර් ගුණතිලක, එස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණඩාරනායක, ආචාර්ය ඇන්. ඇම්. පෙරේරා ආදි සිංහල නායකයන් සමග සර් පොන්නම්බලම් රාමනාදන්, සර් පොන්නම්බලම් අරුණාචලම්, ආදි දෙමල නායකයින් මෙන්ම ටී. බී. ජයා ආදී මුස්ලිම් නායකයින් එක්ව කටයුතු කොට නිදහස ලබා ගැනීමට අරගල කළ බව අමතකව ගොස්
ඇත.
නිදහස ලබා ගැනීමෙන් පසු තනිව බෙදා ගැනිමේ සංකල්පය තුලින් සියල්ල විනාශ විය. වෙනත් රටවල් විසින් ආදර්ශය ලෙස ගත් ශ්‍රී ලංකාව අද එම රටවලට වඩා ගව්ගානක් පසු පසින්ය. දේශපාලන බල ලෝහිත්වය සහ හරි දැක්මක් නැතිව කටයුතු කිරීම නිසා තේරුමක් නැති අභාසන්තර යුද්ධයකට අප අවතීර්ණව ඇත. ජීවිත හානිය දේපළ සම්පත් විනාශය රටට ඔරොත්තු නොදෙන තත්ත්වයට පත්ව ඇත.
අවුරුදු පණහක කාලයක් තුලදී අපේ මිනිස්කම් ක්‍රමයෙන් අතුරුදහන් වී ඒ වෙනුවට කෘර බව, විකෘති හැගීම් සහ බලකාමය සමාජයේ සෑම අංශයකම පැතිරී ඇත.
එනිසා මෙයට හේතුභූත වූ, ඉතිහාසය සංස්කෘතිය හා සමාජ සංකල්ප විකෘති කරමින්, අපේ දේශපාලනඥයින් පියමන් කළ අවස්ථාවාදී පටු ගමන් මඟ දෙස නැවැත හැරී බැලීමට සුදුසු කාලයයි මේ.
එබැවින්, රට තුල සෑම දෙනාටම ගොණරවයෙන් පිංවත්වීම සඳහා සියළුම ජාතීන් තුල ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලෙස සිතන ක්‍රියා කරන මානසික වාතාවරණයක් ගොඩනැගිය යුතුව ඇත.
සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් යන ප්‍රධාන ජාතීන් තුන නැගෙනහිර පළාතේ සමාන ප්‍රමාණයෙන් ජීවත්වන බැවින්, මෙය අප නැගෙනහිරින් ඇරඹිය යුතුයි. මේ තත්ත්වය නිවැරදිව තේරුම්ගත් නායිකාවක් අද අපට ඇත. එමෙන්ම බුද්ධිමත් දක්ෂ අමාතාපවරයෙක් වන වරාය සංවර්ධන, පුනරුත්ථාපන හා ප්‍රතිසංස්කරණ අමාත්‍ය, එම්. එච්. එම්. අෂ්රොප් මැතිතුමා මෙම රජය යටතේ නැගෙනහිරට දේශපාලන නායකත්වය ලබාදේ. අවබෝධයක් ඇති සිංහල, දෙමළ,මුස්ලිම් මන්ත්‍රීවරු පිරිසක් ඇත.
එනිසා අප එක්ව සාකච්ඡාකර කටයුතු කළ යුතු කාලය පැමිණ ඇත. ජාතික නිදහස සැබෑවක් වීමට අවම වශයෙන්, නූපන් පරම්පරාවන්ට ජනවාර්ගික ගැටුම් සහ සියළු හීෂණයන්ගෙන් තොර අනාගතයක් උරුමකර දිය යුතුයි. 21 වන සියවසට පාතබන අපේ ඉදිරි දැක්ම එය විය යුතුයි. අපේ හදවත අපට හඩගා කියන පණිවිඩය එයයි. අපි ඒ හඩට සවන් දෙමු.

வடக்கு-கிழக்கு மாகாண ஆளுநர் கெளரவகாமினி பொன்சேகா அவர்களின் செய்தி
சுதந்திர பொள்விழாவைக் கொண்டாடும் இச்சந்தர்ப்பத்தில் பாரதாரமான பிரச்சினைகளை எதிர்நோக்கியுள்ள இரு மாகாணங்களிள் ஆளுநர் என்றவகையில் சுதந்திரம் பற்றிய இச்செய்தியை விடுப்பது ஒருவகையில் முக்கியத்துவம் மிக்கதென நாள் கருதுகிள்றேள்.
இவ்வாறான முக்கிய சந்தர்ப்பத்தில் நாம் எம்மிடமே எழுப்பவேண்டிய முக்கிய கேள்வி ஒள்ற உள்ளது. மேற்கு நாட்டவரிடமிருந்து பெயரளவில் சுதந்திரத்தைப் பெற்றபோதும் குறுகிய மானசீகக் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து நாம் சுதந்திரத்தைப் பெற்றுள்ளோமா? அவர்கள் எம்மைக் கைவிட்டுச் செள்றது முதல் மனிதாபிமானம் தொடர்பாக நாம் அடைந்துள்ள முள்னேற்றம் எத்தகையது? எள்பதே அக்கேள்வியாகும்.
கடந்த அரைநூற்றாண்டு காலமாக இந்த நாட்டிள் வரலாறு, கலாசாரம், மொழி மற்றும் தேசிய சமூக எண்ணக்கருக்களை விகாரப்படுத்தி எமது அரசியல்வாதிகள் சந்தர்ப்பவாத குறுகிய வழியில் செயற்பட்டார்கள். இதள் காரணமாக தேசியவாதத்தை எண்ணிக்கொண்டு குறுகிய இனவாத எல்லைகளுக்குள்ளிருந்து, அல்லது, ஏனைய சாதி வேறுபாடுகளிள் அடிப்படையில் சிந்தித்துச் செயற்படுவதற்கு நாம் பழக்கப்பட்டு விட்டோம். இதள் காரணமாக இலங்கையர்களாகச் சிந்திப்பதற்கோ, இலங்கையராகச் செயற்படுவதற்கோ முடியாத நிலையில் இன்று நாம் படுபாதாளத்திற்குத் தள்ளப்பட்டு விட்டோம். மேற்கு நாட்டவரிடமிருந்து சுதந்திரத்தைப் பெறுவதற்காக எல்லா இனத்தவர்களும் அன்று ஒள்ற சேர்ந்த செயற்பட்டோம் என்பதை இன்று நாம் மறந்து விட்டோம்.
ஈ. டபிள்யூ. பெரேரா, சேர் பாரன் ஜயதிலக, எவ். ஆர். சேனநாயக்க, டி.எஸ். சேனநாயக்க, சேர். ஒலிவர் குணதிலக எஸ். டபிள்யூ. ஆர். டி. பண்டாரநாயக்க, கலாநிதி எள். எம். பெரேரா போன்ற சிங்களத் தலைவர்களும், சேர் பொள்னம்பலம் இராமநாதள், சேர். பொள்னம்பலம் அருணாசலம் போன்ற தமிழ்த் தலைவர்களும் , கலாநிதி ரி. பி. ஜாயா போன்ற முஸ்லிம் தலைவர்களும் ஒன்றுசேர்ந்து சுதந்திரத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளப் போராடினார்கள் எள்பதனை நாம் மறந்து விட்டோம்.

Page 9
சுதந்திரத்திள்பிள் அனைத்தையும் தனித்தனியாக தமக்குள் பகிர்ந்து கொள்ளும் எண்ணம் காரணமாக எல்லாமே அழிந்துவிட்டது. வேறுநாடு களினால் முள்மாதிரியாகக் கொள்ளப்பட்ட இலங்கை இன்று அந்த நாடுகளை விட பள்மடங்கு பிள்னடைந்துள்ளது. அரசியல் அதிகார ஆசை காரணமாகவும், தார நோக்கிள்றிச் செயற்பட்டதாலும் அர்த்தமற்ற உள்நாட்டு யுத்தம் ஒன்றுக்கு நாம் தள்ளப்பட்டுள்ளோம். நாடு தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு உயிர்ச்சேதம், பொருட் சேதம் ஏற்பட்டுள்ளன. கடந்த ஐம்பதாண்டு காலத்திற்குள் எமது மனிதத்தன்மை படிப்படியாக மறைந்து அதற்குப்பதிலாக குரூரத்தள்மை, விகார உணர்வு மற்றும், அதிகார மமதை சமூகத்திள் சகல துறைகளிலும் வியாபித்துள்ளது. இதற்குக் காரணமான வரலாற்று, கலாசார மற்றும் சமூக எண்ணக்கருக்களை விகாரப்படுத்தி எமது அரசியல்வாதிகள் சென்ற சந்தர்ப்பவாத குறுக்கு வழி குறித்து மீண்டும் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டிய பொருத்தமான காலம் இதுவாகும்.
எமது நாட்டில் அனைவரும் கெளரவமான முறையில் வாழ்வதற்கு சகல இனத்தவர்களும் இலங்கையர்கள் என எண்ணிச் செயற்படும் மானசீக சூழ்நிலையை உருவாக்குவது அவசியமாகும். நாட்டிள் பிரதான மூன்று இனங்களான சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம் சமூகங்கள் சமமான எண்ணிக்கையில் வாழும் கிழக்கு மாகாணத்திலிருந்து இதனை நாம் ஆரம்பிக்க வேண்டும். இந்த நிலைமையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்ட தலைவி ஒருவர் இன்று எமது நாட்டுக்கு இருக்கின்றார். அதேபோன்று புத்திசாதுரியமும் திறமையுமுள்ள, துறைமுக அபிவிருத்தி, புனர்வாழ்வு, புனரமைப்பு அமைச்சர் எம். எச். எம். அஷ்ரஃப் அவர்கள் இந்த அரசாங்கத்தின் கீழ் கிழக்கு மாகாணத்தில் அரசியல் தலைமைத்துவம் வழங்குகிள்றார். இந்த நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டுள்ள சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் இருக்கிள்றார்கள்.
நாம் ஒன்றுசேர்ந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்குரிய காலம் வந்து விட்டது. தேசிய சுதந்திரம் உண்மையான சுதந்திரமாக அமைவதற்கு எதிர்கால பரம்பரையினருக்கு இனமோதலற்ற எவ்வித பயங்கர நிலையும் இல்லாத எதிர்காலம் ஒள்றை உரிமையாக்கிக் கொடுக்க வேண்டும். 21ஆம் நூற்றாண்டில் காலடி வைக்கும் எமது எதிர்காலப் போக்கு அதுவாக அமைய வேண்டும். எமது இதயம் எமக்குத் தட்டிக்கூறும் செய்தி இதுவாகும். அந்தச் செய்தியை நாம் செவிமடுப்போமாக.

ශී ලංකාවේ නිදහස් ස්වර්ණ ජයත්තිය සැමරීම්වස් මෙම කෘතිය එළි දකී. ඵය උතුරු-නැගෙනහිර පළාත් සභාවේ නිර්මාණයකි. මෙම පුදේශයේ ජීවත්වන විවිධ ජාතීන්ගේ ආගමික, සංස්කෘතික හා ආර්ථික ලක්ෂණ විදහා දැක්වෙන කෘතීත් එහි අඩංගු වේ. ඔවුන්ගේ පෙණරාණික පොහොසත්වයේ දීප්තිය විදහා දැක්වෙන ලිපි ඒ අතර වේ.
ශී ලංකාවේ විවිධ කේෂතූයන්හි දීයුණුව හා සග්‍රීක භාවය සඳහා මෙම කෙෂත්‍රයන්ට කෙතෙක් දුරට උදව් කළ හැකි දැයි අපි දැන් වටහාගෙන ඇත්තෙමු. රටේත් ඒ වගේම උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශයේත් ඉතිහාසය සම්පූරීණ වශයෙන් ලියන විට මෙම ලිපි එකතුවද මෙහෙjපකාරි වෙයි. එම අවස්ථාවේ මෙම රට අප සියල්ලන්ට අයත් රටක් බව සියලූදෙනාටම ආදරයෙන් සඳහන් කළ හැක. විවිධත්වය තුළින් සමගිය යන සිද්ධාන්තයේ අම්ල උත්තරීභාවය සියල්ලන්ටම වටහාගත හැකිවෙයි. මෙම භාරදුර කාර්යය සඳහා මෙම ලිපි සමූහය මොරගොපෙද්ශයක් වන්නේ, නම් එය අපගේ ඉමහත් තaපතියට හේතුවේ. A.
ඉතා කෙටි කාලයක් තුළදී සැකසු මෙම පුකාශනයේ ප්‍රසිද්ධ කලාවේදීන් විසින් රචිත ලිපි නැවත පළ කර ඇත. ශී ලංකාව නිදහස ලැබූ අවධියේ සීට් කවීන් විසින් රචිත නිදහස් උදාන ගි සංකල්පනා අතර නවක කවියකුගේ නිමැවුමක් වන "නිදහසේ හිරු" නැමැති කවි සංකල්පනාවද මෙහි ඇතුළත් වේ. නිර්මාණ 59ක් සහිතව පිටු 573 කින් සමන්විත මෙම පුකාශනයේ ඇතුළත් අනගි තිථමාණවල කතුවරුනට, මුල් පුකාශකයින්ට සහ සංස්කාරකවරුන්ට් අපගේ කෘතඥතා පුථවක ස්තුතිය හිමි වේ.
මෙම පොත සැකසීමේදී අපට දුන් අගනා උපදෙස් සහ බුද්ධිමත් මගපෙන්වීම් වෙනුවෙන්, වරාය සංවර්ධන, පුතරදැත්ථාපන හා පුතිසංස්කරණ අමාත්‍ය ගරු එම්.එච්.එම්.අෂ්රහ් මැතිතුමාට සහ උතුරු-නැගෙනහිර පළාත් ආණඩුකාර ගෘමීණී පොන්සේකා මැතිතුමාට අපගේ ගෙඹාරව පූර්ව ස්තුතිය හිමිවේ.
උචිත ලීපි සපයා දීම සහ එහි අනු පිළිවෙල තීර්ණය කිරිමේදී උපදෙස් දුන් උතුරු-නැගෙනහිර පළාත් සභාවේ පුධාන ලේකම් පී.ක්‍රිෂ්ණමූර්ති මහතාට සහ එකී පළාතේ සමූපකාර සංවරධන කොමසාරිස් ක.ෂන්මුගලිංගම් මහතාටද අපගේ කෘතඥතා පූරීව ස්තුතිය හිමිවේ.
පළාත් දෙකක් ඒකාබද්ධ කොට දිස්ත්‍රික්ක අටකින් යුතු මෙම පුදේශයේ දීවී ගෙවන ජනතාවගේ පාරම්පරික උරුමයත් ඔවුන්ගේ පෙණඑ ඉතිහාසයත් සංස්කෘතියත් විදහා දැක්වීමේ අරමුණ ඇතිව සැකසුනු මෙම කෘතියෙන් කියවන්නා තුළ ඒ පිළිබඳව කිසියම් උදාර හැගීමක් ඇති කිරීමට හැකිවේ නම් ඵයින් අපේ අරමුණ ඉටු වී ඇති බව පසක් කර ගත හැකිය. එහි සියලු ගෙ%රවය හිමිවිය යුත්තේ උතුරු-නැගෙනහිර පළාත් සභාවට බැව් මෙහිලා සඳහන් කරමු.

Page 10
பதிப்புரை
இலங்கையிள் சுதந்திரப் பொள்விழாவை ஒட்டி வடக்கு-கிழக்கு மாகாண சபையிள் வெளியீடாக இந்நூல் வெளிவருகிறது. பாரம்பரியமாக இப்பிரதேசத்தில் வாழும் பல இன,மத மொழியினரின் தொல்லியல், வரலாறு, பண்பாடு பொருளாதாரம் போன்ற இன்னோரன்ன விடயங்கள் பற்றி பல கட்டுரைகள் இந்நூலில் இடம் பெறுகின்றன. இப்பிரதேசத்திள் பண்டைய பெருமையும், உயர்வும் இக்கட்டுரைகளில் பளிச்சிடுகின்றன. இலங்கையின் பள்முகப்பாங்கான வளர்ச்சிக்கும், செழுமைக்கும் இத்துறைகள் எம்மட்டு உதவமுடியும் என்பதை நாம் இப்போது உணர்கிறோம். ஒட்டுமொத்தமான வடக்கு-கிழக்கு மாகாணத்திள் வரலாறும், தேசத்திள் வரலாறும் எழுதப்படும்போது இக்கட்டுரைகள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுச்செய்யப்படலாம். அப்ப்ோது இந்நாடு சகலருக்கும் உரியது. எள்று அனைவரும் அள்புடள் உரிமை பாராட்டிக் கொள்ளலாம். வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்ற தத்துவத்திள் தாற்பரியத்தையும் அனைவரும் புரிந்தது கொள்ளலாம். இப்பாரிய கைங்கரியத்திற்கு இக்கட்டுரைகள் தொகுதி முள்னோடியாக அமையுமாயிள் நாம் திருப்தியடைவோம்.
குறுகிய கால அவகாசத்தில் வெளிவரும் இந்நூலில் பிரபல ஆய்வாளர்களினால் எழுதப்பட்டு ஏற்கனவே பிரசுரிக்கப்பட்ட கட்டுரைகள் முக்கியம் கருதி மறுபிரசுரம் செய்யப்பட்டிருக்கிள்றன. இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றபோது உயிர் வாழ்ந்த மூத்த கவிஞர் ஒருவர் யாத்த சுதந்திர கீதமும், இள்றைய இளைய தலைமுறைக் கவிஞர் ஒருவரிள் "சுதந்திரம் எனும் சூரியன்” என்ற கவிதையும் இடம் பெறுகின்றன. 59 ஆக்கங்களை உள்ளடக்கி 573 பக்கங்களில் வெளிவரும் இந்நூலில் இடம்பெறும் படைப்புக்களை எழுதியோரும் அவற்றை ஏற்கனவே பதிப்புச் செய்தவர்களும் நன்றிக்குரியவர்கள்.
இந்நூல் உருவாக்கத்தில் எம்மைச் சிறப்பாக நெறிப்படுத்திய துறைமுக அபிவிருத்தி, புனர்வாழ்வு, புனரமைப்பு அமைச்சர் மாண்புமிகு எம். எச். எம். அஷ்ரப்ஃ அவர்களும் வடக்கு- கிழக்கு மாகாணசபை ஆளுநர் கலாநிதி காமினி பொள்சேகா அவர்களும் மிக்க நள்நிக்குரியவர்கள்.
பொருத்தமான பெறுமதிமிக்க கட்டுரைகளைத் தேடிப் பெறுவதிலும் நூலின் கட்டுரை வைப்பு முறையைத் தீர்மானிப்பதிலும் உதவிய வடக்கு-கிழக்கு மாகாண தலைமைச் செயலர் திரு. ஜி. கிருஷ்ணமூர்த்தி, மேற்படி மாகாணத்திள் கூட்டுறவு அபிவிருத்தி ஆணையாளர் க. சண்முகலிங்கம் ஆகியோர் நள்றிக்குரியவர்கள்.
இருமாகாணங்கள் இணைந்த, எட்டு மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய இப்பெருநிலத்தில் வாழும் பாரம்பரியமிக்க மக்களிள் பண்டைய பெருமை, தொள்மை, பண்பாடுகளை இந்நூல் தொட்டுக் காட்டுகிறது. இந்த உணர்வு இந்நூலைப் படிப்பவர்களுக்கு ஏற்படுமாயின் இந்நூலின் வெளியீட்டு நோக்கம் நிறைவேறுகிறது. அதற்கு வழியமைத்துக் கொடுத்த வடக்கு-கிழக்கு மாகாணசபை அதற்கான பெருமையைப் பெறும் உரித்துடையது.
A. S. ஆசிரியர்
Xiv

10.
11.
12.
13.
14.
15.
· පටුන : பொருள்டக்கம் CO S
சுதந்திர கீதம் புலவர்மணி ஏ. பெரியதம்பிப்பிள்ளை
சுதந்திரம் எனும் சூரியன் எம்.எச்.எம். அவர்ர.’ப்
தொல்லியற் கருவூலங்கள் ப. புஷ்பரட்னம்
கிழக்கு மாகாணத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியும் அதனாற் பெறப்பட்ட வரலாற்றுச் செய்திகளும் செல்லத்துரை குணசிங்கம்
அரிப்பின் அல்லி அரசாணி மாளிகை சுவாமி ஞானப்பிரகாசர்
இடப்பெயர் வரலாறு - மட்டக்களப்பு மாவட்டம் ம. சற்குணம்
நாடுகாட்டுப் பரவனிக் கல்வெட்டு எஸ். பத்மநாதன்
மன்னார் மாவட்டத்திலுள்ள இடப்பெயர்கள் முதலியார் குல. சபாநாதன்
Jambukola (Near Kankesanturai) and Mahatittha (Mantota) as Ports of Ancient Ceylon B. J. Perera i
දිගාමඩුල්ලේ ඉතිහාසය මොසා රන්ජන"
(°CC రవర్తిg Cటిలెటియరి Oరతీయ
ගුණපාල සේනාධීර
ඓතිහාසික බුද්ධයංගල තපෝ චනය ධර්මසේන විජේසිංහ
A Brief History of the city of Jaffna Prof. K. Indrapala
‘அடங்காப்பற்று வன்னிமைகள் (1658-1697)
கலாநிதி சி. பத்மநாதன்
The Tamils of Ceylon Under Western Rule Prof B. Bastiampilai
XV
25
31
33
57
61
71
75
78
83
93

Page 11
16.
17.
18.
19.
20.
21.
23.
24.
26.
27.
28.
29.
30.
32.
ஐரோப்பியர் ஆட்சியில் யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் எம். எஸ். அப்துல் ரஹீம்
அம்பாறை மாவட்ட முஸ்லிம்களின் வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் எம்.எல்.ஏ. காதர்
சம்மாந்துறை ஏ.எல்.எம். யாளியின்
Trincomalee - the last bastion of the British commodore WWE. C. Fernando
Swamy Gnanaprakasar's Historical Research Bertram Bastiampillai
Koneswaram A Temple of a thousand columns C.S. Navaratnam
මඩුකන්ද විහාරය සෝමපාල ජයවරධන
භික්ෂුන් දිවි පුදා රැකි දීඝවාපී මහා විහාරය පිළිබඳ ඓතිහාසික තොරතුරු එල්ලාවල මේධානන්ද හිමි
දීඝවාපියට නව ආලෝකයක් නන්නපුරාවේ බුද්ධරකlකිත හිමී
බුදුදහමේ එන පූජනීය සංකේත ගැන විග්‍රහයක් ඵලලාවල මේධානන්ද හිමි
පානම අවටලෑ පිහිටි පැරණි සිද්ධස්ථාන ගුණපාල සේනාධීර
සේරුවිල මංගල චෛත්‍ය රාජයාණන් වහන්සේ දගීගස්ආරේ ශ්‍රී සුමේධාලංකාර හිමි
වෙල්ගම් වෙහෙර සෝමපාල ජයවර්ධන
ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் கால இந்து ஆலயங்கள் கலாநிதி சி.க. சிற்றம்பலம்
அம்பாறை மாவட்ட மஸ்ஜித்கள், ஸியாரம்கள் யூ. எல். அலியார்
கல்முனைப் பிரதேச மதரஸாக்கள், அரபுக் கல்லூரிகள் யூ.எல். அலியார்
இலங்கையில் கண்ணகி வழிபாடு பற்றிய ஆய்வில் வன்னிப் பிரதேச நாட்டார் பாடல்கள் பெறும் முக்கியத்துவம்
கலாநிதி இ. பாலசுந்தரம்
XVi
OO
111
126
131
136
159
72
74
178
180
183
189
191
194
212
246
255

33.
34.
35.
36.
37.
38.
39.
40.
41.
42.
43.
45.
வன்னி மண்ணில் சிதைவுறும் சிறு தெய்வ வழிபாட்டு மரபுகள் ந. ஞானவேல்
மட்டக்களப்பு மண்ணிலே கத்தோலிக்கத் திருமறையின் ஆரம்ப காலங்கள் கலாநிதி டொமினிக் சாமிநாதர்
Government Agent, P.A. Dyke and Religion in the Northern Province of Sri Lanka (Ceylon) 1829-1867 (A study in British Imperial Policy towards Indigenous Religions)
B.E.S.J. Bastiampilai
සීරයාග මඩුව හා තොප්පිගල වැද්දෙj ආර්. එල් සපිටිල් පරිවරතනය - ප්‍රේෂවනදු අල්විස්
The Coast Veddas Dimensions of Marginality Jon Dart
முக்குவரின் சாதிவழமை கலாநிதி சி. பத்மநாதன்
Towards an understanding of the Culture and Ideology of the Tamils of Jaffna Karthigesu Sivathamby
Cultural and Linguistic Consciousness of the Tamil Community K. Kailasapathy
தென்கிழக்குப் பிரதேச முஸ்லிம்களின் வாழ்வியலும் பண்பாடும் ஜே. எம். ஷம்சுத்தின் மவ்லானா
Historical Foundation of the Economy of the Tamils of North Sri Lanka (The 19th and 20th Centuries) SinпарраArasaratпат
The effects of Technological Development on the population of Galoya Valley. Ralph Pieris
இலங்கைத் தமிழர் இசைமரபுகள் - ஒரு வரலாற்று நோக்கு - பேராசிரியர் வி. சிவசாமி
Batticaloa's "Singing Fish"
Fishes, not shells, are presumably the musicians S.V.O. Somanader
XV1
263
281
285
314
328
339
348
357
367
394
408
435
453

Page 12
46.
47.
48.
49.
50.
51
52.
53.
54.
S5.
56.
57.
58.
59.
61.
கூத்தைப்பற்றிய சில குறிப்புகள் பேராசிரியர் நீ மரியசேவியர் அடிகள்
மட்டக்களப்பு நாட்டுக்கூத்துக்களின் சமூகத்தளம் பயில்நிலை - ஓர் ஆய்வு கலாநிதி சி. மெளனகுரு
பண்டைய குரவைக் கூத்தும் மட்டக்களப்புக் குலவை போடுதலும் இ. பாலசுந்தரம்
யாழ்ப்பாண மரபுவழி நாடகங்கள் கலாநிதி காரை செ. கந்தரம்பிள்ளை
ජාතික සමගිය හෙලි කරන දිගාමඩුලු ජනකවි ගුණසේකර ගුණසෝම
திருகோணமலை நாட்டார் வழக்காற்றியல் LIT. digitpiTif
පානම් පන්තුවේ ජනකථා ගුණසේකර ගුණසෝම
දිගාමඩුලු ජනවහර පියසේන කහඳගමගේ
ගල්ඔය ගොණගොල්ල බිතු සිතුවම් එස්. පී. චාල්ස්
Arumuga Navalar A.M.A. Azeez
கிறிஸ்தவர்களுக்கும் சுவாமி விபுலாநந்தருக்கு மிடையில் நிலவிய அன்னியோன்னிய தொடர்புகள் வண. ஆர்.எஸ். லோப்பு அடிகள்
அசனாலெப்பை அரபுத் தமிழ் வளர்த்த ஆலிம் புலவர் எ.எம்.எ. அஸிஸ்
ஏ.எம். சரீபு முகம்மது ஸ்மீர் பின்ஹாஜி இஸ்மாயில் எபெண்டி
எம்.சீ. அப்துல்காதர் முகம்மது ஸ்மீர் பின்ஹாஜி இஸ்மாயில் எபெண்டி
ලිපි සහ නිදානය ஆக்கங்களும் மூலங்களும் Articles and Sources
‘ස්තූතිය
நன்றி
xviii.
456
460
476
493
5O1
505
511
517
523
525
530
535
541
543

சுதந்திர கீதம்
(இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற போது பாடப்பட்ட சுதந்திர கீதம்)
புலவர்மணி ஏ. பெரியதம்பிப்பிள்ளை
வாழ்க இலங்கை மணித்திரு நாடு
வாழிய வாழியவே
வாழ்க சுதந்திரம் வாழிய அன்னை மணிக்கொடி வாழியவே.
வாழ்க சுதந்திர நாடுகளோ டன்னை
சமமே வாழியவே
வாழ்க சகோதர ஆசிய நாடுகள் தோழமை வாழியவே.
பன்னூ றாண்டு மறைந்த சுதந்திர
பானு உதித்ததிங்கே
அன்னை சுயாட்சி ஒளியில் விளங்கும்
அழகில் மகிழ்ந்திடுவோம்.
தெங்கொடு பனைநறுந் தேமா தோடை
செந்நெல் வாழைபலா
பொன்பொலி தேயிலை றப்பர் செழிக்கும்
பொன்னா டெம்நாடே. -
தென்றற் பூம்பொழில் செந்தமிழருவி
திருமலை மணிமுத்தம்
குன்றொத் தனஉயர் கொம்பன் யானைக்
குலமுடையா ளெங்கள்தாய்.
பொங்கும் போர்த்துக் கேயர் ஒல்லாந்தர்
புல்லடிமைத் தொழில்போய்
ஆங்கில ராட்சியில் இங்கினி தடைந்தாள்
அன்னை சுதந்திரமே.

Page 13
செயராம நாதன், அருணா சலம்ஜேம்ஸ்
பீரிஸ், தம்பிமுத்தன்
செனநாயகமுதற் புதல்வோர் ஈந்திடு
சுதந்திரம் வாழியவே.
சமூக பொருளாதார சமத்துவம்
தந்தென்றும் வாழியவே
சாதி மதப்பெரும் பூசல் தணிந்தன்னை
சாந்தியில் வாழியவே.
சிங்களர் தமிழர் முஸ்லிம் ஆதிய செல்வநன் மக்களொன்றாய்
மங்கள அன்னை மணிக்கொடி தாங்கி
வாழ்த்தி வணங்கிடுவோம்.
மணமலி ஈழ மணித்திரு மாதே
மக்கள் நமஸ்காரம்
குணதிசை அழகு ராணியெம் தாயே
கோடி நமஸ்காரம்.
அன்பறிவாண்மை பொன்புகழ் ஈகை
அருளொடு வாழியவே
இன்ப சமாதானம் உலகெங்கு மோங்க
இனிதன்னை வ்ாழியவே.

சுதந்திரம் எனும் சூரியன்
எம். எச். எம். அஷ்ரஃப்
சுதந்திரச் சூரியன்
தானாகவே கனிந்து
பூமியில் ஒருபோதும்
விழுந்ததே இல்லை
இரத்தத்தைக் கயிறாக்கி
இழுத்ததனால் பூமிக்கு
இறங்கியே வந்தவையும்
இருக்கவே செய்கிறது
அகிம்சைக் காந்தத்தின்
அருளொளி பட்டதனால்
அறுபட்டுப் பூமியிலே
தெறித்தவையும் இருக்கிறது
இருட்டிலே ஒளி வீச
இறக்கி வைத்த சூரியன்
வெளிச்சத்தை இருளாக்கும்
விதி ஒன்றில் சிக்கியதோ ?
சூரியனைப் புரியாமல்
சூனியங்கள் சூழ்ந்ததனால்
பாரியதோர் படுகுழிக்குள்
பதுங்கியும் கொண்டதுவோ?
பல்நாவைக் கடிக்கின்ற
பகைமையும் முற்றியதோ
பார்வைதரும் விழிகளினை
விரல்களுமே குத்தியதோ ?
பிறந்து வந்த சூரியன்
பறந்து விடக்கூடாது?
பறந்துவிட முயன்றாலும்
இறந்துவிடல் ஆகாது!

Page 14
வீழ்ந்திட்ட சூரியன்
வீறுகொண்டெழவும் வேண்டும் சூழ்ந்திட்ட இருட்டெல்லாம்
சுட்டே பொசுங்கிடவும் வேண்டும்
நாளைய மனிதன் புதுயுகத்தை வழி நடாத்தியே வர வேண்டும்
நீம் மண்ணறைகளின் அருகே நின்று
நகை சிந்தியப் பயணத்தைத்
தொடர்ந்திடவும் வேண்டும்
"ஐம்பதாண்டுகளை வீணாக .
அழித்தவர்களே !
உங்களுக்கெல்லாமெம்
அனுதாபங்களே !”
அந்த அர்த்தமுள்ள வசனத்தை
அம்மனிதன் புது உலகொன்றின்
வாசற் கதவுகளின் மேல்
வண்ணங்களாய் பொறித்திடவும் வேண்டும்
புதியதொரு பூந்தோட்டத்தில்
தர்மச் சக்கரமும் வேலும், சிலுவையும் இளம் பிறையும் புத்தம் புதிய மலர்களாய்
பூத்துக் குலுங்கிடவும் வேண்டும்
அந்த சப்தங்களில் நீரோடைகள்
சதா பெருகிடவும் வேண்டும் அவை கொணரும்
சாந்தியில் எம் ஆன்மாக்கள் சங்கமித்திடவும் வேண்டும் !
இளம் தென்றல் அதுகண்டு
இதயம் குளிர்ந்திடவும் வேண்டும்
இகம் எல்லாம் அமைதியினால்
இனிமை சேர்த்திடவும் வேண்டும் !

தொல்லியற் கருவூலங்கள் L. புஷ்பரட்ணம்
தனித்திறம் வாய்ந்ததாகக் கணிக்கக்கூடிய பாரம்பரிய வரலாறு பண்டைய காலம் தொட்டு யாழ்ப்பாணத்திற்கு இருந்து வந்தாலும், வரலாற்றில் அதன் பெருமை சுதந்திரத் தமிழரசின் தோற்றத்தோடு மேலும் சிறப்படைவதனைக் காணலாம். இதை இவ்வரசு தொடர்பாகத் தோன்றிய தமிழ் இலக்கியங்களிலும் பிற வரலாற்று மூலகங்களிலிருந்தும் அறியமுடிகிறது. அவ்வரலாற்று. மூலங்கள் இவ்வரசின் தலைநகர் சிங்கையெனவும்', யாப்பாபட்டுன எனவும், நல்லூர் எனவும், வேறுபட்ட தகவல்களைத் தந்துதவுகின்றன. இவை தலைநகர் மாற்றத்தைக் குறித்து நிற்கின்றன என்ற கருத்தை வரலாற்று ஆசிரியர்களிடையே ஏற்படுத்தினாலும் கூட தற்போது நல்லூரைத் தவிர ஒரு இராசதானிக்குரிய கட்டிட அழிபாடுகள் எவையும் யாழ்ப்பாணத்திற் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. பதினாறாம் நூற்றாண்டில் யாழ்ப்பாணம் வந்த போத்துக்கேயர் கூட நல்லூர் நகரத்தை மட்டுமே கண்டதாகத் தெரிகிறது. இதனால் 13 ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்து 17 ஆம் நூற்றாண்டு வரை யாழ்ப்பாண இராசதானியின் தலைநகராக நல்லூரே விளங்கியதெனக் கூறலாம்.
இவ் வரலாற்றுப் பெருமை வாய்ந்த நல்லூர் இராசதானியின் நினைவுகள், நினைவுச் சின்னங்கள் இன்று மறக்கப்பட்டுள்ளன; மறைக்கப்பட்டுள்ளன எனக் கூறலாம். இலங்கையின் புராதன தலைநகரங்களான அநுராதபுரம் பொலநறுவை என்பன கைவிடப்பட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளை அண்மித்த போதிலும் கூட அவற்றின் நினைவுச் சின்னங்கள் பல இன்றும் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இற்றைக்கு முன்னூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கைவிடப்பட்ட நல்லூர் இராசதானியின் ஒரு கட்டிடத் தொகுதி தானும் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படவில்லை. இதற்குப் போத்துக் கேயரும் பின்வந்த ஒல்லாந்தரும் கடைப்பிடித்த கலையழிவுக் கொள்கை ஒரு காரணமாக இருப்பினும் அரசமட்டத்தில் இலங்கையின் பிற இராசதானிகளைப் பாதுகாக்க எடுக்கப்பட்ட முயற்சி போன்று நல்லூர் இராசதானியைப் பாதுகாக்க முயற்சி எடுக்கப்படாமையும் முக்கிய காரணமாகும். இதைப் பாதுகாக்கும் முயற்சியில் நிறுவன ரீதியான அமைப்புகளோ, தனிப்பட்டவர்களோ அக்கறை செலுத்தியதாகவும் தெரியவில்லை. 1957 ஆம் ஆண்டு கொழும்பு நூதனசாலைப் பொறுப்பாளராக இருந்த எஸ். சண்முகநாதன் தலைமையில் சங்கிலித் தோப்பில் சில ஆய்வுகள் நடத்தப்பட்டாலும், அவை ஆரம்ப முயற்சிகளாக அமைந்தன. 1984 ஆம் ஆண்டில் மாவட்டசபையின் குறைந்த அளவு நிதியோடு நல்லூரில் ஆய்வு மேற்கொள்ள ஒரு குழு அமைக்கப்படாலும் அது ஆரம்பப் பேச்சுவார்த்தையோடு முடிவடைந்துவிட்டது. தற்பொழுது நல்லூர் இராசதானி இருந்திருக்கும் எனக் கருதும் இடங்களில் நெருக்கமான குடிமனைகளும் அரச நிறுவனங்களும், தொழிற்சாலைகளும் அமைக்கப்பட்டுள்ளதால் பெறுமதிமிக்க தமிழரின் கலைச்சின்னங்கள் இவற்றின் கீழே மண்ணோடு மண்ணாய் மறைந்துள்ளன. எனவே முழுமையான அகழ்வாய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படாத நிலையில் இவ்விராசதானி பற்றிப் பூரணமாக அறிந்து கொள்வது கஷடமாகும். ஆகவே இதுவரை கிடைத்த ஒரு சில கட்டிட அழிபாடுகள், சிற்பங்கள், கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள் முதலிய தொல்லியற் சின்னங்களையும், இலக்கிய மூலங்களையும் வைத்து இவ்விராசதானி பற்றிக் கூறவேண்டியுள்ளது. இவற்றுள் இவ்விராசதானி தொடர்பான தொல்லியற் சின்னங்கள் பற்றி ஆராய்வதே இங்கு நமது முக்கிய நோக்கமாகும்.

Page 15
நல்லூர் இராசதானி
இவ்விராசதானி அமைந்திருந்த உண்மையான இடத்தையோ அதன் விஸ்தீரணத்தையோ பூரணமாக அறிந்து கொள்ளக்கூடிய அளவிற்குப் போதிய தொல்பொருட் சான்றுகள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. கிடைத்த சான்றுகளை வைத்துக் கொண்டு நோக்கும்போது இவ்விராசதானி தற்போதைய நல்லூர்க் கந்தன் ஆலயத்திற்கு முன்னால் உள்ள மூன்றுமைல் சுற்று வட்டத்தினுள் அமைந்திருக்கலாம் என ஊகிக்க முடிகிறது. இதன் எல்லைக்குள் வரலாற்றுப் பழைமை வாய்ந்த கொழும்புத்துறையும், பண்ணைத்துறையும் அடங்குகின்றன. இதை யாழ்ப்பாண வைபவமாலையில் வரும் ஆதாரங்களும் போத்துக்கேய ஆசிரியர்களுடைய குறிப்புகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இவ்விராசதானியின் அமைப்புப் பற்றி யாழ்ப்பாண வைபவமாலையில் வரும் வர்ணனை இங்கு நோக்கத்தக்கது.
"நாலு மதிலும் எழுப்பி வாசலும் ஒழுங்கா விடு. வித்து மாட மாளிகையும், கூட கோபுரங்களை யும், பூங்காவையும், பூங்காவன நடுவிலே ஸ்நான மண்டபமும், முப்படைக் கூபமும் உண் டாக்கி அக்கூபத்தில் யமுனா நதி தீர்த்தமும் அழைப்பித்துக் கலந்துவிட்டு நீதிமண்டபம் யானைப் பந்தி, குதிரை லாயம், சேனாவீரரிருப்பிடம் முதலியன கட்டுவித்து - கீழ்திசை வெய்யிலுகந்த பிள்ளையார் கோயிலையும், மேற்றிசைக்கு வீர மாகாளியம்மன் கோயிலையும், தென்திசைக்கு கயிலாய பிள்ளையார் கோயிலையும், வடதிசைக்கு சட்ட நாதேஸ்வரர் கோயில் தையல்நாயகி அம்மன் கோயில் சாலை விநாயகர் கோயிலையும் அமைப்பித்தனர்.”
மேற்கூறப்பட்ட வர்ணனைகள் இன்று நல்லூர் இராசதானியினைக் காண விழைவோருக்கு மிகையாகவோ, கற்பனையாகவோ கருத இடமளிக்கலாம். அதில் ஓரளவு உண்மையிருப்பினும் அவற்றை முற்றாக வரலாற்று உண்மைக்கு மாறானவை எனக் கருதி ஒதுக்கிவிட முடியாது. இந்நகர்பற்றி யாழ்ப்பாண வைபவமாலையில் மட்டுமன்றி, போத்துக்கேய ஆவணங்களிலும் ஓரளவு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்நகரைப்பற்றி, போத்துக்கேயரே இங்கிருந்த கோட்டையையும் ஆலயங்களையும் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கியதாகக் கூறியுள்ளனர். அவ்வாறு இடிக்கப்பட்ட கட்டிடங்களைக் கொண்டே இவர்காலக் கோட்டைகளும் தேவாலயங்களும் மனைகளும் கட்டப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. இதற்கு யாழ்ப்பாண வைபவமாலையில் வரும் கூற்று மேலும் ஆதாரமாக அமைகிறது.
"பறங்கிகள் ஆட்சியினை ஒப்புக்கொண்டு நல்லூரிற்குளே குடியிருந்து கொண்டு தங்கள் கருமங்களை நடத்திப் புறக் கோட்டை மதில்களை இடிப்பித்து அக் கற்களைக் கொண்டு போய்க் கடல் ஒரத்திலே சங்கிலியரசன் இடிப்பித்துப்
6

பரவிவிட்ட தங்கள் கோட்டையை மறுபடி கோட்டையாகக் கட்டி அதன் கீழ்ப் புறத்திலே வீடுகளையும் அரசாட்சி மண்டபங்களையும் கட்டுவித்துக் குடிகள் சமீபத்தில் வீடுகட்டி வந்திருக்கும் படி வசதி பண்ணினார்கள்"
இக்கூற்றில் பெருமளவு உண்மையிருக்கலாம் என்பதைப் பறங்கித் தெருவின் பிரதான வீதியிலும் குறுக்கு வீதியிலும் உள்ள பல வீடுகள் பழைமையான கற்கள் கொண்டு கட்டப்பட்டிருப்பதைக் கொண்டு உணர முடிகிறது. இக்கற்கள் பல பழைய நல்லூர் இராசதானிக்குரியவை என்பதில் ஐயமில்லை. இதற்கு பஜநாநந்தம் வீட்டில் உள்ள கற்கள் சிறந்த சான்றாகும். ஆ. முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை தமது யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் என்னும் நூலில் நல்லூர்க் கோட்டையில் இருந்த கற்சாசனங்கள் இங்குள்ள வீடுகள் சிலவற்றில் வைத்துக் கட்டப்பட்டிருப்பதாகக் கூறியுள்ளார். இக் கூற்றில் உண்மையுண்டு என்பதை அண்மையில் இங்குள்ள பிரதான வீதியில் அமைந்த தேநீர்க்கடையொன்றின் வாசற் பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தமிழ்க் கல்வெட்டு ஒன்று வாசல்படியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தமையை எடுத்துக் காட்டியுள்ளது. இக் கல்வெட்டானது இன்னொரு கட்டிடத்தின் தூணாக அல்லது கதவு நிலையின் ஒரு பாகமாக இருந்திருக்க வேண்டும் எனத் தெரிகிறது. 5 1/2 அடி நீளமும் 7 அங்குல அகலமும் உடைய இக்கல்வெட்டுத் தூணில் 25 வரிகள் உள்ளன. இதிற் பதினைந்து வரிகளை மட்டும் தெளிவாக வாசிக்க முடிந்துள்ளது. அவற்றில் இருந்து இக்கல்வெட்டுப் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் நல்லூரில் இருந்து ஆட்சி புரிந்த ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவிற்குரியதென்பது தெரியவந்துள்ளது". இவனின் ஆட்சி நல்லூரில் இருந்ததென்பதை இலக்கிய ஆதாரங்கள் தெரிவித்தாலும், இலக்கிய ஆதாரங்களின் இக்கூற்றினை உறுதிப்படுத்தும் வகையிலே கிடைத்திருக்கும் ஒரேயொரு சாசனம் இதுவாகும். இதனால், இதற்கொரு தனிமுக்கியத்துவம் உண்டு. இதேபோல் நல்லூர் இராசதானிக்குரிய கற்சாசனங்களும் கற்றுாண்களும் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையிலும் வைத்துக் கட்டப்பட்டிருப்பதாக முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை மேலும் குறிப்பிட்டுள்ளார். அவ்வாறான (இராசதானிக்குரிய) கற்சாசனங்கள் எவையும் இதுவரை கோட்டையிற் கண்டு பிடிக்கப்படாவிட்டாலும், கோட்டையின் மேற்குப் பாகத்தின் வெளிப்புறங்களில் வைத்துக் கட்டப்பட்டுள்ள கற்றுாண்கள் பல நல்லூர் இராசதானிக்குரியவை என்பதை அடையாளம் காணமுடிகிறது. இவற்றுள் ஒரு தூணில் உள்ள நேர்த்தியான தாமரைச்சிற்பம் சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கது.
தற்போதைய நல்லூர்ப் பிராந்தியத்தில் யாழ்ப்பாண மன்னர் காலக் கட்டிடங்கள் எவையும் முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும், அங்குள்ள மந்திரிமனை சங்கிலியன் தோப்பு, இராசாவின் தோட்டம்; பண்டார மாளிகை பண்டாரக்குளம் போன்ற பெயர்களும் இவ்விடங்களில் அழிந்த நிலையில் உள்ள கட்டிடச் சிதைவுகளும் அக்கால நல்லூர் இராசதானியை நினைவு படுத்துவனவாக உள்ளன.
மந்திரிமனை
பருத்தித்துறை வீதியிற் சட்டநாதர் கோயிலுக்குச் சற்றுத் தெற்காக நல்லூரின் பாரம்பரிய வரலாற்றை நினைவுபடுத்தும் வகையிற் கம்பீரமான முகப்புத் தோற்றத்துடன் இம்மந்திரி

Page 16
மனை அமைந்துள்ளது. நீண்ட காலம் அர்ச்சகரின் இல்லமாக இருந்த இம்மனை தற்போது தனிமையாக்கப்பட்டு ஒரு வரலாற்று நினைவாலயமென நினைக்கும் அளவிற்குக் காட்சியளிக்கிறது. இதன் கட்டிட அமைப்பும் மரத்தினாலான சிற்ப வேலைப்பாடுகளும் நூதனமான கலைமரபைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இதன் பொதுவான வெளித்தோற்ற அமைப்பும் கலைமரபும் ஒல்லாந்தர் காலக் கலைமரபைப் பிரதிபலித்து நின்றாலும், அதில் சுதேசக் கலை மரபும் கலந்திருப்பதற்கான சான்றுகள் உள்ளன. இதனை நேரிற் பார்வையிடும் ஒருவருக்கு அன்னியரின் நினைவுச் சின்னமாக இது தென்பட்டாலும் அதை நுணுக்கமாக ஆராய்ந்தால் ஒல்லாந்தர் காலத்திற்கு முன்னரே யாழ்ப்பாண மன்னர் காலக் கட்டிடத்தொகுதி இங்கிருந்ததென்ற உண்மையைக் கண்டு கொள்ள முடியும். அத்தகைய ஒரு வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் இவ்விடத்திற்கு இருந்தமையால்தான் பிற்காலத்தில் ஒல்லாந்தர் காலக் கட்டிடங்கள் பல இங்கே அமைக்கப்பட்டன எனலாம். தற்போது இப்பழைய கட்டிடத் தொகுதிகள் சில இடிந்த நிலையிலும், ஒல்லாந்தர் கர்லத்தில் மாற்றியமைக்கப்பட்ட நிலையிலும் காணப்படுகின்றன. இதற்கு இங்கிருக்கும் பழைமையான கிணறு ஒன்றை ஆதாரமாகக் காட்டலாம். இக்கிணற்றின் ஒரு பகுதி மந்திரி மனைக்கு உள்ளேயும், மறுபகுதி வெளியேயும் அமைந்துள்ளது. இக்கிணற்றிற்கும் யாழ்ப்பாண மன்னர்கால யமுனா ஏரிக்கும் இடையே சுரங்கப்பாதையிருந்ததாகவும் சில காலங்களில் இக்கிணற்றில் நீர்ப்பெருக்கு ஏற்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. தற்போது இச்சுரங்கப்பாதை அடைக்கப்பட்டுக் காணப்படுகிறது. மேலும் இம்மனையின் பின்புறத்தில் நில அறையொன்றும் அதற்கு மேல் மூடுசாந்தினால் அமைக்கப்பட்ட மண்டபமும் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. தற்போது இவை இடிந்த நிலையில் மூடுண்டு காணப்படுகின்றன. இவ்விடத்திலிருந்து வீட்டுக்குச் செல்லும் சுரங்கவாசல் ஒன்று பிற்காலத்தில் அடைக்கப்பட்டதற்கான அடையாளங்கள் காணப்படுகின்றன. இதே போல் வீட்டுக்குள்ளே இருந்த நில அறையும் அதற்குள் இறங்கிச் செல்ல இருந்த படிக்கட்டுகளும் பிற்காலத்தில் அடைக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. இவ்வாறான கட்டிடத் தொகுதிகள் சில யாழ்ப்பாண மன்னர் காலத்திற் கட்டப்பட்டவை என்பது தொல்லியலாளர் பலரின் பொதுவான கருத்தாகும்.
சங்கிலியன் தோப்பு கல்தோரணவாசல்
முத்திரைச் சந்திக்கு வடக்கே சில யார் தூரத்தில் வலது பக்கமாக இத்தோரண வாசல் அமைந்துள்ளது. நீண்டகால கவனிப்பாரற்ற நிலையிலே இருந்த இக்கட்டிடத் தொகுதி தற்போது நல்லூரில் இருந்த இராசதானியை நினைவுபடுத்தும் ஒரு நினைவுச் சின்னமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது. அண்மைக்கால கலைவிழா மலர்களையும் தமிழ் மன்னர்கால வரலாற்று நூல்களையும் அலங்கரித்த இந்நினைவுச் சின்னம் யார் காலத்திற் கட்டப்பட்டதென்பதிற் கருத்து முரண்பாடுகள் உள்ளன. சிலர் இதனைச் சங்கிலிமன்னனின் அரச மாளிகை வாசல் எனவும் வேறுசிலர் யாழ்ப்பாண மக்களின் அடிமை வாழ்வு நினைவுச் சின்னம் எனவும் கூறியுள்ளனர். இக்கட்டிடமும், இதன் கலை மரபும் ஒல்லாந்தர் காலத்திற்குரியவை என்பதில் ஐயமில்லை. இதையொத்த கலைமரபுடைய கட்டிடத் தொகுதிகள் பலவற்றை இன்றும் பறங்கித்தெருவில் உள்ள வீடுகளிற் காணலாம். இருந்தும் ஒல்லாந்தர் காலத்தில் நல்லூரில் இக் கட்டிடம் அமைக்கப்பட்டமைக்கு இவர்களுக்கு முன்னோடியாகத் தமிழ் மன்னர்கால இராசதானி இவ்விடங்களில் இருந்ததுதான் முக்கிய காரணமாகும். இவற்றின் பின்னால் தமிழ்

மன்னர்களின் வரலாற்றுச் சாதனைகள் மறைந்து கிடக்கின்றன என்பதை இவ்விடங்களை ஆராய்வதன் மூலம் கண்டு கொள்ளலாம். இது பற்றி ஆங்கிலேய அரச அதிகாரியொருவர் தமது நினைவுப் பதிவேட்டில் 1803 ஆம் ஆண்டில் கூறியுள்ளதை இங்கு நினைவு கொள்ளலாம்.
* பருத்தித்துறை வீதியிலே நல்லூரில் உள்ள யாழ்ப்பாண மன்னர் இருந்த இடத்தைத் தரிசிக்கச் சென்றேன். இது சங்கிலித் தோப்பு என்று கட்ைசியாக ஆட்சிபுரிந்த சங்கிலி மன்னன் பெயரால் அழைக்கப் பட்டது. இது இப்பொழுது கோயில் ஆதனம் ஆகும். இதில் ஒரு பழைய வாசல் கட்டிடம் உண்டு. இது டச்சுக்காரர் (ஒல்லாந்தர்) காலக் கட்டிடம் ஆகும். இங்கே இது எப்படி எழுந்தது என்பதற்கு விளக்கம் யாதெனில் டச்சுக் கம்பனியார் நல்லூரிலே தங்கள் தலைமைக் காரியாலயத்தை ஒரு பொழுது நிறுவியிருக்கலாம் அல்லது இது கொம்மாந்தரின் கிராமிய வாசஸ் தலமாக அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம்"
இக்கூற்றில் இருந்து யாழ்ப்பாண அரசை வெற்றி கொண்ட போத்துக்கேயரும், பின்வந்த
ஒல்லாந்தரும் தமிழ் மன்னர்களின் இராசதானியிருந்த இடத்திலே தங்கள் முக்கிய
நிர்வாக மையங்களை அமைத்துக் கொண்டனர் என்பதும், இதற்கான கட்டிடங்களை இராசதானி காலக் கட்டிடங்களைக் கொண்டு தமது கலை மரபில் அமைத்துக்
கொண்டனர் என்பதும் புலனாகிறது. இதனால் இன்று பாதுகாக்கப்பட்டுள்ள சங்கிலியன்
தோப்புக் கல் தோரணவாசல் அன்னியர் ஆதிக்க நினைவுச் சின்னமாக இருப்பினும்
அதன் பின்னால் நல்லூர் இராசதானி கால வரலாறும் இணைந்துள்ளதெனக் கூறலாம்.
இதனால் இவற்றைப் பாதுகாப்பது அவசியமாகிறது. மேலும் இவர்கள் காலத்திற்குரிய தெனக் கருதப்படும் கட்டிட அழிபாடுகள் சில இக்கல்தோரண வாசலுக்குச் சற்றுக்
கிழக்கேயுள்ள சங்கிலித்தோப்பு மேட்டிலும் யமுனா ஏரியைச் சுற்றியும் காணப்படுகின்றன.
இவை ஒல்லாந்தர் காலத்தில் இயங்கிய கல்விக்கூடத்தின் அழிபாடுகள் எனத் தொல்லியலாளர் கருதுகின்றனர். 1957 ஆம் ஆண்டில் இப்பகுதியில் ஆய்வினை
மேற்கொண்ட திரு. சண்முகநாதன் அவர்கள் இக்கட்டிட அழிபாடுகளிடையே சங்கிலி
மன்னன் கால அரண்மனையின் அத்திவாரங்கள் இருப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டினார்."
இன்றும் இங்குள்ள குளத்தையும் வைரவர் கோவில் பகுதியையும் அண்டியுள்ள
மேட்டு நிலப்பகுதியிற் பழைய கட்டிட அத்திவாரங்களையும், செங்கட்டிகளையும்,
ஒடுகளையும், மட்பாண்டங்களையும் அவதானிக்கலாம். இவற்றுட் பல தமிழ் மன்னன்
காலத்திற் குரியவையாகும்.
யமுனா ஏரி
சங்கிலித்தோப்பு கல்தோரண வாசலுக்குக் கிழக்கே சில யார் தூரத்தில் இந்த யமுனா ஏரி அமைந்துள்ளது. நல்லூர் இராசதானி காலத்து முக்கிய நினைவுச்

Page 17
சின்னங்களில் ஒன்றாக இது இன்றும் போற்றப்படுகிறது. யாழ்ப்பாண மன்னர்களில் ஒருவனாகிய சிங்கை பரராசசேகரன் என்பவன் தனது சமய ஆர்வமிகுதியினால் தானும் குடிகளும் நன்மை பெறக் கருதி 1478 ஆம் ஆண்டில் யமுனா ஆற்றில் இருந்து காவடிகளிலே புனித நீரைக் கொண்டு வந்து இங்கு பிரதிஷ்டை செய்ததால் இது இப்பெயரைப் பெற்றதென்பது முதலியார் இராசநாயகத்தின் கருத்தாகும்'. வயல் வெளிகளையும் தென்னந் தோப்புக்களையும் சூழவரக் கொண்டுள்ள இவ்வேரியைச் சுற்றித் தற்போது பற்றைக் காடுகள் வளர்ந்துள்ளதினால் கிட்ட அணுகுவது கடினமானதாகும். இருப்பினும் இதன் அமைப்பும் கட்டிடப் பொறி நுட்பமும் அக்காலத் தமிழ் மன்னர்களின் தொழில் நுட்பத்திறனை எடுத்துக் காட்டுகின்றன. "ப" வடிவில் அமைந்த இவ்வேரி, பொழிந்த முருகைக்கற்களையும், வெள்ளைக் கற்களையும் கொண்டு கட்டப்பட்டுள்ளது. இக்கேணிக்குள் இறங்கிச் செல்ல வசதியாகச் சிறிய படிக்கட்டுகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆபத்தான காலங்களில் அரசர்கள் தமது சொத்துகளை இவ்வேரியிற் போட்டுவிட்டு ஓடியதற்கு ஆதாரங்கள் உள்ளன. அண்மையில் இவ்வேரியிற் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட மரத்தாலான அம்மன் சிலை இதற்குச் சிறந்த சான்றாகும். இவ்வேரியில் அரசர் தமது பாதுகாப்புக் கருதிச் சுரங்கங்கள் அமைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அச்சுரங்கங்களில் ஒன்று மந்திரிமனையுடன் தொடர்புடையதாகத் தெரிகிறது. எவ்வாறாயினும் இயற்கை அரண் இல்லாத யாழ்ப்பாணத்தில் அக்கால மன்னர் தமது பாதுகாப்புக்கருதிச் சுரங்கப்பாதைகளையும் இயந்திரப்பொறிகளையும் அமைத்திருந்தனர் எனக் கூறுவதில் வியப்பில்லை." இவ்வேரியைச் சுற்றிச் சில கட்டிடத் தொகுதிகள் இருந்திருக்கலாம் என்பதை இங்குள்ள செங்கட்டிகள், கலைவேலைப்பாடுடைய சுண்ணாம்புச் சாந்தினால் ஆன தூண்கள், பழைமையான ஓடுகள், மட்பாண்டங்கள் என்பன உறுதிப்படுத்துகின்றன. சிலர் இவ்விடங்களில் அரசமகளிர் குளிப்பதற்குரிய மண்டபங்கள் இருந்ததாகக் கருதுகின்றனர். தற்போதைய நிலையில் அக்காலத்தில் இது எதுவாக இருந்திருக்கும் எனக் கூறமுடியாவிட்டாலும் நல்லூர் இராசதானி காலக் கட்டிடங்கள் சில இருந்திருக்கலாம் என்பதை மட்டும் கூறக்கூடியதாக இருக்கிறது.
பண்டாரக்குளம்
சட்டநாதர் கோயிலுக்குப் பின்புறமாகச் சற்றுத் தொலைவிலே இக்குளம் அமைந்துள்ளது. நல்லூர் இராசதானி தொடர்பாகத் தொல்லியல் அகழ்வாய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய இடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். யாழ்ப்பாண மொழிவழக்கில் பண்டாரம் என்றால் அரசன் எனப் பொருள்படும். யாழ்ப்பாண அரசர்கள், இளவரசர்கள் சிலர் தங்கள் பெயருடன் பண்டாரம் என்ற பெயரையும் சேர்த்துக் கொண்டுள்ளனர். பண்டாரக்குளம் என்றால் அரசகுளம் என்று பொருள்படும். இதன் அருகே இராச வீதி, வரலாற்றுப் பழமைவாய்ந்த பூதவராயர் ஆலயம் என்பன அமைந்திருப்பது இக் கருத்திற்கு மேலும் உரமூட்டுகிறது. ஒல்லாந்தர் காலத்தில் இக்குளத்தை அடுத்துள்ள வயல்கள் சின்னத்தம்பிப் புலவருக்கு மானியமாக வழங்கப்பட்டமை இப்பிரதேச வரலாற்று முக்கியத்திற்கு ஒரு சான்றாகும். ஆயினும் இவ்விடத்தில் இருந்து நல்லூர் இராசதானி தொடர்பான பொருட்கள் எவையும் இதுவரை கிடைத்ததாகத் தெரியவில்லை. இருந்தும் இவ்விடத்தின் பெயரும் அமைவிடமும் இராசதானி தொடர்பான சான்றுகள் இங்கிருக்கலாம் என்பதை உணர்த்துகின்றன எனலாம்.
10

இராசாவின் தோட்டம்
பண்டாரக்குளத்தைப் போல் யாழ்ப்பாண மன்னர்களுடன் தொடர்புடைய இடங்களில் ஒன்றாக இராசாவின் தோட்டம் கருதப்படுகிறது. இவ்விடத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து 1972 ஆம் ஆண்டில் இவ்விடத்தின் தொல்லியல், மேலாய்வில் ஈடுபட்ட யாழ்ப்பாணத் தொல்பொருளியற் கழக அங்கத்தினர் சிலர், இங்கு பழமையான கட்டிட அழிபாடுகளையும், விநாயகர் சிலையையும் ஒல்லாந்தர் காலக் கட்டிட அத்திவாரங்களையும் அவதானித்தனர்." இவ்விடம் முழுமையான தொல்லியல் அகழ்வாய்வுக்கு உட்படுத்தப்படுமானால் நல்லூர் இராசதானி காலத் தொல்பொருட் சின்னங்கள் வெளிவரலாம்.
கோப்பாய்சங்கிலியன் கோட்டை
யாழ்ப்பாண மன்னர்களின் இராசதானி நல்லூரை மையமாகக் கொண்டு அமைந்திருந்தாலும் இதற்கு வெளியேயும் இவர்களின் நடவடிக்கைகள் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. இவற்றுட் கோப்பாய் சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கது. போத்துக்கேயருக்கும், யாழ்ப்பாண மன்னர்களுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தில் யாழ்ப்பாண மன்னர்கள் கோப்பாயில் உள்ள கோட்டையைத் தமது முக்கிய பாதுகாப்பு அரணாகப் பயன்படுத்தியதாகத் தெரிகிறது. குறிப்பாக, சங்கிலி மன்னன் போத்துக்கேயரின் மேலாணையை ஏற்று ஆட்சி நடத்தியபோது மீண்டும் அவர்கள் படையெடுக்கலாம் என அஞ்சித் தனது படையின் ஒரு பிரிவை நல்லூரிலும் இன்னொரு பிரிவைக் கோப்பாயிலும் வைத்திருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் சிலர் கோப்பாய் நல்லூரின் (உபதலைநகர் எனவும் வேறுசிலர் கோப்பாய் நல்லூரின்) பாதுகாப்பு இருக்கை (கோ - அரசன் பாய் - இருக்கை) எனவும் கூறுகின்றனர்." இவ்வாறு தமிழ் மன்னர்களின் வரலாற்றோடு கோப்பாய் சிறப்பித்துக் கூறப்பட்டாலும் இராசதானிக் காலத்திற்குரியதெனக் கருத்தப்படும் ஒரேயொரு கட்டிடத் தொகுதியைத்தான் அங்கு அடையாளம் காணமுடிகிறது. தற்போது அக்கட்டிடம் சங்கிலியன் கோட்டையென அழைக்கப்படுகிறது.
இக்கட்டிடம் கோப்பாய்ச் சந்தியில் இருந்து வடக்காகச் சில யார் தூரத்தில் வலப்பக்கமாகச் சற்று உள்நோக்கி (பிரதான வீதியில் இருந்து கிழக்காகச் செல்லும் ஒழுங்கை இக்கட்டிடப் பகுதிக்குச் செல்கிறது) அமைந்துள்ளது. நீண்ட காலத்திற்கு முன் மிகப்பெரிய பாதுகாப்பு அரணாக இருந்த இக்கட்டிடம் அண்மைக் காலங்களில் இடிக்கப்பட்டு அவ்விடங்களில் புதிய வீடுகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. எஞ்சியிருந்த கட்டிடப்பகுதிகள் கூட இடிக்கப்பட்டு வேறு தேவைளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இவ்வரணின் சுற்றாடலிற் கிணறு வெட்டிய போதும் வீடு கட்ட அத்திவாரம் வெட்டிய போதும் பழமையான கலைச்சின்னங்கள் வெளிவந்ததாக அறிய முடிகின்றது. ஆனால் இவற்றிற்கு என்ன நடந்ததென்பதை அறியமுடியவில்லை. தற்போது இவ்விடத்திற் பாதுகாப்பு அரண் இருந்ததென்பதற்கு அடையாளமாகச் சுவரின் சில பாகங்கள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன. சில காலம் சென்றால் இவை கூட அழிக்கப்பட்டு இந்த இடத்திற் புதிய வீடுகள் கட்டப்ப்ட்டாலும் ஆச்சரியப் படுவதற்கிலலை. பின்னர் கோப்பாயில் இருந்த சங்கிலியன் கோட்டை யென்பது ஒரு கற்பனைக் கதையாகவே கூறப்படும்.

Page 18
நல்லூர் இராசதானிக் கால ஆலயங்கள்
நல்லூர் இராசதானி பற்றிக் கூறும் யாழ்ப்பாண வைபவமாலை இவ்விராசதானியில் இருந்த இந்து ஆலயங்கள் பற்றிச் சிறப்பித்துக் கூறுகின்றது. இவை யாழ்ப்பாணத்தை வெற்றி கொண்ட போத்துக்கேயராலும் பின்வந்த ஒல்லாந்தராலும் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. இவ்விடங்களிற் பழைய பெயருடன் கூடிய புதிய ஆலயங்கள் பிற்காலத்திற். கட்டப்பட்டாலும் அவை புதிய கலை மரபைக் கொண்டிருப்பதால் நல்லூர் இராசதானிகாலக் கலை மரபையோ அன்றி அமைப்பையோ பூரணமாக அறிய முடியவில்லை. இருந்தும் இப் புதிய ஆலயங்களுக்கு அருகே பழைய ஆலயக் கட்டிட அத்திவாரங்களும் சில கட்டிடத் தொகுதிகளும் சிற்பங்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருப்பதினால் இவற்றைக் கொண்டு யாழ்ப்பாண மன்னர் காலச் சமய நிலையை ஓரளவு அறிய முடிகிறது.
சட்டநாதர் ஆலயம்.
மந்திரி மனைக்கு வடக்கே சில யார் தொலைவில் இவ்வாலயம் அமைந்துள்ளது. சட்டநாதர் என்பது சிவனுடைய வைரவமூர்த்தங்களுள் ஒன்றாகும். இரணியனைக் கொன்றதனால் தருக்கித் திரிந்த நரசிங்கத்தை அடக்கி அதன் எலும்பைக் கதையாகவும் தோலைச் சட்டையாகவும் தரித்தவரே சட்டநாதர் ஆவர். இப்பெயருடன் கூடிய ஆலயங்கள் சில தமிழ் நாட்டிலும் உண்டு. போத்துக்கேயரின் கலையழிவுக் கொள்கைக்கு நல்லூர்ச் சட்டநாதர் ஆலயம் உட்பட்டிருந்தாலும் இதன் பழைய கலை மரபை அடையாளம் காணக்கூடிய சில அம்சங்களை மணிக்கூட்டுக் கோபுரத்தின் கீழ்ப்பகுதியிலும், கோயிலின் உட் பிரகாரத்தின் இடது பக்கத்தில் உள்ள மூடுசாந்துக் கூரையிலும் அடையாளம் காணமுடிகிறது. ஆயினும் மிகச் சமீபத்தில் மூடுசாந்துக்கூரையும் இடிக்கப்பட்டுப் புதிதாக அமைக்கப்பட்டுள்ளதால் பழைய கலை மரபு அருகிவிட்டது. இவ்வாலயச் சுற்றாடலில் இருந்துதான் அண்மைக்காலத்திற் பழைய இந்து விக்கிரகங்கள் பல கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றுள்ளே தெய்வாணையம்மை, வள்ளியம்மை, கார்த்திகேயன், தட்சணாமூர்த்தி, சனிஸ்வரன், கஜலட்சுமி ஆகிய விக்கிரகங்கள் சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கவை. இச் சிலைகள் பற்றி ஆராய்ந்த சிவசாமி இவற்றுட் பல கி.பி. 14ஆம் 16ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடைப்பட்டவை எனவும் இவை சமகால விஜயநகர காலக் கலைமரபை ஒத்தவை எனவும் குறிபபிட்டுள்ளார்." வேறுசிலர் இச்சிலைகளின் கலைமரபை அடிப்படையாகக் கொண்டு இவற்றுட் சில சோழர் காலத்திற்குரியவை எனவும் கருதுகின்றனர்.
யாழ்ப்பாண மன்னர் காலத்தில் இவ்வாலயம் சிறப்புற்றிருந்ததென்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் அக்காலத்திலேதான் இவ்வாலயம் தோற்றம் பெற்றதெனக் கூறமுடியாது. அண்மையில் இங்கு மேற்கொண்ட தொல்லியல் மேலாய்வின் போது இவ்வாலயத்தின் பழைய கட்டிட அழிபாடுகள் இடையே இருந்து ஆவுடையார் ஒன்றும் லிங்கவிக்கிரகம் ஒன்றும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. இவற்றுள் 15" நீளமும் 13" அகலமும் கொண்ட சதுர வடிவிலான ஆவுடையார் மிகப்பழமையான தென்பதை அதன் அமைப்பில் இருந்துஅறியமுடிகிறது. சதுரவடிவில் ஆவுடையாரை அமைக்கும் மரபு சோழர்காலத்திற்குரிய சிறப்பம்சமாகும். சோழருக்குப் பிற்பட்ட காலத்தில் இவை பெரும்பாலும் வட்ட வடிவிலே அமைக்கப்பட்டிருந்தன. சில இடங்களில் பழைய மரபைப் பிற்பட்ட காலத்திலும் பின்பற்றும் பண்பு காணப்பட்டாலும் சட்டநாதர் கோயிலில்
2

இவ்வாவுடையார் பயன்படுத்தாத நிலையிலே பழைய அழிபாடுகள் இடையே காணப்பட்டமை இதன் பழமைக்கு ஒரு சான்றாகும்." அண்மையில் யாழ் கோட்டையிற் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட 11ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய இராஜேந்திர சோழன் காலக் கல்வெட்டு ஒன்று நல்லூரில் இருந்த ஆலயம் ஒன்றுக்குத் தானம் அளித்தது பற்றிக் கூறுகிறது. சோழர் காலத்துச் சிவன் ஆலயங்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றதினால் இக் கல்வெட்டிற் கூறப்படும் ஆலயம் சட்டநாதர் கோயிலாகவும் இருக்கலாமெனக் கருதவும் இடமுண்டு.
புதவராயர் கோயில்
சட்டநாதர் வீதியாற் சென்று அரசவிதிக்கு எதிராக உள்ள மணல் தெருவில் திரும்பினால் இவ்வாலயத்தை அடையலாம். முதலாம் சங்கிலி அரசன் காலத்தில் கோட்டை அரசன் தர்மபாலனின் தகப்பனாகிய விதியபண்டாரன் போத்துக்கேயருக்குப் பயந்து கோட்டையின் சொத்துகளோடு சங்கிலி அரசனிடம் அடைக்கலமாக இருந்து வருகையில் வெடி விபத்தொன்றில் இவன் இறக்க இவனின் நினைவாகச் சங்கிலி அரசன் கட்டிய கோயில் இது என்பது சி.எஸ். நவரத்தினத்தின் கருத்தாகும்." தற்போது இவ்விடத்திற் புதிய ஆலயம்அமைக்கப்பட்டிருந்தாலும் பழைய ஓர் ஆலயம் இருந்ததற்கான அத்திவாரங்களும், சில கட்டிடத் தொகுதிகளும் காணப்படுகின்றன. வடக்கு நோக்கிய வாசலையுடைய புதிய ஆலயத்திற்கு மேற்கே கிழக்குநோக்கிய வாசலையுடைய சிறிய கர்ப்பக்கிருகம் மட்டும் கைவிடப்பட்ட நிலையில் உள்ளது. இது யாழ்ப்பாண மன்னர் கால ஆலயம் என்பது தொல்லியல் ஆய்வாளர் பலரின் கருத்தாகும். சுதையும் செங்கட்டியும் கொண்டு கட்டப்பட்டுள்ள இவ்வாலயத்தின் கலை மரபு பழைய ஆலயம் என்பதை உறுதி செய்கின்றது. இக்கர்ப்பக்கிருகம் 7-3/4 நீளமும் 8-1/4 அகலமும் 9. உயரமும் உடையது. 6 உயரமுடைய இதன் விமானம் மூன்று தளங்களை உடையது. இவ்விமானத்தின் இரண்டு தளங்கள் வட்டவடிவிலும் மூன்றாவது தளம் சதுர வடிவிலும் உள்ளன. இதை அலங்கரிக்கும் தாமரை இதழ்களும் விமானந்தாங்கிப் பொம்மைகளும் கர்ணக் கூடுகளும் பழைய கால மரபைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இதையொத்த பழமையான சிற்பவேலைப்பாடுகள் யாழ்ப்பாணத்தில் வேறு இடங்களில் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. தற்போது இங்குள்ள புதிய ஆலயம் பூதவராயர் என்ற பெயரைப் பெற்றிருந்தாலும் பிரதான தெய்வமாக முருகனே காணப்படுகிறது. ஆனால் பலிபீடத்தில் பிரதான வாகனமான மயிலோடு பழைய ஆலய எருது வாகனமும் காணப்படுகின்றமை அவதானிக்கத் தக்கது. இது பூதவராயர் ஆலயமாக இருந்து பின்னர் முருகன் ஆலயமாக மாறியதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இவ்வெருது வாகனம் மட்டுமன்றி, புதிய ஆலயத்தின் படிக்கட்டுகளில் வைத்துக் கட்டப்பட்ட பல கற்களும் பழைய ஆலயத்திற்குரிய வையாக உள்ளன. இப்பழைய ஆலயத்திற்கு நேர் எதிரே புதிய ஆலயத்திற்குரிய திருக்குளம் அமைந்துள்ளது. இக்குளத்தில் இருந்துதான் இற்றைக்கு 80 வருடங்களுக்கு முன்னர் பழமையான இந்து விக்கிரகங்கள் எடுக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. இலங்கையில் போத்துக்கேயர் ஆட்சியில் இந்து ஆலயங்கள் இடிக்கப்பட்டபோது அதில் இருந்த இந்து விக்கிரகங்களைப் பாதுகாக்கக் கிணறுகளிலே, குளங்களிலே, புதைத்தமையும் பிற்காலத்தில் அவை தற்செயலாகக் கிடைத்தமையும் பொதுவான வரலாற்று நிகழ்வு ஆகும். இதைப்போல் பூதவராயர் ஆலய விக்கிரகங்களும் நல்லூர் இராசதானியில் இருந்த ஏனைய ஆலய விக்கிரகங்களும் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கலாம் போல் தெரிகிறது. இதற்குப் பூதவராயர் சட்டநாதர் ஆலயத் திருக்குளங்களிலும், யமுனா ஏரியிலும் கிடைத்த சிலைகள்
13

Page 19
சிறந்த உதாரணமாகும். இச்சந்தர்ப்பத்தில் வைபவமாலையில் வரும் கூற்றும் இங்கு நினைவு கொள்ளத்தக்கது.
பரராச சிங்க முதலி இறந்தபின் பறங்கிக்காரர் தாங்கள் இடியாமல் விட்டிருந்த ஆலயமெல்லாம் இடிப்பித்தார்கள். அப்பொழுது பரசுபாணி என்னும் பிராமணன் கீரிமலைச்சாரலில் உள்ள தேவாலயங்களின் தட்டுமுட்டுக்களையும் விக்கிரகங்களையும் கிணற்றில் போட்டு மூடி வைத்தான். கந்தசாமி கோயிலின் பணிவிடைக்காரனாக இருந்த (சங்கிலியென்னும்) பண்டாரம் அத்திசையில் ஆலயங்களைக் குறித்த சம்பவங்களையும் செப்புப்பட்டயத்தையும் கொண்டு மட்டக்களப்பிற்கு ஓடினான்."
இக்கூற்றானது யாழ்ப்பாண அரசு அன்னியரிடம் வீழ்ச்சியடைந்த போதும், அங்கு வாழ்ந்த சைவமக்கள் தம்மதத்தின் மீது கொண்ட பற்றின் காரணமாக அன்னியர் அழிவில் இருந்து ஆலய விக்கிரகங்களைப் பாதுகாக்க அவற்றை மறைவான இடங்களிற் புதைத்துச் சென்றுள்ளனர் என்பதைக் காட்டுகின்றது. இதன் மூலம் எமக்குக் கிடைக்காத வேறும் பல அரிய கலைச் சின்னங்கள் மண்ணிற் புதையுண்டிருக்கலாம் என எண்ணவேண்டியுள்ளது.
வீரமாகாளியம்மன் கோயில்
இது சிங்கை ஆரியன் என்ற மன்னனால் நல்லூரின் மேற்குத் திசைக் காவலுக்காகக் கட்டப்பட்ட ஆலயம் என யாழ்ப்பாண வைபவமாலை சுறுகிறது. இது நல்லூர் இராசதானியின் எல்லைக்கு அண்மையில் இருந்ததால் (வண்ணார்பண்ணை) நல்லூருக்குள் நுழைய முயன்ற அன்னியருடன் நடைபெற்ற போர்கள் பல இப்பகுதியில் நிகழ்ந்ததாகத் தெரிகிறது. இதுபற்றி யாழ்ப்பாண வைபவமாலையில் வரும் கூற்று நோக்கத்தக்கது.
"யுத்தம் நடப்பதற்கு நல்லூர்க் கோட்டையில் மேற்கு வாசல் புறத்தே வீரமாகாளியம்மன் கோயிலுக்கு முன்னாகவிருந்த வெளியையே இடமாக நியமித்துக் குறித்த நாளிலே யுத்தத்தை ஆரம்பித்துப் பதினொரு நாளாக நடத்தினார்கள். பறங்கிகள் துப்பாக்கிச் சூத்திரத்தைக் கையிற் கொண்டு அணியணியாய் நின்றார்கள். தமிழர்கள் வாள் முதலிய படைக்கலங்களைக் கொண்டு நின்றார்கள்"
யாழ்ப்பாண மன்னர்களின் போர்த்தெய்வமாக வீரமாகாளி அம்மன் விளங்கியதால் அக்காலத்தில் அவ்வாலயம் முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. இதனைப் போத்துக்கேய மதகுருவான குவேறோஸின் கூற்றும் உறுதிப்படுத்துகிறது. இவர்கள் காலத்தில் நல்லூரில் தரைமட்டமாக்கப்பட்ட இரண்டு பெரிய ஆலயங்களில் ஒன்று இதுவாக இருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது. இன்று இவ்விடத்தில் புதிய
14

ஆலயம் கட்டப்பட்டுள்ளதால் பழைய ஆலயச் சிதைவுகளையோ, சான்றுகளையோ காண முடியவில்லை. இவை இவ் ஆலயப் பகுதியில் மறைந்திருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது.
நல்லுர்க் கந்தசாமி கோயில்
நல்லூர் இராசதானி பற்றிய ஆய்வைப்போல் இவ்வாலயம் பற்றிய ஆய்வும் தொல்லியலாளரினதும், வரலாற்று ஆசிரியர்களினதும் அதிக கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. இதற்கு இவ்வாலயம் எங்கே யாரால் எப்போது கட்டப்பட்டதென்பதில் உள்ள கருத்து முரண்பாடுகளே முக்கிய காரணமாகும். தற்போதைய நல்லூர்க் கந்தசுவாமி கோயில் பழைய ஆலயம் இருந்த இடத்தில் கட்டப்பட்டிருப்பதாகக் கூறமுடியாது. அவ்வாறு கூறக் கூடிய அளவிற்கு இலக்கிய ஆதாரங்களோ அன்றித் தொல்லியற் சான்றுகளோ காணப்படவில்லை. நல்லூரில் இருந்த இதன் ஆரம்பகால ஆலயமும் ஏனைய ஆலயங்களைப் போல் போத்துக்கேயரால் இடிக்கப்பட்டதாகும். இது பற்றிக் குவேறோஸ் சுவாமிகள் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளமை அவதானிக்கத் தக்கது.
"யாழ்ப்பாணத்தை இறுதியாக வென்ற போத்துக்கேய தளபதி பிலிப்டி ஒலிவீரா 1620 ஆம் ஆண்டிலே நல்லூருக்குச் சென்றான். அங்கிருந்த பெரிய கோயிலிலே (கந்தசாமிகோயில்) கிறிஸ்தவர்கள் அல்லாதவர் (சைவர்) மிக்க ஈடுபாடு உடையவர்கள். அவர்கள் அதனை அழியாது விட்டுச் சென்றால் அவன் விரும்பிய எல்லாவற்றையும் வழங்குவதாகவும் அவனுக்கு வீடு கட்டித்தருவதாகவும் பலமுறை வாக்குறுதி செய்து வந்தனர். ஆனால் அவன் மதப்பற்று மிக்க கத்தோலிக்கனாகையால் அவர்களின் நடவடிக்கை அக்கோயிலை அவன் அழிக்கக் கொண்டிருந்த விருப்பத்தை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்தது. எனவே அதன் அத்திவாரத்தையும் இல்லாது அழிக்கக் கட்டளை இட்டான். *
இக்கூற்றை யாழ்ப்பாண வைபவமாலையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு போத்துக்கேயரால் இடிக்கப்பட்ட பழைய கந்தசுவாமி கோயிலானது தற்போது முத்திரைச்சந்தியில் அமைந்துள்ள சங்கிலியன் சிலைக்கு முன்புள்ள கிறிஸ்தவ ஆலயத்தை அண்டியுள்ள பகுதியில் இருந்துள்ளதென்பதற்குச் சில தொல்லியல் ஆதாரங்கள் உள்ளன. இப்பகுதியில் பல அத்திவாரங்களின் அழிபாடுகள் கிறிஸ்தவ ஆலயத்தைச் சுற்றியும் அதன் கீழாகவும் செல்வதை அவதானிக்கலாம். இக்கட்டிட அழிபாடுகளுக்குச் சற்று வடக்கே புனித யமுனா ஏரி அமைந்திருப்பது இக்கருத்தினை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது. இப்பழைய அத்திவாரமுள்ள இடத்திலே ஒல்லாந்தர் ஆட்சியின் போது ஆரம்பத்தில் களிமண்ணாலான கிறிஸ்தவ தேவாலயம் இருந்ததாக அக்காலத்தில் கிறிஸ்தவ சமயப்பணி செய்து வந்த போல்டேயஸ் சுவாமிகள் குறிப்பிட்டுள்ளார். பொதுவாகக், கத்தோலிக்க மதம் பரப்பிய போத்துக்கேயர் ஆரம்ப காலத்தில் இங்கிருந்த இந்து ஆலயங்களை இடித்து அவ்விடங்களில் அல்லது அவற்றுக்கு அருகில் தமது கத்தோலிக்க தேவாலயங்களை அமைத்தனர். அதேபோல், கந்தசுவாமி கோயில் இருந்த இடத்தில் தமது காலத்தில் கத்தோலிக்க தேவாலயம் ஒன்றையும் அமைத்தனர் எனலாம். அக்கிறிஸ்தவ தேவாலயமே தொடர்ந்து இது அவ்விடத்தில் விளங்குகிறது எனலாம். ག།་་་་་་་་་་་་་
15

Page 20
இராசதானியில் இருந்த நான்கு எல்லைக் கோயில்களுக்கு இக்கந்தசுவாமி கோயில் மையக்கோயிலாகவும் பெருங்கோயிலாகவும் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இக்கோயில் இருந்த இடத்தை அடுத்து அரச அரண்களுக்குரிய சான்றுகள் காணப்படுவதால் இதை ஓர் அரச கோயிலாகவும் கருதுகின்றனர். போத்துக்கேயர் இக்கோயிலை இடிப்பதற்கு முன்னர் சில காலம் தமது பாதுகாப்பு அரணாகவும் இதைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்கள். சுவாமி ஞானப்பிரகாசர், "போத்துக்கேயருடனான போரில் தோல்வியுற்ற செகராசசேகரன் என்னும் மன்னன் அரண்மனைத் திரவியங்களை எடுத்துக் கொண்டு அரண்மனைக்கு தீயிட்டுவிட்டு ஓடிய பின் போத்துக்கேயர் எரிந்த அரணையும் கைப்பற்றிய ஆலயத்தையும் சுத்தம் செய்து அவற்றிலோர் ஸ்தோத்திர பூசை செய்து மகிழ்ந்தனர்" எனக் கூறுகிறார்.* மேலும் இக்கோயிலினைத் தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த போத்துக்கேயர் தமக்கு எதிராக மேற்கொண்ட தஞ்சாவூர்ப் படையெடுப்புகள் இரண்டை இக்கோயிலில் இருந்து எதிர்கொண்டதாகவும் மூன்றாம் தடவை மேற்கொண்ட படையெடுப்பில் அப்படைத்தலைவனுக்கு இக்கோயிலில் வைத்தே தண்டனை கொடுத்ததாகவும் கூறுகிறார். இவ்வாறு சில காலம் அரணாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட இக்கோயில் 2.2.1621 ஆம் ஆண்டில் அழிக்கப்பட்டதாகக் குவேறோஸ் கூறுகிறார்.
இவ்வாலயம் தொடர்பான மற்றொரு கேள்வி யாதெனில் இது யாரால் எப்போது கட்டப்பட்டதென்பதாகும். கைலாயமாலையில் வரும் தனிச் செய்யுள் இவ்வாலயத்தையும் யாழ்ப்பாண நகரத்தையும் அமைத்தவன் புவனேகபாகு எனக் குறிப்பிடுகிறது. இதை ஆதாரமாக வைத்துச் சிலர் இதன் தோற்ற காலத்தைப் பத்தாம் நூற்றாண்டு எனவும் வேறு சிலர் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு எனவும் கூறியுள்ளனர். இச்செய்யுள் குறிக்கும் காலத்தைச் சகவருடம் எண்ணுாற்றெழுபதாக எடுத்துக் கொண்டு அதைப் பத்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தமிழ் மந்திரி புவனேகபாகு காலத்தில் அரசும் கோயிலும் தேர்ன்றியது எனக் கூறுவது பொருத்தமாகத் தெரியவில்லை. இலங்கையில் புவனேகபாகு என்ற பெயருடன் ஏழு மன்னர்கள் ஆட்சிபுரிந்ததற்குச் சான்றுகள் உண்டு. இவர்களுள் ஆறாம் பராக்கிரமபாகு கோட்டையை ஆட்சிசெய்த காலத்தில் சபுமால் குமாரய என்பவன் (செண்பகப் பெருமாள்) கி.பி. 1450ஆம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிப் புவனேகபாகு என்ற பெயருடன் 17 ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்ததாகத் தெரிகிறது. இதை யாழ்ப்பாண மெயின் வீதியில் கிடைத்த இவன் காலக் கல்வெட்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.* இன்னும் நல்லூர்க் கட்டியத்தில் ஒதப்படும் சபுமால், ரீசங்கபோதி, புவனேகபாகு போன்ற பெயர்கள் இவனையே குறிப்பனவாகும். இதனால் கைலாய மாலையில் வரும் தனிச் செய்யுளில் விளிக்கப்படும் புவனேகபாகு கி.பி. 15ஆம் நூற்றாண்டில் யாழ்ப்பாணத்தை ஆட்சி செய்த செண்பகப் பெருமாளையே (புவனேகபாகு) குறிப்பதாகும். ஆனால் இவன் இவ்வாலயத்தைப் புதிதாகக் கட்டியதாகத் தெரியவில்லை. ஏற்கனவே இருந்த ஆலயத்தில் சில மாற்றங்களைச் செய்தான் எனலாம். மேலும் நல்லூர் ஆலயத்தின் தோற்றத்தை இராசதானியின் தோற்றத்தோடு தொடர்புபடுத்திக் காண்பது பொருத்தமாகத் தெரியவில்லை. இது இராசதானியின் தோற்றத்திற்கு முன்னரே தோற்றம் பெற்றதாகக் கருத இடமுண்டு. அண்மையில் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையிற் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட முதலாம் இராசேந்திர சோழன் காலக் கல்வெட்டு 11ஆம் நூற்றாண்டில் நல்லூரில் இருந்த ஆலயம் ஒன்றிற்குத் தானம் அளிக்கப்பட்டது பற்றிக் கூறுகிறது.* இக்கல்வெட்டானது சோழர் கால ஆலயமொன்று இங்கிருந்திருக்கலாம் என்பதற்குரிய சான்றாகும். சோழர் காலத்தில் சிவன் கோயில்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றதைப் போல், பாண்டியர் காலத்தில் முருகன் ஆலயங்கள் சிறப்புப் பெற்றன. சோழருக்கு
16

முன்னரே பாண்டியரின் செல்வாக்கு யாழ்ப்பாணத்தில் ஏற்பட்டதால் நல்லூர்க் கந்தசுவாமி ஆலயத்தின் தோற்றத்தை இவ்வம்சத்துடன் தொடர்பு படுத்திப் பார்க்கவும் இடமுண்டு. எவ்வாறாயினும் இலங்கையில் பெளத்த மதம் செல்வாக்குப் பெறத் தமிழ் நாட்டுடனான தொடர்புக்கு யாழ்ப்பாணம் தொடக்க வாயிலாக இருந்ததென்பதை ஏற்றுக் கொண்டால் கி.பி. 6ம் நூற்றாண்டின் பின்பு தமிழ் நாட்டில் ஏற்பட்ட இந்து சமய மறுமலர்ச்சி யாழ்ப்பாணத்திலும் செல்வாக்குச் செலுத்தியிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. இதனால் நல்லூரில் மட்டுமன்றி யாழ்ப்பாணத்திற் பல இடங்களிலும் புதிதாகப் பல இந்துக் கோயில்கள் தோற்றம் பெற்றிருக்கும் என எதிர்பார்க்கலாம். நல்லூர்த் தலைநகரிலமைந்த கோயில்களில் வெயிலுகந்தபிள்ளையார் கோயில், கைலை விநாயகர்கோயில், கைலாசநாதர் கோயில் ஆகியனவும், இதற்கு வெளியே உள்ள பரராசசேகரப் பிள்ளையார் கோயில், அரசகேசரிப்பிள்ளையார் கோயில், ஆகியனவும்
குறிப்பிடத்தக்கன.
சாசனங்கள்
தொல்லியற் சான்றுகள் என்ற அடிப்படையில் ஏனைய வரலாற்று மூலங்கள் பெறாத முக்கியத்துவத்தைச் சாசனங்கள் பெறுகின்றன எனலாம். இவை குறிப்பிட்ட ஒரு காலப் பகுதியில் அரசியல் பொருளாதார பண்பாட்டு வரலாற்றை அறியவும் அக்காலம் தொடர்பாக ஏனைய வரலாற்று மூலங்களில் இருந்து பெறப்படும் வரலாற்று நிகழ்வுகளை உறுதிப்படுத்தவும் உதவுகின்றன. இவ்வகையில் யாழ்ப்பாண மன்னர் காலத்தில் வெளியிடப்பட்டவை எனக் கூறக் கூடிய சாசனங்கள் இதுவரை அதிகம் கிடைக்கப்பெறாமை ஒரு முக்கிய குறைபாடாகும். கிடைத்த ஒரு சில சாசனங்கள் கூட மன்னர் பெயரையோ காலத்தையோ குறிப்பிடவில்லை. இதனால் அச்சாசனத்திற்குரிய மன்னனையோ அவன் ஆட்சிக் காலத்தையோ அறிந்துகொள்ள முடிய வில்லை. இருப்பினும் இதுவரை கிடைத்துள்ள ஒரு சில சாசனங்கள் ஒரு வகையில் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் புலப்படுத்தி யுள்ளன என்பதில் ஐயமில்லை.
4. கோட்டகமத் தமிழ்ச்சாசனம்
இச் சாசனம் கேகாலை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த கோட்டகம என்னும் இடத்திற் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதால் இப் பெயரினால் அழைக்கப்படுகிறது.* 14 ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய இச் சாசனத்திற் புலவர் ஒருவர் பாடிய ஐந்து வரிகளைக் கொண்ட செய்யுள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. சிங்கையாரியனின் வெற்றியைக் கூறும் இச்சாசனத்தில் யாழ்ப்பாணத்தரசன் படைகள் மலைநாட்டில் நுழைந்து அங்கு அரசன் ஒருவனைத் தோற்கடித்தது பற்றிக் கூறுகிறது. இவ்வாறான ஒரு சம்பவம் அக்காலத்தில் நடந்திருக்கலாம் என்பதைப் பிற வரலாற்று மூலங்களும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக ராஜாவலிய என்ற நூல் 14ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குரிய அரசியல் வரலாறு பற்றிக் கூறுகையில் கம்பளை, றைகம, யாழ்ப்பாணப் பட்டினம் ஆகிய நகரங்களில் இருந்து முறைய்ே பராக்கிரமபாகுவின் 'மருமகன், "அழகக்கோனார், ஆரியச் சக்கரவர்த்தி ஆகியோர் அதிகாரம் செலுத்தினர் எனவும் இம் மூவருள் ஆரியச் சக்கரவர்த்தியே படைபலத்திலும், பொருள் வளத்திலும் மேலோங்கி இருந்தான் எனவும் மலைநாடு கரையோரப் பிராந்தியம் ஆகியவற்றில் இருந்தும் ஒன்பது துறைமுகங்களில் இருந்தும்
17

Page 21
4.
4.5
திறைபெற்று வந்தான் எனவும் எடுத்துரைக்கின்றது. மடவல என்னும் இடத்திற்
கிடைத்த விக்கிரமபாகுவின் கல்வெட்டும் மார்த்தாண்டம் பெருமாள்
என்றழைக்கப்பட்ட ஆரியச் சக்கரவர்த்தி விக்கிரமபாகுவின் உடன்பாட்டுடன் மலைநாட்டுப் பகுதியில் இருந்து திறைபெறுவதற்குப் பிராமணர் சிலரை நியமித்திருந்தான் எனவும் கூறுகின்றது.* இவ்விரு சான்றுகளும் கோட்டகம சாசனத்திற் கூறப்படும் ஆரியச் சக்கரவர்த்தியின் வெற்றியைத் தொடர்ந்தே இவர்களின் ஆதிக்கம் தென்னிலங்கையிற் பரவியதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
நாயன்மார்கட்டுச் சாசனம்
யாழ்ப்பாண மன்னர் தொடர்பாக நல்லூரிற் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட முதலாவது சாசனம் என்ற வகையில் இதற்குத் தனி முக்கியத்துவம் உண்டு. 1942 ஆம் ஆண்டு இங்குள்ள அரசடி விநாயகர் கோயில் திருக்குளம் வெட்டியபோது இது கணிடுபிடிக் கப்பட்டு அங்குள்ள கோயிலில் நீண்ட காலம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. பின்னர் அது யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக வரலாற்றுத் துறைச் சிரேஷ்ட விரிவுரையாளர் செ. கிருஸ்ணராசாவினது முயற்சியினால் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக நூதனசாலைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டது. 2 ‘ நீளம் 1-1/2 அகலம் கொண்ட இக் கல்வெட்டில் ஐந்து வரிகள் உள. இதனை வாசித்தோர் கலி 3025இல் தீர்த்தம் கொடுக்கச் சிங்கையாரியனால் அமைக்கபெற்றது என வாசித்து இதன் காலத்தைக் கி.மு. முதலாம் நூற்றாண்டெனவும் கொண்டுள்ளனர். இதன் வரிவடிவ வளர்ச்சியை நோக்கும் போது கல்வெட்டில் உள்ள காலம் பிழையாக எழுதப்பட்டிருக்கலாம் போலத் தெரிகிறது. இதன் எழுத்தமைதியைக் கொண்டு இக்கல்வெட்டு 15ஆம் 16ஆம் நூற்றாண்டிற்குரியது எனத் தெரிந்து கொள்ளலாம். இதைப் பிற்காலத்தில் வாழ்ந்த ஒருவன் தனக்கு முன் வாழ்ந்த சிங்கையாரியன் பெயரால் எழுதுவித் திருக்கலாம் போலத் தெரிகிறது. இக் கல்வெட்டுக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஆலயச் சுற்றாடலை நோக்கும் போது இவ்விடம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகத் தெரிகிறது. இக்கல்வெட்டுக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தற்போதைய திருக்குளத்தில் பழமையான கட்டிடங்கள் இருந்துள்ளன என்பதற்குரிய அத்திவாரங்கள் சில காணப்படுகின்றன. இதைப் பழைய திருக்குளமாக அல்லது குளத்தின் நடுவில் அமைந்த நீராழி மண்டபமாகக் கருதலாம். இதனால் கல்வெட்டிற் கூறப்படும் சிங்கையாரியன் அமைத்த திருக்குளம் இதுவாக இருக்கலாம். இக் குளத்திற்கு வட எல்லையிலேதான் நல்லூர் இராசதானிக் காலத்தில் "இரகுவம்மிசத்தை" எழுதிய அரசகேசரியின் வீடு இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இன்றும் இவ்விடம் "அரசகேசரிவளவு" என அழைக்கப்படுகிறது. இவர் இத்திருக்குளத்தில் ஸ்நானம் செய்து தனது நித்திய கடமைகளை முடித்துக்கொண்டு இங்குள்ள விநாயகரை வணங்கி வந்தார் என்றும், இதனால் இவ்விநாயகரிற்கு அரசகேசரி விநாயகர் என்ற பெயர் இருந்தது எனவும் கூறப்படுகிறது. மேற் கூறப்பட்ட சாசனமும் இக்கருத்திற்குச் சார்பாக அமைகிறது. எவ்வாறாயினும் இக்கல்வெட்டைப் போல் அது கண்டு பிடிக்கப்பட்ட சுற்றாடலும் நல்லூர் இராசதானி காலத்தில் , முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தது எனக் கூறலாம். இதற்கு நாயன்மார்கட்டு , என்ற பெயர் இவ்விடத்திற்கு வந்த வரலாறே சிறந்த உதாரணமாகும்.
கள்ளியங்காட்டுச் செப்பேடுகள்
18

4.4
யாழ்ப்பாண மன்னர் தமது ஆட்சியின் போது செப்பேடுகள் சிலவற்றை வெளியிட்டதாகத் தெரிகிறது. இது பற்றி யாழ்ப்பாண வைபவமாலையிலும் சில குறிப்புகள் உண்டு. இச் செப்பேடுகள் தனிப்பட்டவர்கள் சிலரிடம் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. அவையெல்லாம் வெளியிடப்பட்டதாகவோ வெளிக்கொணரப்பட்ட தாகவோ கூற முடியாது. தனிப்பட்ட சிலர் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தும் உணராமலும் மறைத்து வைத்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. இந்நிலையில் யாழ்ப்பாண அரசர் பற்றிய செப்புப் பட்டயங்கள் கள்ளியங்காட்டில் இருந்து கிடைத்திருப்பது சிறப்பாக நோக்கத்தக்கது. இவ்விரு பட்டயங்களும் முன்பு நல்லூர் சிவஞானம் அவர்களின் மகன் திரு. சிவக்கொழுந்து என்பவரிடம் இருந்து பெறப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.’ இச் செப்பேடுகளின் இருபக்கங்களும் பேச்சுவழக்குத் தமிழில் உள்ளது. இவற்றுள் ஐந்து வரிகளையுடைய முதலாவது சாசனம் 9" நீளமும் 12" அகலமும் உடையது. இது யாழ்ப்பாணத்து மன்னன்
பரராசசேகர மகாராசா சிதம்பரம் சென்றது பற்றிக் கூறுகிறது. இதிற் கூறப்படும்
சாலிவாகன சகாப்தம் தொளாயிரத்து நாற்பத்து நான்காம் ஆண்டில் பரராசசேகரன் சிதம்பரம் சென்றான் எனச் சொல்லப் பட்டிருப்பதால் இது பாராசசேகரன் ஆணைப்படி எழுதப்பட்டதாகக் கூறமுடியாது. எனினும் . சிதம்பரத்தில் பரராசசேகரனுடைய பெயரைக் கொண்ட மடம் ஒன்று இன்றும்
காணப்படுவதால் இந்த ஆவணத்திற் கூறப்படும் நிகழ்ச்சி உண்மையாகவே
நடைபெற்றிருக்கலாம். இரண்டாவது சாசனம் 10-1/2" அகலமும் 11" நீளமும் Փ -60ծL-Ա 15). இது கயிலாய வன்னியனார் தர்மசாசன பட்டயம் எனத் தலைப்பிபடப்பட்டது. இச்சாசனம் பிற ஆதாரங்களிற் கிடைக்காத புதிய சான்றுகள் எதனையும் தரவில்லை. இருப்பனும் இவ்விரு சாசனங்களிலும் வட இலங்கை
அரசர் பற்றியும் அவர்கள் சிதம்பரத்தில் உள்ள அறநிலையம் ஒன்றினை
ஆதரித்தமை பற்றியும் சில முக்கிய தகவல்கள் உள்ளன என்பதில் ஐயமில்லை."
பதவியா வடமொழிச் சாசனம்
ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் கால மன்னர் தொடர்பாக யாழ்ப்பாணத்திற்கு வெளியே கிடைத்த சாசனங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். வடமொழியில் அமைந்த இச்சாசனத்தின் காலம் இதிற் குறிப்பிடப்படாவிட்டாலும் எழுத்தமைதி கொண்டு இது 13ஆம் நூற்றாண்டிற்குரியதெனச் சாசனவியலாளர் கருதுகின்றனர். இதில் லோகநாதன் என்ற தண்டநாயகன் மணிகளாலும் முத்துக்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட மிக ஒளி பொருந்திய முடிகொண்ட விகாரம் ஒன்றை அமைத்து அதற்கு வேளைக்கார விகாரம் எனப் பெயரிட்டான் என்று கூறப்படுகிறது. இக்கல்வெட்டை வாசித்த பேராசிரியர் பரணவிதான இதன் தொடக்கத்தில் வரும் சேதுகுலத்தை மலேசியாவில் இருந்து வந்தவர்கள் எனக் குறிப்பிட்டார். இதற்கு கி.பி. 5 ஆம் 6ஆம் நூற்றாண்டில் மலாயநாட்டின் ஒரு பகுதியைச் சீனர் சீது என அழைத்தமையையும் அதனால் "சேது வெனுமோ” என்னும் அரசு இங்கு இருந்ததென்பதையும் ஆதாரமாகக் காட்டியுள்ளார். ஆனால் சீ-து என்பது செம்மண்நிலம் எனப் பொருள்படும் எனக் கூறி இக்கருத்தைப் பத்மநாதன் நிராகரித்துள்ளார்.” இவர் கருத்தையே ஏனைய பலரும் ஏற்றுள்ளனர். எனவே இக்கல்வெட்டில் வரும் சேது குலத்தின் கீர்த்தி
19

Page 22
சேதுவை இலச்சினையாகக் கொண்ட ஆரியச் சக்கரவர்த்திகளின் வம்சமான யாழ்ப்பாண மன்னர் குலத்தையே குறித்தது எனலாம். எனவே விகாரை
அமைத்த லோகநாதன் ஆரியச் சக்கரவர்த்திகளின் தளபதிகளில் ஒருவனாக
இருக்கலாம் என அறிஞர் கருதுவர்.
சேது நாணயங்கள்
6.O
நல்லூர் இராசதானி காலத் தொல்லியற் சின்னங்கள் இதுவரை அரிதாகக் கிடைத்திருந்தாலும் இக்காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட நாணயங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் மட்டுமன்றி இதற்கு வெளியேயும் பல இடங்களிற் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருப்பது இக்கால இராசதானியின் முக்கியத்துவத்தை அறிந்து கொள்ளப் பெரிதும் உதவுகின்றது. யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் கல்வெட்டுகளிலும் கொடிகளிலும் சேது எனும் மொழியினை மங்கல வாக்கியமாகப் பயன்படுத்தியது போல் இக்கால நாணயங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதற்கு இந்நாணயங்களை வெளியிட்ட ஆரியச் சக்கரவர்த்தி மன்னர்கள் தங்கள் பழம்பதியாகிய புண்ணிய தலங்கள் நிரம்பிய இராமேஸ்வரத்தின் மேற் கொண்டிருந்த ஈடுபாடும் சமய அபிமானமும் காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. இத்தகைய வாசகம் கொண்ட
நாணயங்களே 13ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கம் 17ஆம் நூற்றாண்டு வரை
பெரும்பாலும் செம்பிலும் சில பொன்னிலும் வெளியிட்டதாகத் தெரிகிறது. இவ்வாறான நாணயங்கள் பல நல்லூர், திருநெல்வேலி, கோப்பாய், புத்தூர், வல்லிபுரம், நாரந்தனை, மாங்குளம், மாந்தை, பூநகரி ஆகிய இடங்களிலும் திருகோணமலைக்கு அண்மையிலும் கிடைத்துள்ளன. இங்கெல்லாம் ஆரியச் சக்கரவர்த்தி மன்னர்களின் அரசியல், பண்பாட்டு நடவடிக்கைகள் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்ததைப் பிற சான்றுகள் மூலமும் அறிய முடிகிறது.
நல்லூர் இராசதானியும் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையும்
யாழ்ப்பாணத்தின் மத்திய கால வரலாற்றிற் சீரும் சிறப்பும் பெற்ற நல்லூர்
நகரத்திற்குக் கந்தரோடை, வல்லிபுரம் போன்ற இடங்களைப் போலத் தொன்மையான பாரம்பரிய வரலாறு இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவ்வாறு தெரிந்து கொள்ளக் கூடிய அளவிற்கு இப்பகுதியில் அகழ்வாய்வுகள் நடத்தப்பட்டதாகவும் கூறுவதற்கில்லை. இதனால் வரலாற்று ஆசிரியர்கள்
பலரும் மத்திய காலத்தில் இது சிறப்புப் பெற்றதற்குத் தமிழ் மன்னர்களின்
இராசதானி இந்நகரில் அமைந்ததே காரணம் எனக் கருதுகின்றனர். ஆனால் சமீபத்தில் நல்லூரிற் கிடைத்த லசஷ்மி நாணயமும் இதற்குச் சற்றுத் தென்மேற்கே பூம்புகார், மணியந்தோட்டம் அருகிய இடங்களிற் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஆதிக் குடியிருப்புகளுக்குரிய சான்றுகளும்" கந்தரோடை, வல்லிபுரம் போன்ற நகரங்களுக்கு உள்ளவை போன்ற பாரம்பரிய வரலாறு நல்லூருக்கும் இருந்திருக்கலாம் எனக் கருத இடமளிக்கின்றன. இதேபோல் அன்னியரின் நினைவுச் சின்னமாக உள்ள யாழ்ப்பாணக் கோட்டையும் அதைச் சூழவர உள்ள இடங்களும் வரலாற்றிற் சிறப்புப் பெற்றமைக்கு நல்லூர் இராசதானியின் வீழ்ச்சிக்கு ஏதுவாய் இருந்த போத்துக்கேயரும், பின்வந்த ஒல்லாந்தர் ஆங்கிலேயர் கால ஆட்சியுமே காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. இவற்றுட்
20

கோட்டையின் அமைப்பும் அதன் கலை மரபும் நல்லூரில் உள்ள மந்திரிமன்ை, கற்றோரணவாசல் முதலியனவற்றைப் போல் அன்னியருக்குரிய தென்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் இவ்விடத்தில் இக்கோட்டை கட்டப்பட்டமைக்கு அன்னியர்தான் முதலில் காரணமாக இருந்தார்களா அல்லது இவர்களுக்கு முன்னரே தமிழ் மன்னர்களுடைய கோட்டை இவ்விடத்தில் இருந்தது தான் காரணமா? என்பது ஆய்வுக்குரிய விடயமாகும்.
இக்கோட்டை அமைந்த சுற்றாடலின் அமைவிடத்தையும் இவ்விடத்துடன் கடல்வழித் தொடர்பு கொள்ளக் கூடிய பண்ணைத்துறை, கொழும்புத்துறை, நாவாந்துறை, அராலித்துறை, ஊர்காவற்றுறை போன்ற இடங்களையும் நோக்கும்போது ஆதி கால வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தில் இவ்விடமும் தொடர்பு கொண்டிருந்ததெனக் கூறலாம். கோட்டைப் பகுதியிற் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட ரோம நாணயமும்" இதற்குச் சற்றுத் தென்மேற்கே வேலணை, மண்கும்பான், சாட்டி போன்ற இடங்களிற் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட ஆதிக்குடியிருப்புகள் பற்றிய சான்றுகளும் ரோம நாணயங்களும், ரோம மட்பாண்டங்களும், அரேபிய, கிரேக்க, சீன மட்பாண்டங்களும், ஆதியில் இவ்விடங்களுடன் தென்னிந்திய கிரேக்க ரோம அரேபிய சீனத் தொடர்புகள் இருந்தமைக்குச் ச்ான்றாகும்.* இவ்விடங்கள் பத்தாம் நூற்றாண்டிற் சோழர் ஆட்சியுடன் மேலும் முக்கிய வர்த்தக நடவடிக்கைப் பிரதேசமாக விளங்கியிருக்கலாம் எனக் கருத இடமுண்டு. தமிழ் நாட்டிற்குக் கிட்டவுள்ள இவ்விடங்களைச் சோழர் தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதன் மூலம் மேற்கில் இருந்து ஏற்பட்ட அராபியரது வர்த்தக எழுச்சியைத் தடுக்கவும் இலங்கையின் பெரு நிலப்பகுதியிலிருந்து ஏற்பட்ட சிங்கள மன்னர்களின் எழுச்சியைக் கட்டுப்படுத்தவும், கிழக்கே தென்கிழக்காசிய நாடுகளுடன் வர்த்தகத் தொடர்பை ஏற்படுத்தவும் வாய்ப்பாக இருந்திருக்கும். இதை உறுதிப்படுத்தக்கூடிய அதிக சான்றுகள் யாழ்ப்பாணத்தில் இதுவரை கண்டு பிடிக்கப்படாவிட்டாலும் இங்கு பரவலாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சோழர்கால நாணயங்ளும் சோழரை நினைவுபடுத்தும் செம்பியன்பற்று, வளவர்கோன் பள்ளம், கங்கை கொண்டான் போன்ற இடப் பெயர்களும் கமால்வீதி நாரந்தனை போன்ற இடங்களிற் கிடைத்த இவர்கள் காலச் சிற்பங்களும் இதை ஓரளவு உறுதிப்படுத்துகின்றன. இவற்றுட் கோட்டை அமைந்துள்ள இடம் சோழரின் முக்கிய வர்த்தகத் துறைமுகமாக அல்லது அவர்களின் பாதுகாப்பு மையமாத இருந்ததெனக் கருத இடமுண்டு. போத்துக்கேயரால் அழிக்கப்பட்ட யாழ்ப்பாண மன்னர் கால ஆலயங்களையும் அரண்மனைகளையும் கொண்டு இவ்விடத்திற் புதிய கோட்டை கட்டப்பட்டாலும் அவை அனைத்தும் யாழ்ப்பாண மன்னர் காலத்திற்குரியவையெனக் கூறமுடியாது. இக் கோட்டையினர் மேற்குப்புறப்பகுதியில் பழமையான கட்டிடங்களுக்குரிய கற்றுாண்கள் காணப்படுகின்றன; அவற்றுட் சில, 10ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய கிரந்த எழுத்துகளையும் கொண்டுள்ளன. இவை பிற்பட்ட பல்லவர் அல்லது முற்பட்ட சோழர் காலத்திற்குரியவையாகும். இக்கற்களை இன்னொரு இடத்தில் இருந்து கொண்டு வரப்பட்டவையெனக் கருத இடமிருப்பினும் சில வேளை இவ்விடத்தில் இருந்த ஒரு கட்டிடத்தின் கற்களாகவும் இவற்றைக் கொள்ளலாம். இக் கோட்டையில் உள்ள இன்னொரு கல்வெட்டு 11ஆம் நூற்றாண்டில் இராசேந்திர சோழன் நல்லூரில் அமைந்த ஆலயம் ஒன்றுக்குத் தானம் அளித்தது பற்றிக் கூறுகிறது. இது தற்போதைய நல்லூர்க் கந்தசாமி கோயிலுக்கு
21

Page 23
முற்பட்டதான பழைய ஆலயத்தையோ அல்லது சோழர் காலத்தில் இங்கிருந்த இன்னொரு ஆலயத்தையோ குறித்திருக்கலாம் எனப் பலரும் கருதுகின்றனர். ஆனால் அக்காலத்தில் நல்லூர் என்ற பெயர் தற்போதைய நல்லூருக்கு இருந்ததற்கு ஆதாரமில்லை. இதேவேளை கோட்டை அமைந்துள்ள இடம் யாழ்ப்பாணம் எனக் குறிக்கப்பட்டதற்கும் ஆதாரமில்லை. இதனால் மேற்கூறப்பட்ட சோழர் கல்வெட்டில் வரும் நல்லூர் யாழ்ப்பாணத்தின் முன்னோடிப் பெயரா என்ற சந்தேகம் ஏற்படுத்துகின்றது. சோழர் ஆட்சியில் நல்லூர் என்ற பெயர் தமிழ்நாட்டின் பல இடங்களிற்கு இடப்பட்டதற்கு ஆதாரமுண்டு. இதே போல் இலங்கையில் அவர்களின் ஆட்சிக்குட்பட்ட திருகோணமலை, பூநகரி, களுத்துறை: குருநாகல் போன்ற இடங்களிலும் இப்பெயர்கள் உள்ளன. இவ்விடங்கள் பெரும்பாலும் கடற்கரையை அண்டிய துறைமுகங்களிலும் நகரங்களிலும் இருந்ததுடன் இவற்றில் முக்கிய வர்த்தக பண்பாட்டு நடவடிக்கைகள் இருந்தமைக்கான ஆதாரங்களும் உள்ளன. இவற்றுள் திருகோணமலையிலும் பூநகரியிலும் இவர்கள் கால ஆலயங்கள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டமை குறிப்பிடத்தக்கது." அப்படியாயின் கோட்டையில் இருந்த சோழக் கல்வெட்டை முன்பு இங்கிருந்த ஆலயத்தின் கல்வெட்டாகக் கருத இடமுண்டு. அவ்வாறு கருதுவதற்கு இன்னொரு ஆதாரத்தை இங்கு எடுத்துக்காட்டலாம். இக்கோட்டையின் வழக்காக உள்ள நிலப்பகுதி இன்று ஐநூற்றுவன் வளவு என அழைக்கப்படுகிறது. ஐநூற்றுவன் என்பது சோழர் காலத்திற்குரிய முக்கிய வணிகக் கணங்களில் ஒன்றாகும். இவ் வணிகக் கணங்களே சோழர் காலத்தில் வர்த்தக நடவடிக்கைகளில் மட்டுமன்றிப் பல ஆலயங்களைக் கட்டுவதற்கும், நகரங்களை அமைப்பதற்கும் காரணமாக இருந்தன. குறிப்பாக, பொலநறுவையிலும் பதவியாவிலும் உள்ள சில ஆலயங்களின் தோற்றம் வணிகக்கணங்களோடு தொடர்புபடுத்திக் கூறப்பட்டுள்ளது. கோட்டையில் இருந்த சோழர் கல்வெட்டில் ஆலயத்திற்குத் தானம் கொடுத்தவனாக சாத்தன் என்பவன் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளான். சாத்தன் என்றால் வியாபாரிகள் கூட்டம் என்று பொருள்படும். பல சோழக்கல்வெட்டுக்களிலே தானம் அளித்தவன் பெயர்களில் சாத்தன் என்ற பெயர் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனவே சோழர் கால ஆலயம் பற்றிய கல்வெட்டும் அவர்கள் கால வணிகக் கணம் பற்றிய பெயரும் யாழ்ப்பாணக் கோட்டை அமைந்த பிரதேசத்துடன் தொடர்புடையனவாக இருப்பதினால் இக்கல்வெட்டில் வரும் ஆலயம் இங்கிருந்திருக்கலாம் எனவும் கருத இடமுண்டு. இச் சான்றுகளை நோக்கும்போது யாழ்ப்பாண ஆரியச்சக்கரவர்த்தி மன்னர் காலத்திற்கு முன்னரே சோழர் காலத்திலேயே தற்போதைய கோட்டை அமைந்துள்ள பிரதேசம் முக்கிய வர்த்தகப் பண்பாட்டு மையமாக விளங்கியதெனக் கூறலாம். இவ்விடமே பிற்காலத்தில் யாழ்ப்பாண மன்னர்களின் முக்கிய கோட்டையாக விளங்கியிருக்க வேண்டும்.
ஆரியச் சக்கரவர்த்தி மன்னர் கால அரண்மனைகளையும் ஆலயங்களையும் விபரித்துக் கூறும் யாழ்ப்பாண வைபவமாலை அவர்கள் காலக் கோட்டை பற்றியும் கூறுகிறது. செண்பகப் பெருமாள் படையெடுப்புப் பற்றிக் கூறும் ராஜாவலிய என்ற சிங்கள நூல் யாழ்ப்பாணத்தில் இவன் அமைத்த காவல் அரணர், கோட்டை என்பன பற்றியும் கூறுகிறது. இச் சான்றுகள் போத்துக்கேயருக்கு முன்னரே தமிழ் மன்னர் காலக் கோட்டையொன்று
22

:
1.
2.
13.
14.
15.
6.
யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த தென்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. அவ்வாறான கோட்டையொன்று இருந்ததென்பதை ஏற்றுக் கொண்டால் அது கடற்கரையை அண்டிய பகுதியாகவே இருந்திருக்கலாம் எனக் கருத இடமுண்டு. ஆரியச் சக்கரவர்த்தி மன்னன் ஒருவனின் வெற்றிபற்றிக் கூறும் கோட்டகம சாசனத்தில் வரும் "பொங்கொலி நீர் சிங்கைநகர்” என்ற கூற்று இம்மன்னர்கால அரசிருக்கை அல்லது இராசதானியின் கட்டிடம் ஒன்று கடற்கரையை அண்டியிருந்திருக்கலாம் என்பதையும் உணர்த்துவதாகக் கருத்தில் எடுத்துக் கொள்ள இடமுண்டு. தற்போதைய நிலையில் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையைத் தவிர யாழ்ப்பாணத்தின் கடற்கரையை அண்டிய ஏனைய பகுதியில் யாழ்ப்பாண மன்னர் காலத் தொல்பொருட் சான்றுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. மேலும் போத்துக்கேயருக்கும் யாழ்ப்பாண மன்னர்களுக்கும் இடையிலான போராட்டங்கள் பல கொழும்புத்துறைக்கும் பண்ணைத்துறைக்கும் இடையிலே நடந்ததாகத் தெரிகிறது. இவற்றை நோக்கும் போது யாழ்ப்பாண மன்னர் காலக் கோட்டை தற்போதைய கோட்டை இருக்கும் பகுதியில் இருந்ததெனக் கூறலாம். அக்காலத்தில் இக்கோட்டை மிகப் பெரிதாக இருந்ததெனக் கூறமுடியாவிட்டாலும் பெருமளவிற்கு மண்ணையும் கல்லையும் கொண்டு கட்டப்பட்டிருந்ததெனக் கூறலாம். போத்துக்கேயர் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த இந்து ஆலயங்களை இடித்து அதன் அருகே புதிய கத்தோலிக்க தேவாலயங்களைக் கட்டிய போதிலும் ஆரம்பத்தில் இவை களிமண் கொண்டு கட்டப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. இதேபோல் யாழ்ப்பாண மன்னர் காலக் கோட்டையை இடித்து அல்லது அதில் சிலமாற்றங்களைச் செய்து தமது கோட்டையாகப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும். இதையே பின்னர் வந்த ஒல்லாந்தர் தற்போதைய நிலையில் கட்டி முடித்தனர். கோட்டையைச் சரிவர ஆராய்ந்தால் இக் கோட்டைக்கும் யாழ்ப்பாண மன்னர்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பு மேலும் துலக்கம் பெறும்.
அடிக்குறிப்புக்கள்
இரகுநாதையர், இ.சி. (பதிப்பு), செகராசசேகரமாலை (யாழ்ப்பாணம்), 1942 செய்யுள் 36. Gunawardhena, W.F., (ed) Kokilasandesaya (Colombo), 1924 verse. 246. சபாநாதன், குல, (பதிப்பு) யாழ்ப்பாண வைபவமாலை (கொழும்பு, 1953 ப. 27. Queyroz., F. de..., The Temporal and Spiritual conquest of the Island of Ceylon (Tr) Perera, S. G., (Colombo) 1930 p. 50.
சிவசாமி, வி. "நல்லூரும் தொல்பொருளும்" ஒளி (யாழ்ப்பாணம் ஆகஸ்ட்டு 1972) ப. 3.
சபாநாதன், குல, மு. கூ. நூ. ப. 27.
மேற்படி ப. 78. முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை, ஆ, யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் (யாழ்ப்பாணம்), 1915 ப. 73. Indrapala, K., (ed) Epigraphia Tamilica Vol. I, pt, I (Kandy) 1971 pp. 29-31. ஈழகேசரி (14.02.1932) சண்முகநாதன், எஸ். வீரகேசரி (கொழும்பு 20.3.51). இராசநாயகம், செ, யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் (யாழ்ப்பாணம்) 1933 பக். 138-142. சிவசாமி, வி., மு. கூ. நூ, ப. 1. சிவசாமி, வி. சிவநேசசெல்வன் ஆ, (ப. ஆ) பூர்வகலா (வட்டுக்கோட்டை) - 1973 Ragupathy, P. Early settlements in Jaffna - An Archacological survey (Madras) 1987. p. 215. சிவசாமி, வி. மு. கூ. நூ, ப. 13

Page 24
8
19. 20.
21.
22.
23.
24.
2S.
26.
27. 28. 29.
30,
31.
32, 33. 34.
அண்மையில் வரலாற்றுத்துறைச் சிரேஷ்ட விரிவுரையாளருடன் தொல் லியல் மேலாய்விலீடுபட்டபோது எம்மால் இச் சிற்பங்களை இவ்வாலயச் சுற்றாடலிற் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. − Navaratnam. C.S., Tamils and Ceylon (Jaffna) 1950, p. 152. சபாநாதன், குல, மு.கூ.நூ. பக். 80-81
மேற்படி
Queyroz, மு.கூ.நூ. பக். 642. ஞானப்பிரகாசர் சுவாமி, யாழ்ப்பாண வைபவமாலை விமர்சனம் (அச்சுவேலி) 1928. Indrapala, K., , (p.8n.5.T. Uä. 29.-31. Indrapala, K., " A Cola inscription from the Jaffna Fort" Epigraphica Tamilica Vol. II., Pt. I. (Jaffna) 1973 uë. 52-56.
இராசநாயகம், செ. மு.கூ.நூ. பக். 68
E. Z. Vol. 3, No. 47, ud. 463-465
ஈழசேகரி, (யாழ்ப்பாணம்) 4.9.1932.
பத்மநாதன், சி, வன்னியர் (பேராதனை, 1970) Pathmanathan, S., The Kingdom of Jaffna (Colombo) 1978, uds. 206-209. Ragupathy, P, (yp.8fia. ByT. Ué, 32-33 Pieris, P.E., The Kingdom of Jaffnapatam (Ceylon) 1944, Luis. 35. Ragupathy, P, Cyp.&a-Bff.
சிவசாமி, வி., மு.கூநூ. பக். 4 புஷ்பரட்ணம், ப. "சோழர்கால மண்ணித்தலைச் சிவாலயம்" கலைப்பீட ஆய்வரங்குக் கட்டுரைகள், 1990, திருநெல்வேலி, 1990 பக். 1-16.

கிழக்கு மாகாணத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியும் அதனாற் பெறப்பட்ட வரலாற்றுச் செய்திகளும்
செல்லத்துரை குணசிங்கம்
1972ஆம் ஆண்டில் திருகோணமலை மாவட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியின் மூலம் பல தமிழ்க் கல்வெட்டுக்களைக் கண்டுபிடிக்கக்கூடிய வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. சாம்பல்தீவு கிராம சபையின் முன்னைநாள் தலைவரும் அச்சபையின் தற்போதைய ஐந்தாம் வட்டார உறுப்பினருமாகிய திரு. நா. தம்பிராசா அவர்களின் அயராத முயற்சியே குறுகிய காலப்பகுதிக்குள் இக் கல்வெட்டுக்கள் வெளிக்கொணரப்பட்டமைக்குக் காரணமாகும். கல்வெட்டுக்களைக் கண்டுபிடித்த காலங்களில் அவ்வப்போது அவர் எனக்கு அறிவித்திருந்தமையால், யான் திருகோணமலைக்குச் சென்று அக்கல்வெட்டுக்களின் மையப்பிரதிகளை எடுக்க முடிந்தது. அக்கல் வெட்டுக்களின் பொதுவான விபரங்கள் பின்வருமாறு:
கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காலம் தகவல்கள்
இடங்கள் (சுருக்கமாக)
1. கோணேஸ்வரக் கோயில் முதலாம் ராஜராஜன் காலத்தது. மெய்க்கீர்த்தியின் ஒரு பாகம்
வளவின் பின்புறமுள்ள சிறிய மண்டபத்தில்
2. பத்திரகாளி அம்மன் முதலாம் ராஜேந்திரளின் மைப்பிரதி எடுக்கப்பட்ட மூன்று கோயிலின் நடுமண்டபத்தின் காலத்தது. பகுதிகளும் மெய்க்கீர்த்திப் வலது கரைத்தூணில் பாகங்களாகும். நான்காம்பகுதி சுவருள்
வைத்துக் கட்டப் பட்டுள்ளது.
3. திருகோணமலைச் சிவன் சோழர் காலத்தது. முற்றாக அழிந்த நிலையில் எழுத்துக்கள்
கோவிலின் பிரதான வாசலின் மாத்திரமே கிடைத்துள்ளன. படியில்
4. நிலாவெளிப் பிள்ளைாயர் முதலாம் ராஜராஜன் அல்லது திருகோணமலை மச்சகேஸ்வரமுடைய கோயிலின் உள்வளவில் உள்ள முதலாம் ராஜேந்திரன் மஹாதேவர்க்கு 250 வேலி (ஏறத்தாழ தீர்த்தக் கிணற்றின் படிக்கல்லில் காலத்ததாக இருக்கலாம். 1710 ஏக்கர்) நிலம் தானமளிக்கப்பட்டமை பற்றியும் அந்நிலத்தின் நான்கெல்லைகள் பற்றியும் கூறும்
5. திருகோணமலையில் உள்ள இலங்கையில் ஆண்ட மச்சகேஸ்வரம் பற்றியும் சோழர்கால
மானாங்கேணிக் கோயிலின் சோழப்பிரதிநிதி சோழ | நிர்வாகப் பிரிவுகள் பற்றியும் கூறும் மூலஸ்தானத்துள் இலங்கேஸ்வரன் காலத்தது.
25

Page 25
கந்தளாய் இரண்டாம் யூனிற், பேராறு கொலணி என்ற இடத்திலுள்ள சிவன் வீதியின் மேற்குப்பக்க வளவில் சிறிய சிவன் கோயில் ஒன்றுக்கு முன்னதாக உள்ளது. (உடைந்த நிலையில்)
பேரரசன் முதலாம் ராஜேந்திர னின் இராஜப் பிரதிநிதியாக இலங்கையில் ஆட்சிபுரிந்த
சோழ இலங்கேஸ் வரனின்
பத்தாம் ஆண்டுக்குரியது.
இலங்கை சோழப் பேரரசின் ஒரு மாகாணமாக இருந்தபோது சோழர் அதனை நிருவகித்தவிதம் உள்ளூர் நிறுவனங்கள் சோழரின் பொருளாதார நடவடிக்கைகள் இந்துமதச் செல்வாக்கு ஆகியவை பற்றியறிய உதவும்
திருகோணமலை, வில்லூன்றிக் கந்தசாமி கோயிலின் முன் வாசலில் உள்ள வலது பக்கத் தூணிலும் இடதுபக்கத் தூணிலும்
3 - 8Τ3: 65Τ.
எழுத்தின் அடிப்படையில் வலது பக்கத் தூணில் உள்ளதனைப் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்கு ரியதாகவும் இடப்பக்கத்தில் உள்ளதனைப் பதினொராம் நூற்றாண் டுக்குரியதாகவும் கொள்ளலாம்.
கோயில் கூறுகின்றன.
நிலத்தானம் பற்றிக்
திருகோணமலை மாரியம்மன் கோயிலின் மூலஸ்தானத்துள்
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுக் குரியது.
கோயில் தானம் பற்றியது.
9. கிளிவெட்டிப் பிள்ளையார் எழுத்தின் அடிப்படையில் நிலத்தானம் பற்றியது.
கோயிலுக்கு முன்பாக பதினாறாம் நூற்றாண்டுக் உள்ளது குரியதாக இருக்கலாம்.
10. தம்பலகாமம் ஐயனார் திடல் எழுத்தின் அடிப்படையில் 14ஆம் பெரிதும் பழுதடைந்து விட்டது.
முன்பாக உள்ளது. நூற்றாண்டுக் குரியதாகக்
கொள்ளலாம்.
மேற்கவனித்த சாசனங்களுள் பெரும்பாலானவை சோழர் காலத்துக்குரியன. இச்சாசனங்களிலிருந்து இலங்கை வரலாறுபற்றி இதுவரை அறியப்படாதிருந்த பல வரலாற்றுச் செய்திகள் வெளிக் கொணரப்பட்டன. அச்செய்திகள் இலங்கையின் அரசியல், பண்பாட்டு வரலாறு பற்றியனவாகும். அத் தகவல்களைப் பற்றி நாம் அவதானிக்கலாம்.
கந்தளாய்ச் சிவன்கோயில் கல்வெட்டு,பூரீ சங்கவர்மர் பூரீசோழ இலங்கேஸ்வர தேவர் என்பவன் ஒருவனின் பத்தாம் ஆட்சியாண்டில், ராஜராஜச் சதுர்வேதி மங்கலத்துப் பெருங்குடிப் பெருமக்கள் சபையினர் ஒன்றுகூடி நீர்ப்பாசனம் சம்பந்தமான சில நடவடிக்கைகளை எடுத்தமையைப் பதிவு செய்வதற்காகப் பொறிக்கப்பட்டதாகும். தென்னிந்தியாவில் சோழப் பேரரசின் நிர்வாகத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சில நடவடிக்கைகளை விளங்கிக் கொள்வதன்மூலம் இச்சாசனச் செய்தியையும் தெளிவாக விளங்கிக்கொள்ள முடிகின்றது. தென்னிந்தியாவில் பரப்பளவிலும் அதிகாரத்திலும் சோழப்பேரரசு விரிந்தபோது சோழப்பேரரசை ஆண்ட மன்னர்கள் பலர், தமது நிர்வாகப் பொறுப்புக்களை இலகுவாக்கிக் கொள்வதற்கும் பிற இடங்களில் தாம் மேற்கொண்ட படையெடுப்புக்களில் தமது கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்திக் கொள்ளவும் தாம் கைப்பற்றிய இடங்களுக்குத் தமது ராஜப்பிரதிநிதிகளை அனுப்பி ஆட்சி புரிந்தனர். இதனைத் தென்னிந்தியாவின் சோழமன்னர் வெளியிட்ட சாசனங்கள் சிலவற்றிலிருந்து அறிய முடிகின்றது. கைப்பற்றப்பட்ட வெவ்வேறு நாடுகளுக்குப் பிரதிநிதிகள் அனுப்பப்பட்டபோது அவர்கள் எந்தெந்த நாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டார்களோ அந்தந்த நாடுகளின் பெயர்களையும் உள்ளடக்கய விருதுப்பெயர்களுடன் அவர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கb.
26

உதாரணமாக பாண்டிநாட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டவன் சோழ பாண்டியன் என்றும் சேர நாட்டுக்கு
அனுப்பப்பட்டவன் சோழகேரளன் என்றும் பெயர் பெற்றனர். இவ்வாறு சோழ மன்னர்களால்
அனுப்பப்பட்ட பிரதிநிதிகளுள் ஒருவனாகவே நமது இச்சாசனம் குறிப்பிடுகின்ற சோழ இலங்கேஸ்வரனும் காணப்படுகின்றான். அதாவது இலங்கைக்குச் சோழப் பிரதிநிதியாக
அனுப்பப்பட்ட காரணத்தினால் சோழ இலங்கேஸ்வரன் என்ற பெயரைப் பெற்றிருந்தான்.
அத்துடன் இலங்கைச் சிங்கள மன்னர்களின் சிம்மாசனப் பெயர்களுள் ஒன்றான சங்கவர்மன்
என்ற பெயரையும் பெற்றிருந்தான். இச்சாசனம் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு முன்னர், பொதுவாகத் தென்னிந்திய வரலாற்றாசிரியர் சிலரும் ஈழத்து வரலாற்றாசிரியர் சிலரும், சோழப்
பேரரசின் ஒரு மாகாணமாக இலங்கை இருந்தபோது சோழமன்னர் படைத்தளபதிகள்
மூலமாகவும், நிர்வாக அதிகாரிகள் மூலமாகவுமே இலங்கையை நிர்வகித்து வந்தனர் என்ற
கருத்தைக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் இச்சாசனத்தின் மூலம் சோழர் ஆட்சிக்காலத்தில்
ஒரு காலப்பகுதியிலாவது ஒர் அரசனுக்குரிய சகல அதிகாரங்களையம் கொண்டவனாய் சோழ
இலங்கேஸ்வரன் என அழைக்கப்பட்ட சோழப் பிரதிநிதி ஒருவன் இலங்கையில் இருந்து ஆட்சி
செய்தான் என அறியப்பட்டது. மானாங்கேணிக் கோயிலிற் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சாசனமும்
சோழ இலங்கேஸ்வரன் காலத்ததாகும்."
இதே கந்தளாய்ச் சிவன் கோயிற் சாசனத்தில் பிரமதேயம்ராஜராஜச் சதுர்வேதிமங்கலம் எனக் கூறப்பட்டுள்ளதும் கவனிக்கத்தக்கதாகும். சதுர்வேதிமங்கலம் பற்றிய குறிப்பு இச்சாசனத்தில்
மட்டுமன்றி இச்சாசனம் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் நமக்கு கிடைத்திருந்த முதலாம். விஜயபாஹாவின் காலத்துப்பானமோட்டைச் சாசனத்திலும் நிஸ்ஸங்க மல்லனின் கந்தளாய்ச்
சாசனத்திலும் காணப்படுகின்றது. பாணமோட்டைச் சாசனத்தில் இச்சதுர்வேதி மங்கலம்
"விஜயராஜச் சதுர்வேதிமங்கலம்" என அழைக்கப்பட்டுள்ளது. நாம் இப்போது கவனிக்கின்ற
சாசனத்தில் அது “ராஜராஜச் சதுர்வேதி மங்கலம்’ என அழைக்கப்படுகின்றமையினால் இலங்கையில் சோழராட்சியை முடிவுறச்செய்து இலங்கையில் அரசியல் அதிகாரத்தைத்
தனதாக்கிக் கொண்ட விஜயபாஹ இம்மங்கலத்தின் பெயரையும் தன் பெயர் கொண்டு
மாற்றியமைத்துக்கொண்டான் என அறியலாம். இவ்வாறு வேறு சில நிறுவனங்களின்
பெயர்களையும் விஜயபாஹா தன் பெயர்கொண்டு மாற்றியமைத்தமைக்கு நமக்கு தகவல்கள்
உண்டு. பிரமதேயம், சதுர்வேதிமங்கலம் என்பன (நான்கு வேதம் தெரிந்த) பிராமணர் களுக்குக்கொடுக்கப்பட்ட குடியிருப்புக் கிராமத்தைக் குறிக்கின்றன. தற்போதைய நிலையில் சோழர் காலத்துக்குரியதாக அறியமுடிகின்ற இக்குடியேற்றம் தொடர்ந்து ஆகக்குறைந்தது. நிஸ்ஸங்கமல்லனின் ஆட்சிக்காலம் வரை நிலைபெற்றிருந்தது என்பதனை அறியும்போது
பெருமளவில் அது இருந்திருக்கின்றது என்பது தெரிய வரலாம். சோழர் ஆட்சிக்காலத்திலும்
அதனைத் தொடர்ந்தும் நலிவுற்றிருந்த பெளத்தமதத்தை நன்னிலைப்படுத்தும் முயற்சியில் தன்னைத் தீவிரமாக ஈடுபடுத்தியிருந்த விஜயபாஹ ஒரு பிராமணக் குடியேற்றத்துக்குத் தன்
பெயரிட்டு அதனை ஆதரித்தான் என நாம் அறிவது எமது மேற்படி கருத்தை
உறுதிப்படுத்துவதாக அமைகின்றது. இவ்வாறு நிலைபெற்ற இக்குடியேற்றத்தின் தன்மையைக்கொண்டு கவனிக்கும்போது இந்துமதச் செல்வாக்கு நிலைபெற்றிருந்த ஒர்
இடமாகத் திருகோணமலை மாவட்டம் குறிப்பாகக் கந்தளாய்ப் பிரதேசம் அப்போது
காணப்பட்டிருக்கின்றது எனக் கொள்ளலாம். *

Page 26
மேலும் இக்கந்தளாய்ச் சிவன்கோயிற் சாசனத்தில் “பெருங்குறிப் பெருமக்கள்" சபையோர் ஒன்றுகூடிச் சில நீர்ப்பாசன நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டமை பற்றிய செய்தி கூறப்பட்டுள்ளதாக முன்பு கண்டோம். தென்னிந்திய தமிழ்ச் சாசனங்களிலே இச்சபையினர் பற்றிய குறிப்புகள் அடிக்கடி இடம்பெறுகின்றன. பேரரசின் உள்ளூர் விவகாரங்களுக்குப் பெரும்பாலும் பொறுப்பாக இருந்தவர்கள் இவர்களே. சோழர் காலத்து நிர்வாக அமைப்பில் அதிசிறப்பான அம்சமாகக் காணப்படுவது அப்போது நன்கு அமைக்கப்பட்டிருந்த உள்ளூராட்சி அமைப்பாகும். இவ்வுள்ளூராட்சி திறம்பட இயங்குவதற்குப் பெரிதும் பொறுப்பாக இருந்தது சபை என்ற நிறுவனமாகும். இத்தகைய ஒரு சபையைச் சேர்ந்தவர்களே நாம் இங்கு கவனிக்கின்ற “பெருங்குறிப் பெருமக்கள்’ என்போரும். தென்னிந்தியத் தமிழ்ச் சாசனங்களிலும் இவர்கள் எப்போது சதுர்வேதிங்கலத்துடன் தொடர்புபடுத்தியே கூறப்படுகின்றார்கள். இதனால் இச்சபை குறிப்பிட்ட ஒரு சமூகத்திற்குரியதான அதாவது பிராமண சமூகத்துக்குரியதானதொன்றாக இருந்திருக்கின்றது என்பதனை அறியலாம். இவ்வாறு அச்சபை தனது அமைப்பைப் பொறுத்துக் குறிப்பிட்ட ஒரு சமூகத்திற்கு உரியதாக இருந்தபோதிலும், தனது செயற்பாட்டைப் பொறுத்துப் பல்வேறு உள்ளூர் நிர்வாக விடயங்களையும் கவனித்து வந்தது. இதனை பொறுத்த விதத்திலேயே கந்தளாய்ச் சாசனம் கூறும் ராஜராஜச் சதுர்வேதிமங்கலத்தில் இருந்த பெருங்குறிப் பெருமக்கள் சபையோரும் இப்பகுதி உள்ளூர் விவகாரங்களைக் கவனித்து வந்தனர் எனக் கூறமுடியும். மூல நூல்களில் ஆங்காங்கு கிடைக்கின்ற ஒரு சில குறிப்புக்களைக் கொண்டு சோழர் ஆட்சிக்காலத்தில் இலங்கையின் நீர்ப்பாசன வசதிகள் புறக்கணிக்கப்பட்டு அழிவுபட்டன எனப் பொதுவாகக் கூறப்படுகின்றது. ஆனால் இச்சாசனம் கூறுவதுபோல சபையோர் சில நீர்ப்பாசன நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டனர் என அறியமுடிவதால் இலங்கையில் சோழரின் பொருளாதார நடவடிக்கைபற்றி முன்னர் கொள்ளப்பட்ட சில கருத்துக்கள் மாற்றமடைய இச்செய்தி ஓரளவுக்காவது உதவுவதாகும். *
நிலாவெளிப் பிள்ளையார் கோயிற் சாசனத்திலும் மானாங்கேணிக் கோயிற் சாசனத்திலும் “மச்சகேஸ்வரம்' பற்றிய குறிப்புக் காணப்படுகின்றது. நிலாவெளிக் கல்வெட்டில், “கோணபர்வதம் திருகோணமலை மச்சகேஸ்வரமுடைய மஹாதேவர்க்கு” என்ற குறிப்புக் காணப்படுகின்றது. கோணேஸ்வரக்கோயில் மச்சகேஸ்வரம் எனவும் அழைக்கப்பட்டது என்பதற்குப் பிற்பட்ட காலத்தில் எழுந்த தட்ஷிணகைலாச புராணத்திலும் பூரீ கோணாசல புராணத்திலும் சான்றுகளுண்டு. இவ்வாறு இலக்கிய நூல்களிலிருந்து அறிந்தபோதிலும் “மச்சகேஸ்வரம்” பற்றிய அதி முந்திய தகவல்களைத் தருபவை இந்த இரு சாசனங்களாகும். நிலாவெளிச் சாசனத்தின் மூலமாக "உரா கிரிகாம கிரிகண்ட கிரிகாமம்’ என்ற இடத்தையும் வடக்கே சூலம் பொறிக்கப்பட்ட கல்லையும் எல்லைகளாகக் கொண்ட 250 வேலி (ஏறத்தாழ 1710 ஏக்கர்) நிலம் மச்சகேஸ்வரக் கோயிலுக்குத் தானமாக அளிக்கப்பட்ட நிலம் இருந்த இடத்தினையும் அதனது நான்கு எல்லைகளையும் கொண்டு பார்க்கும்போது வடக்கே திரியாயிலிருந்து தெற்கே ஆகக்குறைந்தது நிலாவெளிவரையுள்ள கடலையண்டிய நிலப்பரப்பு சோழர் ஆட்சியின் ஒரு காலப்பகுதியிலாவது கோணேஸ்வரக் கோயிலுக்குச் சேர்ந்திருந்தது எனக் கூறலாம். இந்த நிலதானத்தின் அளவினை (1710 ஏக்கர்) கொண்டு, இத்தானம் அரச வம்சத்தவரால் கொடுக்கப்பட்ட தானம் எனக் கொள்வதில் தவறில்லை. இவ்வளவு பெருந் தொகையான தானத்தைச் சோழர் காலத்தில் கோணேஸ்வரக் கோயில் பெற்றமைக்குச்
28

சமகாலத்தில் தமிழ்நாட்டில் இடம்பெற்ற அபிவிருத்திகளும் ஓரளவுக்காவது காரணமாக, இருந்திருக்கலாம். அதாவது பல்லவர் காலத்தின் முழுப் பகுதியிலும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த பக்தியியக்கத்தின் பெருவிளைவுகள் சோழர் காலத்திலேயே பெருந்தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தின. பக்தியியக்கம் கொடுத்த சமயவுணர்வினால் இக்காலத் தமிழ் நாட்டு இந்துக்கோயில்கள் சமுதாயத்தின் பல்வேறு நிலைகளில் இருந்தோரிடமிருந்து, பெரும் ஆதரவைப் பெற்றன. இவ்வாறு தமிழ் நாட்டில் இப்போது ஏற்பட்ட சமய
அபிவிருத்திகளின் பிரதிபலிப்பு சோழராட்சியில் இலங்கையிலும் காணப்பட்டது எனலாம். இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையிலேயே கோணேஸ்வரமும் இவ்வளவு பெருந்தொகையான
நிலத்தானத்தைப் பெற முடிந்தது எனக் கொள்ள வேண்டும். மேலும் கல்வெட்டுத் தரும்
இச்செய்தி, தஷிணகைலாச புராணம், கோணாசலபுராணம் ஆகியன கோணேஸ்வரக்கோயில்
பெற்றிருந்த பெருமளவு நிலத்தானங்கள் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்ற செய்திகளை
உறுதிப்படுத்துவதாக அமைகிறது."
நிலாவெளிச் சாசனத்தில் இடம்பெறும் திருகோணமலை என்ற இடப்பெயர் பற்றிய செய்தியும் கவனத்திற் கொள்ளத்தக்கது. இச்சாசனம் கண்டுபிடிக்கப்படுமுன்னர் பாதி நூல்கள் சிலவற்றிலிருந்து திருகோணமலை “கோகண்ண" எனவும் திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி நாயானரின் தேவாரப்பாடல் சிலவற்றிலிருந்து “கோணமாமலை” எனவும் முற்பட்ட காலத்தில் அழைக்கப்பட்டது என அறிந்திருந்தோம். தற்காலத்தில் திருகோணமலை அழைக்கப்படுவது போல ஏறத்தாழ ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரும் எந்தவித மாற்றமுமின்றி அவ்விடம் திருகோணமலை என அழைக்கப்பட்டது என்ற செய்தியினை நமக்குத் தருவது இந்த நிலாவெளிக் கல்வெட்டு என்ற விதத்தில் தனித்தன்மை வாய்ந்த ஒரு சாசனமாக இது காணப்படும். இலங்கையின் ஏனைய இடப்பெயர்களைக் கவனிக்கும்போது அவை காலத்துக்குக்காலம் திரிபுபட்டுப்பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்து வந்துள்ளமையை அறியலாம். ஆனால் திருகோணமலை மாவட்டம் அதனது வரலாற்றுக் காலத்தில் பல்வேறு சாகியத்தைச் சேர்ந்த ஆட்சியாளர்களின் ஆட்சிக்குட்பட்டிருந்த போதிலும் ஆயிரக்கணக்கான வருடங்கள் தொடர்ச்சியாக அதனது பெயர் திரிபடையாது இருந்ததைக் கவனிக்கும்போத அப்பகுதியில் தமிழ் மக்களின் உறுதியான குடியேற்றம் நீண்டகாலமாக நிலைபெற்று வந்திருக்கின்றது எனக்கூறிக்கொள்ள முடியும். *
நாம் ஏற்கனவே கவனித்ததுபோல சோழப் பேரரசின் நேரடியான ஆதிக்கத்தின் கீழ் இலங்கை இருந்தபோது ஒரு சில கால கட்டங்களிலாவது இலங்கையில் ஆட்சி புரிந்த சோழப்பிரதிநிதி இலங்கேஸ்வரனின் காலத்துக்குச் சேர்ந்ததான இரு சாசனங்களும் திருகோணமலை மாவட்டத்திலேயே கிடைத்துள்ளன. சோழர் இலங்கையை ஆட்சிபுரிந்தபோது ஆட்சி நிர்வாக வசதி கருதியும் பாதுகாப்ப நோக்குக் கருதியும் அனுராதபுரத்திலிருந்து தமது தலைநகரைப் பொலன்னறுவைக்கு மாற்றினார். இவ்வாறு பொலன்னறுவை சோழரது ஆட்சி தலைநகராக இருந்தபோதிலும் இதுவரையில் சோழப் பிரதிநிதிக்குச் சேர்ந்த எந்தவொரு சாசனமும் பொலன்னறுவை மாவட்டத்திற் கண்டுபிடிக்கவில்லை. அதற்கு மாறாக அவனின் சாசனங்கள் திருகோணமலை மாவட்டத்திற் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளமை கருத்திற் கொள்ளத்தக்கதோர் அம்சமாகும். அதுமாத்திரமல்லாமல் சோழரின் நிர்வாகத் தலைநகராக விளங்கிய பொலன்னறுவை மாவட்டம் உட்பட இலங்கையின் வேறு எந்த மாவட்டங்களிலும்
29

Page 27
திருகோணமலை மாவட்டத்திற் கண்டுபிடிக்கப்பட்டளவு பெருந்தொகையான கல்வெட்டுக்கள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. மேலும் தமிழ்நாட்டுத் தஞ்சாவூர்ப் பெரியகோயிலுக்கு இலங்கையிலிருந்து சில கிராமங்கள்தானம் செய்யப்பட்டபோது தானமாகக் கொடுக்கப்பட்ட ஐந்து கிராமங்களும் திருகோணமலை மாவட்டத்திலேயே கொடுக்கப்பட்டன. இவற்றை யெல்லாம் கவனிக்கும்போது இலங்கையில் சோழராட்சி நடைபெற்றபோது சோழரின் மிகக்கூடுதலான கவனத்தை ஈர்த்த மாவட்டமாக விளங்கியது திருகோணமலை மாவட்டம் எனக் கூறலாம். இந்த இடத்தில் இயல்பாக எழுக்கூடிய கேள்வி, என்ன காரணத்தினால் இலங்கையின் ஏனைய மாவட்டங்களைக் காட்டிலும் திருகோணமலை மாவட்டம் சோழரின் கூடிய கவனத்தை ஈர்த்தது என்பதாகும். இக்கேள்விக்கான விடையை இக்காலமளவில் இலங்கை பெற்றிருந்த புவியியல் நிலைகொண்டும் சோழர் கொண்டிருந்த வர்த்தக நோக்கத்தின் அடிப்படையிலும் விளக்கலாம். சோழப் பேரரசில் ஆட்சிபுரிந்த பெருவலிபடைத்த முதலாம் ராஜேந்திரன் தென்கிழக்காசிய அரசுகளின் வலிமையினை ஒடுக்கி இந்து சமுத்திரத்தில் சோழ ஆதிக்கத்தினை ஏற்படுத்துவதற்கு முயன்றான். இத்தகைய ஒரு முயற்சியின் விளைவே, தென்கிழக்காசியாவுக்கெதிராக அவன் மேற்கொண்ட படையெடுப் பாகும். இத்தகைய தனது எண்ணத்தைப் பூரணமாகச் செயற்படுத்திக்கொள்வதற்கு இலங்கையைக் கைப்பற்றவேண்டிய தேவையும் ராஜேந்திரனுக்கு ஏற்பட்டது. காரணம் கிழக்குலகுக்கும் மேற்குலகுக்கும் இக்காலமளவில் நடைபெற்ற வர்த்தகத்தில் இலங்கை குறிப்பிடத்தக்க முக்கியத்துவம் பெற்று விளங்கியது. மேற்கிலிருந்தும் கிழக்கிலிருந்தும் வந்து சென்ற கப்பல்கள் இலங்கையை வந்தடைந்தே சென்றன. இலங்கையிலும் குறிப்பாகத் திருகோணமலைத் துறைமுகம் தென்கிழக்காசிய வர்த்தகத்தைப் பொறுத்து முக்கியத்துவம் வாய்ந்து விளங்கியது. காரணம் அது பெரிய துறைமுகமாக விளங்கியது மாத்திரமன்றி இலங்கையின் ஏனைய துறைகளைக் காட்டிலும் தென்கிழக்காசியாவுக்கு மிக அண்மையிலுள்ள துறைமுகமாகவும் விளங்கியது. இதனாலேயே, வர்த்தக நோக்குடன் இலங்கையைக் கைப்பற்றிய சோழர், தென்கிழக்காசிய வர்த்தகத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காகத் தமது கூடிய கவனத்தைத் திருகோணமலை மாவட்டத்திற் செலுத்தினர் எனல் வேண்டும்."
குறிப்புகள்
இக்கல்வெட்டுக்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டமை பற்றிய செய்திகள் அவ்வப்போது வீரகேசரி தினகரன், ஈழநாடு போன்ற பத்திரிகைகள் மூலம் பொது மக்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டன. 2. இதுபற்றிய மேலதிகமான விபரங்களை அறிந்து கொள்வதற்கு :
S. Gunasingam, Tow Inscription of Cola Ilankeswara Deva, Trincomalee Inscriptions Series- No, I, Peradeniya 1974 Gironauty Littfaiasati,
@ செ குணசிங்கம் கோணேஸ்வரம் பேராதனை 1973 பக். 92-19 4. S. Gunasingam, Tow Inscription of Cola Ilankeswara Deva, p. 18-19 。 S. Gunasingam, "A Tamil Slab - Inscription at Nilaveli", Sri Lanka Journal
of Humanities, Vol. 1, No, Peradeniya 1975.
மேலே குறிப்பிடப்பட்ட கட்டுரையைப் பார்க்கவும்
7. S. Gunasingam, Some Aspects of the Impact of Cola Rule in the Trincomalee
District, A paper read before the ceylon Studies Seminar, 19th Sept. 1973.
6、

அரிப்பில் அல்லி அரசாணி மாளிகை
சுவாமி ஞானப்பிரகாசர்
இற்றைக்குப்பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் முத்துக்குளிப்புக் கரையிலுள்ள அரிப்புப் பகுதிக்குப் போயிருந்தபோது அங்கு கடற்கரையிற் கிலமாயிருந்த ஒரு பாரிய கட்டடத்தைச் சிலர் எனக்குக் காட்டி அது அல்லியரசாணியின் மாளிகை என்று தாங்கள் பாரம்பரியமாகக் கேள்விப்பட்டிருந்ததாக வலியுறுத்திச் சொன்னார்கள். அங்குள்ள சிறியோர் பெரியோர் எவர் மனதிலாவது அந்தப் பாரம்பரியத்தைப் பற்றிச் சந்தேகம் காணப்படவில்லை. ஆயின், நான் கட்டடத்தின் போக்கையும் செங்கற்களின் பழமையையும் பாதிக்குப் பக்கம் மாத்திரம் காணப்பட்ட வில்லுகளையும் பார்த்தவுடனேயே அக்கட்டடம் ஒல்லாந்தர் காலத்துக்கும் பிற்பட்டது என்று நிச்சயித்துக் கொண்டேன். அப்பால் நல்லூருக்கு மீண்டபின் ஆதி ஆங்கிலர் காலத்து நூல்களில் அதைப்பற்றி ஏதாவது இருக்கலாம் என்று எண்ணி கவர்னர் நோர்த்து காலத்து கோர்டினர் என்பவர் எழுதிய இலங்கையைப்பற்றிய விபரம் என்ற நூலைப்பார்த்தேன். அதிஷ்டவசமாக அதில் அந்தக் கட்டடம் தானே தொடக்கத்தில் இருந்த நிலையின்படி ஒரு படத்தில் சித்தரித்திருந்ததோடு அதின் வரலாறும் குறித்திருந்தது. வரலாற்றிற்பொருத்தமான பாகத்தை இங்கு தமிழிற் பெயர்த்தெழுதுகின்றேன்.
இலங்கையின் மேற்குக் கோடியிலுள்ள அரிப்பில் அமைந்த தேசாதிபதி வீடு முத்துக்குளிக்கும் பிரதேசத்திலிருந்து வடக்கே இரண்டு மைல் தூரத்தில் உத்தர அட்சபாகம் 8-47இலும், தக்கின தீர்க்க ரேகை 79-40 இலும் இருக்கின்றது. சந்தேகமின்றி அதுதான் இலங்கை முழுவதிலும் அதிக அழகான கட்டடம், அத்தீவிலே சிற்ப விதிகளுக்கு ஏற்ப நிருமாணிப்பட்ட மிகச் சிலவற்றுள் அது ஒன்று எனச் சொல்லாம். அதன் மாதிரிபூரணமான தோறிக் சிற்பவடிவமானது பிறேடெறிக் நோர்த்து மகானுபாவர் தாமே மாதிரி வரைந்து கொடுத்தார். வீடு வெளித்தோற்றத்தில் சம்பிரம அலங்காரம் பொருந்தியிருப்பினும் உள்ளே அதிக விசாலமுள்ளதல்ல. பார்வைக்குப் பெரிதாய் விசித்திரமாய்த் தோன்றினும் கட்டடத்துக்குத் தக்க பொலிவு உள்ளுறைகளில் இல்லை. ஆயினும் அவைகள் கருதிய நோக்கங்களுக்கு முழுதும் ஏற்றவைகளே. வீட்டுக் கீழ்த்தளத்தில் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒன்றாக, நான்கு சயனஅறைகள் இருக்கின்றன. நடுவில் மேல்மாடிக்குப் போகிற அகன்ற கற்படிக்கட்டொன்று உண்டு. மேல் மாடியில் நல்ல அளவு பிரமாணமுள்ள இரு தாராள அறைகள் கட்டடத்தின் முழுப்பரப்பையும் கொள்ளுகின்றன. அவற்றின் இரு மருங்கிலும் அமைந்த அழகிய தூண் நிரைகள் கட்டடத்துக்கு அலங்காரந்தந்து நிற்கின்றன. மேலறைகளுள் ஒன்று, இருபதுபேர் பந்தியமரத்தக்க அசன மன்றமாக வழங்கப்படுகின்றது. மற்றது தேசாதிபதியவர்களின் சயன மண்டபம், அதன் ஒரு அந்தத்தில் புரிபோற் சுழன்று போகின்ற படிக்கட்டொன்றினால் ஏறி நிலாமுற்றமாக ஒழுங்குபடுத்தியிருக்கும் மேல் மெத்தைக்குச் செல்லலாம். அதில் நின்றுகொண்டு சமதரையாய் விளங்குகிற நாட்டுப் புறங்களை மூன்று திசைகளிலும் நெடுந்துாரம் பார்க்கலாம். நாலாவது திசையில் பரந்த சமுத்திரமும் முத்துப்பார்களில் நின்று
31

Page 28
மீண்டுவரும் தோணிகளின் அணிவகுப்பும் கட்புலனாகி மனதைக் களிப்பிக்கும். வீடு கடலிலிருந்து ஒரு கல்லெறிதுரத்தில் உயர்ந்த மேடையொன்றின்மேல் மனோகரமாய் எழுந்து நிற்கின்றது. அறைகள் வாசற்படி மட்டும் தாழ்ந்த வெனீசியன் மாதிரியான நெடுங்கதவுகளும் உள்ளவைகளாதலாலும் அவற்றின் வழியாய்க் கடற்காற்றும் கரைக்காற்றும் ஓயாது ஊதிக் கொண்டிருப்பதினாலும் இன்பமான குளிர்ச்சியைத் தருகின்றவைகளாகின்றன. இக்கட்டடத்துக்கருகில் மரக்கப்புகள் நிறுத்திப்பனையோலையால் வேய்ந்த வேளைக்குத்தக்க பல அறைகள் உள. இவைகள் தோறிக் கட்டடத்தில் இடம் பெறாதவர்கள் தங்குதற்கு உதவும். (A Description of Ceylon by the Rev. James Cordiner A. M. Vol. FI pp. 37-38)
கவர்ணர் நோர்த்து இலங்கைத் தேசாதிபதியாயிருந்தது 1897 முதல் 1905 வரையுமேயாதலால் அரிப்புக் கட்டடம் நிருமாணிக்கப்பட்டது அக்காலவரையுள் அதாவது இற்றைக்குச் சற்றேறக்குறைய நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னேயாம். என்பதில் கடுகளவேனும் ஐயப்பாடில்லை இவ்வாறிருக்க இந்நாட்களில் யாழ்ப்பாணத்தில் வெளியிடப்பட்டுள்ள ஒரு துண்டுப்புத்தகம் பின்வருமாறு எழுதியிருக்கக் கண்டேன்.
குளக்கோட்டருடைய காலத்துக்குச் சிலவருஷங்களுக்கு முன்னே பாண்டியனுடைய மகளாகிய சித்திராங்கதை என்கின்ற அல்லியாற் கட்டப்பட்ட தோறண மாளிகை யொன்று இப்போதும் அரிப்புக்குக் கிட்ட அழிந்து கிடக்கின்றது. அக்கட்டடத்தின் மேலே உள்ள மூன்று வில் மாளிகைகளில் நடுவொழிந்த இரண்டும் இடிக்கப்பட்டன. மற்றதை இடிக்க இயலாமையால் அவ்வளவில் விடப்பட்டன. கோழி முட்டைகளின் வெள்ளைக்கருவெடுத்தே இக்கட்டடத்துக்குப் பசை சேர்க்கப்பட்டதென்று கர்ண பரம்பரையாகக் கூறுவர். அக்கட்டடம் கிறீஸ்து பிறப்பதற்கு 3200 வருடங்களுக்கு முன் கட்டப்பட்டதாகச் சரித்திர ஆராய்ச்சிக்காரர் சிலர் கூறுகின்றனர். அக்கதை உண்மையானால் தோறண மாளிகை கட்டி (3200-1939-5139) இப்போது ஐயாயிரத்து நூற்றுமுப்பத்தொன்பது வருஷங்களுக்கு மேலாகின்றது." இவ்வளவும் மேற்கோள். இதில் தோறண மாளிகை என்ற பெயர் எவ்வாறு வந்ததென்றதும் ஆராயத்தக்கது. சைமன் காசிச் செட்டி தாம் 1880ஆம் ஆண்டில் எழுதிய “இலங்கைப் பூமி சாஸ்த்திர அகராதி” யில் இக்கட்டடத்தைப் பேசுமிடத்து அதின் முற்புறம் டோறிக் சிற்ப விதிகளின்படி அமைந்திருக்கின்றமையை நோக்கி அதை டோறிக் என்று அழைக்கும் வழக்கம் வந்துவிட்டது”என்று குறிப்பிடுகின்றார். டோறிக் என்ற பெயரையே“சரித்திர ஆராய்ச்சிக்காரர் சிலர்” தோறண என மாற்றிவிட்டதாகத் தோன்றுகின்றது.
உண்மைச் சரித்திரத்துக்கு மாறான பழங்கதைகளை அச்சிட்டுப் பரப்புவதில் எவ்வித உபயோகமும் இல்லை.

இடப்பெயர் வரலாறு - மட்டக்களப்பு மாவட்டம்
ம. சற்குணம்
இலங்கையின் கிழக்கே நீர்வளமும் நிலவளமும் பெற்றுச் சிறந்த நெற்களஞ்சியமாய்த் திகழும் நாடு மட்டக்களப்பு. இந்நாடு அண்மைக்காலம் வரை கிழக்குப் பிராந்தியம் என அழைக்கப்பட்டுத் திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு ஆகிய பிரதேசங்களை உள்ளடக்கியதாய் இருந்தபோதும் இன்று திருகோணமலைப் பகுதி தவிர்ந்த ஏனைய பகுதிகளே மட்டக்களப்பு என அழைக்கப்படுகின்றன.
மகாவலி கங்கையின் ஒரு கிளையான வெருகல் கங்கைப் பெரியாறு தொடக்கம் தெற்கே குமுக்கன் ஆறு வரையும் பரந்து நீண்டு கிடக்கும் வளமார்ந்த செழுமை நிறைந்த நிலப்பகுதியாய் இந்நாடு திகழும். சுமார் நூற்றுமுப்பது மைல் நீண்டு கிழக்கு மேற்காய் முறையே நெய்தலும், மருதமும், முல்லையும், குறிஞ்சியும் அணிபெற அமைந்து ஏறக்குறைய எழுபது மைல் அகன்று கிடப்பது இந்நாடு. இந்நாட்டின் அழகினைச் சுவாமி விபுலாநந்தர் பின்வருமாறு அழகாகக் கூறியுள்ளார்.
"காவும் பொழிலும் கழிமுகமும் புள்ளனிந்த ஏரியும் மல்கி இரத்தினத் தீவமென ஆரியர் போற்றும் அளிசால் இலங்கையிலே சீரார் குணதிசையைச் சேர்ந்து வளர்புகழும் ஏராலியன்ற செந்நெலின் சுவைத்திங் கன்னலொடு தெங்கி னிளநீரும் தீம்பலவின் அள்ளமிர்தும் எங்கும் குறையா இயலுடைய நன்னாடு மட்டக் களப்பென்னும் மாநாடு."
இந்நாடு நீண்ட காலமாகவே மக்கட் குடியிருப்பைப் பெற்று வந்திருக்கின்றது. காலங்காலமாக இங்கு வசித்து வந்தோரும், இந்நாட்டிற் குடியேறியோரும், பின்னர் தம் ஆட்சிக்குட்படுத்திய அந்நியரும் வரலாறு நோக்கியும், இயல்பு பற்றியும், அபிமானங் காரணமாகவும் கிராமங்களுக்குப் பெயரிட்டு வந்துள்ளனர்.
மட்டக்களப்பின் பிரதேசங்கள் நீண்ட காலமாகக் கண்டி நாயக்க வம்ச அரசுடன் இணைந்தும் பிணைந்தும் இருந்து வந்தபோதும் கிராமங்களின் ஊர்ப்பெயர்கள் தனித்தமிழ்ப் பெயர்களாகவே அமையலாயின. இக் கூற்றினைக் கிராமங்களின் இடப் பெயர்கள் எடுத்துக் காட்டும். மண்முனைப் பற்று மத்தியில் அமைந்து கிடக்க அதன் வடக்கே கோறளைப்பற்றும் ஏறாவூர்ப் பற்று, அக்கரைப்பற்று, பாணமைப்பற்று என்ற எட்டுப் பற்றுக்களும் பொருந்திய மட்டக்களப்பு மாவட்ட ஊர்ப்பெயர்களின் தோற்றம், வரலாறு என்பனவே இங்கு எடுத்தாளப்படும்.
ஊர்களுக்குப் பெயர்கள் அமையும்போது பொதுவாகவும் சிறப்பாகவும் அமைந்து காணப்படுவதே இயற்கை. அது போலவே மட்டக்களப்புப் பகுதிகளில் இடப்பெயர்களும் அமைந்து காணப்படுகின்றன. பெரும்பாலான இடப் பெயர்கள் ஊர், குடி, கேணி, முனை, குடா, காடு, தீவு, துறை, வெளி ஆகியவற்றை விகுதிப் பெயர்களாகக் கொண்டே அமைந்து காணப்படுகின்றன.
33

Page 29
ஊர் என்னும் விகுதிப் பெயர்களைக் கொண்ட இடப் பெயர்களைத் தொகுத்து ஆராயும்போது மட்டக்களப்புப் பகுதிகளிலே மண்டுர், ஏறாவூர், நிந்தவூர் மகிழுர் என்னும் இடப்பெயர்களைக் காண முடியும். இது போலவே ஈழத்திலே தமிழர் வாழும் ஏனைய பகுதிகளிலும் தென்னிந்தியத் தமிழகத்திலும் "ஊர்” என்னும் விகுதிப்பெயர் கொண்ட இடப் பெயர்கள் அமைந்துள்ளன. யாழ்ப்பாணப் பகுதிகளில் நல்லூர், புத்தூர், கரையூர், பாசையூர் என்பனவும், திருகோணமலைப் பகுதிகளிலே தோப்பூர், சம்பூர், மூதூர், சேனையூர் என்பனவும், தென்னிந்தியத் தமிழகப் பகுதிகளில் மருதூர், தெங்கூர், பனையூர், பாசூர், கடம்பூர், திருநாரையூர், கோழியூர், புலியூர், நல்லூர், புத்தூர் ஆகியனவும் அமைந்து காணப்படுகின்றன. எனவேதான் தொல்காப்பியர் "ஏமப் பேரூர்ச்சேரியும்" என்ற தொடக்கத்தையுடைய சூத்திரத்தைத் தந்துள்ளார். அ.தாவது, ஊர் என்ற சொல் நிலைகொண்டு சீவிக்கும் இடப் பரப்பு என்று பொருள் தருகின்றது.
மண்டுர் என்பது மண்டு மரங்கள் நிறைந்த குடியிருப்பாய் இருந்து இடப்பெயரைப் பெற்றிருக்க வேண்டும். அதேபோல அவ்வூர் தில்லைமண்டுர் என்ற பெயரையும் பெற்றுள்ளது. அவ்வூருக்கு அண்மையில் உள்ள மண்டுக்கோட்டைமுனை என்னும் ஊரும் மண்டு என்னும் மரப் பெயராற் பெயரைப் பெற்றிருப்பதால் மண்டுரும் மரத்தாலே இடப்பெயரைப் பெற்றது எனலாம்.
ஏறாவூர் என்னும் ஊரின் பெயரோடு மட்டக்களப்புப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து வந்த திமிலருக்கும் முக்குவருக்குமிடையே நடைபெற்ற கலகங்கள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. திமிலரோடு முக்குவர் போர் செய்து வெற்றிபெற உதவிய பட்டாணிகளைக் குடியேற்றியதோடு பகைவரான திமிலர் மீண்டும் வந்து தம்மூர்களுட் குடியேறா வகையில் அரண்செய்த ஊர் "ஏறாவூர்” எனவும் கதைகள் வழங்கி வருகின்றன." இதனையே சிங்கள மன்னராற் குறிப்பிடப்படும் எகுலப்பற்று எனக் கொள்ள முடியும் என்பர். ஆனால் ஏறாவூர் பட்டாணிகள் குடியேறும்வரை குடியேறாமல் இருந்த ஊர் எனக் கொள்வதையும் விட, அவர்கள் குடியேறிய பின்னர் இப்பெயர் ஏற்பட்டது எனக் கொள்வதே பொருத்தம் போலத் தெரிகின்றது. "ஏறா” என்பதை எதிர்மறையாகக் கொள்வாரும் உளர். உடன்பாடாகக் கொள்வாரும் உளர். உடன்பாடாகக் கொள்வதே சாலச் சிறப்புடையது. இதற்குத் தமிழ் இலக்கியங்களும் அரண் செய்கின்றன.
நிந்தவுர் என்பது சொந்தமாய்க் கொடுக்கப்பட்ட ஊர் எனப் பொருள்படும். இதனாலேதான் தமிழில் உறுதி எழுதுவோர் சொந்தமும், நிந்தமும் ' என்ற சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். அதுபோலவே மகிழுர் என்பது மகிழமரத்தின் பெயரைக் கொண்ட ஊர்ப் பெயராய் இருக்க வேண்டும்.
மக்கட்டொகை பெருகப் பெருகக் காடு வெட்டி நாடாக்கிக் குளம் தொட்டு வளம் பெருக்கி வாழ வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. எனவே ஊர்களை அண்டிக் குடியிருப்புக்கள் தோன்றின. உறவு முறை கொண்ட பல குடியினர் சேர்ந்து வாழ்ந்த இடம் குடியிருப்புக்களாய்த் தோற்றம் பெற்றன எனவும் கொள்ளலாம். இவ்வகைக் குடியிருப்புக்கள் பெரும்பாலும் ஒரு தலைவரின் பெயருடன் சார்த்திக் கூறப்பட்டிருப்பனவாகவே காணப்படுகின்றன. காத்தான் குடியிருப்பு, களுவாஞ்சிக்

குடியிருப்பு, ஆறுமுகத்தான் குடியிருப்பு என்பனவற்றை நோக்கலாம். அத்துடன் சேனைக்குடியிருப்பு, கல்முனைக் குடியிருப்பு, குடியிருப்பு முனை, சிற்றாண்டிக் குடியிருப்பு என்னும் குடியிருப்பு ஊர்ப் பெயர்களும் மட்டக்களப்புப் பகுதிகளைச் சார்ந்து வழங்கி வருகின்றன. புதிய குடியேற்றம் புதுக்குடியிருப்பு எனப் பெயர் பெற்றிருக்க வேண்டும்.
காத்தான் குடியிருப்பு இன்று காத்தான்குடி என்றே அழைக்கப்பட்டு வருகின்றது. இவ்வூர்ப் பெயரைப் போலவே களுவாஞ்சிக் குடியிருப்பு களுவாஞ்சிக் குடி எனவும், கல்முனைக் குடியிருப்பு கல்முனைக்குடி எனவும் ஈறு குறைந்து வழங்கி வருகின்றன. சிற்றாண்டிக் குடியிருப்பு சிற்றாண்டி என இன்று "குடியிருப்பு" ஈற்றுப் பெயர் இல்லாமலே வழங்கி வருகின்றது.
காத் ான்குடி என்னும் ஊர்ப் பெயரோடு ஒரு பரம்பரைக் கதையும் கூறப்பட்டு စွီ காத்தான் என்பவனை ஊரைக் காத்தவனாக்கி அக்கதை புனையப்பட்டுள்ளது. காத்தான் என்னும் வேடக் குடிமகன் தன் குடிகளுடன் அங்கே தற்போது சின்னப்பள்ளியடி எனக்கூறும் ஐந்தாம், ஏழாம் வட்டாரத்துக்குச் சமமான இடத்திற் குடியேறி சேனைப்பயிர் செய்து வாழ்ந்து வந்தான் எனவும்; நாளடைவில் அவனது பெயர்படக் காத்தான் குடி என வழங்கி வரலாயிற்று எனவும் அறிய முடிகின்றது. அத்துடன் கிழக்கிலங்கைப் பகுதியிற் கண்டி அரசனால் முஸ்லிம்கள் குடியேற்றப்பட்டதும் அங்கு வாழ்ந்த தமிழ்க் குடிகள் புதுக்குடியிருப்பில் அல்லது ஆரையம்பதிக்கு இடம் பெயரக் காத்தான்குடியில் முஸ்லிம்கள் வாழலாயினர் என்னும் கதையும் வழங்கி வருகின்றது.
பாண்டிருப்பு என்னும் பெயருள்ள ஊர் ஒன்றும் மட்டக்களப்புப் பகுதியில் உண்டு. பாண்டு வம்சத்தோர் முன்பு குடியிருப்புக்களை உண்டாக்கிய இடம் இதுவாய் இருக்க வேண்டுமெனப் பெயர்க் காரணம் கூறுவர். இதனை மட்டக்களப்பு மான்மியம் பாண்டுறுப்புமுனை எனக் கூறும்." இக் குடியிருப்புத் தொடரில் நடுவுக் குடியிருப்பு, பரவன் குடியிருப்பு, பழங் குடியிருப்பு என்பனவும் மட்டக்களப்புப் பகுதிகளிற் பேசப்பட்டு வருகின்றன. மன்னாரிலே துள்ளுக்குட்டிக் குடியிருப்பு உண்டு.
குடியிருப்பு வகையிற் சேர்ந்து பெயர்பெற்ற இடங்கள் ஒரு புறமிருக்க, இவற்றோடு ஒப்பில்லாத “பட்டிருப்பு" என்ற கிராமத்தையும் நாம் சேர்த்துப் பார்த்தல் வேண்டும். பட்டிருப்பு என்பது பார்த்திருப்பு என்ற சொல்லின் திரிபாகும். அரசன் தனக்குத் திறை கொண்டு வரும் வன்னியர்களை எதிர்பார்த்திருக்கும் இருப்பிடத்தைப் பார்த்திருப்புவ என்பர். மட்டக்களப்புப் பகுதி வன்னியர் கண்டியரசுக்கமைந்து நடந்த காலத்தில் அரசன் அங்கு வந்திருந்த இடமே "பட்டிருப்பு" என மருவியிருக்க வேண்டும். மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் ஒரு காலத்தில் அரசாங்க அதிபராய் இருந்து பெருஞ் சேவை செய்த கொட்றிங்ரன் பிரபு பின்வருமாறு தமது நூலில்" கூறியுள்ளார்.
"PATTIRIPPUWA - An elevated platform or pavilion, e.g. the Octagon in Kandy, from which the king watched peraheras and other spectacles. The word is from Tamil utiris (BL. - a place from which one sees." ஆகவே பட்டிருப்பு என்பது பார்த்திருப்பு என்ற சொற்றொடரின் திரிபு மொழியாகும் 6T66).

Page 30
கேணி என்னும் ஈற்றையுடைய இடப்பெயர்கள் மட்டக்களப்புப் பகுதிகளில் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. மாங்கேணி, காயாங்கேணி, பனிச்சங்கேணி, தும்மங்கேணி, தாமரைக்கேணி, நாவற்கேணி, கருவேப்பங்கேணி, கறுவாக்கேணி என்பனவும் மீராங்கேணி, மீராலங்கேணி, களுவங்கேணி, ஐயங்கேணி, சுங்காங்கேணி என்பனவும் இதில் அடங்கும். இவை பெரும்பான்மை மரப் பெயர்களைச் சார்ந்தும் சிறுபான்மை தலைவன் பெயரைச் சார்ந்தும் காணப்படுகின்றன. இதுபோலவே மன்னாரிற் பொற்கேணியும், தென்னிந்தியாவிற் திருவல்லிக்கேணியும் வழங்கி வருகின்றன.
கேணி ஈற்றுப் பெயர்களைப் போலவே முனை ஈற்றுப் பெயர்களும் மட்டக்களப்பு பகுதிகளில் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. கடலுக்குள் நீண்டிருக்கும் முனை என்று வழங்கி வரும். இந்நிலப்பகுதி கல்லாயிருந்தால் கல்முனை என்றும், மண்ணாயிருந்தால் மண்முனை என்றும் பெயர் பெற்றது. கல்முனை என்னும் பெயர் இலங்கையில் எங்கும் உண்டு. வீச்சுக் கல்முனை, சொறிக் கல்முனை என்பன கல்முனையை விசேடித்துப் பெயர் பெற்றனவாயுள்ளன. இதே பேரிலவே மருதமுனை, வீரமுனை, மகிழுர்முனை, நொச்சிமுனை, கல்லடிமுனை, நற்பிட் மண்டுக்கோட்டைமுனை, கடுக் காமுனை, கோட்டைமுனை, பாலமுனை',
கோவளம் எனவும் அடைக்கப்படும். சென்னை பட்டணத்துக்குத் தெற்கே இருபது மைல் தூரத்தில் செங்கல்பட்டைச் சேர்ந்த கோவளம் என்னும் ஊர் இருப்பதாக அறிகின்றோம். யாழ்ப்பாணம் காரைநகருக்கு மேற்பாலுள்ள குறிச்சி ஒன்றுக்கும் கோவளம் எனப் பெயருண்டு. கற்கோவளம் என்பதோர் இடம் பருத்தித்துறையில் உண்டு. எனவே கற்கோவளமும் கல்முனையும் ஒரே கருத்தைக் கொடுக்கும் இரு இடப் பெயர்களாகும் எனலாம்.
குடா என்னும் ஈற்றுப் பெயர்களை நோக்கும்போது தாளங்குடா, புளியடிக்குடா, முதலைக்குடா, கற்குடா, கன்னங்குடா, புன்னைக்குடா, நெல்லிக்குடா, நாவற்குடா, காஞ்சிரங்குடா, சிறட்டையன்குடா என்னும் பெயர்களை அவதானிக்கலாம்.
காடு ஈற்றுப் பெயர்கள் மட்டக்களப்புப் பகுதிகளைப் போலவே எல்லா இடப்பெயர்களிலும் அமைந்து காணப்படுகின்றன. மட்டக்களப்புப் பகுதியிலே பனங்காடு, நாவற்காடு, பலாக்காடு, மாங்காடு, முனைக்காடு, முனையக்காடு, பாலைக்காடு, வெட்டுக்காடு என்பன போன்ற பெயர்கள் வழங்கி வருகின்றன. யாழ்ப்பாணப் பகுதிகளில் இடைக்காடு, நாவற்காடு, சாவற்காடு, கட்டைக்காடு, புதுக்காடு, வெட்டுக்காடு என்பனவும், மன்னாரில் சூரியக்கட்டைக்காடு, கள்ளிகட்டைக் காடு என்பனவும் உண்டு. இந்தியத் தமிழகத்திலும் காடு ஈற்றுப் பெயர்கள் பல இருந்திருக்கின்றன. மறைக்காடு, தலைச்சங்காடு, தலையாலங்காடு, சாய்க்காடு, கொள்ளிக்காடு, ஆலங்காடு, பனங்காடு, வெண்காடு என்னும் ஊர்ப் பெயர்களைத் தொகுத்து அப்பர் சுவாமிகள் பாடியுள்ளார்."
தீவு என்னும் ஈற்றுப் பெயர்களையுடைய இடப் பெயர்களும் பெரும்பாலான இடப்
 

பெயர்களாய்க் காணப்படுகின்றன. நாசுவன்தீவு, கள்ளியந்தீவு, வவுணதீவு. திமிலதீவு, புளியந்தீவு, ஈச்சந்தீவு, கரையாக்கன்தீவு, மாந்தீவு, காரைதீவு, சல்லித்தீவு, மல்லிகைத்தீவு, மகிழடித்தீவு, கோயிற் போரதீவு, பெரிய போரதீவு, முனைத்தீவு என்பவற்றை நோக்கலாம்.
இவற்றிற் காரைதீவு என்னும் ஊர்ப் பெயர் ஈழத்திற் பல இடங்களிலும் பேசப்பட்டு வருவதால் யாழ்ப்பாணத்தின் காரைதீவு காரைநகர் எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.* இன்னும் ஒரு காரைதீவு புத்தளத்தில் அமைந்துள்ளது. மட்டக்களப்பின் தென்பால் சுமார் 30 மைல்களுக்கப்பால் அமைந்துள்ள காரைதீவினைக் காரேறுதீவு, காரேறு சோலை" எனவும் அழைத்து வந்துள்ளனர். எனினும் காரைதீவென்றே பெரும்பாலும் அழைக்கப்பெறும். இவ்வூர் தீவு எனப் பெயர் பெற்றிருந்தாலும் தீவல்ல. முன்பு தீவாய் இருந்திருக்கலாம். காரேறு முதுர் எனக் கொண்டு கார்காத்த வேளாளரின் தீவு எனவும் வழங்குவர்."
திமிலதீவு என்பது திமிலர் என்னும் வகுப்பார் வாழ்ந்து வந்த இடமாயிருக்க வேண்டும். இத் திமிலதீவு பற்றி மட்டக்களப்பு மான்மியமும் கூறிச் சென்றுள்ளது. "ஆதியிலே தொன்னிந்தியாவிலே திமிலர் என்னும் ஒரு சாதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்தம் தொழில் மீன் பிடித்தலாகும். அவர் இலங்கையிற் குடியேறி மட்டக்களப்பை அடைந்தபோது அது தம் தொழிலுக்கு வாய்ப்புடைத்ததெனக் கண்டு ஓரிடத்தைத் தம் உறைவிடமாக்கி அதனை அரண்செய்து தம் தொழிலைச் செவ்வனே புரிந்து வந்தனர். அவரிடங்கோலிய இடம் இன்றும் திமிலதீவு என வழங்கப்பட்டு வருகின்றது”.* திமில்" என வழங்கப்படும் தோணிகளை வைத்து மீன் பிடித்த சாதியினரே திமிலர் எனப்பட்டனர்.
புளியந்தீவு என்னும் சிறிய தீவு மட்டக்களப்பு வரலாற்றில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றிருப்பதோடு வரலாற்றுச் சம்பவங்களும் பொருந்தியதாகக் காணப்படுகிறது. இது காவிரி நடுவண்ணமைந்த திருவரங்கம்போல மட்டக்களப்பு வாவியின் நடுவண்ணமைந்து இலங்கையின் வெனிஸ் என விளங்கி வருகின்றது. புளியங்கொட்டை வடிவில் இருப்பதாலும், அதிகளவான புளியமரங்களைப் பெற்றுள்ளதாலும் புளியந்தீவு எனப் பெயர் பெற்றதெனவும் * புவியன் என்னும் வேடர்குலத் தலைவன் இருந்து ஆட்சிசெய்த இத்தீவு அவன் பெயராலே புவியன் தீவு என வழங்கி வந்தது எனவும், பின்பு மொழிச் சிதைவினாலே புளியந்தீவு என வழங்கப்பட்டது எனவும் கொள்ள இடமுண்டு. இதுவே மட்டக்களப்புப் பகுதியின் தலைநகராய் விளங்கியது.
கடல் வாணிபத்துக்குச் சாதகமாயிருந்த இடங்கள் எல்லாம் துறை என்னும் ஈற்றுப் பெயருடன் அழைக்கப்பட்டு வந்தமை போலவே, மட்டக்களப்புப் பகுதிகளிற் சில இடங்கள் இவ்வகை ஊர்ப்பெயர்களைக் கொண்டுள்ளன. சம்மாந்துறை, கண்டபாணத்துறை, மாவிலங்கத்துறை, அம்பிளாந்துறை, கொம்மாதுறை, திருப்பெருந்துறை, வேப்படித்துறை என்ற பெயர்களை நோக்கலாம். பாணந்துறை, களுத்துறை என்பன இவ்வகையைச் சார்ந்தன.
சம்பான் என்ற தோணிகள் வந்து அடைந்த துறையே சம்மாந்துறை எனப்படும். அம்பாந்தோட்டை என்ற பெயருக்கும் இதுவே காரணமாயிருக்க வேண்டும்.
37

Page 31
சம்பாந்துறை முற்காலத்தில் மலேயர்களின் கப்பற் பொருள்களை இறக்கும் ஒரு பிரசித்தி வாய்ந்த துறையாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது.’ எனவேதான் இத்துறை சம்பான்துறை என அழைக்கப்பட்டுப் பின்பு சம்மாந்துறை என மருவியிருக்க வேண்டும்.
கண்டபாணத்துறை பற்றிக் கோவலனார் கதை குறிப்பிடுகின்றது. இதனைக் கண்டபாணம் என்று கண்ணகி வழக்குரை கூறும்.* அம்பிளாந்துறை முன்பு அம்பிலாந்துறை என அழைக்கப்பட்டு வந்துள்ளது.* இவ்வகைப் பெயர் கொண்ட ஊர் ஒன்று காவேரி நதிப்பாங்கரில் இருப்பதாக மட்டக்களப்பு மான்மிய மூல ஏடு கூறுகின்றது. இது மட்டக்களப்பு மான்மியத்திற் பதிப்பிக்கப்படவில்லை.
பெருந்துறை அல்லது பெரியதுறை என்னும் ஊர் ஒன்று மட்டக்களப்பு வாவியின் அந்தத்தில் அமைந்து கிடக்கிறது. இத்துறையே மட்டக்களப்பின் பெருந்துறையாக அக்காலத்தில் அமைந்திருத்தல் வேண்டும். ஆகவேதான் அங்குள்ள பழம் பெருமை வாய்ந்த முருகன் கோவில் இன்று புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்டு வருகிறது. இவ்விடத்தில் ஆயிரத்து எண்ணுாறாம் ஆண்டளவிற் பாடசாலை ஒன்று இருந்ததாக அறியக்கிடக்கிறது.* இப்பெருந்துறை முருகன்மீது ஆயிரத்து எண்ணுாற்று எண்பத்து இரண்டாம் ஆண்டில் வித்துவான் ச. பூபாலபிள்ளை பதிகம் பாடியுள்ளார்."
ஈழத்தில் வெளி ஈற்றுப் பெயர்களையுடைய ஊர்கள் அநேகமாய் இருப்பதைப் போலவே கிழக்கிலங்கையிலும் காணப்படுகின்றன. தாண்டவன்வெளி, கதிரவெளி, சந்திவெளி, குளவெளி, புட்டுவெளி, நாவிதன்வெளி, குருமன்வெளி, வெல்லாவெளி, கந்தன்வெளி, பன்குடாவெளி, பண்டாரியாவெளி, மயிலம்பாவெளி, படையாண்டவெளி, வெட்டுக்காட்டுவெளி, என்ற ஊர்ப் பெயர்களை நோக்கலாம். இந்த வெளியிற்றுப் பெயர்கள் திரிந்தே வலை, வல, வளை,28 வெல, வில் என்ற ஈற்றினையுடைய ஊர்ப்பெயர்கள் தோன்றியிருக்க வேண்டும். ஒலுவில், பொத்துவில், கோளாவில், எருவில், தம்பிலுவில் என்னும் வில் ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களையும் களுதாவளை என்னும் வளை ஈற்று ஊர்ப்பெயரையும் நோக்கலாம். இந்த வெளி ஈற்று ஊர்ப் பெயர்கள் மன்னார்ப் பகுதியிலும் உண்டு. மேத்தன்வெளி, புதுவெளி, பண்டாரவெளி, ஆட்காட்டிவெளி என்பவற்றை நோக்கலாம்.
வெளி, வில், வில என்ற ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களைப் போலக் "குளம்” ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களும் தோன்றியிருக்க வேண்டும். இந்த வில அல்லது வில் என்பது குளத்தையும் அதனோடு அண்டிய வெளியினையும் கருதி நின்றதால் விவசாயத்தோடு அண்டிய ஊர்ப்பெயர்கள் யாவும் குளம் ஈற்றுப் பெயர்களைக் கொண்டு அழைக்கப்பட்டன. மட்டக்களப்புப் பிரதேசம் விவசாய நிலப்பரப்பினை அதிகமாகக் கொண்டிருந்தாலும் வெளி ஈற்று ஊர்ப் பெயர்களைப் போலக் குளம் ஈற்று ஊர்ப்பெயர்கள் அதிகமாக இடம்பெறவில்லை. கிரான்குளம், கொத்துக்குளம், ஒல்லிக்குளம் என்ற ஒரு சில ஊர்ப்பெயர்கள் மட்டுமே காணப்படுகின்றன. ஆனால் குளம் ஈற்று ஊர்ப் பெயர்கள் மன்னார், வவுனியா மாவட்டங்களில் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன.*
மட்டக்களப்புப் பிரதேசத்தில் "அடி” ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களும் அதிகமாகக்
காணப்படுகின்றன. நாவலடி, அரசடி, கல்லடி, மாவடி, புளியடி, புளியங்கண்டடி, செங்கலடி, மடத்தடி, சவுக்கடி, மண்டபத்தடி, திண்ணையடி, கருங்கிண்ணையடி,
38

ஒட்டமாவடி, கண்டலடி என்னும் ஊர்ப்பெயர்களில் இதனைக் கண்டு கொள்ளலாம். இந்த அடி ஈற்று ஊர்ப்பெயர்கள் சிங்களத்திற் "பெ" ஈற்றுப் பெயர்களாகக் காணப்படுகின்றன." இதனைத் தொடம்பெ, மாதம்பெ என்னும் ஊர்ப்பெயர்களை நோக்கியுணரலாம். மட்டக்களப்பிலே தென்பாலுள்ள அளிக்கம்பை, புட்டம்பை என்பனவும் யாழ்ப்பாணப் பகுதிகளிலுள்ள மாதும்பை, தோடப்பை, மயிலப்பை என்பனவும் இவ் வகையினவாய் இருக்கலாம் எனவும் எண்ணத் தோன்றுகின்றது.
மடு ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களை பாலமீன்மடு, கோரைக்கல்லிமடு, கொடுவாமடு, முடக்குமடு, பாலமடு, பாலையடிமடு, ஒல்லிமடு, வட்டிபோட்டமடு ஆகிய ஊர்ப்பெயர்களிலும், வெட்டுவான் ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களை முள்ளிவெட்டுவான், மயிலவெட்டுவான், வேப்பவெட்டுவான், கொண்டவெட்டுவான் என்னும் ஊர்ப்பெயர்களிலும் காணலாம்.
இதேபோலவே ஒடை ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களைக் களியோடை, மாவடியோடை, மீராவோடை, காங்கேயனோடை என்னும் ஊர்ப்பெயர்களிலும் பிட்டி ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களைப் பட்டியடிப்பிட்டி, வளத்தாப்பிட்டி என்னும் ஊர்ப் பெயர்களிலும், வத்தை ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களை மல்வத்தை, தம்பலவத்தை, சின்னவத்தை, மாளிகாவத்தை என்னும் ஊர்ப் பெயர்களிலும் கண்டுகொள்ளலாம். j N
மலை ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களை ஆயித்தியமலை, அன்னமலை, புல்லுமலை என்னும் ஊர்ப் பெயர்களிலும், ஆறு ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களைக் கரடியனாறு, கல்லாறு (கோட்டைக் கல்லாறு, பெரிய கல்லாறு) என்னும் ஊர்ப்பெயர்களிலும் கண்டுகொள்ளலாம்.
காமம் என்னும் ஈற்று ஊர்ப்பெயர் பழுகாமம், இறக்காமம், சாகாமம், உறுகாமம் என்னும் ஊர்ப் பெயர்களிற் காணப்படுகின்றது. இக் “காமம்” ஈற்று ஊர்ப் பெயர்கள் கிராமம் என்ற சொல்லில் இருந்து மருவியிருக்க வேண்டும். இதே போலக் காமம் கமம் என்றும் மருவியுள்ளது. இவை மட்டக்களப்புப் பகுதிகளிற் போல யாழ்ப்பாணப் பகுதிகளிலும் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. கொடிகாமம், வீமன்காமம், வலிகாமம் என்பவற்றையும், திருகோணமலையில் உள்ள தம்பலகாமம் என்ற ஊர்ப்பெயரையும் நோக்கலாம்.
புதுக்கமம் என்னும் மன்னார் மாவட்ட ஊர்ப்பெயர் "கமம்" என்னும் ஈற்று ஊர்ப்பெயராய் உள்ளது. இது "கம்” எனவும் மருவியுள்ளது. சுன்னாகம், பண்ணாகம், மல்லாகம் என்பவற்றை நோக்கலாம். மேலும் கிராம மணியம் என்ற பெயர் இந்தியாவில் இன்றும் வழக்கில் உண்டு. அதனைச் சிவஞானக் கிராமணியார் என்ற பெயரில் அவதானிக்கலாம். கிராமமணியம் -> கிராமணி -> காமினி என்று வருதல் இயல்பானது. சிங்கள மக்களிற் காமினி என்ற பெயர் வழக்குப் பெருவாரி. இது கிராம மணியம் என்ற சொற்றொடரின் திரிவு போலும். மணிக்கிராமம் என்பது மாணிக்கக் கிராமம் என்பதன் மரூஉ எனக் கொண்டு அவ்வூரினரேமாணிக்கவாசகர் என்ற வாதங்களும் நடைபெற்றுள்ளன."
பழுகாமம் என்பது பாழுகமம் என்ற சொல்லில் இருந்து தோன்றியிருக்க வேண்டும்.*
பாழ்போன அதாவது சந்ததியற்ற கிராமத்தைச் சிங்கள மக்கள் பாழுகம என்பர். எனவே பாழ் என்ற தமிழ்ச் சொல் கம என்ற சொல்லோடு சேர்ந்து
39

Page 32
இடப்பெயராகியிருக்க வேண்டும். இவ் விடப்பெயர் தற்போது திருப்பழுகாமம் என வழங்கி வருகிறது. இது கண்டி அரசனின் கிழக்கு மாகாண இருப்பிடங்களில் ஒன்றாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.*
மட்டக்களப்பு மாவட்டம் மட்டக்களப்பு நகரத்தின் பெயரில் இருந்தே பெயர்பெற்றது. ஒரு சிறிய நகரின் பெயர் அம் மாவட்டம் முழுவதற்கும் அமைவது இயல்பானது. எனவே மட்டக்களப்பும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. மட்டக்களப்பு பல பெயர்களைக் கொண்டு அழைக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. இது மட்டக்களப்பு * மட்டக்கிழப்பு * மட்டுக்களப்பு * என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டு வந்துள்ளபோதும் இன்று மட்டக்களப்பு என்றே அழைக்கப்பட்டு வருகின்றது. இது மட்டுமாநகர் ' மட்டுநகர்" என்றும் அழைக்கப்படும். யாழ்ப்பாணம் யாழ் நகர் எனவும், திருகோணமலை திருமலை எனவும் அழைக்கப்படும் பான்மையாய் இது அமைந்திருக்க வேண்டும்.
இவ்வூர்ப் பெயர் மட்டம் களப்பு என்னும் இரு சொற்களாலாகியது. இது ஒரு தமிழ்த் தொடராகும். மட்டமான ஆழமற்ற நீர்நிலை என்பது இதன் பொருளாகும்.* ஆழமற்ற நீர்நிலையைக் களப்பு என்பது இந்நாட்டு வழக்கு. மட்டமான களப்பு மட்டக்களப்பு. இப் பெயர் முதலிலே ஓரிடத்துக்குரிய சிறப்புப் பெயராகவிருந்து பின்பு நாடு முழுவதற்கும் பொதுப் பெயராயிற்று." இதனை மடகளப்புவ எனக் கொண்டு சேறுபொருந்திய நீர்நிலை என்னும் சிங்களச் சொல்லிலிருந்து திரிபாய்அமைந்தது என்றும், மட்டுக்கலப்பு எனக் கொண்டு தேன்பாயும் நாடு என்ற தமிழ்ச்சொற் பிறப்பினமைந்தது என்றும் கூறுவர்." இன்னும் மடு+கலப்பு எனக் கொண்டு பலமடுக்கள் கலந்த நீர்நிலை எனவும் கூறுவர். மட்டக்களப்புப் பற்றி மட்டக்களப்பு மான்மியம் பின்வருமாறு கூறுகின்றது.
"மட்டக்களப்பு என்னும் பெயர் தொன்றுதொட்டு ஏற்பட்டதாகச் சாசனங்களிலும் காணப்படவில்லை. அக்காலம் இது காடடர்ந்த வனாந்தரமாக விருந்ததாகவே எண்ண இடமுண்டு. அந்நியதேச வாசிகள் மரமேற்றிய காலம் இங்குள்ள கண்டபாணத்துறையிற் தங்குவதுண்டாம். முற்குகர் இலங்கையின் கீழ்ப்பாகம் வந்தபோது ஒரு சதுப்பேரி காணப்பட்டது. வழியில் மண்செறிந்த ஒரு முனை குறுகலாக இருந்தமையால் அதற்கு மண்முனை என்னும் பெயரிட்டனர். வாவி எல்லையில் ஒடம் சென்றதும் அப்பாற் செல்ல வழியில்லாமை கண்டு இது "மட்டும் மட்டடா மட்டக்களப்படா” எனப் பகர்ந்து அந்தத்தில் மட்டக்களப் பென்னும் நாமத்தைச் சூட்டி ஒரு கிராமத்தை அரணாக்கினர். ஒல்லாந்தர் காலம்வரை வாவியின் தென் எல்லையே மட்டக்களப்பு என்னும் பெயரைப் பெற்றிருந்தது. ஒல்லாந்தர் தங்களுக்குக் கோட்டை கட்டுவதற்கு வசதியான ஒரு இடத்தைத் தெரிந்து 16ஆம் நூற்றாண்டிற் கட்டினர். அது தொடக்கமே வாவியின் வடபுறம் மட்டக்களப்பு என்னும் பெயராயிற்று”
இக் கருத்தையே கண்ணகி வழக்குரைப் பாடலும் அரண் செய்கின்றது.* எனவே மட்டக்களப்பு, ஒல்லாந்தர் காலம்வரை மட்டக்களப்பு வாவியின் தென்கோடிக்கப்பால் உள்ள பகுதியாய் இருந்தது எனவும், பின்பு ஒல்லாந்தர் தங்கள் வசதிக்கேற்ப வாவியின் வடக்கே உள்ள கடல் வாயினைத் தெரிந்து அவ்விடத்தில் இருந்த புளியந்தீவிற் கோட்டையைக் கட்டிய பின்னரே மட்டக்களப்பு என்ற பெயர் வாவியின் வடபகுதிக்கும் சென்றதெனவும் அறிய முடிகின்றது.

காலங்காலமாக மட்டக்களப்பு என்ற பெயர் வழங்கிவந்த போதும் போர்த்துக்கேயர் வருகையின் பின்னர் இந்த Madakalapu என்னும் பெயர் Matecaloaன்னவும், பின்னர்
ஒல்லாந்தரால ; Batecalo என அழைக்கப்பட்டதெனவும், ஆங்கிலேயர் அதனையும்
திருத்தp Batticaloa எனப் பூரணப்படுத்தினர் எனவும் அறிய முடிகின்றது.
மட்டக்களப்புக்கு அணித்தாயுள்ளது அமிர்தகழி என்னும் ஊர். இவ்வூர் பற்றிச் சுவாமி விபுலாநந்தர் பின்வருமாறு கூறியுள்ளார்:
"மட்டக் களப்பென்னும் மாநாடந் நாட்டினிடைப் பட்டினப் பாங்கர்ப் பரந்ததோ னாமுகமாய் ஐங்கரன் கோயில் அமிர்தகழிக் கணித்தாய்ப் பொங்குகழி யுட்புகும் நீர்நிலை யொன்று.” இவ்வூர் மட்டக்களப்பு வாவியின் கழிமுகத்தில் அமைந்திருப்பதனாற் போலும் கழி என்ற ஈற்று மொழியுடன் முற்றுப் பெறுகின்றதெனலாம். இது அமிர்தநதி என்றும் அழைக்கப்பெறும். அமிர்தகழி என்னும் சொல்லில் உள்ள கழி என்னும் விகுதி ஆழமற்ற நீர்நிலை என்னும் கருத்தைக் கொடுப்பதனால் அமிர்தநதியின் பெயரே அமிர்தகழி என வழங்கலாயிற்று என எண்ணுவதற்கு இடமுண்டு. அதனை மாமாங்கம் என்றும் அங்கு வீற்றிருக்கும் பிள்ளையாரை மாமாங்கேஸ்வரர் என்றும் அழைப்பர். மாமாங்கம் என்பது மகாமகம் -> மாமகம் என்பதன் திரிபு என்பர். மட்டக்களப்பு மான்மியம் அதனை "மாமாங்கை” என்று கூறியுள்ளது.*
புளியந்தீவின் நடுவண் அமைந்துள்ள இடத்தின் பெயர் ஆனைப்பந்தி என அழைக்கப்பட்டு வருகின்றது. இப் பெயர் யாழ்ப்பாணத்திலும் சில கிராமங்களுக்கு உண்டு. யானைகள் கட்டப்பட்டதால் இப்பெயர் பெற்றிருக்க வேண்டும்.
போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர் காலங்களில் யானைகளை ஏற்றுமதி செய்வதற்காக
அவற்றைக் காடுகளிற் பிடித்துவந்து இவ்விடத்திற் கட்டி வைத்தனர் என்றும், அவ்வாறு கட்டிவைத்த யானைகளுக்குத் தீனி போட அமர்த்தப்பட்ட மக்கள் அதன் பாகங்களில் வசித்தனர் என்றும் அறிய முடிகிறது. மட்டக்களப்பிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் ஆனைப்பந்தி என்னும் இடங்களின் பாகங்களிற் தனக்காரர் என்ற சாதியினர் வாழ்ந்து வருவதை இன்றும் நோக்கலாம்.
ஊறணி என்ற சிறிய கிராமமும் மட்டக்களப்புக்கு அண்மையாகவே உள்ளது. இது ஊரார் உண்ணும் நீரையுடையதாதலால் ஊருணி என்ற பெயரைப்பெற்றுப் பின்பு
ஊறணி என மருவியதெனவும் கூறுவர். ஊர் உண் நீர் என்னும் சொற்கூட்டமே
ஊரணியாய் மாறியிருக்க வேண்டும். இதனையே இளம் நீர்-இளனி, வீழும்நீர்-வீணி, பழம்நீர் - பழநி’ என்னும் சொற்கோவைகளும் அரண் செய்கின்றன. ஊரணி என்பது ஊருணியின் திரிபாகும். “ஊருணி நீர்நிறைந்தற்றே" என்னும் திருக்குறளால் அச்சொல்லின் பழமை விளங்கும். ஊருக்கு அணித்தாக உள்ள நீர்நிலை ஊருணி எனப்படும் எனவும் கூறுவர்." எனினும் ஊர்-உண்-நீர் என்ற சொற்றொடரே ஊறணி என மருவியது என்று கொள்வதே பொருத்தமுடையது.
மட்டக்களப்புப் பகுதிகளிலே உள்ள ஊர்ப்பெயர்களைத் திமிலருக்கும் முக்குவருக்கும் இடையே நடைபெற்ற கலவரங்களோடு பொருத்திக் காட்டுவதற்கு மட்டக்களப்பு
மான்மியம் முனைந்துள்ளது. திமிலரைத் துரத்தித் திரும்பி வரும்போது பல
திக்காகவும் துரத்திச் சென்றவர்கள் வந்து சந்தித்த இடம் சந்திவெளி என்றும், அவர்கள் அனைவரும் ஆறிய இடம் வந்தாறுமூலை என்றும், பதுங்கியிருந்து
41

Page 33
சத்துருக்களைக் கொன்ற இடம் சத்துருக்கொண்டான் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது." இதே போலவே திமிலரும் முக்குவரும் நடத்திய போரில் இரு வகுப்புப் படைகளும் ஒனி றையொனி முறு எதிர்த்துப் போரேறிய இடம் போரதிவு என்றும் அழைக்கப்பட்டதென்பர்."
இன்னுஞ் சில இடப் பெயர்கள் பற்றி மட்டக்களப்பு மான்மியம் கூறியுள்ளது. தம்பட்டை தம்பட்டார்ஊர் எனவும், தம்பிலுவில் தம்பதிவில் எனவும், பாணமை (பாணகை) பாலர் நகை எனவும், சங்குமன்கண்டி சங்குமங்கண்டு எனவும், வீரமுனை வீரர்முனை எனவும் கூறப்பட்டுள்ளன. அதே போலவே நற்பிட்டி முனை நாப்புட்டிமுனை எனவும் கூறப்பட்டுள்ளது.
உன்னிச்சை என்பது ஒரு குளத்தின் பெயர். இது வன்னிச்சை ஒருத்தியின் ஆட்சியில் இருந்திருக்க வேண்டும். வன்னிச்சைக்குளமே உன்னிச்சைக் குளமாய் மாறியதென்பர். பணிச்சங்கேணியும் அத்தன்மைத்ததே. வன்னிச்சிக்கேணி பனிச்சங்கேணி எனக் காலவகையில் மாறியது போலும், இங்கு வன்னிச்சியின் ஆட்சி நிலவியது என்பதற்கும் இது பண்டைப் பெருமையுடைத்து என்பதற்கும் இங்கு கண்டெடுக்கப்பட்ட கல்வெட்டுக்களும் சாசனங்களும் சான்றாவன.
அம்பாறை என்பது அம்பாள் ஏரி என்பதன் மாற்றம் என்று காட்டியுள்ளார் எஸ். ஒ. கனகரெத்தினம்’ ஆனால் இன்று அழகிய பாறை கொண்ட இடம் என்ற பொருளில் அம்பாற என அழைக்கப்படுகின்றது. இது தமிழ்ப் பெயர் சிங்கள மயமானதைக் குறித்து நிற்கும்.
கிழக்கிலங்கையிலே உள்ள பிரதான தலங்களில் மண்டுர், மாமாங்கம் போலவே திருக்கோவில், கொக்கட்டிச்சோலை என்பனவும் குறிக்கப்பெறும். திருக்கோவில் முன்பு நாகர்முனை என அழைக்கப்பட்டதாகவே மட்டக்களப்பு மான்மியம் கூறியுள்ளது." அத்துடன் திருக்கோவிற் பெயருக்கு ஒரு பரம்பரைக் கதையையும் அது கூறியுள்ளது. கலியுக சகாப்தம் அசுரனை அழிப்பதற்காகச் சுப்பிரமணியர் அனுப்பிய வேலானது உக்கிரம் சகிக்கவொண்ணாது கடல் நோக்கி வரும் வழியில் மூன்று தடாகங்களை ஏற்படுத்தி வாகூர மலையை இரண்டு பிளவாக்கிச் சமுத்திரத்தில் மூழ்கி வெள்ளை நாவலில் ஆறியிருந்ததெனவும், அந்தக் காலத்தே வனவாசிகளான வேட்டுவர் அதனைக் கண்டு ஆராதித்தார்கள் எனவும், தமிழரின் இரண்டாம் படையெழுச்சிக் காலத்தில் வந்த சோழ நாட்டு மன்னர் எழுவர் திருக்கோயிலைக் கட்டி முடிப்பதற்கு இந்தியாவில் இருந்து கல் முதலியன கொணர்ந்து கட்டி முடித்துத் திருப்பணியைப் பூர்த்தி செய்தார்கள் எனவும், அத்தினத்து வடமுகமாயிருந்த வேல் கிழக்கு முகமானதினால் திருக்கோவில் என அழைக்கப்பட்டதெனவும் கோயிற் றிருப்பதிக மொன்றினால் உணரக்கிடக்கிறது. எனவே அங்கு அமைந்த கோவிலின் பெயரால் ஊரும் பெயர்பெற்றதாகக் கொள்ளக் கிடக்கிறது.
இதுபோலவே கொக்கட்டிச்சோலையும் பரம்பரைக் கதையுடையது. மட்டக்களப்புப் பகுதிகளிலே தும் பாலஞ் சோலையும் சோலை ஈற்று ஊர்ப் பெயரைக் கொண்டிருந்தபோதும் கொக்கட்டிச்சோலை அங்கு வீற்றிருக்கும் தான்தோன்றீஸ்வரர் ஆலயத்தினாற் சிறப்பும் பெருமையும் பெற்றுத் திகழ்கின்றது. இவ்வூருக்குள்ள பரம்பரைக் கதைகளை மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் இருந்து அறிந்து கொள்ளலாம்:
42

"பண்டைக்காலத்திற் கதிரமலையைத் தரிசிக்க முத்துலிங்கர், கொக்கட்டியார் என இரு தபோதிகள் புறப்பட்டனர். கொக்கட்டியார் சிவபதமடைய அவரைச் சமாதியிருத்தி முத்துலிங்கர் கதிரமலையைத் தரிசிக்கச் சென்றனர். அச்சமாதியில் இருந்து ஓர் லிங்கம் உண்டாகி ஒரு கொக்கு நெட்டி மரத்தினால் மறைக்கப்பட்டு இருந்தது. தேன் பெறச் சென்ற எயினர் அம்மரத்திலே தேன் எடுப்பதற்காக மரத்தை வெட்ட இரத் தம் சிந்தியது. இதனைச் சொப் பனத்தினாலறிந்த கதிர் காம யாத்திரீகர்களிலொருவரான செட்டியார் கோயிற்றிருப்பணியைப் பூர்த்தி செய்தனர். இது கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீஸ்வரர் கோயிலென அழைக்கப்படுகிறது"*
இவற்றைவிட, மட்டக்களப்புப் பகுதிகளில் ஆரையம்பதி, குருக்கள்மடம், ஓந்தாச்சிமடம், நீலாவணை, சாய்ந்தமருது, அட்டப்பள்ளம், பட்டிமேடு, ஆலையடிவேம்பு, கிரான், செட்டிபாளையம், கரவெட்டி, கிட்டங்கி, சவளக்கடை போன்ற ஊர்ப் யெர்களும் о 60üї06.
மட்டக்களப்பு இடப் பெயர் வரலாற்றிற் சேனை ஈற்று ஊர்ப்பெயர்களும் காணப்படுகின்றன. வாழைச்சேனை, பாவக்கொடிச்சேனை, பொன்னாங்கனிச்சேனை, பருத்திச்சேனை, குரக்கஞ்சேனை, மணற்சேனை, இலுப்பையடிச்சேனை, கூழாவடிச்சேனை, முறக்கட்டாஞ்சேனை, வரிப்பத்தாஞ்சேனை என்பவற்றைக் கூறலாம். இதே போலத் திருகோணமலைப் பகுதியிலும் அதிகமான இவ்வகை இடப் பெயர்கள் உண்டு. மாவடிச் சேனை, பாலத்தடிச்சேனை, வாய்க் காலடிச்சேனை, பாலைக்குடாச்சேனை, மணற்சேனை, கதிரயடிச்சேனை என்பனவற்றை நோக்கலாம். ஈழத்தின் வடக்குக் கிழக்கு மாகாணங்களைத் தவிர்ந்த ஏனைய இடங்களிலும் இவ்வகை இடப் பெயர்கள் உண்டு* அரிவிச்சேனை, செட்டிச்சேனை, எள்ளுச்சேனை, கள்ளமேட்டுச் சேனை, கருக்குச்சேனை, கிழவாமடுச்சேனை, குறத்திச்சேனை, மறவனி சேனை, நாயக்கர் சேனை, புளியஞ சேனை, சநீதிச் சேனை, அத்தியடிமூலைச்சேனை என்பனவற்றை உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்.
எனவே, மட்டக்களப்பின் ஊர்ப்பெயர்கள் இயற்கையோடொட்டியனவாய் அமைந்திருந்த போதும் ஏதோ ஒரு வகையிற் பரம்பரைக் கதையினையும் பெற்றுத் திகழ்ந்து பெரும்பாலானவை காணப்படுவதை அவதானிக்கலாம். அத்துடன் சில ஊர்ப் பெயர்கள் மட்டக்களப்புச் சரித்திரத்தின் பின்னணியுடன் பொருந்திய வரலாற்றுச் சம்பவத்தை அழியாமற் பாதுகாப்பனவாய் அமைந்திருப்பதை அறிந்து கொள்ளவும் துணையாய் இருக்கின்றன.
உசாத்துணை நூல்கள், சஞ்சிகைகள் 1. விபுலாநந்தர் சுவாமி, யாழ்நூல், பாயிரவியல், பக்கம் 7, கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்கம்,
தஞ்சாவூர் (1947). 2. திருநாவுக்கரசர் தேவாரம் - அடைவுத் திருத்தாண்டகம்-4
"பிறையூரும் சடைமுடியெம் பெருமா னாரூர்
பெரும்பற்றப் புலியூரும் பேரா வூரும் நறையூரும் நல்லூரும் நல்லாற் றுாரும்
நாலூரும் சேற்றுாரும் நாரை யூரும் உறையூரும் ஒத்தூரும் ஊற்றத் தூரும்
அளப்பூரோ மாம்புலியூர் ஒற்றி யூரும் துறையூரும் துவையூரும் தோழுர் தானும்
துடையூரும் தொழஇடர்கள் தொடரா வன்றே.
43

Page 34
11.
12.
13.
14.
15.
16.
7.
18.
19.
20.
2.
22.
23.
24.
25.
26.
தொல்காப்பியம் - பொருளதிகாரம் 37. நடராசா எவ். எக்ஸ். சீ., வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், பக். 8, கலாநிலையம், கொழும்பு (1962), கந்தையா வி. சீ., வித்துவான் பண்டிதர், மட்டக்களப்புத் தமிழகம், பக். 400, திருமகள் அழுத்தகம், சுன்னாகம் (1964). நாலடியார் 14
"தாழாத் தளராத் தலைநடுங்காத் தண்டுன்றா விழா இறக்கும் இவள்மாட்டும்." Codrington H. W., Glossary of Native Foreign and Anglicized Words. P. 40, Government Printer, Ceylon., Colombo (1924). நவவி கே. எம். எம்., "காத்தான்குடி”, ரீலங்கா, பக். 27, அரசாங்க சமாசாரப்பகுதி வெளியீடு, கொழும்பு (மார்ச் 1960) நடராசா எவ். எக்ஸ். சீ, வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், பக். 59. Codrington H. W., Glossary of Native Foreign and Anglicized Words. P. 45, Government Printer, Ceylon, Colombo (1924). இவ்வூர்ப் பெயர் மட்டக்களப்புப் பகுதிகளில் மூன்று இடங்களுக்கு உண்டு. சேதுப்பிள்னை ரா.பி., தமிழகம் ஊரும் பேரும், பக். 46, பழனியப்பா பிறதர்ஸ், சென்னை (மூன்றாம் பதிப்பு 1956). கந்தையா வி. சீ, வித்துவான் பண்டிதர் (பதிப்பாசிரியர்), கண்ணகி வழக்குரை, பக். 39, பாடல் 137, காரைதீவு இந்துசமய விருத்திச்சங்க வெளியீடு, மட்டக்களப்பு (1968), திருநாவுக்கரசர் தேவாரம் - அடைவு திருத்தாண்டகம் 6.
"மலையார்தம் மகளொடுமா தேவன் சேரும்
மறைக்காடு வண்பொழில்சூழ் தலைச்சங் காடு தலையாலங் காடுதடங் கடல்சூ ழந்தண்
சாய்க்காடு தள்ளுபுனற் கொள்ளிக் காடு பலர்பாடும் பழயனூர் ஆலங் காடு
பனங்காடு பாவையர்கள் பாவம் நீங்க விலையாடும் வளைதிளைக்கக் குடையும் பொய்கை
வெண்காடும் அடையவினை வேறா மன்றே." நடராசா எவ். எக்ஸ். சி, வித்துவான், காரைநகர் மான்மியம், பக். 55, இரஞ்சனா அச்சகம், கொழும்பு (1971). விபுலாநந்தர் சுவாமி, "வசந்தன்கவி”, லோகோபகாரி ஆண்டு மலர், பக். 49 (1941). கந்தையா வி. சி., பண்டிதர் (பதிப்பாசிரியர்), கண்ணகை அம்மன் குளுத்திப் பாடல் (முதலிய நான்கு நூல்கள்), ஊர் சுற்றுக் காவியம் 27, பக். 26, இளங்கோ அச்சகம், மட்டக்களப்பு (வைகாசி 1958). Canagaratnam S.O., Monograph of Batticaloa District of the Eastern Province, Ceylon, p. 80, Government Printer, Ceylon, Colombo (1921) நடராசா எவ், எக்ஸ். சீ., வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், பக்.5-6. புறநானூறு 24. "தின் திமில் வன் பரதவர்" என்று வரும் அடி இதற்குச் சான்றாகும். Canagaratnam S.O., Monograph of Batticaloa District, P. l. (quoting from C. A. L. R. Vol. 28., P. 291) Rani Masilamani Mrs., "Batticaloa's Names", Ceylon Daily News, 29.1.1937. செல்லையா மா. சே, தென்புலியூர் (பதிப்பாசிரியர்), கோவலனார் கதை, பக். 19, பாடல் 4, வியாபாரிமூலை கலாபவன அச்சகம், பருத்தித்துறை (சுபகிருது சித்திரை.1962). கந்தையா வி.சி, வித்துவான் பண்டிதர் (பதிப்பாசிரியர்), கண்ணகி வழக்குரை, பக். 42, பாடல் 152. நடராசா எவ். எக்ஸ். சீ, வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், பக். 21. Vimalananda T., Buddhism in Ceylon under the Christian Powers pp. 29-30, M. D. Gunasena, Colombo (1963). (quoting from James Cordiner's letter to the Hon'ble Frederic North, Governor of Ceylon, on 12th Sept. 1800).
44

27.
28.
29.
30. 31.
32.
33. 34.
3S,
36.
37
38.
39.
40.
41. 42. 43.
44.
4S.
46.
4.
48.
49.
S0.
S1.
52.
S3.
பூபாலபிள்ளை ச., வித்துவான், பெரியதுறைத் திருமுருகர் பதிகம் (1882), (சே. வெ. ஜம்புலிங்கம்பிள்ளை (தொகுப்பாசிரியர்), தோத்திரக்கோவை, பக். 41-47, சென்னை (1922). குமாரசுவாமி ச, வடமாகாணத்துள்ள சில இடப் பெயர்களின் வரலாறு, பக், 43, ஜயசிறீ சாரதா பிடேந்திரசாலை, வயாவிளான் (1918). (இந்நூல் "யாழ்ப்பாண வைபவ கெளமுதி" என்னும் நூலின் பிற்பகுதியாய் உள்ளது.) வளை தமிழ்ச் சொல்லன்று என்பதும் சிங்களச் சொல்லின் சிதைவே என்பதும் தெளிவாகும் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. (அ) சற்குணம். எம்.இ "மன்னார் மாவட்டத்தின் குளப் பெயர்கள்", சமூகஜோதி, பக். 56, மன்னார் மாவட்ட சனசமூக நிலையங்களின் சமாச வெளியீடு, மன்னார் (1972). (ஆ) புலியூரான், "வன்னிநாட்டு இடப்பெயர் வரலாறு, குளங்களையும் மரங்களையும்
தழுவியுள்ள பெயர்கள்", தினகரன், 19-3-1960. (S) Bickmore C. W. and Freeman H. R., "Some Wanni Place Names" Journal of the
Royal Asiatic Society (C.B.), p. 110, Vol. 4. (1918/1919) குமாரசுவாமி ச, வடமாகாணத்துள்ள சில இடப்பெயர்களின் வரலாறு, பக். 54. வையாபுரிப்பிள்ளை எஸ்., பேராசிரியர், தமிழ்ச்சுடர் மணிகள், பக். 122.126, பாரி நிலையம், சென்னை (மூன்றாம் பதிப்பு மார்ச் 1959), நடராசா எவ், எக்ஸ், சி, வித்துவான், "மட்டக்களப்பு இடப் பெயர் வரலாறு", தேசவளக் காட்சி மலர், மட்டக்களப்பு, பக். 2 (1970) Canagaratnam S.O., Monograph of Batticaloa District P. 80, அருட்பிரகாசம் ஜே. டபிள்யூ, (பதிப்பாசிரியர்), வையாபாடல், பக். 26, பாடல் 35. யாழ்ப்பாணம் (1921). கணபதிப்பிள்ளை க., டாக்டர், "ஓர் பழைய ஏட்டுப் பிரதி", இலங்கை வித்தியா போதினி, பக், 141 (1953). டானியர் ஜோன் எஸ்., யாழ்ப்பாணச் சரித்திர்ம் (பகுதி ஒன்று), பக். 8. தெல்லிப்பழை (மூன்றாம் பதிப்பு 1929). நடராசா எவ், எக்ஸ். சி, வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், தாதன் கல்வெட்டு, பக். 81. மேற்படி நூல், பக். 83. பெரியதம்பிப்பிள்ளை ஏ., புலவர்மணி, "ஈழத்து ஊர்ப்பெயர்கள் (கிழக்கிலங்கை)", றி லங்கா, பக். 9, அரசாங்க சமாசாரப் பகுதி வெளியீடு (ஜனவரி 1959). விபுலாநந்நர் சுவாமி, "வசந்தன்கவி", லோகோபகாரி ஆண்டு மலர், பக். 49. கந்தையா வி. சி, வித்துவான் பண்டிதர், மட்டக்களப்புத் தமிழகம், பக். 2. நடராசா எவ், எக்ஸ், சி, வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், பக்.57 கந்தையா வி. சி, வித்துவான் பண்டிதர், (பதிப்பாசிரியர்), கண்ணகி வழக்குரை, பக், 42, UT 6ð 151. நடராசா எவ். எக்ஸ். சி., வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், பக. 32. துரை அரங்கசாமி மொ. அ., டாக்டர், சங்ககாலச் சிறப்புப் பெயர்கள், பக். 282, சாது அச்சுக்கூடம், மயிலாப்பூர், சென்னை (1960). சேதுப்பிள்ளை ரா. பி, பேராசிரியர், தமிழகம் ஊரும் பேரும், பக். 44, அடிக்குறிப்பு. நடராசா எவ், எக்ஸ். சி, வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், பக்.7-8 பெரியதம்பிப்பிள்ளை ஏ., புலவர்மணி, "ஈழத்து ஊர்ப்பெயர்கள் (கிழக்கிலங்கை)", றி லங்கா, பக். 10. Canagaratnam S. O., Monograph of Batticaloa District, P. 34. நடராசா எவ், எக்ஸ். சி., வித்துவான் (பதிப்பாசிரியர்), மட்டக்களப்பு மான்மியம், பக்.25, மேற்படி நூல் பக். 4-5. மேற்படி நூல் பக். 3. Kularatnam E., "Tamil Place Names in Ceylon outside the Northern and Eastern Province", Proceedings of the First International Conference Seminar of Tamil Studies, Vol, I, P. 491, Kuala Lumpur, Malaysia (April 1966).

Page 35
நாடு காட்டுப்பரவணிக் கல்வெட்டு
எஸ். பத்மநாதன்
1. முன்னுரை
கல்வெட்டு
நாடுகாட்டுப் பரவனிக் கல்வெட்டு என்பதின் மைப்பிரதியொன்று இலண்டன் மாநகரிலுள்ள பிரித்தானிய பொருட்காட்சிச்சாலையைச் சேர்ந்த நூல் நிலையத்திலே இருக்கின்றது. இதுவரை அது அச்சில் வெளிவந்ததாகத் தெரியவில்லை. கிழக்கிலங்கை பற்றிய நூல்களிலோ அங்கெழுந்த இலக்கியங்களிலோ அதைப் பற்றிய குறிப்புக்கள் எதுவுங் காணப்படவில்லை. அது பெரும்பாலும் நாடுகாடு பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்புக்களைக் கொண்டுள்ளது. ஏறக்குறைய நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மட்டக்களப்புப் பிரதேசமானது ஏழு நிர்வாகப் பிரிவுகளாக அமைந்திருந்தது. நாடு காட்டுப்பற்று என்பதும் அவற்றிலொன்றாகும். இப் பிரிவுகள் ஒவ்வொன்றும் வன்னியர் என்ற சிற்றரசரின் ஆட்சியின் கீழேயிருந்தன.
கல்வெட்டு என்னும் இலக்கிய வகையினைச் சேர்ந்தவொன்றே நாடுகாட்டுப் பரவணிக் கல்வெட்டு. இவ்வகை இலக்கியம் மத்திய காலப் பகுதியிலே இலங்கைத் தமிழரிடையே வளர்ச்சியடைந்தது. கிழக்கிலங்கையிலும் வன்னிப்பகுதிகளிலுமே அது கூடிய வளர்ச்சியடைந்தது. கோணேசர் கல்வெட்டு, வையா என்ற நூல்கள் கல்வெட்டு எனப்படும் இலக்கிய வகையிலே பிரசித்தமானவை. திருகோணமலையிலும் அடங்காப்பற்று வன்னியிலும் வாழ்ந்த மக்களினுடைய வரலாறுகளை அவ்விரு நூல்களும் கூறுவதைப் போல மட்டக்களப்பின் தென் பகுதிகளுள் ஒன்றான நாடுகாட்டுப் பற்றின் வரலாற்று அம்சங்களை இக்கல்வெட்டு பொருளாகக் கொண்டுள்ளது. நாடு காட்டுப் பரவணிக் கல்வெட்டு ஆராய்ச்சிக் குறிப்புக்களோடு பதிப்பிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் காணப்படும் சான்றுகள், நாடுகாட்டுப் பகுதியிலுள்ள மரபுவழிக் கதைகள் அங்குள்ள தொல்பொருட் சான்றுகள் ஆகியவற்றைச் சேர்த்து அவற்றின் அடிப்படையிலே நாடுகாட்டு பரவணிக் கல்வெட்டின் கதைகள் ஆராயப்படல் வேண்டும்.
மொழிநடையும் கல்வெட்டின் காலமும்
இக்கல்வெட்டிலே அதன் ஆசிரியரைப் பற்றியோ அதன் காலத்தைப் பற்றியோ எந்தவிதமான குறிப்புக்களுங் காணப்படவில்லை. புலியன்தீவில் உலுவிசியென்கிற பறங்கி வாழ்ந்தமைபற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளமையினால் கல்வெட்டு பறங்கியர் காலத்துக்குப் பிற்பட்டது என்பது உறுதியாகின்றது. கண்டி மகாராசன் பற்றியும் நாடு காட்டு வன்னிய இராசாக்கள் பற்றியும் கதையிலே குறிப்புக்கள் வருவதால் கண்டி அரசரின் மேலாதிக்கம் மட்டக்களப்பில் நிலவியிருந்த காலத்து வரலாற்றமிசங்கள் சில இதில் இடம் பெற்றிருப்பதாகக் கொள்ளலாம்.
மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் மொழிநடைக்கும் கல்வெட்டின் மொழிநடைக்குமிடையிலே
46

அதிக வேறுபாடுகள் உள்ளன. இரண்டின் அமைப்பு முறையுமே பெரிதும் வேறுபட்டதாகும். மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் ஒரு பகுதி வசன நடையில் அமைய, மற்றைய பகுதி செய்யுள் வடிவில் அமைந்துள்ளது. அது பல்வேறு காலங்களிலே ஆசிரியர் பலராற் பாடப்பெற்ற கவித்திரட்டுக் களையும் எழுதப்பெற்ற கதைளையுங் கொண்ட தொகுப்பு நூலாகும். ஆனால் கல்வெட்டு பலராலன்றி ஒருவரால் எழுதப்பட்ட ஒன்றாகும். வரலாற்று அமிசம் பொருந்திய மரபு வழியான கதைகளே கல்வெட்டிலே பெரிதும் இடம் பெற்றுள்ளன.
மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் மொழி நடை இலக்கண இலக்கிய மரபுகளுக்கமைந்த செந்தமிழ் வழக்காகும். அது கல்வியறிவு மிக்க புலவர் பரம்பரையின் படைப்பாகும். ஆனால் கல்வெட்டிலே இடம் பெறுவது பாமரர் வழக்காகும். ழ, ள கர மயக்கங்கள் கல்வெட்டிலே மிகுந்து வருகின்றன. அதிலே புணர்ச்சி விதிகளுக்கு ஏற்ப சொற்கள் தொடுத்து எழுதப்படவில்லை. இரு சொற்களைப் புணர்த்தி எழுதுமிடத்து முதற்சொல்லின் இறுதிநிலையான மெய்யினை இரட்டிப்பதே அதிலிடம் பெற்றுள்ள வழமையாகும்.
இன்னுமொரு வகையிலே இரண்டிற்குமிடையிலே வேறுபாடு உண்டு. மட்டக்களப்பு மான்மியம் கிழக்கிலங்கைத் தமிழர்களின் தேசிய உணர்ச்சியின் விளைவாக எழுந்தவொன்றாகும். வெருகலாற்றிலிருந்து பூமுனை வரை வாழ்ந்த தமிழர்கள் மொழியாலும் சமுதாய வழமைகளினாலும் பாரம் பரியத்தினாலும் ஒன்றுபட்டிருந்தார்கள். இத்தகைய ஒற்றுமையும் கண்டிராச்சியத்தில் வாழ்ந்த சிங்களவருக்கும் மட்டக்களப்புத் தமிழகத்தாருக்கு மிடையிலான வேற்றுமையும் கிழக்கிலங்கைத் தமிழரிடையே ஒரு வகையான தேசிய உணர்வினை ஏற்படுத்தி வந்தன. பிரதேச நிருவாகத்திலே சுதந்திர ஆதிக்கஞ் செலுத்திய வன்னிமைகளின் ஆட்சியானது கண்டிச் சிங்கள மன்னரும் மட்டக்களப்புத் தமிழகத்தாரின் தனித்துவத்தினையும் சிறப்புரிமைகளையும் ஒப்புக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதற்கு ஒரெடுத்துக் காட்டாகும். பூகோள அமைப்பு மொழிவழிப் பாரம்பரியம், அரசியல் வரலாறு ஆகியன வற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட தேசிய உணர்வினைப் பிரதிபலிப்பதே "மட்டக்களப்புத் தேசம்" என்ற கோட்பாடு. மட்டக்களப்புத் தேசத்தின் வரலாற்றை வகுத்துக் கொள்வதற்கென வந்ததே மட்டக்களப்பு மான்மியம் என்னும் மட்டக்களப்பின் பூர்வ சரித்திரம். நாடு காட்டுப்பற்று மட்டக்களப்பின் பழைய பிரிவுகளில் ஒன்றாகும். மட்டக்களப்பிலுள்ள பிரதேச உணர்ச்சியின் காரணமாக எழுந்ததே நாடுகாட்டுப் பரவணிக் கல்வெட்டு எனக் கருதலாம்.
கல்வெட்டில் வரும் தகவல்கள்
சீத்தவாக்கையால் வந்த நிலமையிறாளை பற்றிய கதையுடன் கல்வெட்டு ஆரம்பிக்கின்றது. மட்டக்களப்பில் வாழும் இஸ்லாமியர் சிலரின் முன்னோர்கள் சித்தவாக்கையிலிருந்து குடிபெயர்ந்தார்கள் என்பது மரபு. ஆனால் இக்கல்வெட்டுக் குறிப்பிடும் பிரதானிகள் சிங்களவர்களே. நிலமையிறாளை, அவரின் மனைவி கிரியெத்தனாவும் அவர்களின் மகன் இராசபக்கிஷ முதலியார் ஆகியோரும் பிறருமாகச் சீத்தவாக்கையிலிருந்து வந்து தளவில்லிலே குடியிருந்தார்கள். அவர்கள் வரும்பொழுது மாடுகளையும் சம்பத்துக்களையும் அவற்றோடு அடிமை குடிமைகளையுங் கொண்டு வந்ததாகச் சொல்லப்படுகின்றது. வண்ணார், சங்கரவர், தட்டார், கிண்ணறயர், ஒலியர் ஆகிய சாதியாரிலுஞ் சிலரைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்தார்கள். இராசபக்கிஷ முதலியாரும் அவரது உறவினரும் பின்பு இறக்காமத்திலே போயிருந்தார்கள்.
47

Page 36
கல்வெட்டிலே வரும் கதையம்சங்கள் எல்லாம் இராசபக்கிஷ முதலியாருடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன. மேலும் அவர் அரசருடன் தொடர்புடையவராகவும் இராச முத்திரைகள் பெற்றவராகவுங் காணப்படுகின்றார். பட்டங்கட்டின முதலிகளுள் அவரும் ஒருவர் என்று சொல்லப்படுகின்றது. அத்துடன் அவருடைய நெருங்கிய உறவினரான காளாஞ்சி அப்புகாமி பட்டங்கட்டாத முதலிகளுள் ஒருவர். இராசபக்கிஷ முதலியாரின் தந்தையார் நிலமையிறாளை இவற்றை நோக்குமிடத்து சீத்தவாக்கையிலிருந்து நாடு காட்டுக்குச் சென்ற சிங்களக் குடும்பம் மரபு வழியாகவே அரசாங்கத்திலே உயர் பதவிகளைப் பெற்றிருந்த குடும்பம் என்பது தெளிவாகின்றது. முதலாம் இராசசிங்கனுடைய காலத்திலே சீத்தவாக்கையின் அதிகாரம் ஏற்பட்ட காலத்திலோ இக்குடும்பத்தவர்கள் அதிகாரிகளாக மட்டக்களப்புப் பிரதேசத்திற்கு அனுப்பப்பட்டிருத்தல் கூடும். கண்டியரசனுடைய நடவடிக்கைகள் பற்றிக் கூறப்பெற்றுள பொழுதிலும் அரசனுடைய பெயரோ கால வரையறைகளோ குறிக்கப்படாததால் கல்வெட்டிலே இடம் பெறும் வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளை ஒரு திடமான கால வரையறைக்குள் அமைத்துக்கொள்ள முடியாது.
கல்வெட்டிலே நாடுகாட்டிலே ஆதிக்கஞ் செலுத்திய வன்னியர்களைப் பற்றியுஞ் சில குறிப்புக்கள் வருகின்றன. சிங்காரவத்தையிலே ஏழு வன்னியர் இருந்ததாகக் குறிப்புண்டு. மேலும் அவர்கள் திருக்கோயில் நிருவாகத்துடனும் தொடர்பு கொண்டிருந்தார்கள். கல்வெட்டின் கூற்றுக்கள் நாடு காட்டுப் பகுதியிலே சிங்காரவத்தை வணினியர்களைப் பற்றி இனினும் நிலவிவரும் ஐதிகங்களை உறுதிப்படுத்துவனவாயுள்ளன." .
கோவில்மேடு, பட்டிமேடு ஆகிய இடங்களிலுள்ள அம்மன் கோயில்களைப் பற்றிய சில கதையம்சங்களும் நாடுகாட்டுப் பரவணிக் கல்வெட்டிலே இடம்பெற்றுள்ளன. பட்டிமேட்டிலிருந்து காரைதீவிற்கு அம்மன் சென்றதாகவும் சொல்லப்படுகின்றது. பட்டிமேட்டு அம்மன் கோயில் பற்றிய குறிப்புக்கள் பொற்புறா வந்த காவியம் என்ற கவிதைத் தொகுதியுடன் ஒப்பிட்டு நோக்கற்பாலன. சீத்தவாக்கையிலிருந்தே பத்தினி அம்மன் பட்டிமேட்டிற்கு பொற்புறா வடிவிலே வந்ததாகப் பொற்புறா வந்த காவியம் θηριΟ. V−
நாடுகாட்டிலே இடம்பெற்ற பல ஊர்கள் வயல் வெளிகள் ஆகிய வற்றின் பெயர்களும் கல்வெட்டிலே இடம்பெற்றுள்ளன. பட்டிய வத்தவளை, வாடிமுனை, பாமங்கை, கலமடு, கோவில் மேடு, பட்டிமேடு, மேட்டுவெளி, பள்ளவெளி, வேகாமம், வலிப்பத்தான்சேனை, கடவத்தைவெளி, திவிளானை, வெளி, பொத்தானைவெளி, வம்மியடி வயல், பட்டிப்பளை, அணுக்கன் வெளி, சிங்காரவத்தை, நாதனை போன்ற இடங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
நாடுகாட்டுப் பற்றில் வாழ்ந்துவந்த இஸ்லாமியக் குடிகளைப் பற்றியும் வேடர்களைப் பற்றியும் அவர்களின் தலைவர்களைப் பற்றியும் சில தகவல்கள் வந்துள்ளன. பொன்னாச்சிகுடி, வரிசைநாச்சிகுடி, முகாந்திர நாச்சிகுடி, மாலைகட்டிகுடி, கிணிக்கருதன்குடி, பணிய வீட்டுக்குடி என்ற ஏழுவகை இஸ்லாமியர் குடிகளும் நாடுகாட்டிலே வந்திருந்தனவென்றும் அவையனைத் துக்கும் முதலீடு பொன்னாச்சிகுடியாரென்றும் கல்வெட்டிலே கூறப்பட்டுள்ளது". இந்த ஏழு குடிகளுமே மட்டக்களப்பிலுள்ள இஸ்லாமியரிடையே காணப்படு கின்றன. இஸ்லாமியரிடையே
48

காணப்படும் குடிமுறையானது அவர்கள் கிழக்கிலங்கையில் வாழும் தமிழர்களோடு இனரீதியாகவுஞ் சமுதாயரீதி யாகவும் நெருங்கிய தொடர்புடையவ்ர்கள் என்பதை எடுத்துக் காட்டுகின்றது.
கிழக்கிலங்கையிலே புராதன காலந் தொடக்கம் வேடர் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். பிராந்திய சமுதாய வாழ்க்கையிலும் பொருளாதார முறையிலும் அவர்கள் பெற்றுவந்துள்ள பங்கினை ஓரளவிற்கு இக்கல்வெட்டி லிருந்து அறிந்து கொள்ளலாம்.
பட்டங்கட்டின முதலிமார், பட்டங்கட்டாத முதலிமார், தலைமைப் போடிமார், இறைகாறப் போடிமார் என்ற பதவிகளைப் ப்ெற்றிருந்தோர் பலரின் பெயர்கள் வருகின்றன. இப்பதவிகள் என்ன வகையான அதிகாரங்களையும் உரிமைகளையுங் குறித்தன என்பதைப்பற்றிய ஆராய்ச்சி பிரதேச வரலாற்றை அறிந்து கொள்வதற்குத் துணை վfպփ.
நாடுகாட்டுப் பரவணிக் கல்வெட்டு வெளிவருவதுடன் மட்டக்களப்புத் தேசத்தின் வரலாற்றினை ஆராய்ந்து கொள்பவர்களுக்கு மேலும் ஒரு ஆதாரங் கிடைக்கின்றது. பதுங்கிக் கிடக்கும் இதுபோன்ற பிற ஆதாரங்களையும் செப்பேடுகள் போன்றவற்றையும் வெளியிடுவதன் மூலமே மட்டக்களப்பு நாட்டின் வரலாற்றைச் சீரிய முறையிலே ஆராய முடியும்.
II. emravasuh
நாடுகாட்டுப்பரவனிக் கல்வெட்டு
சித்தவாக்கையால் வந்த குடிகள்
ஈசுர வருஷம் தைமாதம் 20ஆம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை உச்சிக்குவர ஐந்தடி நீளமென்னச் சீத்தவாக்கை நகரியாலே தளவில்லுக்கு வந்தது, சிப்பத்தையும் மூன்று படித்துக் கொண்டு வந்தார்கள். அங்காலே வந்தது ஆரென்றால் நிலமையிறாளையும் அவருடைய பெண்சாதி திரியெத்தனாவும் அவருடைய மகன் இராசபக்கிஷ முதலியாரும். அவருடன் பிறந்த லொக்கெத்தனாவும் அவ புருஷன் காளாஞ்சி அப்புகாமியும் நடுவிலாள்குடா எத்தனாவும் இளையவள் குமாரெத்தனாவுமாக வந்தது.
அவர்கள் வருகிறபோது கொண்டு வந்தது அடியாளாரென்றால் - கொம்பியும் முத்துவனும் * வண்ணாரில் அத்திவரனும் . வீரனென்கிறவனும் பெண்சாதியும் - முத்துவனும் பெண்சாதியும் . தட்டாரிற் செம்பனும் பெண்சாதியும் - சங்கரவரிற் குஞ்சனும் பெண்சாதியும் - குண்ணறையரில் வதனனும் பெண்சாதியும் ஒலியரிற் - பத்தனும் பெண்சாதியுமாக இப்படி ஆணும் பெண்ணுமாகக் கொண்டு வந்தது.
அதுபோக அவர்கள் வரக்கே கொண்டு வந்தது . எருமைமாடு பசுமாடுகளுங் கொண்டு அதுகளிற் பாலுங் கறந்து கொண்டு பாலுக்கு உறையுங் கொண்டு வந்தார்கள். . அவர்களின் மாட்டுக்குக் குறியென்ன வென்றால் விலங்கு சம்மட்டியும் பசும்பையும் பசும்பைக்குமேல் தாமரைப் பூவும் இரனையிளம்பிறையும் கொழுக்குறியுமாக மாடு
49

Page 37
சாய்த்துக் கொண்டு வந்தார்கள். இவர்களுடைய பணிவிடையென்னவானாற் பணிய வாசலுக்குப் போய் இராசகுமாரனுக்குப் பால்கொடுத்து வளர்க்கிற பள்ளகொம்பை அதிகார வங்கிஷம் கிரியெத்தனாவென்கிற மனுதியினுடைய பிள்ளையொன்று தவழுகிற பருவம். அந்தப் பிள்ளையை அடியாளைப் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டுப் போட்டு பணியவாசலுக்கு இராசகுமாரனுக்குப் பால் கொடுக்கப் போனா.
தளவில்லைவிட்டு இறக்காமம் போதல்
பாலுங் கொடுத்துப்போட்டு வருகிற நேரமந்தப் பிள்ளையை அடியாள் தேடாமல் விட்டபடியால் அழுதழுது இருந்தது. அதையோ வத்தை முகாந்திரங்கண்டு அந்தப் பிள்ளைக்கு வெள்ளிக் கரண்டகத்தைக் கொடுத்துப் பழக்காட்டினான். அதை அவ கண்டு சோனகன் என் பிள்ளையைத் தொடலாமோவென்று அந்தப் பிள்ளையை யெடுத்தெறிந்து கொன்றுபோட்டு அந்தக் கோபத்தோடே பிறப்பட்டுத்தான் நாடுகாட்டு இறக்காமத்துக்கு வந்தது. அவ வந்து முப்பது வருஷத்துக்குப் பிறகுதான் - பிலபவ வருஷம் இராசபக்கிஷ முதலியாரும் அவருடைய சனங்களும் அவருடன் பிறந்தாள் இளமிப்பிள்ளையும் - எத்தன்ாவும் அவர் மருமகன் குமாரரெத்தனாவும் முத்துவனென்கிற அடியானும் பெண்சாதியுமாக இறக்காமத்தில் வந்திருந்துகொண்டு உளாமுனை திருத்திக்கொண்டு இருந்து வருகிற காலத்தில் இராசபக்கிஷ முதலியாருடைய தங்கை குடா எத்தனாவும் அவ புருஷனும் அடியானும் அடியாளும் கொஞ்சச். சனங்களுமாகப் போய்க் கருந்தே கிழங்கொடிக்காடு வெட்டியூர்முனை திருத்திக்கொண்டு வீடுவாசல் களுங் கட்டிக்கொண்டு இருந்து வருகிற காலத்திற் பெரிய பட்டியில் மாடுங் கட்டிக்கொண்டு நிலமை தலைமையும் ஆண்டுகொண்டு இருந்து வருகிற காலத்தில் என்று நிலமை யிறாளையும் காளாஞ்சி அப்புகாமியும் கண்டி மகாராசா ஆண்டவரிடத்திற்கு நகரிக்குப்போய் நிலமை தலமையும் பெற்றுங் கொண்டு ஆண்டனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறபோது அவர்களொக்கிலாக வந்தார்கள் கோப்பி குடியார். அவர்களும் ஏவல் பணிவிடை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.
இராசபக்கிஷமுதலியாரும் வன்னியரும்
அதுபோக இறக்காமம் நாடுகாடு முத்துந் திருத்திக்கொண்டு இருந்து இராசபக்கிஷ முதலியாரும் அவருடைய சனங்களும் மாடு கட்டுகிறது; பட்டியவத்தவளையிலும் வாடிமுனையிலும் மாடுகட்டுகிறது. முத்துவனென்கிற அடியான் அந்த மாடுசாய்த்த பாமங்கையிற் பால்முட்டியில் நெல்லு அள்ளிக்கொண்டு போய் அந்தப் பாமங்கையில் விரைத்தான். அது நல்லாய் விளைந்து புதிரு முண்டுபோட்டு அதின்பின் இராசபக்கிஷ முதலியார் ஐந்துவெளி திருத்தி விரைத்தார். அதின் பிறகு இராசபக்கிஷ முதலியார் மருமகள் குமார எத்தனாவைக் கலியாணம் பண்ணிக்கொடுத்து வாடிமுனையிற் குடியிருத்தினார். அதிலிருந்துகொண்டு விரைத்துத் தின்றுகொண்டு வருகிறபோது - திருவீரசூர (தம) பூலோக சங்காரனென்கிற வன்னிய விராசாக்கள் ஏழுபேர் இந்தச் செய்தி கேட்டு எங்களுக்குமொரு வெளிவெட்டித் திருத்தித்தரவேணுமென்று இராசபக்கிஷ முதலியாரிடத்திற் கேட்டனுப்ப அப்போ அவர் வேடரைக் கொண்டு வெட்டுவித்துக் கொடுத்தது. மேட்டுவெளியும் பள்ளவெளியுமிந்த இரண்டு வெளியும் வன்னிய இராசாவுக்கே கொடுத்தார். இந்த இரண்டு வெளிக்கும் முன்னிடு வேடரிற் சக்கிளையன் என்கிற வேடன். இந்த வெளி திருத்தின பிறகு ஏழு வெளியும் விரைக்கிறது. அதின்பிறகு
50

சுங்கத்துறை வெளி வெட்டித் திருத்தினது அவருக்குப் பாயிளைத்துக் கொடுக்கிற குண்ணறையன்.
நாடுகாட்டு வயல் வெளிகள்
அதின் பிறகு அவருடைய அடியான் வலிப்பத்தன்சேனை வெட்டிக் கொண்டிருந்து வலிப்பத்தனிலிருந்துகொண்டு பத்திப்போடி பள்ளவெளி யோடோ ஒரு இறையாகக் கொடுக்கிறது. இரண்டு வெளிக்கும் உசர வேகாமம் வெட்டித் திருத்தினது முதலிக்குட்டிப்போடி, கடவத்தை வெளிவெட்டித் திருத்தினது சூரியகாந்த முதலியார் மகன் அறுமக்குட்டிப்போடி, திவிளானை வெளி வெட்டித் திருத்தினது சென்னாஞ்சிப்போடி, பொத்தானை வெளி வெட்டித்திருத்தினது வேலாப்போடியார் சீயான் கந்திப்போடி, வம்மியடி வயல் வெட்டித்திருத்தினது பேராதனையப்பு பேய்களைக் கொண்டு வெட்டித் திருத்தினது. தெட்டிரும்வில் திருத்தினது மங்கலப்போடி, கொன்றைவட்டான் அரசடிப்பற்றுத் திருத்தினது பத்திப்போடி,
சோனகக் குடிகள்
இப்படியவர்கள் வெட்டித் திருத்திக் குடியிருக்கும் நாளில் அந்த நாளில் அந்த வெளிக்கு அந்தச் சனங்கள் சகலரும் நின்று விரைத்து ஆண்டனுபவிக்கும் வேளையில் இவர்களொக்கிலா வந்த சோனகர்கள் ஆரென்றாற் பொன்னாச்சி குடியான் அவக்கனும் அவனுடைய சனங்களும் வந்தார்கள். அதின் பிறகு வரிசைநாச்சி குடியார், அதின் பிறகு முகாந்திரநாச்சி குடியார், அதின் பிறகு மாலைகட்டி குடியார், அதின் பிறகு கிணிக்கருதன் குடியார், அதின் பிறகு பணியவிட்டுக் குடியார், இந்த ஏழு குடிக்கும் முன்னிடு பொன்னாச்சி குடியான்.
இந்த ஏழு குடியும் வந்து அவர்கள் சொற்கீழமைந்து நடந்துவருகிற காலத்திற் கண்டியில் மகாராசா மட்டக்களப்பு நாடு பார்க்கவும் விகாரைகள் பார்க்கவும் எழுந்தருளி வருகிற காலத்தில் முதலிமாருங்கூட வந்தார்கள். சோனகரும் போய் விண்ணப்பஞ் செய்தார்கள். அப்போ இராசா குதிரைக்கு முன்னே ஓடத்தக்கவர்கள் ஆரென்று கேட்டார். எல்லாரும் பேசாமலிருந்தர்கள். அப்போ அவக்கன் நான் ஒடுவேனென்றான். ஓடச்சொல்லி ஓடினவிடத்திற் குதிரைக்கு முன்னாக விழுந்திட்டான். அப்போ முகத்திலே துவாய்ச்சீலை போட்டுச் சிரித்து உனக்கென்ன வேணுமென்று கேட்டார். அப்போ அவக்கன் நாயடியேனுக்கு வயிற்று வளப்புக்கொன்றுமில்லை என்று சொல்லச் சுங்கத்துறை முத்தட்டு ஒன்றுக்குச் சீட்டுந் திருமுகமுங் கொடுத்தார்.
அவக்கன் - சிங்காரவத்தை வன்னியர்
அதன்பிறகு பட்டிப்பளைக்குப் போய்ப் பருத்திக்காவில் இரும்பு ஒழிச்சுக்கொண்டு வந்து சிங்காரவத்தையிலிருக்கிற ஏழு வன்னிய இராசாக்க ளிடத்திலும் வெளிப்பட்டான். அப்போ அவர்கள்தான் பொன்னாயமுங் கொடுத்து அவக்கனுக்கு அணுக்கன் வெளியுங் கொடுத்து இந்த ஏழு தடிக்கும் முன்னிடு கொடுத்தார்கள். அதின் பிறகு கண்டியில் மகாராசா நகர சோதனைக்குப் பைக்கிருக கோலமாகப் புறப்பட்டுப் பைக்கிருகசேனைப் பள்ளியில் வந்திருந்தார். அப்போ அந்தப் பள்ளியில் மோதீன் அவர்களுக்கு உபகாரங்
51

Page 38
கொடுத்தான். அவன் மெத்த வழிபட்டபடியால் மாயக்காலிமலை வழியிற் பெருங்கிளர்க் கொடியை மந்திர வாளினாலே வெட்டிப்போட்டு நகரிக்குப் போய் வட்டேறெழுதி வரவிடுத்தார்.
வரிப்பத்தன்சேனைப் பள்ளிக்குப் பத்திப்போடி வெளியாலேயொரு இலவிசங் கொடுக்கச் சொல்லிப்போ(ட) இராசபக்கிஷ முதலியார் கொடுத்துப் போட்டார். கல்மடுவிலு மிருக்கிறது இராசபக்கிஷ முதலியாருடைய மனுஷர்கள்தான். அவர்கள் தானே மற்றும் வெளிகளெல்லாம் விரைத்துத் திண்டுகொண்டிருக்கிற நாளில் அப்படியே விரைத்துத் திண்டுகொண்டிருங்கோ வென்று அவருடைய மனுஷரை விட்டுப் போட்டு அவர் தளவில்லுக்குப் போய்க் குடியிருந்து கொண்டு அந்த வனம் ஏழுக்கும் முன்னிடு காபழு அனுப்புகிறது வேடரிற் காடியன் கம்மாஞ்சி. அதன் பிறகு கந்தக் கம்மாஞ்சி - அவர்கள் முன்னிட்டுக் கம்மாஞ்சிமார்.
பட்டிமேட்டு அம்மன் கோயில்
அதின்பிறகு கோவில் மேட்டுக்கு அம்மாள் கொண்டுவந்தது ஆரென்றாற் சின்னத்தம்பிப்போடி யென்கிறவன். மதுரைக்குப்போய் அங்கே வைத்துப் பணிவிடையாச்சுது. நானிங்கே இருக்க நியங்கே போக வேண்டாமென்று அப்போ, வோறாகாடைக் கல்லிலே யிருந்தது - அம்புத் தெய்வம், கொம்புத் தெய்வம், வில்லுத் தெய்வம், அம்மானைத் தெய்வம், இதுகளையுங் கொண்டு அதுகளுக்குப் பூசை கட்டுகிறது. சிங்களக் கட்டாடியும் பெண்சாதியும் சிங்களப் பத்ததியுங்கூடக் கொண்டு வந்தார்கள். அதிலும் அந்தத் தெய்வத்தைப் பூசை பண்ணிக் கோவில் மேட்டிலேவைத்துக் கொண்டிருக்கிற காலத்தில் அந்தக் கோயிலுக்குப் பூசை செய்பவன் கட்டாடியா வெளியை விதைத்துத் திண்டு கொண்டுவருகிற காலத்தில் அவனுடைய பெண்சாதி ஒரு பெண்பிள்ளை பெற்ற இடத்தில் அவர்கள் இரண்டு பேருஞ் செத்துப் போனார்கள். அவருடைய மகள் கந்தியென்கிற மனுதி தான் பிறகு பூசை செய்து கொண்டிருக்கிற காலம் அவை மழுவெடுத்த செட்டிகளிலொருவன் கல்யாணம் முடித்துக்கொண்டிருந்தான். அதிலும் பிள்ளை பிறந்தது. அந்தப் பிறந்த வழிக்குத்தானே அந்தத் தெய்வத்தைக் கொடுத்துப் போட்டார்கள். அவர்கள் பூசை பண்ணுகிறபடியால் அவர்களுக்கு இராசபக்கிஷ முதலியார் கட்டாடியா வெளியை அம்மாளுக்குக் கொடுத்துப் போட்டார்.
அவர்களாண்டு அனுபவித்து வருகிற காலத்தில் அந்த வங்கிஷம் காலற்று, அப்போ பட்டிமேட்டுக்கு இராக்கொண்டு தெய்வத்தையுங் கொண்டு போய்க் கோவிலுங் கட்டிக் குடியிருந்தார்கள். அதின் பிறகு இராசபக்கிஷ முதலியார் அம்மன் தெரிசனம் பண்ண வந்தபோது இவர்களைக் காணவில்லை. தேடிப் பார்த்தபோது பட்டிமேட்டிற் இருக்கிறதாக அறிந்தார். இனியிவர்களைத் தேடப்படாதென்று காரைக்காட்டில் வேளாளன் கருணாகரக் கட்டாடியையும் அம்மன் அடையாளம் எடுத்துக்கொண்டு சனிக்கிழமை விசேஷ பூசைபண்ண வேணுமென்று ஒன்பது கா. வுங் கட்டி அவர் சனங்களை அனுப்பினார். அவர்களைக் கண்டவுடனே இதுவெல்லாம் வாங்கிக் காரைதீவுக் கோவிலில் வைத்துப் போட்டுத் தங்கள் குலதெய்வ அடையாளங்களும் எடுத்துக்கொண்டு போய்ப் படுகளச் சடங்கு செய்து அதில் அதிக புதினங்களைக் காண்பித்து அவர்களுக்கு அந்தத் தெய்வத்தையும் அவர் தாரைவார்த்துக் கொடுத்தார்.
52

கோவில் மேடும் கட்டாடியா வெளியுஞ் சிறுவன்மும் என்றென்றுங் காலந் தீவு அம்மாளுக் கென்று இராசபக்கிஷ முதலியார் தாரைவார்த்துக் கொடுத்தார். W
பட்டங்கட்டினமுதலிமார், பட்டங்கட்டா முதலிமார்
இது தவிர இதற்கு முன்பு திருக்கோயிலுக்குப் பரிவட்டம் வெளுக்கிற வண்ணாரில்லாத படிக்கு ஏழு வன்னியமாருங் கூடி இராசபக்கிஷ முதலியாரைக் கேட்க அப்போ அவர் (அரதிவர வண்ணானும் வீரவண்ணானும் குமானி வண்ணானும் ஆணும் பெண்ணுமாக மூன்றுகுடி கொடுத்தார். அதின்பிறகு இவர் செய்தியெல்லாங் கேள்விப்பட்டு அப்போ தான் மகராசா பட்டங்கட்டினது.
பட்டங்கட்டின முதலிமார் ஒன்பது பேர். அதாவது (1) இராசபக்கிஷ முதலியார் (2) சிறிவர்த்தன முதலியார் (3) சூரியகாந்த முதலியார் (4) வணிகசேகர முதலியார் (5) குடா வேத்திமை முதலியார் (6) அதிகார முதலியார் (7) தளவில் முதலியார் (8) கனகரெட்டின முதலியார் (9) வாய்க்காம் முதலியார் ஆக இந்த ஒன்பது முதலிமாரும் பட்டங்கட்டின முதலிமார். பட்டங்கட்டாத முதலிமார்: (1) கல்மடு முதலியார் (2) துணுகம்ப முதலியார் (3) காளாஞ்சி அப்புகாமி (4) அக்கரைப்பத்றுத் திருத்தின நிலமையிறாளை, இந்த நாலுபேரும் பட்டங்கட்டாத முதலிமார்.
நாடுகாட்டுத் தலைமைப் போடிமர், இறைகாரப்போடிமார் .
அதின் பிறகு நாடுகாட்டுப் பகுதிக்குத் தலைமை செய்த போடிமார்: (1) சின்னப்போடி (2) மன்னிப்போடி (3) கல்மடு முதலியார் மகன் மங்கலப்போடி (4) வேலாப்போடி (5) பத்திப்போடி (6) செம்பகக்குட்டிப்போடி (7) கண்ணாப்போடி, இந்த ஏழுபேரும் தலைமை
G&ugb Gurgudstst.
இனியிறைக்காறப் போடிமார் : (1) கண்ணாப்போடி (2) சென்னாஞ்சிப்போடி (3) செட்டிப்போடி (4) கதிர்காமப்போடி (5) பரமகுட்டிப்போடி (6) கல்மடு முதலியார் மகன் (7) மன்னிப்போடி (8) மங்கலப்போடி (9) கனகப்போடி (10) முதலிக்குட்டிப்போடி (11) கதிர்காமப்போடி, இந்தப் பதினொரு போடிமாரும் இறைகாறப் போடிமார்.
அந்தக்காலம் இவர்களுக்கு ஊழியம் என்னவானால் நக்கையில் விசாரைக்கு ஊழியஞ்
செய்கிறது. மொண்டிறாமவில்லிலிருக்கிற சனங்களுக்கு ஊழியம் என்னவானால்
விசாரைக்குக் கொடுத்துக் கொண்டு அந்த வெளிகளும் விரைத்துத் தின்றுகொண்டிருக்கிறது. வட்டிவிட்டியாவது விசாரைக்கு அரிசி குத்திக்கொடுக்கிறது. அந்த ஊரவர்கள் புரோசனத்தையும் பார்த்துக் கொணி டிருக்கிறது. கள்ளியம்பத்தையாரென்கிறது விகாரை செய்கிற சிற்பக் கொல்லனிருந்து கொண்டு
விரைத்து ஊதிபந் திண்டுகொண்டிருக்கிறது. விசாரைக்குச் சேவிக்கிற பறையனுக்குப்
பொன்னம்வெளியும் பறையனோடை நின்று அவனுக்குத்தான் - அவறாணையென்கிறது
. கிளவியூரென்கிறது . முன் சிதம்பரகாமம் - அதிலிருக்கிறது காரைக்காட்டு வெள்ளாளனிருக்கிறது . கிளவியூரென்கிறது கந்தம்மை மகள் மாதி. அவர்கள் பரவணி குறுணலப் புக்கை வாய்க்கால், செல்லம்மைக் கிழவி மர்டு கட்டின இடம் பட்டிய வத்தளை.

Page 39
கோட்டாஞ்சேனை
கோட்டாஞ்சேனை யென்கிறது கண்டியில் மகாராசா தம்பன் குளிகைக்குக் கஞ்சாமரத்தைக் கடவெடுத்த படியால் அவன் கையை வெட்டிக் கெங்கைக் கரையிலே தள்ளிவிட அவன்வந்து பேராத்தங்கரையில் ஒரு சேனை வெட்டிக்கொண்டிருக்கிற நாளையிற் கண்டி மகாராசா எழுந்தருளப்பண்ணி அவர் வந்தவிடத்திலே ஆண்டிகள் சோப்பிகள் எல்லாரையுங் கூட்டிக்கொண்டு போயச்சங் கூறினான். அது ஆரென்று கேட்டார். அப்போ கஞ்சாமரம் வெட்டின ஆண்டியென்றார்கள். அப்போ என்னவேணுமென்று உத்தரவாச்சுது. அப்போ கோட்டாஞ்சேனை பூருக்கு உத்தரவு கிடைக்க வேணுமென்றான். அப்போ அந்த ஊருக்கும் வெளிக்குஞ் சீட்டுந் திருமுகமுங் கிடைத்தது. М
செல்லாப்பற்றுவேடர்
அதுபோக சீத்தவாக்கை நகரிக்குப் போய் நிலவையிறாளையும் அவர் பெண்சாதியுஞ் சனங்களுமாக நாடுகாட்டுக்கு வரவிந்தனையடிப் பாட்டாலே வந்தார்கள். வருகிறபோது செல்லாப்பற்று வழிப்பாட்டிலே ஒரு வேடுவிச்சி பிள்ளையொன்று பெற்று மாவுங் கொடியுமறாமல் வழிப்பாட்டிற் போட்டுவிட்டுப் போயிற்றாள். அந்தப் பிள்ளையை இவர்கள் கண்டெடுத்துக் கொண்டுவந்து வளர்த்தார்கள். மறுபடி யந்த வேடுவிச்சி வந்து பார்த்தாள். பிள்ளையைக் காணவில்லை. வழியிலே சனங்கள் அதிகமாய்ப் போக்குவரவு பண்ணியிருந்தது. அவர்கள் கொண்டு போய்விட்டார்கள் என்று தன்பாட்டிலே போய்விட்டாள்.
அவர்கள் அந்தப் பிள்ளைக்குப் பறைநீாச்சி என்று பெயரிட்டு வளர்த்து முத்துவனுக்குக் கல்யாணஞ் செய்து கொடுக்கிறது. அவள் பதினாறு பெண்பிள்ளை பெற்றாள். அதிற் பதினைந்து பேருக்குங் கல்யாணஞ் செய்து கொடுத்து இள்ையபிள்ளை சும்மாவிருந்தது. அப்போ இவர்களுடன் கூடவந்த வண்ணானுடைய பெண்சாதி செத்துப்போச்சுது. அவன்போய்ச் சும்மா விருந்தான். அப்போ அவன்போய் ஆண்டவரே முறைப்பாடு சொல்லுகிறேன் அடியேன் என்றான். அது என்னவென்று கேட்க எனது பெண்சாதி செத்தபடியாற் கையினாலே குத்தியாக்கித் தின்றுகொண்டு வண்ணாண்மைச் செய்ய என்னால் முடியாதென்று சொன்னான். அப்போ அந்த வேடுவிச்சி பிள்ளை(களில்) இளையபிள்ளையைக் கலியாணம் பண்ணிக் கொடுத்தாள். அதிலும் பிள்ளை பெரு(கு)கிறது.
அசைச் செல்லாப்பற்று வேடர் கேட்டு வருஷந்தோறுஞ் சிறைபிடித்து விற்கத் தொடங்கினார்கள். "அது பரவரிலும் மூண்டும் சான்றாரிலும் மூண்டும் அப்படிச் செய்தபடியால் அந்த வேடருக்கு உபகாரம் பண்ணவேண்டுமென்று காங்குத்துப்பட்டி பத்து. முளமும் வாங்கி நாலுமுளமும் மூண்டு முளமுமாகக் கிழித்து வேடருக்குக் கொடுத்தார்.
இராசபக்கிஷ முதலியார் அதின்பிறகு பெரியவாசலுக்குப் போனார். அப்பொழுது பட்டாணிகள் இரண்டு பேரென்றும் முகங்காட்டுகிறபோது ஆயுதம் வைத்துப்போட்டுப் போய் முகங்காட்டுவார்கள். அன்றைக்கு ஆயுதம் வையாதபடிக்குப் போய் முகங்காட்டினார். ஆனபடியாற் கெங்கைக் கரையிலே தள்ளிப்போட்டார். அப்போ
54

இராசபக்கிஷ முதலியார் அவர்களைக் கொண்டுபோனாலிந்த வேடரின் பிரளிக்குக் காவலுக்கு நல்லதென்று கூட்டிக் கொண்டு வந்துவிட்டார். கொண்டுவந்து பள்ளவேகாமத்தில் வேடருக்குக் காவலாக வைத்தார்கள், அவர்கள் பேரென்னவென்றால் தெரு வெட்டியன், நன்னாய்ன், வேடுவர்கள் சகலருக்கும் முன்னிடு காடியன். இவர்கள் ஊழிய மென்னவென்றாற் கக்கூசி வீடு கட்டுகிறது. தட்டுவேலி கட்டுகிறது. சுங்கத்துறையில் சேவுகவயல் கட்டினால் அந்தக் கங்காணம் பார்த்துக் கொண்டு சூடும் வைத்துப்போட்டு தலைக்கொரு கட்டு மடித்துக்கொண்டு போவார்கள். எல்லாத்துக்கும் முன்னிடு வேடர்தான்.
புலியன் - புலியன்தீவு
இந்த ஏழு வனத்துக்கும் அதிகாரிமார் பரமனதிகாரி - மகன் கந்தனதிகாரி மகன் கந்தக் கம்மாஞ்சி மகன் வன்னியக் கம்மாஞ்சி. இப்படியிவர்கள் ஆண்டுகொண்டிருந்தார்கள். அக்கரைப்பற்று ஏழு வனத்துக்கும் முன்னிடு புலியனென்கிற வேடன். அவன் அக்கரைப்பற்றுக்குப் போற வழியிலே புலியன் தீவு. அதிலிருந்துகொண்டு அவருக்கும் முதலியாருக்கும் வாபிக்களத்திற்கும் அனுப்புகிறது. புலியன்தீவில் உலுவிசியென்கிற பறங்கிக்காறனும் இருக்கிறது. அக்கரைப்பற்று வனம் ஏழுக்குங் காப்பூ அனுப்பிக்கொண்டு இராசபக்கிஷ முதலியாரும் புலியன் என்கிற வேடனுக்குக் கந்தியென்பவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுத்துப் புலியன்தீவிலிருக்கிறது.
இராசபக்கிஷமுதலியாரின் மறைவு
இராசபக்கிஷ முதலியார் தளவில்லில் இருக்கிறபோது கல்லினாலே யுராலை நாட்டியிருக்கும், கல்லினாலே யுரல் மூன்று, கல்லினால கட்டில் மூன்று, வெள்ளை வெற்றிலைக் கொடியும் மூன்று, இப்படியாக அங்குமிங்கு மாக ஆண்டு கொண்டு வருகிற காலத்திற் பேராதனையப்பு பேய்களை விட்டுக் கொல்லுகிறது. ஆகையால் ஏழு வன்னியமாரும் ஒன்பது முதலிமாருங் கூடிப் பேசிக்கொண்டார்கள் அவனைக் கொல்ல வேணுமென்று. அந்தச் செய்தியை அந்தப் பேய்கள் கேட்டு வந்து பேராதனையப்புவுக்குச் சொன்னது. பேய்களை அப்போ பேராதனை அப்பு சொன்னான் அவர்கள் வந்துகொல்ல முன்னே நீங்கள் கொன்று போடுங்கோ என்று சொல்லி முழுகி மாத்துமுடுத்துக் கொண்டு போய்க் காவலிலே படுத்தான்.
அப்போ அந்தச் செய்தியை இராசகுலதெய்வம் நாதனையில் வில்லைச் சயங்கில் நின்று அறிந்து வில்லைச்சடங்கு அன்றைக்கு முடிந்து இணைவடிவாக வந்து கோம்பாத்தைக் குடாவில் வந்து வேலியை முறித்து அதிலுமொருபிடி வெள்ளாண்மை பிடுங்கித் தின்னாமற் போட்டுவிட்டு மறாட்டியாவெனி வேலியை முறித்துக்கொண்டு போய்ப் பேராதனையப்பு படுக்கிற அட்டாளையைப் பிடுங்கிப்போட்டுப் பேராதனை அப்புவையும் அடித்துக் கொன்றுபோட்டு அட்டாளையை முறித்து அது தானே கொண்டுபோய்ப் புதைத்துப் போட்டு நின்றது. அந்த ஆனையைக் கொல்ல வேணுமென்று முதலிமாருங் கூடி ஈட்டிக்காறர் 60 பேர், பொல்லுக்காறர் 60 பேர் வில்லுக்காறர் 60 பேர். இப்படி யானையைக் கொல்லவிட்ட மனுஷர் எல்லாரும்

Page 40
ஒருவருக்கொருவர் குத்திவெட்டிக் கொண்டு எல்லாரும் பட்டுப்போனார்கள். அந்தப் பேய் செய்த காரியத்தாற் பட்டார்கள். நாடு காட்டிலுள்ள சனங்கள் எல்லாம் மாண்டு இறந்து போனார்கள்.
இது செய்தி மகாராசா கேட்டு இந்தப் பகுதியிற் சனமெல்லாம் அழிந்து போச்சுதென்று இநதப் பகுதிக்கு ஊழிய பாழியம் ஒரு காலமும் இல்லையென்று கோட்டாஞ்சேனைக்கும் பள்ளச் சேனைக்கும் பொதுவிலே கூளா மரத்திலும் இலுப்பை மரத்திலும் பள்ளிச்சேனைக்கும் சங்குசக்கரம் வெட்டியிருக்கிறது. 'அந்த மரத்திலிந்தச் செய்தியறியவும் பெரியோர்கள் நாடுகாட்டுப் பூருவ பரவணி முற்றும்.
நாடுகாட்டு எல்லைகள்
இதற்கு எப்போது வடக்கு நாதனையடிப்பா, வேடர் குடியிருந்த தோட்டம் எழுவான்மூலை துலுக்கி மணல் சங்கத்தான் பள்ளம். கருவேப்பங்காடு. தெற்கு கழிகாமத்து மலை, மேற்கு ஏழு வனமுட்பட கொலு சாப்பழை சுல்லக்கை - ஆறு குறு வழையாறு. இந்த நான்கு எல்லையும் ஆழப்பட்ட பகுதியானது ஆண்டனுபவித்திருந்து பட்டங்கட்டின முதலிமார் ஒன்பதுபேர், பட்டங்கட்டாத முதலிமார் நாலுபேர். தலைமை செய்த போடிமார் ஏழு பேர். இப்படிக் கிந்தப் பகுதியாண்டிருந்தவர்கள் பூருவ பரவணி முற்றும்.
அடிக் குறிப்புகள்
1. இலக்கம் OR. 6616 , யாழ்ப்பாண வைபவ மாலையின் பிரதிக்கு அடுத்து இது காணப்படுகின்றது. 1967ஆம் ஆண்டிலே யாழ்ப்பாண வைபவ மாலையின் ஏட்டுப் பிரதிகளைத் தேடிப் பார்த்தபொழுது இதன் பிரதியை தற்செயலாகக் காண முடிந்தது. அதனை வாசித்துப் பார்த்த பொழுது அதனுடைய வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை ஒருவாறு உணர்ந்தேன். எனவே அதன் புகைப்படம் ஒன்றினை நூலக அதிகாரிகளுடன் ஏற்பாடு செய்து பெற்றுக்கொண்டேன். அந்தப் புகைப்படப் பிரதியிலிருந்து பெற்ற வாசகமே இங்கு வெளியிடப்படுகின்றது. 2. S. O. Canagaratnam, A. Monograph of the Batticaloa District of the Eastern Province of
Ceylon. Colombo 1921 pp. 10,78 3. மட்டக்களப்பு மான்மியம். பதிப்பு F XC, நடராசா, கொழும்பு, 1962 மட்டக்களப்பு பூர்வ சரித்திரம் என்ற நூலின் ஏட்டுப் பிரதிகள் பலரிடம் இருந்த பொழுதிலும் அவற்றை ஆராய்ச்சிக்குப் பயன்படுத்த முடியாத நிலை அண்மைக் காலம் வரை நிலவிவந்துள்ளது. மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் வெளியீடு மட்டக்களப்பின் வரலாற்றை நவீன முறையிலே ஆராயக்கூடிய சூழ்நிலையை உருவாக்கப் பெரிதும் உதவியுள்ளது. 4. மட்டக்களப்புப் பிரதேசத்து வன்னியர் எழுவருக்கும் நாதனை வன்னியனே தலைவனாயிருந்தான் என்பது ஒரு ஐதிகம். நாதனை வன்னியர் சிங்காரவத்தையிலிருந்தனர். Monograhp of the Batticaloa District, p. 10. சி. கணபதிப்பிள்ளை, மகாமாரித்தேவி திவ்வியகரணி, யாழ்ப்பாணம். Monograph of the Batticaloa District pp. 90-95. 7. வாசகத்திலுள்ள உபபிரிவுகளின் தலையங்கங்கள் கட்டுரையாசிரியராலே இடப்பட்டுள்ளன.

மன்னார் மாவட்டத்திலுள்ள இடப்பெயர்கள்
முதலியார் குல. சபாநாதன்
இலங்கையின் வடமேற்குக் கரையிலுள்ள மன்னார் மாவட்டம் இலங்கைத் தமிழரின் பண்டைய வரலாற்றினை எடுத்துக்காட்டும் சின்னமாக விளங்காநிற்கின்றது என்பதை அறிந்தவர் மிகமிகச் சிலரேயாவர். இலங்கைத் தமிழரே இதனை நன்கு உணராதிருக்கும்போது பிற சமூகத்தினர் அறிந்திருக்கவில்லையென நாம் குறை கூறுவதில் எவ்வித அர்த்தமு மில்லையல்லவா. மன்னாரின் பூர்வீக வரலாறு இன்னமும் ஒருவராலும் நடுநிலைமைக் கொள்கையுடன் சிறந்த முறையில் ஆராயப்படவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இதற்குக் காரணம் இலங்கைத் தமிழரின் சோம்பலும், இக்கால இளைஞரின் ஆர்வமின்மையுமே என்று வெட்கத்துடன் குறிப்பிட விரும்புகின்றேன். போர்த்துக்கேய, ஒல்லாந்தகால மன்னாரைப்பற்றியும் எவரும் அக்கறையுடன் ஆராய்ச்சி நடாத்த முற்படவில்லையென்பது கண்டு வெட்கமடைகின்றேன்.
மன்னார் மாவட்டத்தில் மாந்தைப்பிரிவு, மன்னார்த்தீவுப்பிரிவு முசலிப்பிரிவுகள் அடங்கியுள்ளன. இவற்றுள் மன்னார்த்தீவுப்பிரிவு சிறப்பிடம் வகுப்பதால் அதன் பெயரே மாவட்டம் முழுவதற்கும் இட்டு வழங்கப்படலாயிற்று.
மன்னார்த்தீவு 18 மைல் நீளமும் 2 மைல் அகலமுமுள்ளது. இத்தீவு கடுகு சிறிதாயினும் காரம் பெரிது என்ற பழமொழிக்கிணங்க அளவாற் சிறியதாயினும் பூர்வீக வரலாற்றுச் சிறப்பால் தலைசிறந்து விளங்குகின்றது.
தன்னைப் பெற்றெடுத்த தாய் தந்தையாராலும் ஊரவர்களாலும் துரத்தப்பட்டு இலங்கைக் கரைக்குத் தற்செயலாக வந்தடைந்ததுட்டமகன் விஜயனுக்கு முன்னர் இலங்கையிலே நாகரிகம் வாய்ந்த நாகரும் தமிழரும் அல்லது திராவிட இனத்தைச் சேர்ந்த மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர் என்பதை உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல நிரூபித்துக் காட்டிநிற்பது சிறுதீவாகிய மன்னார்த் தீவாகும். இத்தீவையடுத்தே மாதோட்டம் எனும் பழைய துறைமுகம் "வங்கம் மலிகின்ற மாதோட்ட நன்னகரமாக” விளங்கியது. இவ்விடத்திற்றானே பாலாவியின் கரைமேல் திருக்கேதீச்சரத்தலமும் புராதன பெருமையுடன் வானளாவிய கோபுரங்களுடன் விளங்கியது. ஆனால் மாதோட்டத்துறை முகத்தின் பண்டைய பெருமையினையோ மன்னார்த்தீவின் பழம்பெரும் நாகரிகப் பெருமையினையோ நாங்கள் அறிந்து கொள்ளக்கூடியதாக தொல்பொருள் ஆராய்ச்சிப்பகுதி எவ்வித சிரத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. புதைபொருள் ஆராய்ச்சிப் பகுதியைச் சேர்ந்த அதிகாரியும் என் அருமை நண்பருமாகிய திரு. எஸ்.சண்முகநாதன் சாத்திர ரீதியாக அகழ்ந்து பார்வையிடும் வேலையில் இருக்கும்பொழுதே காலமாகிவிட்டமை தமிழரின் தவக்குறைவென்றே சொல்ல வேண்டும். மாதோட்டத்தின் புகழும் கட்டுக்கரைக்குளத்தின் அல்லது இராட்சத குளத்தின் பெருமையும் இன்றும் மண்ணுக்குள்
57

Page 41
மறைந்து கிடக்கின்றது. இலங்கை அரசாங்கம் இத்துறையில் கவனம் செலுத்தவேண்டுமென வற்புறுத்துவது தமிழரின் தலையாய கடமையாகும்.
மன்னார்த் தீவையும் இலங்கைத் தீவையும் பிரித்து வைப்பது ஒரு சிறு கால்வாய். தென்னிந்தியாவில் தோணித்துறையில் ஆரம்பிக்கும் கடற்பாறைத் தொடர் இராமேஸ்வம், இராமர் அணை என்பவற்றுடன் இணைந்து மன்னார்த்தீவு வரை தொடர்புற்றுக் கிடந்தது என்பது நிலநூல ஆராய்ச்சியாளர் கண்ட முடிபாகும்.
இலங்கைக்கும் தென்னிந்தியாவுக்கும் தொடர்பை ஏற்படுத்துவது மன்னார்த்தீவு என்றுதான் கூறவேண்டும். துட்ட மைந்தனான விஜயன் இலங்கைக்கு வருவதற்கு பல்லாயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்னர் இலங்கையில் காலடி வைத்தவர் இராமபிரான். இராமரின் திராவிடச் சேனை பாண்டி நாட்டைச் சேர்ந்த சேதுபந்தன் வழியாக இலங்கைக்குச் சென்றது என்ற கொள்கை இன்று நேற்று ஏற்பட்ட கொள்கையன்று. சேதுவுக்கும் யாழ்ப்பாண ஆரியச் சக்கரவர்த்திகட்கும் நெருங்கிய தொடர்புண்டு. பேராதனை பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் கலாநிதி. சி. பத்மநாதன் அவர்களுடைய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையின்படி யாழ்ப்பாண ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் சேது நாட்டைச் சேர்ந்த செவ்விருக்கை கிராமத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதாகும். யாழ்ப்பாண அரசர்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களில் சேது என்ற சொல் காணப்படுவதும் இவ்வாராய்ச்சிக்கு உறுதுணையாகும். மன்னாரில் காணப்படும் பெருக்கு மரம் அராபியர் தங்கள் ஒட்டகங்களுக்குதீன்கொடுக்கக் கொண்டுவந்து நட்டமரமாகும். இந்த மரம் வேறு இடங்களில் காணக்கிடைப்பது அரிது. பல்டேயஸ் பாதிரியார் 1658ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் 24ஆந் திகதி கிறிஸ்தவம் பற்றிச் செய்த முதற் பிரசங்கம் மன்னாரில்தான் நிகழ்த்தப்பட்டது. w •
சங்ககாலம் தொடக்கம் மன்னாருக்கும் தென்னிந்தியாவுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்து வந்தது என்பதற்குச் சங்க இலக்கியமாகிய அகநானூற்றில் காணப்படும் செய்யுளே சான்று பகரும். வான்மீகி இராமாணத்திற் காணப்பெறாத இவ்வரலாற்றினை நாம் சிறிது விவரமாக அறிந்து கொள்வது அத்தியாவசியம்.
தனுஷ்கோடி கடற்கரையில் ஆலமரமொன்றின்கீழ் இராமபிரான் தங்கி, மேல்நடத்தற்குரிய காரியங்களைப்பற்றி வானர வீரர்களுடன் ஆலோசனை புரிந்தனர் என்றும், அப்போது அந்த ஆலமரத்தில் வாழ்ந்த பறவைகளின் கலப்போசை அதிகமாகி, ஒருவர் சொல்வது மற்றவர்களுக்குக் கேட்காதபடி இடையூறு விளைத்தனவாக இராமபிரான் அவற்றைத் தம் திருக்கையால் அமர்த்தி அவ்வொலி முழுதும் அடங்கும்படி செய்தனரென்றும், கடுவன் மள்ளனார் என்ற பழைய புலவர் உவமை முகத்தாற் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதனை
“வென்வேற் கவுரியர் தொன்முதுகோடி
முழங்கிரும் பெளவ மிரங்கு முன்றுறை
வெல்போரிராமன் அருமறைக் கவித்த
பல்வீழாலம் போல
ஒலியவிந்தன்றாலிவ் வழுங்க லூரே" என்ற அகநானூற்றடிகளே விளக்குகின்றன.

இக்கதை இராமாயண நூல்களில் காணப்படாததொன்றாகும். காலஞ்சென்ற ஆராய்ச்சி அறிஞர் திரு. சு. நடேசபிள்ளை அவர்கள் இந்தச் செய்யுளைப்பற்றி குறிப்பிடுமிடத்து இது ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டதாகும் என்று கூறியுள்ளார். இவ்வாராய்ச்சியறிஞர் எழுதிய “இலங்கை ஆற்றுப்படை” என்ற கட்டுரையில் சீதாபிராட்டியார் சிறையிருந்த இலங்கை இந்த இலங்கைத்தீவுதான் என நிரூபித்துள்ளார். மேலும் அவருடைய கட்டுரையில் தனுஷ்கோடிக்கு அருகிலுள்ள இராமேச்சுரத்தில் இராமர் சிவபெருமானை வழிபட்டார் என்ற ஐதிகம் பன்னெடுங்காலமாகப் பரதக்கண்டம் முற்றிலும் வழங்கி வருகிறது எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
சேது என்ற பெயர் பிரசித்தமானது. இச்சொல் அணையைக் குறிக்கும் தனுஷ்கோடியினின்றும் இராமரின் சேனை கடலைக்கடந்து இலங்கை செல்வதற்கு அணை கட்டியதாக சொல்லப்படுவதால் தனுஷ்கோடிக்கு இப்பெயர் மிகப்பழைய காலந்தொட்டு வழங்கிவருகின்றது. இவ்வணைக்குச் சான்றாக இப்பொழுதும் இவ்விடத்தினின்றும் இலங்கையைச் சேர்ந்த மன்னார்த்தீவு வரையில் மணல் மேடுகளால் ஆகிய தொடர் முப்பது மைல் தூரம் காணப்படுகின்றது. இதனை ஆங்கிலத்தில் ஆதாம் அணை (Adam Speak) என்று கூறுவர். இவ்வணையைப்பற்றி பிரித்தானிய களஞ்சியம் என்ற பல்பொருட்பேர்கராதியில் சில விவரங்களை அறியலாம். சில திட்டுக்கள் கடல் மட்டத்துக்கு மேலும் சில திட்டுகள் மூன்று அல்லது நான்கு அடி ஆழத்துக்குக் கடலுள் அமிழ்ந்தும் இருக்கின்றன. ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இத்திட்டுக்கள் இடையீடின்றி ஒரே தொடராக இருந்தன என்றும், பின்னர் ஒரு கடுமையான புயல் வீசியபொழுது இவற்றினிடையே பிளவு ஏற்பட்டதென்றும் தெரியவருகின்றது. இயற்கையிலே அணைபோல் இருந்த இம்மணல் திட்டுத்தொடரை ஒரு சேனை கடக்கத்தக்கதாக இராமபிரானின் படைவீரர்கள் செய்தனரென்றும் கொள்ளுதல் தகும். இவ்வணை நூறு யோசனை தூரம் இருந்ததென்றும் வான்மீகி முனிவர் கூறுவதைக் கணக்கிட்டு இது 400 மைலுக்கு மேற்பட்டதாகையால் இப்பொழுது இலங்கை என்று வழங்கப்படும் நாட்டிற்கு இக்கணக்குப் பொருந்தாது என்று வாதிப்பாருமுளர். வான்மீகி வேறு பல சந்தர்ப்பங்களிலும் காவிய ரீதியில் நூறு யோசனை என்ற பிரயோகத்தை அதிசயோக்தி அலங்காரமாய்ப் பன்முறை உபயோகிக்கின்றபடியால் ஈண்டு நூறு யோசனை என்றது அதிக நீளத்தைக் குறிக்குமென்றே கொள்ள வேண்டும். ஆகவே மிகமிகப் பழங்காலந்தொடக்கம் தென்னிந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்கு நடந்துவரக் கூடியதாக அல்லது திடலுக்குத் திடல் நீந்திச் செல்லக்கூடியதாக இருந்தது என்பது நன்கு புலப்படுதல் காண்க. பல் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் யான் திருக்கேதீச்சர யாத்திரையின் பொருட்டு மன்னாருக்குச் சென்றிருந்தபொழுது அங்கே 80 வயதான முதியவர் ஒருவரைச் சந்தித்துக் கலந்து உரையாடும்பாக்கியம் கிடைத்தது. அவர் சொன்னார் “தம்பி நான் சிறுபிள்ளையாயிருந்த பொழுது இலங்கை மலைநாட்டிலுள்ள தேயிலைத் தோட்டங்களில் வேலை பார்க்க வந்த தொழிலாளர் சேதுவிலிருந்து வேட்டியை மன்னிக் கட்டிக் கொண்டு நடந்து வந்ததைப் பார்த்திருக்கின்றேன்” என்று அவர் கூறியதிலும் ஓர் உண்மை பொதிந்துதான் கிடக்கின்றது.
திராவிட மன்னன் வீர வாழ்க்கை நடாத்திய தேசமும் திராவிட மக்கள் பண்டுதொட்டு வாழ்ந்துவந்த தேசமும் இவ்விலங்கையேதான் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. ஒரு பெளத்த குருவானவர் இராவணன் புதைக்கப்பட்ட இடத்தைத் தான் காட்டித் தரமுடியும் என்ற செய்திபத்திரிகைகளில் வெளிவந்ததை வாசகர்கள் விரைவில் மறந்திருக்கமாட்டார்கள் என்று கருதுகின்றேன்.

Page 42
இனி, மன்னார் என்னுஞ்சொல்லின் பொருள் யாது என்பது பற்றிப்பலவகையான கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன. இக்காலத்தில் நிலவும் அரசியல் நிலைமையால் ஏற்பட்டுள்ள மனக் குரோதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு இடப்பெயர் வரலாற்று ஆராய்ச்சியில் நாம் ஈடுபடுவோமானால் உண்மை வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளவே முடியாது. குறிச்சி புக்க மான்போல இடர்ப்படவே நேரிடும் என ஆரம்பத்திலேயே எச்சரிக்கை விடுக்க விரும்புகின்றேன்.
“வையா என்னும் நாட்டு வளப்பம்” என்னும் நூல் கூறும் கருத்தை முதற்கண் சிந்தனை செய்வோம். மன்னார், விடத்தற்றிவு என்பன ஒரு வனமாய் இருந்தன. முன்னாளிலே இராமராசா இராவணனைச் சங்காரம்பண்ணிப்போட்டு, இந்தக் கடற்கரையோரமான காட்டிலே வருகையில் இராவணன் கிளையிலுள்ள பெண்சனங்கள் துரந்துவந்து எங்கள் நாயகர்களைத் தேவரீர் சங்காரம் பண்ணிப்போட்டுத் தங்களுடைய நாட்டுக்குப் போகிற பரிசால் நாங்கள் அந்தரித்துப் போனோம். எங்களைக் காக்கவேணுமென்று அவர்கள் கடலிலே தங்கள் புடவைகளையுஞ் சிரைத்துக்கொண்டு இறங்கித் துரத்தி வந்தார்கள். அப்போது இராமபிரான் சிரித்துக்கொண்டு தனக்குக் கடலணை அடைத்துக் கொடுத்த சாம்புவன் கிளையில் வந்த பரவரை அவர்களுக்குத் துணையாகக் கூட்டிக் கொடுத்தனர். அவர்கள் அந்தக் காட்டை வெட்டி நாடாக்கியிருந்தார்கள். அந்தச் சீர்மையில் பெண்கள் சீலையை மன்னிச் சிரைத்து கடலிலே இறங்கினபடியால் அந்த நாடு மன்னார் என்று பெயராய்விட்டது. மன்னார் என்பதை மன்னு நாரியர் என்பதன் மருஉவென மனோபாவனை பண்ணினாலன்றி பெயரொடு பொருள் பொருந்தக் காட்டுதல் கூடாமை காண்க.
மன்னார் முன்னொரு காலத்தில் குடியேறப் பெறாதிருந்தமையினால் முடிக்குரிய நிலம் கருத்தமைய மன்னார் (மன் - அரசன், ஆர்- பூமி) என்றழைக்கப் பட்டதென்றும், முன்னோர் காலத்தில் ஒரு தமிழரசன் இந்தியாவிலிருந்து பரதவரையும், கடஞரையும் கொண்டுவந்து குடியேற்றினான் என்று பிறிதொரு சாரார் கூறுவர். 缺
வடமாகாணத்திலுள்ள சில இடப்பெயர்களின் வரலாறு”எனும் அரியதோர் ஆராய்ச்சி நூலை வெளியிட்ட திரு. எஸ். டபிள்யு. குமாரசுவாமி அவர்கள் கூறியுள்ள காரணமே மிகப் பொருத்தமுடையதாகத் தோன்றுகின்றபடியால் அதனையும் நீங்கள் அறியத்தானே வேண்டும். அவர் கூறுவது வருமாறு:“தென்னிந்தியாவிலே மன்னார், மன்னார்க்குடி, மன்னார் கோயில், மன்னார்க்காடு (மன்னார் சுரம்) எனப்பெயரிய நான்கு ஊர்களுண்டு. அவற்றுள் முதலாவதும் நான்காவதும் மலையாளத்தைச்சேர்ந்த திருவாங்கூரிலேயுள்ளனவாம். இரண்டாமிடம் தஞ்சாவூரிலேயுள்ளதாம். மூன்றாவது தென் ஆர்க்காட்டிலேயுள்ளதாம். இந்தியாவிலேயுள்ள இத்தானங்களின் பெயர்கட்கு இலங்கை மன்னார்ப்பெயரை விளக்க வந்த வித்தகர் விளம்பிய முத்திறப்பொருள்களுள் ஏற்புடையதாயிருத்தல் ஆற்றவசாத்தியமே. மன்னார்குடி என்பதற்குப் பகைவர் அல்லது அந்நியர் குடியிருப்பு எனவும் மன்னார் கோயில் என்பதற்குப்பகைவர் அல்லது அந்நியர் கோட்டம் எனவும் மன்னார்க்காடு என்பதற்குப் பகைவர் காடு அல்லது அந்நியர்காடு எனவும் நேரிற் பொருள் கொள்வது உசிதமாகும். மன்னார் என்பது மன்னார் பட்டணம் என்பதன் குறுக்கம் போலும், திராவிட தேசத்துப் பழைய குடிகளைச் சேர்ந்தோர் வழிபடு தெய்வங்களுள் ஒன்றின் பெயர் மன்னார்சுவாமி எனப்படுகின்றமையும் ஈண்டு கூறத்தக்கதாகும். இந்தியாவிலுள்ள மன்னார்ப் பெயரையும், ஈழத்திலுள்ள மன்னார்ப் பெயரையும் ஒரே உருவமும் வெவ்வேறு உற்பத்தியுமுள்ள சொற்கள் என எண்ணுதலும் ஒவ்வாதாம். ஒன்றின் பிரதிரூபமே மற்றதென எண்ணுதல்தான் உசிதமாகும். மன்னாரிற் காணப்படும் பெருக்கு மரம் சரித்திரப் பிரசித்தி வாய்ந்ததொன்று.
60

JAMBUKOLA (Near KANKESANTURAI) AND MAHATITTHA (MANTOTA) AS PORTS OF ANCIENT CEYLON
B, J, PERERA
The ports of ancient Ceylon played an important role both in the foreign trade of the Island and in the inter-oceanic commerce between the East and West. Being situated in the middle of the Indian Ocean and to the extreme south of the Indian peninsula, Ceylon enjoyed a strategic position commanding the sea-routes that linked one side of the ocean with the other. The fleets of Chinese junks carrying silks and ceramic ware to trading stations on the East African coast, and the Arabian vessesls which carried the spices of the East Indies to European marts had of necessity to touch at these ports which lay, conveniently half-way.
The accounts of Ceylon by foreign traders and travellers on whom we usually have to depend for our information on the foreign trade of the Island in ancient times, have hardly mentioned these ports, and whatever references we get in them are hardly sufficent to construct a connected story of their development. Fortunately however there is a wealth of references in the Pali chronicles and in Sinhalese literature, which supplemented here and there by inscriptions, enable us to gain a glimpse of these ports, their development and organisation.
Jambukola and Mahatittha are the two ports most frequently mentioned in the Mahavamsa in - its account of the earliest period of the Island's history. It is not possible to determine when exactly these ports came into use, but considering their position in relation to India, we may presume that they were in use long before the Aryan colonisation of the Island. The Jatakas contain a number of references to voyages to Ceylon by North Indian merchants. But none of these works mention by name any of the ports at which they landed. From the account of a voyage given in the Valahassa Jataka we may presume that at least one of these ports was situated on the north-western coast of the Island.
Jambukola, identified as the modern Kankesanturai, served as the port to North India especially to Tamralipti in Bengal which in its turn served as the port for Ceylon. In the pre-Christian era it was used exclusively for communications with Bengal with which Ceylon was at that time so intimately connected. It was from this port that the envoys of King Devanampiyatissa set out for the Court of Emperor Asoka. It was also at this port that the sapling of the Sacred Bo-tree was landed. From a reference in the Mahavamsa we know that it was
61

Page 43
connected with Anuradhapura by a highway. "King Devanampiyatissa did cause the whole of the road from the northern gate even to Jambukola to be made ready." After the time of King Devanampiyatissa, Jambukola appears to have declined in importance. The distance of Jambukola from Anuradhapura is twice the distance of Mannar from Anuradhapura, and therefore Mannar gave better access to the capital than Jambukola. Jambukola is however occasionally mentioned in the Paii commentaries and Sinhalese works as the port of enbarkation and landing for voyages of a religious nature. Perhaps the Jambukola Vihare built at the site where the Sacred Bo - tree was landed in the Island was specially venerated and included in the itinerary of Buddhist devotees both from Ceylon and India.
Mahatittha is the first port to be mentioned by name in the Mahavamsa. It was at this port that the wives for Vijaya and his followers landed from South India. analysis of the references show that this port was used chiefly for contact with South India. Its close proximity to South India and to the Sinhalese capital Anuradhapura made it an important port from the earliest period of Ceylon history. Since the major exports of Ceylon were all royal monopolies the port nearest to the capital would have become the chief port of the Island.
Although Mahatittha is first mentioned in connection with the landing of Vijaya's second wife there is no doubt that it was used as a port by the Tamils long before the Aryan settlement in Ceylon. The existence of the temple of Thiruketheeswaram the origin of which is not covered by any existing records is an indication of the antiquity of this port. Indeed Mahatittha is the only port in the Island which can be called a buried city. Today the site of the port presents a vast mount of piled up ruins on which coins and beads are laid bare by every shower of rain. The site of the ancient town itself appears to have covered an area of about 300 acres. One of its main roads recently excavated is almost 40 ft, wide,
The ruins of Roman pottery, coins and articles of foreign origin found here, are the first definite evidence to prove that Mahatittha was a great port in the early centuries of the Christian era. Next we have the references in the Sangam Literature of the Tamils which describe Mahatittha as a great port. Mahatittha played an important role in the political history of the Island. Almost every invading Tamil army landed at this port, and the invaders could always count on the large colony of Tamils settled there for help.
Although Mahatittha was generally used for intercourse with South India there are a few instances of voyages from North India to this port. When the Tooth Relic was brought to Ceylon in the 4th century the Kalinga Prince who brought it landed at this port. The Pali Dathavamsa does not mention this port by name but merely calls it the Lankapattana. Perhaps its author was averse to give this port, which had such strong Hindu elements the honour of being
62

the spot where the sacred paladium was landed. Aslo it is interesting to note that the Daladavamsa written about the 12th century uses the most disparaging terms in its reference to the port.
Since Mahatittha was the port for South India there was a strong South Indian element here. Besides the ancient temple of Thiruketheeswaram whose orgins are veiled in the mists of antiquity there was also another temple named Rajaraja Isvarattu Mahadeva, so called after the Chola conqueror of Ceylon of the 11th century. When the Kalinga Prince bearing the Tooth Relic landed at this port it was at a Hindu temple that he took shelter for the night. The importance attached to this temple by the Cholas is seen by the change of the name Mahatittha to Raja-raja-puram during the period of their ocupation of the northern part of the Island. A Chola inscription mentions still another temple named Tiruviramisvaram Udaiyar at this port. Mahatittha was also held in veneration by the Sinhalese and it was considered a heinous crime to slaughter cattle here. Mannar naturally was also centre of internal trade. We have a reference in the Saddharmalankaraya to a trader of this port going to the interior of the country for the purpose of trade.
Judging from the regular references to this port in literary works belonging to different periods we may infer that it continued to be the chief port for Raja - rata up to the end of the 12th century. There is not the least doubt that the great emporium of trade referred to by Cosmas was Mahatittha. The testimony of Cosmas relating to the importance of Mahatittha is attested by finds of different types and forms of pottery from Rome, Arabia and China. Sundaramurthi Nayanar, the Hindu hymnist of the 6th century mentions it as a port with many ships. The Hudud Al Alam written about the year 982 A.D. states "there is a large city called Muvas; it is situated at the extremity which lies towards Hindustan. Whatever this Island produces is carried to that city and therefrom to the cities of the world."
In the 12th centrury King Parakrama Bahu I assembled many ships at Mahatittha to launch an invasion of the Pandya Kingdom. King Nissanka Malla in one of his inscriptions claims to have built an alms-hall at Mahatittha. This indicates the continued importance of this port in the 12th Century inspite of the transfer of the capital from Anuradhapura to Polonnaruwa. The port also figures in the campaings of the King Parakrama Bahu II and is referred to as a stronghold of the Tamils. One of the latest references to it is found in an ancient glossary to the Sasadavata where it is mentioned as the landing place of a South Indian army. By the 15th century however, Mahatittha appears to have ceased to be an important port. The Kokila Sandesa written in the reign of King Parakrama Bahu VI in the 15th century in giving a description of the important places along the western coast of the Island hardly refers to Mahatittha. The rise of Colombo as the chief port of Ceylon after the abandonment of Raja-rata and the shifting of the capital to Jayawardenapura
63

Page 44
Kotte contributed to the decline of Mahatittha which had been the most important port of Ceylon for fifteen centuries. There appears to have been a revival of the port in the years prior to the arrival of the Portuguese for Queyroz gives Mantota in the list of the ports of the Island. In fact Mantota is given as one of the kinglets into which the Island was divided on the arrival of the Portuguese.
Among the lesser ports mentioned in the chronicles was LJratota (modern Kayts). This port appears to have been frequented by foreign merchants. An inscription found at Nainativu mentions this port. It is also mentioned in the Pujavaliya as one of the places fortified by Magha the Kalingan invader in the 12th century.
Trincomalee was another port of the Mahavamsa period. The chronicle states that Panduvasadeva landed at the mouth of the Mahakandara river. The commentary on the Mahavamsa gives Gokanna as the name of the spot where he landed. Although Geiger suggests that the Mahakandara river was a stream to the north of Mahatittha, it is clear from the account of the commentary that the Mahakandara river was none other than the Mahaveliganga. Later on in the same chapter the Mahavamsa states that Baddhakaccayana landed at Gonagamaka. Neither Geiger nor Malalasekera in his Dictionary of Pali Proper Names has identified this place. There is no doubt that the Gokanna of the earlier passage and Gonagamaka refer to the same place. Gona and Gokanna in Sinhalese and Pali respecively mean "deer". Thus it is clear that the commentary has given the Pali and Sinhalese forms of the same name in two differnt places in the same chapter. The identification of Gonagamaka or Gokanna with the present Trincomalee is not difficult. The name Trincomalee consists of three different words. Tiru and "Malai" in Tamil mean "holy and "hill" respectively, and "Kona" is none other than the Tamil rendering of the Sinhalese "gona". The Vayu Purana refers to this port. Like Mahatittha on the western coast Trincomalee appears to have been a centre of Hinduism. King Mahasena built a Buddhist vihare here after first destroying a Hindu devale which existed on the spot. Other references in the Culavamsa connects this place with magic. An inscription of Jatavarmen Vira Pandya claims that this king planted the Pandya flag with the double fish emblem on Konamallai.
Pallavavanka, identified with Palvaki by Codrington was the port from whcih Parakrama Bahu launched his invasion of Burma in the 12th century. Since the term "Vanka" can be applied to a bay in Sinhalese, Codrington's identification of this port with Palvakki which is situated in a bay appears to be correct. Although this is the only reference to Pallavavanka, there is no doubt that this was a port of some importance as it would not have been used as a base for an invasion if it did not already have the facilities for the launching of an invasion.
64

We have very little information on the internal organization of these ports. An inscription at the Vishnu Devale at Dondra belonging to King Parakrama Bahu II gives interesting information on the adminsitration of the port. An inscription found at Godavaya datable to the 1st or 2nd century refers to the grant of the taxes collected there to the vihare at the place. An inscription from Mahatittha refers to royal offices incharge of the collection of taxes at this port. The Nandiya Vastu of the Saddharmalankaraya states that the king appointed a royal official for the collection of taxes at Mahatittha. Besides the collection of taxes these officials may have been charged with the welfare of the foreign merchants arriving at this port. According to Cosmas when Sopartrus the Roman merchant arrived at this port he was received and conducted to the king by the custom house officials. The more important ports were cosmopolitan places with communities of Arabs, Jews, Romans, Persians, Chinese and Indians. These foreigners were well treated by the king and were allowed to practice their religion without let or hindrance. Abu Zaid refers to the religious tolerance of the king and to the settlements of Jews and Manicheans. Sometimes there was thuggery at the port and the kings were not always able to keep"these unlawful elements in check. Abu Zaid describes in detail the manner in which the rich merchants were kindnapped by Indian robbers in the market place.

Page 45
දිගාමඩුල්ලේ ඉතිහාසය
මායා රංජන්
වෙල්ලස්සෙන් පැමිණි ටිකිරි අප්පු පෝඩි, බඩ පිස්ස පෝඩි නම් ලත් සොහොයුරන් දෙදෙනෙකුන් විසින් පාදාගොඩ නමැති ගම පිහිටවූ පරිදි 5 වෙනි පරිච්ජේදයෙහි සඳහන් විය. මේ පෝඩි දෙබෑයන් ගේ පැමිණිම වු කාලය වැව්ගම් පත්තු ඉතිහාසයේ වර්තමාන යුගයේ ආරම්භය බවත්, ඔවුන් පමණක් නොව දැනට එහි වෙසෙන හැම දෙනෙක්ම ඒ කාලයේ වෙල්ලස්සෙන් හෝ ඒ අසල උසාව පළාතේ ගම් වලින් පැමිණියවුන්ගෙන් පැවතෙන්නන් බවත් පෙනෙයි.
වෙල්ලස්ස, වැව්ගම් පත්තුවට බටහිරින් රටමැද, උස්බිමෙහි පිහිටි සාරවත් පුදේශයකි. වැව්ගම් පත්තුව මැදින් ගලන ගලඹය එන්නේ වෙල්ලස්සේ උස් බිම සෝදා ගෙන ය. උස් බිම හෙයින් එහි වැසි අධික ය. ගොවිතැන් ද සමාද්ධ ය. එපමණක් නොව ඉතිහාසයේ ඈත යුගයන්හිදීත් එය සමාද්ධ පුදේශයක්ව පැවති බවට සැක නැත. පැරණි රුහුණු රාජාසයේ මාගම ආදි නගරත්, රජරට, අනුර, පොළොන්නරු පුරයනුත් සම්බන්ධ කළ මහාමාර්ගය වැටී තිබුණේ වෙල්ලස්ස මැදිනි. පසුකාලයේ මහ නුවර රාජධානිය හා නැගෙනහිර මුදුකරය සම්බන්ධ කරන මාර්ගයක් ද වෙල්ලස්ස මැදින් වැටුණු බව සැළකිය හැකි ය. මෙසේ මධාසස්ථානයක පිහිටීම ම පසුව එහි වැසියන්ට පීඩාවක් විය.
වෙල්ලස්සේ සිටි මේ පිරිසට ගම් බිම් හැර දමා කැලෑ වැදෙන්නට සිදුවී ඇති කාලයත්, ලංකා ඉතිහාසයත් සසදා බලන විට එය වර්ෂ 1818දී ඇතිවු වෙල්ලස්සේ කැරළි කෝලාහල කාලය බව පෙනෙයි. තමන් ගේ පිය මුතුන් වෙල්ලස්සේ සිට මේ කැලෑ රටට ආවේ යුද්ධ කොලාහලවලට බයෙන් බව දැන් ඇත්තෝ කියන්නට දනිති.
මේ කැරැල්ල ඇතිවීමට හේතුව වුයේ අලුත් (1815) පිහිටුවුණු ඉංගිරිසි ආණඩුව යටතේ පළාත පාලනයට මුස්ලිම් හජ්ජි කෙනෙකු පත් කිරීම යයි ද, එතෙක් සිංහල අධිපතීන් යටතේ සිටි සිංහලයන් විජාතික පාලනයට නොකමැත්තෙන් කැරැල්ල උපදවන ලදැයි ද එය මැඩ පැවැත්වීම සඳහ මහනුවරිනුත්, මඩකලපුවෙනුත්, එවන ලද යුද සේනාවන් වෙල්ලස්ස ගම් ගෙවල් ගිනි තබා ධානාප නසා වැසියන්ට පීඩා කළහ. යයි ද ඉතිහාසයෙහි කියවෙයි. මෙයින් බිය පත් වූ බොහෝ දෙන අතට කරට ගත හැකි දේත්, දරු මල්ලනුත්
ගෙන කැලෑ වදින්නට බැලුහ.
මෙසේ හයට පැමිණියවුන්ට සුදුසු පරිදි ආවරණ සහිතව, ගුප්තව එකල වැව්ගම් පත්තු ප්‍රදේශය" පැවතුනේ ය. වෙල්ලස්සේ දී හානියක් වුනු මහා මාර්ග එකකටවත් වැව්ගම් පත්තුව අසු නො වීය. ඒ තබා මිනිස් ගමන් වලට සුදුසු මොනම පාරක්වත් එකල එහි නො වීය. ආදි ශිෂ්ඨචාරය නටබුන් බවට පෙරලාගෙන නැගුනු මහ වනය නිසා පුදේශය අමානුෂිකව අන්ධකාරව තිබුණේ ය.
වෙල්ලස්සේ ඇත්තන්ගේ සංක්‍රමණය දෙයාකාරයකින් වී ඇති බවක් පෙනේ. පෙළක් - සමහර විට ගෙන යා හැකි වත්කම් නැති අය ගම්බිම් හැරදමා, ගලඹය නිම්නය දිගේ
66

පහළට පැමිණ, ක්‍රමයෙන් කැලෑවට වැදී, තැනින් තැන දිය කඳුරු අසල විසූහ. ගෙන යා හැකි මිල මුදල් ඇතියවුන් යයි සිතිය හැකි සමහරු ගම් වලින් පැන පළමුවෙන් මඩකලපුවෙන් පහළ මූදුකරයේ නින්දූර කාරදූව ආදී දෙමළ ගම්වලට පැමිණියහ. සමහර විට අතේ වාසි ඇතිව පැමිණි මේ අමුත්තන් පිලිගැනීමට ඒ ගම්වල ද්‍රවිඩයන් නොකැමති නො වෙන්නට ඇත. එහෙයින් ටික කලකදීම සමහරු එහි දී දෙමළ ස්ත්‍රීන් හා ආවාහ විවාහයන්ගෙන් ද බැඳුණාහ. නමුත් පසුව ඔවුන් ද වැව්ගම්පත්තු ප්‍රදේශය සොයා රට මැදට පැමිණ එහි තැනින් තැන වසන්නට පටන් ගත්හ.
මේ අමුත්තන් වෙල්ලසෙන් එන කාලයේ මේ පුදේශයෙහි කිසි මිනිස් පිරිසක් සිටි බවක් නො නොපෙනේ. ආදි ශිෂ්ඨාචාරයෙන් පසු කාලයක් තිස්සේ පාලුවට තිබී සම්පූර්ණයෙන් ම භූමිය වනගත වී තිබුණේ ය. එය පාලුවට හැරුණේ කොයි කාලයේ ද, පෙර සමaද්ධිමත් ව පැවතුනේ කොයි කාලයේ ද ? සොයා දැක්වීම පුරාවිදාසඥයන් සතු යුතුකමක(' යි සිතමි. මට දකින්නට හා කියවන්නට ලැබුණු දෙයින් මේ පිළිබඳ කරුණු කීපයක් දැක්විය හැකි ය.
වෙල්ලස්සෙන් පැමිණියවුන් විසින් පටන් ගැණුනු මෑත යුගයෙන් එහා අතීතයේ ඈතට යන විට වැව්ගම් පත්තු ඉතිහාසයේ ආශේචර්යමත් කාලයක් දැක්ක හැකි ය. එකල මේ පුදේශය වැව්ගම් පත්තු යන නමට ගැලපෙන ආශේචර්යමත් සමාද්ධියකින් හා ශිෂ්ඨාචාරයකින් යුත් පුදේශයක් ව පැවති බවට ඉහත නොයෙක් තැන විස්තර වුනු නටබුන් සාක්ෂි වෙයි.
සෑම හැතැප්මයක් ඇතුලත ම වාගේ හැම තැනක ම ඇති නටබුන් රාශියකි. ඒ සියල්ලක් එක ම කාලයකට අයත් විය නො හැකි ය. සමහර තැනක ඇති ගල්කනු ස්වභාව ධර්මයාගේ බලයට යටත් ව වැස්සෙන් අව්වෙන් සේදී ගිය තරම කියතොත්, සිටුවන ලද ඒවා මිස, පෙරලී ඇති ඒවා නටබුන් පුරා වස්තු ද ස්වාභාවිකල් ගල් කෑලි ද දැයි තේරුම් ගැනීම දුෂ්කර ය. හෙල් මුදුන් වල හා බෑවුම් වල ඇති ගල් ගෙවල් අසල ගඩොලු ද, මැට්ටෙන් කළ වෙනත් දේවල් කොටස් ද ඇත්තේ ය. ගඩොලින් බඳින ලද දාගැබ්වල කොටස් ද, කොටස් කැඩී ගිය පිළිම ද, තවත් තැන්වල වෙයි. පැරණි ගෘහ දොරටු දෙපස තබන ලද 'කොරවක් ගල් කීපයක් හා සඳකඩ පහණක හැඩයට කපා බදාමයකින් ඔප් නගා තිබුණු බව පෙනෙන ගලකුත් එක් විහාර භූමියක දී දුටිමි.
මේ දේවලින් මා තේරුම් ගත් එක් කාරණයක් නම් පුරාණයේ බොහෝ කාලයක් තුළ - සමහර විට ශතවර්ෂ දහයක් දොළහක් පමණ හෝ ඊටත් වැඩි කාලයක් තුළ මේ පුදේශය සමාද්ධව පැවතී ඇති බව ය. සමාද්ධියකින් යුතුව නිසැකයෙන් ම තිබුණු බව සිතිය හැකි එක් කාලයක් 1 වෙනි පරිච්ජේදයෙහි සඳහන් වූ එරගම නැමති මුස්ලිම් ගම ‘රජගම' නමින් පැවති කාලය හා සම්බන්ධ විය යුතු ය. රජගම විසූ කාලය දිගාවැව හා ඒ අවට තිබුණු දහස් ගණන් වැව් එහි ගොවිතැනට දිය සැපයුණු කාලයම විය යුතු ය. දැනට දිගාවැව
· “පිහිටියේ වැව්ගම් පත්තුවට පිටතින් ඒ අසල ය. එහෙත් එහි ඇතුලත හා පිටතත් අවට මුලු පළාතේවත් ඇති වැව් රාශිය දෙස බලන කල, මේ පුදේශයට එකම ගොවි ජනපදයක් නොහොත් රාජ්‍යයක්ව පැවති බව සිතිය හැකි ය. එය පැරණි දිගාමඩුලු ජනපදය යැයි “
67.

Page 46
සලකතෝරාත් මේ ගැමුණු කාලයේ තිස්ස කුමරුන් විසින් අස්වැද්දුණු කුඹුරු පුදේශ බව නිශේචය කළ හැකි ය. එකල රටට අවශ්‍ය ධානාප සම්භාරය සැපයුණු මේ පුදේශය සිංහල
ඉතිහාසයේ බොහෝ කලක් යන තුරුත් ඒ සමාද්ධියෙන්ම පැවතින, යි නොසිතීමට කරුණු නැත. රුහුණ හා රජරට සම්බන්ධයත්, රාජ්‍ය බලයත් පැවති තාක් කල් මෙහි සමaද්ධිය පැවතුනා විය යුතු ය. එහෙයින් ඒ ගැමුණු සමයේ පරාක්‍රමබාහු කාලයත් දක්වාත්, සිංහල රාජධානිය රුහුණු, පිහිටි දෙ රටින්ම වෙන්ව මායා රටට යන තුරුමත් මේ පුදේශය දියුණුවෙන් අඩු නොවූයේ ය.
එකල මේ බිමෙහි එක් අඟලක්වත් මුඩු නො වීය. හැම පහත් බිමක් ම වැවක් හෝ කුඹුරක් ද, හැම ගොඩැල්ලක් ම වත්තක් ද විය. වෙන දෙයක් තබා පුයෝජන ගත නොහැකි උස්බිම් පවා බෙහෙත් උයන' වවා සශ්‍රික ව තිබුණේ ය. ජනගහනය බොහෝ වූ හෙයින් - වැවිලි වලට පහත බිම යෙදුනු හෙයින් - තැන තැන පිහිටි හෙල් බෑවුම් හා මුදුන් පවා පරිහරණයට ගෙන තිබුණේ ය. විහාර දාගැබ් ද තවත් ගොඩනැගිලි ද හෙල් මුදුන් වල විය. බෑවුම් වල සුදුසු හැඩයේ යුතුව තිබුණ හැම ගලක් ම කටාරම් කොටා ගෙවල් වශයෙන් පුයෝජනයට ගෙන තිබුණේ ය. සමහර උස් හෙල් මුදුන් වල රජුන්ගේ හා අධිපතීන්ගේ බලකොටු - මුරපලවල් වශයෙන් සකස් කොට තිබුණු බැව් ද පෙනේ.
මේ අනුව එකල පැවති ශ්‍රී සමාද්ධිය පිළිබඳ හැඟීමක් ඇති කර ගත හැකි ය. එකල මෙහි විසූ සිංහලයන් සම්පූර්ණයෙන් ස්වයංපෝෂිත ගොවීන් වූ බවට සැක නැත. රටට උවමනා සහල් නිපදවීම සම්බන්ධයෙන් මෙය පුමුඛ පුදේශයක් වූයේය. මේ නිසා මෙහි වැස්සන් සැපතින් කල් යැවූ බව ද නිසැක ය. තිබුණු බව පෙනෙන විහාර ආදියෙන් බුද්ධාගම එකල උසස් ලෙසින් පැවති බවත්, එහෙයින් එකල විසූ මිනිසුන් ද යහපත් ගුණයෙන් හෙබි සිංහල බෙද්ධයන් වූ බවත් සලකා ගත හැකි ය. මෙයින් වැව්ගම් පත්තුව ආදී සිංහල සභාසත්වය උසස් ලෙසින් පැවති පුදේශයක් බව නිගමනය වෙයි.
බොහෝ කාලයක් තුළ මහත් දියුණුවකින් පැවති මේ ප්‍රදේශයේ පරිහානි කාලය ආරම්භ වූයේ දඹදෙණි - කෝට්ටේ - ගම්පොළ කාලයන් අතර දී යැයි සිතිය හැකි ය. වැව්ගම් පත්තුවේ පමණක් නොව සිංහල ජාතියේ ම පරිහාණිය ආරම්භ වූ කාලය ද මේ යයි සිතීම එතරම් වැරදි නො වේ.දඹදෙණි කෝට්ටේ කාලවලදීත් සිංහල බල වික්‍රමය නොමඳව පැවති නමුත්, යුරෝපීය සතුරන්ගේ පැමිණිමෙන් පටත් ගත් පරිහාණිය වළකනු නොහැකි විය. සතුරන් හා සටනෙහි යෙදෙන්නට වීම නිසා ගොවිතැන, ගම්බිම් දියුණු කිරීම් අත්හිටියේ ය. ක්‍රමයෙන් සතුරන්ගේ බලයත් ක්‍රියාත් වැඩිවෙත්ම පරිහාණිය ද දරුණු විය.
යුරෝපීය සතුරන්ගේ මධ්‍යස්ථානය වූයේ කොළඹ ය. එයින් සිංහල රජුන්ට මායා රටේ කෝට්ටේ, සීතාවක, ගම්පළ, මහනුවර යන නගරවල වෙසෙමින් ඔවුන් හා සටන් කරන්නට සිදුවිය. මෙයින් එතෙක් ජනාකීර්ණ ව නොපැවති බටහිර දිග පෙදෙසට ජනයා ඇදී එන්ටත්, ඉන් විරුද්ධ පාර්ශවයෙහි පිහිටි වැව්ගම් පත්තුව පාලුවට යන්නටත් හැරුණේ ය. සෙනග හැම දෙනෙක් ම බටහිර දිගට - රාජධානී ප්‍රදේශ වලට ඇදී යාමෙන් වැව්ගම් පත්තු ප්‍රදේශය හිස් විය. එවිට රැකබලා ගන්නට කෙනෙකු නැති වීමෙන් වැව් බැමි කැඩී දිය සිඳී ගියේ ය. කුඹුරු පුරන් විය. වතු ගෙවගු වල් වැදුණේ ය. ගෙවල් දොරවල් කඩා
68

හැලුනේ ය. එතෙක් සසුන් බබළවමින් සිටි සංඝයා වහන්සේ ද ගොදුරු ගම් සොයා යාමෙන් පසු විහාරාරාම ද ස්වභාවයේ පීඩාවන්ට ගොදුරුව ඇද හැලුණේ ය. ඒ හැම යට කරගෙන ක්‍රමයෙන් වනය වැඩුණේ ය. වනය මොග්රද්දී එය අයත් වන සත්තු පහළ වූහ. මිනිසුන් වැවූ භෝගයෙන් ඉතිරි දෙයක් වී නම් ඒ වන සතුන්ට ගොදුරුව නැසුණේ ය. ඉන් පසු පාලනය සොබා දහමට අයත් විය. සොබා දහමට උවමනා හැටියට එතැන් සිට වනය වගාවිය.
ඉහත ගැමියන් විසූ ගෙවතු කුඹුරු මැදින් කොහෙන් ආවාදයි කිය නොහැකි මහ රුක් වැඩෙන්නට විය. බැමි කැඩී දිය සිඳී ගිය වැව් පතුල් ද නිසරු උස්බිම් ද ඉක්මණින් වැසුණේ ය. වන සත්තු ද, වතුර ද, හුළඟ ද ඒ තැන වන බීජ ගෙන ගොස් ඉන්දවූහ. ගසින්ම උයන් වaක්ෂාභාරය වතුරෙන් කලතා බෙදා හැරිණි. තැන තැන හැසිරෙන වැද්දන් හෝ යකුන් හෝ සිටියානම් මිස කිසි මිනිස් පියසක් නැති ව මෙසේ වැව්ගම් පත්තුව ශත වර්ෂ දෙක තුනක් ම වල් වැදෙමින් තිබුණේ ය.
සිංහලයන් බලයේ හීන කළ 17, 18, 19 ශත වර්ෂ තුළ දී වැව්ගම් පත්තුව මෙසේ පාළුව පැවති නැ යි සිතිය හැකි ය. සිංහලයෝ පළමුව පෘතුගීසීන් හා ලන්දේසීන් ද සමග යුධ කොට පසුව ඉංග්‍රීසීන් අතට පත්වූහ. 1815 දී තහවුරු වුනු ඉංග්‍රීසි ආධිපත්‍යයෙන් පසු 1818 දී වෙල්ලස්සේ අමුත්තන් පැමිණිමට හේතුවුනු සිද්ධිය මේ පරිච්ජේදයේ මුලින් ම සඳහන් විය.
වර්ෂ 1818 හෝ ඒ ආසන්න කාලයක දී වෙල්ලස්සේ අමුත්තන් එන විට මේ පුදේශය පැවතුනේ යට කී ශතවර්ෂ 3 ක් පමණ තුළ වල් වැදුනු හැටියට ය. එහි මිනිස් හසරක් නො වීය. වන සතුන් එහා මෙහා ගමන් කල පාරවල් මිස වෙන මාර්ග කිසිවක් නො වීය. ගම්බිම් හැර දමා පැමිණි අමුත්තෝ එහි ඔය කඳුරු අසල සරුබිම් කැබලි කොටා ගෙන එක ළඟ , ම පැල් හදාගෙන වනය මැද තැන් තැන්වල පදිංචි වූහ.
වෙල්ලස්සේ දී මේ පිරිස හොඳ ගම්බිම් ගෙවල් දොරවල් ඇතිව ජීවත් වූ බවට සැක නැත. නමුත් වැව්ගම් පත්තුවේ කැලෑවට පැමිණිමෙන් පසු ඔවුන්ගේ ජීවන පැවතුම් බොහෝ , දුර වෙනස් විය. ඊට හේතුවූයේ කැලෑවේ දී මූණ පාන්නට වූ දුෂ්කාරතාවන් ය.
පැමිණි අලුත ම ඔවුන්ට කර ගත හැකි වූයේ හේන් ගොවිතැන පමණකි. හේනක් කොටා වපුරා ගත් කල රැක ගැනුම සඳහා පවුලම එහි පදිංචි වීම පහසුම ක්‍රමය විය. එසේ හේන් පදිංචියට යාමෙන් නැති වන්නට ගමක් - ගෙයක් නොවූ නිසා කවුරුත් හේන්වල ම ජීවත් වන්නට පුරුදු වූහ. හේන අවුරුද්දෙන් අවුරුද්ද මාරු වූ බැවින් මේ ගම් ද අවුරුද්දෙන් අවුරුද්ද තැනින් තැනට යැවුණේ ය.
එකල වන සතුන් හා කළ යුතු සටන බලවත් විය. ගමන් බිමන් සඳහා පාරවල් නොතිබුණේ ය. මිනිසුන් පාරවල් සොයාගත යුතු වූයේ සතුන්ගේ පාරවලිනි. සතුන් නිසා ද, නියං කාලවල දී වතුර හිඟය නිසා ද, ආහාර පාන හිඟයෙන් හා තවත් නොයෙක් දෙයින් ද ඔවුන්ට පීඩා පැමිණියේ ය.

Page 47
එකල මේ පුදේශයට ද වැව්ගම් පත්තුව යයි නමක් නොතිබුණේ ය. වැව් ද නොවී ය. එකල මේ සිංහලයන් විසූ ගම් ද නැගෙනහිර මූදුකරයේ ද්‍රවිඩ රාජ්‍යයන්ට අයත් විය. මූදුකරයේ විසූ දෙමළ වන්නියාර්’ ලා මෙහි ගම් ද පාලනය කළහ. වෙල්ලස්සේ ඇතිවූ කැරැල්ලට හේතුවූයේ එහි විසූ සිංහලයන් විජාතික අධිපතීන්ගේ පාලනයට නො කැමති වීම බව යට කියවිණ කැරැල්ල නිසා වැව්ගම් පත්තුවට පැමිණියවුන්ගේ පාලනය එතැන් සිට මුස්ලිම් “හජජි ගෙන් වෙනස් වී දෙමළ 'වන්නියාර් අතට පත්විය. මේ කාගේත් පාලනය වූයේ ඒ කරන හේන් ගොවිතැනට පවා අයබදු අයකිරීමෙන් ඒ වැස්සන්ගේ දුෂ්කරතාවන්ට තවත් පීඩාවක් එක් කිරීම පමණක( යි කිව යුතු ය.
එකල පාලනය දෙමළෙන් විය. ඒ පිළිබඳ ලියුම් කියුම් ද දෙමළෙන් විය. සමහර තැන්වල දෙමළ ඉගැන්වීම කරන පාසැල් ද යන්තමින් තිබුණේ ය. දෙමළ කථාබහ සිංහලයන්ට ද පුරුදු විය. සමහරු උගත්තේ ද දෙමළ බස ය. සමහරු අත්සන් පමණක් දෙමළෙන් කළහ.’ මෙසේ මේ සිංහල මිනිස් පිරිස දෙමළයට බෙහෙතීස්ම කලා වැනි වෙනසක් විය. එකල ආශ්‍රයට ද ලැබුණේ ද ද්‍රවිඩ හා මුස්ලිම් මිනිස්සු ය. ගනු දෙනු ද ඔවුන් සමග විය. මූදුකරයේ ද්‍රවිඩ හා මුස්ලිම් ගොවීහු මේ කැලෑගම් අතරේ කුඹුරු වල වී ගොවිතැන් කළහ. සමහරු මූදුකරයෙන් මේ ගම්වලට උවමනා බඩු කරත්ත වල පටවාගෙන මේ ගම්වල ඇවිදිමින් ඒ බඩු වලට හේන වල උපදවන බෝග හුවමාරු කරමින් ජාවාරම් කළහ.
මේ නිසා මෙහි සිංහලයන්ගේ ආගමික චාරිතූත්, සිරිත් විරිතුත් ද්‍රවිඩ ශිෂ්ඨාචාරයට අනුව හැඩ ගැසුණේ ය. මේ කාලයේ ලංකාවේ බටහිර දිග පෙදෙස කොළඹ ආශුයෙන් යූරෝපීය ක්‍රමයට අනුව හැඩ ගැසෙමින් තිබුණේ ය. එහි ශිෂ්ඨාචාරය යුරෝපීය තාලය ගනිද්දී වැව්ගම් පත්තුව දෙමළ උමාරුව ගත්තේ ය. කොළඹ රට ඉංග්‍රීසියට ගරු කරද්දී වැව්ගම් පත්තුව දෙමළ බවට සැලකිලි දැක්වීය. කොළඹ රට පාරවල් වැටී එලි පෙහෙලි වී සකස් වෙද්දී වැව්ගම් පත්තුව තව තවත් අඳුරු විය. දුරගම විය. මෙසේ දෙපැත්ත දවසින් දවස දෙපැත්තකට ගමන් කළේ ය. නවීන ශිෂ්ඨාචාර සමගින් අධායාපනටත් කොළඹ රටට ගලා ආ නමුත් වැව්ගම් පත්තුවට ඒවා ලං නොවී තව තවත් වල් වැදුණේ ය. ’
මේ සිංහල මිනිසුන් විසූ ගම් මූදුකරයේ වන්නියාර්ගේ පාලනයෙන් වෙන් කොට, වැව්ගම් පත්තුව නමින් පළාතක් සාදා සිංහල දිසාපති තුමකුගේ පාලනයට ගැනීම 1924 දී සිදුවිය. වැව්ගම් පත්තුව යළිත් සිංහල රටක් වන්නට පටන් ගත්තේ එතැන් සිටය. දෙමළ පාලනයට යටත්ව හිස ඔසවාගත නොහැකිව සිටි බොහෝ සිංහලයන්ට මෙයින් ලැබුණේ ලොකු සැනසීමක් විය යුතුය. මෙසේ සිංහල රටක් කිරීමෙන් පසු පළමු වරට වෑත්තැවේ නමින් සිංහල රටේ මහතෙකු පැමිණ මේ ගම් වැසියන් දියුණු කිරීමට කටයුතු කරවූ හැටි තවමත් සමහරු කියති. එතැන් සිට ගම් වලින්ම සිංහල මිනිසුන් තෝරා ගම් මුලද්‍යතීන් වශයෙන් පත් කරන ලදී. මිනිසුන් සිංහල නම් ගම් ඇතිව ලියා පදිංචි කරවා ගොවිතැන් දියුණු කිරීමටත් ස්ථිර ගම් පිහිටුවීමටත් අනුබල දෙන ලදී. සමහර ගම්වල පාසැල් තනවා සිංහල ගුරුවරු පත් කර එවන ලදහ.
වැව්ගම් පත්තුවට කොළඹ රටේ සිට පැමිණි මට දකින්නට ලැබුණේ මෙසේ 1924 සිට 1948 දක්වා දියුණු වීමෙන් පසු පහලව තිබූ තත්ත්වයකි. ඒ තත්ත්වය පවා කොතරම් ආශේචර්යමත් දැයි මෙතෙක් කියවූ දෙයින් ඔබ දන්නෙහි ය.
70

ලාහුගලැ සැහැවුණු යටගිය උරුමය
ගුණපාල සේනාධීර
මොනරාගලැ සිට පොතුවිල දක්වා වැටී ඇති මහ මහෙහි වැදගත් නැවැතුම් පොළෙකි ලහුගල. නැගෙනහිර පළාතට අයත් මෙහි සිට තවත් සැතැපුම් 9 ක් ඉදිරියට ගිය කලැ නැගෙනහිරි මුහුදු වෙරළෙහි පැරැණි පොතුවිල් නගරය හමුවේ. පොතුවිලත් ලහුගලත් පැරැ ණි රුහුණේ වැදගත් මධ්‍යස්ථාන දෙකක් ව පැවැති බවට මේ පෙදෙස අවට නොයෙක් තැනින් හමු වන පුරා වස්තුන් ගෙන් දෙස් ලැබේ.
මෙයට අවුරුදු විසිපහකට පමණ ඉහත දී ලනුගල පැවැතියේ සියඹලන්දුවෙන් පටන් ගෙන පොතුවිල දක්වා පැතිර ගිය මහා ඝන වනය මැදෑ පිහිටි ගෙවල් කිහිපයකට පමණක් සීමා වූ කුඩා ගමක් ලෙසිනි. එහෙත් අද එහි තතු ඉඳුරා වෙනස් ය. මහ වනය හෙළි පෙහෙළි කොට ඉදි කරන ලද ගොවි ජනපද නිසා ක්‍රමයෙන් දියුණුවට පා තබමින් පවත්නා මේ ගමෙහි අද ජන සංඛායාව දෙ දෙහසකට වැඩි ය.
රජයේ මහ විදුහලකුත් රජයේ ඔසු හලක් හා තිඹිරි ගෙයකුත් තැපැල් පොළකුත් කුඩා කඩ කිහිපයකුත් ලහුගලට ලැබී ඇත. මහ වනය මැදින් වැටී ඇති මහ මඟ දිගේ රියෙකින් යන්නකුට ළඟ පිහිටි මේ සියල්ල පසු කොට යෑමට මිනිත්තුවකුත් ගත නොවන තරම් ය. එහෙත් රජයේ මහ විදුහල නිසා ලනුගල වැසියන් ගේ අනාගතය දීප්තිමත වන දවස වඩා ඈත් විය නො හැකි ය. එහි පවත්නා ග්‍රාම සංවර්ධන සමිතිය ද තම ගමෙහි දියුණුව ගැන මහත් උනන්දුවෙන් ක්‍රියා කරන බව පෙනේ.
අනුරාධපුර යුගයෙහි මහත් දියුණුවෙකින් පැවැති ඉන් පසු ව ඇති වූ මහා පරිහානියෙහි දී වන රකුසාට ගොදුරු වූ මේ පෙදෙස්හි නැති වූ සිංහල උරුමය යළිත් පාදා ගැනීමේ හාගාසය ඇත්තේ ලහුගලට යැ යි සිතමි.
ලහුගල අයත් වන්නේ පානම පත්තුවට ය. හතරැස් මයිල තුන් සියයකටත් වඩා විශාල පුදේශයක් අසුවන මුළු පානම පත්තුවෙහිම සිංහල වැසියන් ගේ ගණන දස දහසකට වැඩි නැති යි පානම පත්තුවේ සිංහල ගම් සභාපතිවරයා ගෙන් දැන ගතිමු. මේ ගණනට ලහුගල වෙසෙන දෙ දහසක් පමණ වැසියනුත් පොතුවිල( වෙසෙන දෙ දහසක් පමණ දෙනකුත් පානමැ වෙසෙන එක් දහස් තුන් සියෙක පමණ පිරිසකුත් ඇතුළත් වෙති. සෙසු සියලු දෙන ම පවුල් කිහිපයකට පමණක් සීමා වූ සිය ගණනක් වන ගම්වල‍ැ විසිර සිටින බව ද ඔහු ගෙන් දකුමු.
ලහුගලැ ගම්වැසියකු වූ සිංහල ගමිසබාපතිවරයා නටබුන් වු පැරැණි සිංහල සංස්කෘතියේ සංකේතයක් මෙන් හැඳෙහයි. තම පත්තුවේ සිංහල වැසියන් ගේ යහපත සඳහා වෙන ම පිහිටුවා ඇති ගම්සභාවේ පති බව ඔහුට ඇතත් කළ යුතු බොහෝ වැඩ ගැන හොඳ අදහස් ද ඔහුට ඇතත් ඒ සඳහා ලැබෙන අනුබලයත් ආධාරයත් කොහෙත් ම නොසෑහෙන බව කියමින් හේ සුසුම් හෙළයි.
71

Page 48
පානම පත්තුවෙහි වෙසෙන වැඩි හරියක් සිංහලයෝ උපතින් පමණක් සිංහලකම රැක සිටින්නෝ ය. තවමත් ඔවුන් ගෙදර දොරෙහි කතා බස් කරනුයේ දෙමළ බසිනි. ගැටවර වියෙහි සිටින දරු - දැරියන් හැර සෙස්සන් දැනුදු හැඳින්වෙනුයේ දෙමළ නමිනි. නොහොත් දෙමළ නමකුත් සිංහල නමකුත් එකට ඈඳා තනා ගැනුණු දෙබිඩි නමකිනි. ඔවුන් සිප් සතර හදාළේ දෙමළ පාසල්වලිනි. මෑතක් වන තෙක් වැඩි ම කොටසක ගේ ආගම කැලෑබද පෙදෙසට අරක් ගත් පුල්ලෙයාර් වැනි දෙවියන් පිදීමට පමණක් සීමා විය. පැවිදි එක නමක් හෝ වෙසෙන සංඝාවාසයක් පවා මේ මුළු මහත් පෙදෙසෙහි ම වතෙහොත් ඒ තුන හතරකට වැඩි නො වේ. එ ද ඇත්තේ ලහුගලෙහිත් පොතුවිලෙහිත් හා පානයේමහිත් පමණකි.
ලහුගලැ වැසියෝ ද ඉහතැ සඳහන් කරන ලද දුක්බර තත්ත්වයෙන් නොමිදුණාහු නො වෙති. එහෙත් නව සංස්කෘතියේ හිරු එළිය ඔවුනට ද වැටීගේන එන හෙයින් කිසියම් පුබුදුවක් එහි දැන් දැකිය හැකි ය.
ලහුගල අවට, වැදගත් පැරැණි සිද්ධස්ථාන කිහිපයෙක නටබුන් දැකිය හැකි ය. ඉන් එකක් නම් එහි පිහිටි මඟුල් මහා විහාරය යි. මේ පෙදෙසෙහි සංඝාවාසයත්, ධර්ම ශාලාවක් ද සහිත විහාරස්ථානයක් බවට පමුණුවා ඇති එක ම පැරැණි ස්ථානය ද මෙ පමණකි.
ලහුගලැ සිට මයිල 4 1/2 ක් පමණ දකුණට මහ වනය මැදින් හැඩ ඔය ද පසු කොට යත් ම හමු වනුයේ රුහුණේ පැරැණි විශාල ම ස්තූපයන් ගෙන් එකක් වන “නීලගිරි මහ සෑය යි. ගම්වැසියන් විසින් කොට වෙහෙර හෙවත් කොටගල වෙහෙර' නමින් හැඳින්වෙන පැරැණි ලෙන් වෙහෙර පිහිටා ඇත්තේ ලහුගලැ සිට සැතැපුම් දෙකක් පමණ නැගෙනහිරට වන්නට ය.
ලහුගල වැව මෙ පෙදෙස් වැසියන් ගේ ප්‍රාණ නාලිය යි. බාහමි අක්ෂර යුගයට අයත්, දැනට සම්පූර්ණයෙන් ම මැකී පවත්නා විශාල පුවරු ලිපි දෙකක් බිමැ සිටුවා ඇති තැනින් මේ වැවට යන පාර වැටී ඇත. වටා සිටි මහ වනයට මැදි වු වැව පෙනුමින් හා පුමාණයෙන් ද සොර බොර වැවට සමාන ය. සිසාරා පිහිටි රුහුණු මහ වනයෙන් මායිම් වන මේ වැවේ පසුතලය එහි නිතර දැකිය හැකි වල් අලින් නිසා සංචාරකයනට විනෝදයක් ගෙන දෙන තැනක් බවට පත් ව ඇත. (වැව ඉදිරි පස, රජයේ සංචාරක නිවාසයක් ද වෙයි.) නෑම සඳහා අප එහි ගියේ මද්ධාසාහනයෙහි වුව ද එ වේලෙහි පවා ඈතැ, නිල් තණ පියෙසින් මතු වූ කුඩා ගල් කුළු දෙකක් මෙන් තණ කෑමෙහි යෙදි සිටි දැවැන්ත වල් අලින් දෙදෙනකුන් අපි දුටුවමු. සැදෑ සමයෙහි වල් අලින් රංචු පිටින් මේ පියසට වදනා බව අපේ ලහුගල මිතුරන් ගෙන් දැන ගතුමු.
රුහුණු මඟුල් මහ වෙහෙර
“රූණු මඟුල් මහ වෙහෙර යන නමින් ආණ්දියෙහි හැඳින්වුණු මඟුල් මහා විහාරය දැකිය හැක්කේ ලහුගල අසල මහ මගින් හැරී දකුණු අතට මයිලයක් පමන දුර ගිය විට ය.

නටබුන් ව ගිය ගොඩනැගිවල ගෙපළින් ද විශාල පුදේශයෙක( විසිර පවත්නා. සුන්බුන්වලින් ද දැනට ජරාවාස ස්වරූපයෙන් පවත්නා චෛත්‍යයෙන් ද මෙය අනුරාධපුර යුගයේ මුල් කාලයෙහි සිට සැලකිය යුතු දියුණුවෙකින් යුත් ව පැවැති ස්ථානයක් බව පැහැදිලි වෙයි. සෑයේ පවුරට අල්ලා ඇති අඩි ඊ X2 තරම් ගල් පුවරුවෙක( ලියැවී ඇති ලිපියෙකින් මේ විහාරය "දාසෙන්කලි මහ රජු විසින් කරවන ලද “රූණු මඟුල් මහ වෙහෙර' බවත් සෙල් ලිපිය ලියැවුණු කාලයෙහි එය “විහාර මහා දේවි’ නම් බිසොවක විසින් පුතිසංස්කරණය කරවන ලද බවත් කියැවේ. සෙල්ලිපිය මෙසේ කියැවේ :
'(ශ්‍රී සි) රි ලක්හි රජ (කළ) දාසෙන් කැලි රජ දරුවන් දෑ කැරැවූ මෙ රූණු මහවෙර මහවල් වැ තුබුවා දැක( සොළී සෙනාව මැඩගැ රූණු රට රජ ක (රන) පැරැකුම්බා දෙබෑ රජදරුවන් දෙදෙනාට අගමෙහෙසුන් වු විහාර මහදෙවී නම් මා විසින් මුල් පිසැ කරවා දරුගම් වටනා පස පරිවාර සහිතව, ... (බදවස්) කොට, මා (විසින්) කරවන ලද මෙ සියලු පින්කම් මතු වන රජ යුවරජ . . . . ආදීනුත් අනු ... පැවැත්විය යුතු බැවින් මා නමින් කළ (විහාර) දෙවි පිරිවෙන මෙ වෙර බව දත යුතුය' δ.
මෙහි සඳහන් වන "දාසෙන් කැලි රජදරුවෝ නම් (ක්‍රි: ව: 455 - 573) ධාතුසේන රජ් ජුරුවෝ ය. පූජාවලියෙහි සඳහන් වනුයේ මේ විහාරය දාපුළුසෙන් (ක්‍රි:ව: 659) රජු විසින් කරවන ලද්දක් බව යි. එහෙත් පළමුවෙන් ධාතුසේන රජු විසින් කරවන ලද “රුහුණු මඟුල් මහ වෙහෙර ඉන් අවුරුදු දෙසියයකට පමණ පසු දාපුළුසෙන් රජු විසින් පිළිසකර කරවන ලද බව පූජාවලියෙනුත් ඉනුත් අවුරුදු 669 කට පමණ පසු 'විහාර මහා දේවිය’ නම් බිසොවක විසින් යළිත් මුල්පිසදැස් කරවන ලද බව මේ ලිපියෙනුත් පැහැදිලි වෙයි.
ඉහතැ සඳහන් ලිපියෙහි කියැවෙන විහාර මහා දේවිය අප ගේ සිතෙහි මහත් කුතුහලයක් · අවුස්සන්නියකි. අප කවුරුනුත් අසා පුරුදු විහාර මහා දේවිය හැරෙන්නට තවත් විහාර මහා දේවියක ගැන රුහුණින් ම දැන ගැනීමට ලැබෙන හෙයිනි. එහෙත් පළමු වන විහාර මහා දේවියත් මෙහි සඳහන් වන දෙ වන විහාර මහා දේවියත් අතර කාලය අවුරුදු 1500 කටත් වැඩි ය.
මේ සෙල් ලිපියේ අකුරු අනුව එය ගම්පොළ යුගයට අයත් වූවක(යි තීරණය කරන මහාචාර්ය, පරණවිතාන ශූරීහු මෙහි කියැවෙන දෙබෑ රජුන් V වන පැරැකුම්බා (ක්‍රි : ව : 1359) VI බුවනෙකබා (ක්‍රි : ව : 1341) යන දෙ සොහොවුරු රජුන් බව පවසති.
දාගබට ඉදිරියෙන් පෙනෙන පැරැණි උස් ගෙපළ මේ ලිපියෙහි සඳහන් වන විහාර මහා දේවි පිරිවෙනේ නටබුන් විය යුතු ය.
දැනට ජරාවාස ස්වරූපයෙකින් පවත්නා දාගබ ලංකාවේ ස්තූප නිර්මාණයේ පැරැණිම ලක්ෂණ පිළිබිඹු කරන්නකි. රුහුණෙහි පැරැණි මහ දාගප් තරම් විශාල නුවුව ද එහි ඇති බොහෝ පැරැණි දාගප් ගැන සලකත් ම මේ දාගබ මධ්‍යම තරමේ විශාලත්වයෙකින් යුත් වූවක් බව කිය යුතු ය. එහි පිට වටයෙහිත් පදනමෙහි හා දොරටු පියගැට පෙළෙහිත් තුබු හුනු බදාමය දැනට මුළුමනින් ම ගිලිහී ගොස් ය.

Page 49
දාගෙබි ගෝලාකාර බඳ නැඟී සිටිනුයේ ගල් පුවරු යෙදු හතරැස් පවුරෙකින් ශක්තිමත් වූ බිමින් අඩු 10 ක් පමණ උසට බැඳුණු මළුවක් මතුයෙහි ය. මිටි පවුරෙකින් වට කරන ලද මේ මළුව සෑය පැදකුණු කරමින් වැඳිය හැකි ලෙස සකස් වී ඇත. මළුවට සිවු දිගින් නැගිය හැකි වන සේ සෑයේ සතර අතට මුහුණ ලා බැඳුණු පියගැට පෙළ සතරෙකි. ඒ හැම පියගැට පෙළක් ම ගලින් නෙළන ලද කැටය සහිත පැති බිත්තිවලින් සුරැකී පවතී. මෙ සේ තැනුණු දොරටුව මුදුනෙහි ගලින් නෙලන ලද පුන් කළස් යුවළක් ආදියෙහි තුබු බවට ලකුණු දක්නට ලැබේ. මේ වූ කලි ලක්දිව ඉපැරැණි ස්තූප නිර්මාණයේ ලක්ෂණයෙකි.
උස් මළුවක් මත( සෑයේ ගෝලාකාර බඳ නැඟී සිටින්නට සැලැස්වීමෙන් පටු පුදක්ෂිණා තලයක් “බේරෙන සේ සෑ තැනීම අනුරාධපුර - යුගයේ මුල් කාලයෙහි ස්තූප නිර්මාණයේ ලක්ෂණය විය. ඉන්දියාවේ සා•චි ස්තූප යෙහි ද මෙ වැනි ම මළුවක් දැකිය හැකි ය. එහි ඇති එක ම වෙනස නම් සතර අතට මුහුණු ලා තැනුණු පියගැට පෙළ සහිත දොරටු සතරක් වෙනුවට එක් පසෙකින් නැඟීමටත් අනෙක් පසින් බැසිමටත් හැකි වන සේ එකිනෙකට පුතිවිරුද්ධ දිශාවනට මුහුණ ලා තැනුණු පියගැට පෙළවල් දෙකක් සහිත එක ම දොරටුවක් සා•චි ස්තූපයෙහි තිබීම පමණකි.
පානමැ සිට යාල දක්වා මහ වනය මැදින් වැටී ඇති කරත්ත පාරදිගේ මයිල දෙකහමාරක් පමණ ගිය විට, හමුවන 'වෙහෙරගොඩ’ නම් කැලෑ පෙදෙසෙහි පිහිටි නටබුන් විහාර භූමියෙහි ද මේ ලක්ෂණවලින් යුත් කුඩා සෑයක් දැකිය හැකි ය. 'කිරි වෙහෙර' නමින් හැඳින්වෙන මේ නටබුන් සැයෙහි ද මෙ සේ සිවු දිගට මුහුණ ලා කැරුණු පිටගැට පෙළවල් සතරෙක සුන්බුන් දැකිය හැකි ය.
74

ඓතිහාසික බුද්ධයංගල තපෝවනය
ධර්මසේන විජේසිංහ
වංශ කථාවන්හි ලංකාද්විපය පිළිබඳ ව සඳහන් වන බොහෝ විස්තර සනාථ කැරෙන පුරාවස්තු වලින් ලක්ෂපාළව පිරිතිබීම ලක්වැසියාගේ පමණක් නොව ශාස්ත්‍රයෙහි ළගැදි සියලු ම විද්වතුන්ගේ සතුටට කාරණයෙකි. ඒ අතින් දිගාමඩුල්ලට ලැබෙන්නේ අද්විතීය තැනෙකි. හේතුව, ලක්දිව එතෙක් මෙතෙක් සිදු වූ ඉතා ම වැදගත් සිද්ධිය නම් මහින්දා ගමනයට ශිලාලේඛනවලින් සාධක ඇත්තේ එහි පමණක් වන බැවිනි. මේවා රැකී ඇත්තේ මෙහි තිබෙන ලෙන් ආශ්‍රිත සිද්ධස්ථාන වල ය. මෙම සාධක සමගම මහින්දාගමනයට වඩාත් නුදුරු ලක්දිව ඉතාම පුරාණ වෙහෙර විහාර ද මෙම පුදේශයෙහි දක්නට ලැබේ. බුද්ධ• ගල වනාහි එයින් එකක් පමණක් නොව මෑතකදී චිර පුසිද්ධියට පත් වූ සිද්ධස්ථානයෙකි.
333S
බුද්ධාගල අම්පාර නගරයට සැතපුම් 4 ක් පමණ උතුරින් පිහිටා ඇත. මෙය පූවේරාක්ත දිස්ත්‍රික්කයේ වැවගම්පත්තු උතුර පුරාදේශීය ආදායම් කොට්ඨාශයේ අම්පාර ග්‍රාමසේවක වසමට අයත් වේ. අම්පාර පොදු සුසානභූමිය අසල සිට මෙම ස්ථානය දක්වා ගුරු පාරක් ඇති අතර, එහි පසළොස්වක පොහොය දින වලට පමණක් බස් සේවයක් පවතී. නමින් ම පැහැදිලි වන පරිදි මෙය ගල් තලයක් වෙයි. එම ගලට නැගුණු කළ ඉහිනියාගල, සම්මන්තුර සහ උතුර හා බස්නාහිර දෙසින් පිහිටි ගල්ඔය මිටියාවතේ ජනපදයක් ද දක්නට පුළුවන.
එම ස්ථානයේ දක්නට ලැබෙන නටබුන් ආදිය
පුධාන ගල්කුළට යාබද ගල්කුලෙහි ගල්ලෙන් ගණනාවක් දක්නට ලැබේ. පුධාන ගල්කුලෙහි නටබුන් බොහොමයක් දක්නට ඇති අතර, එයින් පුධාන වනුයේ වටදාගෙයක් වශයෙන් සැලකෙන ස්ථානයට අයත් නටබුන් ය. මේ අවට ගල්ජත්‍ර, නිධන්ගල්, කොරවක්ගල්, සඳකඩ පහන්, ගල්කනු, පිකඩ ගල්, මැටි බඳුන්, මැටි ගඩොල්, මැටි පාත්‍ර කැබලි, මැටි කොතල, ලෝහ බහිරව රූප, ලෝහ දේව රූප, රන් පබලු වැනි වස්තු තිබි ඇත. මෙයින් මැටි පාතූ කැබලි, කොතල, බහිරව හා දේවරූප ආදිය එකතු කොට ගල්ලෙනක ආරක්ෂා සහිත ව තැන්පත් කර තිබේ. මිට අතිරේකව හමුවි ඇති ඉතා වැදගත් වස්තුවක් නම් රන් කරඩුවක් හා එහි ඇතුළත තුබූ ධාතුන් වහන්සේලා ය. මේවා නෂ්ටාවශේෂ වු වටදාගෙය කැනීමේ දි සොයා ගන්නා ලදහ. දැනට මෙම ධාතුන් වහන්සේලා සහිත රන්කරඩුව ඉදි කරනු ලැබු නව ජෛවත්‍ය රාජයාණන්ගේ ගර්භය තුළ අලංකෘත මන්දිරයක් තනා ආරක්ෂා සහිත ව එහි තුළ තැන්පත් කර ඇත.

Page 50
ස්ථානයේ ඇති වැදගත්කම
මෙම ස්ථානය ලංකා ඉතිහාසයේ ඉතාමත් පැරැණි යුගයකට අයත් වන බව එම ස්ථානයට යන ඉතිහාසය හා පුරා විද්‍යාව පිළිබඳ අල්පමාත්‍ර දැනීමක් ඇති කෙනෙකුට වුවද පැහැදිලි වෙයි. විශේෂයෙන්ම මුලින් සඳහන් කරන ලද ගල් ජත්‍ර, සඳකඩපහන්, ගල්කණු, පීකඩ ගල් වැනි දේ ඉතා චාම් අන්දමින් සැකසු ඒවා බව ද ඒ නිසා ම අනුරාධපුර යුගයට අයත් යැයි සැලකිය හැකි බව ද පෙනේ. මෙම ස්ථානයේ ඇති සෙල්ලිපි දෙකක් පුරා විදායා දෙපාර්තමේන්තුව මගින් පිටපත් කරගෙන ඇති අතර එහි පෙළ සහ අර්ථය පහත දැක්වේ.
පළමුවන සෙල්ලිපිය
පෙළ : කුරක්ඨිකගල වහිනෙ බත දිග තිශහ ලෙණෙ නියතෙ ශගශ අදහස : කරකයිකගල වැසි දිගිති නම් පුබුවරයාගේ ලෙණ සංඝයාට පූජා කරන
ලදි.
දෙවන සෙල්ලිපිය : චිත දෙවිය අයත පරුමක උතීජුත පරුමක ශුක්ඛිතශ ලෙණෙ අශත
අනගත චතු දිශ ශගශ අදහස : චිත්‍රාදේවියගේ අයකැමි වූ පුමුඛ තීගේ පුත්‍ර පුමුඛ සුජාතගේ ලෙණ සිව්
· දෙසින් ආ - නො ආ මහාසංඝයාට පූජා කරන ලදි.
මෙම සෙල්ලිපි බ්‍රහ්මීය අක්ෂරවලින් ලියවී ඇති අතර, ඒවා ක්‍රි පූ 2 - 3 ශත වර්ෂවලට අයත් වන බව පුරා විදාසා උප කොමසාරිස් ආචාර්ය සස්ධාමංගල කරුණාරත්න මහතා අදහස් කරයි. තවද මෙයින් දෙවන සෙල්ලිපියෙන් පෙනී යන්නේ මෙහි ඇති අතහැම් ගල්ලෙනක් උත්තිය රජුගේ දේවිය වූ චිතූ මෙහෙසිය විසින් කටාර• කොටවා මහා සංඝයා වෙත පූජා කරන ලද බව ය.
මෙම ස්ථානයේ වැදගත්කම පිළිබඳ තවදුරටත් කරුණු අනාවරණය වනුයේ මුලින් සඳහන් කෙරුණු පරිදි එහි තිබී මෑතකදී සොයා ගන්නා ලද ධාතුන් වහන්සේලා සහිත රන්කරඩුවෙනි. මෙම රන් කරඩුව ඇතුළේ රන් බෝපත් 3 ක් තිබූ බව පෙනුණු අතර, දැනට එයින් දෙකක් යථා අන්දමින් පවති. මෙහි බාහමිය අක්ෂරවලින් ලියන ලද වාකාසයක් තිබෙන අතර එහි පෙළ “ශාරිපුතය මහා මුගලාන වශයෙන් හඳුනාගෙන තිබේ. ධාතුන් වහන්සේලා සර්වඥ ධාතුන් වහන්සේලා පමණක් නොව, සැරියුත් - මුගලන් දෑගසව් ධාතුන් වහන්සේලා ද වන බව සිතා ගැනීමට පුළුවන. මෙම මතය තවදුරටත් තහවුරු වන කරුණක් නම් මෙහි තුළ තුන්මල් පේසාවක් ද තිබීම යි. මෙම පත්මත්‍රයේ පත්මනාලින් එකිනෙකට උස ය. එයින් සර්වඥ ධාතුන් වහන්සේ දෑගසව් ධාතුන් වහන්සේලාගෙන් වෙන් කොට ගත හැකි වනසේ තැන්පත් කරන ලද බව තේරුම් ගැනීමට පුළුවන. තවද මෙහි ඇති ඡත්‍රා වලිය දියුණු වකවානුවකට අයත් බව වාස්තු විදායාඥයින් අදහස් කරන බව පෙනේ. ඇතැම් විට මෙය ක්‍රි. ව. 6 - 7 ශත වර්ෂ වලට අයත් විය හැකි බව ඔවුන්ගේ මතය යි. එසේ නම් මුලින් සඳහන් කළ පරිදි මෙම ගල්ලෙනෙහි ලෙන් සකස් කොට මහා
76

සංඝයා වෙත පූජා කිරීම, ක්‍රි. පූ. 2 -3 ශත වර්ෂයේ දී සිදුවී පසුව ක්‍රමයෙන් දියුණු වීගෙන අවුත් ක්‍රි. පූ. 6 - 7 කාලය වන විට වටදාගෙයක් තනා සර්වඥ හා දෑගසව් ධාතුන් වහන්සේලා මෙහි තැන්පත් කිරීම සිදු වු බව පිළිගත හැකි ය.
වර්තමාන තත්ත්වය
ඉගාමඩුල්ලේ අනිකුත් ඓතිහාසික වටිනාකමකින් යුත් ස්ථානයන් මෙන් ම බුද්ධ•ගල ද ශත වර්ෂ ගණනාවක් මහා වනයෙන් වැසි තිබුණි. ඉන් පසුව නැවතත් මේ පුදේශය කෙරෙහි සැලකිල්ල යොමු වුයේ ගල්ඔය මිටියාවත සංවර්ධන කිරීම ආරම්භ වීමෙන් පසුය. 1964 වර්ෂයේදී වෙනත් අරණාසයක වැඩ විසූ පූජාස කළුතර ධම්මානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ බුද්ධ•ගලට වැඩිමකර එහි ගල් ලෙනක වාසය කරන්නට වූ බව පෙනේ. කෙසේ ද වුව, ධම්මානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ මෙම ස්ථානය ක්‍රමයෙන් එළි පෙහෙළි කොට මෙහි තිබූ නෂ්ටාවශේෂයන් ඉස්මතු කරගෙන ඇත. මෙයින් ප්‍රධානතම නෂටාවශේෂය වුයේ මුලින් සඳහන් කළ වටදාගෙය යි. මෙය ඒ අවස්ථාවේ නිසි පරික්ෂණයකට ලක් කරනු ලැබ ධම්මානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේටත්, එතුමන්ට සහාය වු අසල්වැසි බොද්ධ ජනයාත් නියම උපදෙස් ලැබුණි නම් වටදාගෙය පුරාණයේ තිබු අයුරින් ම පුතිසංස්කරණය කිරීමට හෝ නො එසේ නම් එහි ඓතිහාසික වැදගත්කම වැනසි නොයන අන්දමින් වෙනත් සුදුසු වැඩ පිළිවෙළක් යෙදිමට හෝ තිබුණි. අහාගාසයකට මෙන් එවැනි දෙයක් මෙහි සිදුවි නොමැත. ඉමහත් ශුද්ධාවෙන් මඩනා ලද බෙගුද්ධ ජනතාවගේ ඉල්ලීම පරිදි ධම්මාමානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ මෙය හුදු ජෛවතාපයක් වශයෙන් සලකා ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට ‘කටයුතු කර ඇත. මෙය දැන් ඇති අන්දමට දර්ශනීය ඝණයාකාර චෛතාපයක් වෙයි. මෙයින් ප්‍රදේශවාසී බෙගුද්ධයන්ගේ අවශ්‍යතාවන් සපිරුණු අතර කලක් වල්බිහිවී තිබුණු තැනකට මහත් ආලෝකයක් ලැබුණු බව ද නිසැක ය. එහෙත් දිවයිනේ ම (ලෝකයේම) ඇති වටදා ගෙවල් 14 න් එකක් මේ නිසා සඳහටම වැසි ගිය බව කණගාටුවෙන් සඳහන්
කළ යුතුව ඇත.
වනගතව ස්වභාව ධම්යාගේත් ධම්තාවයක් නැති වනචාරීන්ගේත් ගොදුරු බිමක් ව තිබු මෙම ස්ථානය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමේ ගෞරවය අරණාය වාසි ගරුතර කළුතර ධම්මානන්ද හිමියන්ට අයත්විය යුතු ය. එතුමන්ගේ අප්‍රතිහත වෛධයයීය නොවන්නට මෙය අදත් එදා තිබුණු අයුරින් ම තිබෙනු ඇත. එතුමන් ඉටුකළ මෙහෙය සියැසින් දැක්කා වු අයට අමුතුවෙන් විස්තර කළ යුතු නොවේ. රාජකාරිය නිසා වුව ද මෙම ස්ථානයට පැමිණ මෙහි සිදු කරනු ලබන යහපත් කටයුතු වලට සහභාගි වීමට ලැබීම අප විසින් මේ ජීවිතයේ ලද ඉමහත් වරපුසාදයක් ලෙස සලකමි.
බුද්ධාගල දියුණුවත් ධම්මානන්ද හිමියන්ට දීර්ඝගායුෂත් ප්‍රාර්ථනා කරමු.

Page 51
A Brief History of the City of Jaffna
Prof. K. Indrapala
In recent years significant archaeological work in the peninsula of Jaffna has established beyond doubt the existence of human settlements here in the First Millenium B.C. But more work remains to be done to unravel the early history of the region. Going by the evidence of the literary sources, however, there is reason to believe that the early settlements had already evolved into a chieftaincy or kinglet by about the third century B.C., if not earlier. We do not know where the capital or the centre of authority of this kinglet was. On the evidence we have, Kantarodai seems to have emerged as a central place among the early settlements and it is possible that it was the centre of political authority in the earliest period.
The present city of Jaffna was the capital of the medieval kindgom in the Northern Province, usually described as a place called Cinkainakar (Skt. Simhanagara, Lion City) was the seat of the dynasty of Ariya-cakkaravarttis who ruled Jaffna in the thirteenth and fourteenth centuries. The later Tamil chronicles, however, do not mention Cinkainakar but give Nallur as the capital of the first Ariya-cakkaravarttis who are nevertheless referred to as Cinkai Ariyar (the Ariya rulers of Cinkai). As the earlier sources refer to Cinkainakar and the later ones to Nallur, it has been suggested that Cinkainakar was the first capital and Nalhur the second, established in the fifteenth century after the conquest of the kingdom by Cenpaka Perumal (Sapumal Kumaraya), the Kerala prince from the Kotte Kingdom who ruled as viceroy of Jaffna and later became king at Kotte under the name of Bhuvanekabahu (VI). On the other hand, the Sinhala literary works of the fifteenth century refer to the seat of the Jaffna rulers as Yapa-patuna (the Sinhala form of Yalppana-pattinam)
Two Tamil sources of the fifteenth century from South India refer to a place called Yalppana-nayan-pattinam which is identifiable with the capital of the Jaffna Kindgdom. One is an inscription of A. D. 1435 from Tirumanikuli and the other is the literary work Tiruppukal.
The Portuguese sources informus that at the time of the arrival of the Portuguese in the island, that is in the first decade of the sixteenth century, the seat of the rulers of Jaffna was Nallur. But they refer to the Kingdom as that of Jaffna - patao, an obvious Portuguese form of the Tamil Yalpana - pattinam or - pattanam. This Tamil form is to be found in the grants of theseventeenth century issued by the Setupati rulers of Ramnad (Ramanathapuram in South India) It is from this form that the present name Jaffna is derived, through the Dutch Jaffnapatam. Thus, we have Cinkainakar, Yalpana pattinam and Nallur being mentioned in the literary works and inscriptions as the capital of the Jaffna
78

kingdom. Whether these three names refer to the same place or not has been
a matter of some controversy. But a comparative study of all these references shows that these names were applied to the same city or to places very close to each other and that after the Portuguese intrusion the section where the palace of the last kings was situated came to be exclusively known as Nallur while the section occupied by the Portuguese came to be known as Jaffna-patao This latter place formed the nucleus of the modern town.
Early Descriptions
It is possible, therefore, that the origins of the city of Jaffna date back to the time of the medieval Tamil kings, if not earlier. It appears that the main buildings of the city at that time were near the sea, presumably somewhere in the region of the present fort. Prior to the fifteenth century, no description of Jaffna is available in our sources.
The Europeans who frequented Jaffna from the beginning of the sixteenth century have left us reliable accounts of the place. In the sixteenth century, the king of Jaffna held his court in Nallur, which the Portuguese describe as the only city in the kingdom. When the Jaffna kingdom fell at the beginning of the seventeenth century, there were in Nallur, besides the palace of the Tamil ruler, the renowned Hindu temple of Kandaswamy, the Vira-ma-kali-amman temple, some other Hindu temples, a catholic hermitage under the invocation of our Lady of Victory as well as some store-houses and fortifications. The area surrounding the present Jaffna Fort was at that time "the town and praca of the Portuguese." The Portuguese had pulled down some of the earlier structures here, including a mosque which was over looking the quay. This mosque was destroyed in 1614 and on that spot was built a church - a new church of Our
Lady of Victory which came to be known later as the church of Our Lady of
Miracles. Kolumputurai was the port. Between Kolumputurai and Nallur there was a stockade which alone appears to have retained the name Cinkainakar (the Chunguinaynar of the Portuguese). The fort area is no doubt the oldest section of the present Jaffna city proper.
Seventeenth Century
In 1619 the Portuguese for the first time succeeded in annexing Jaffna to their Asian empire. But on account of the continuing Tamil opposition to Portuguese rule they were not in a position to use Nallur as their capital. This resulted in the choice of the present site of the fort of Jaffna as the Portuguese headquarters. Filipe de Oliveira, the Portuguese officer who was in control of Jaffna after the annexation, beganon the fifteenth of August 1620 to build a small fort enclosing the Franciscan Church of Our Lady of Miracles in the place which is now occupied by the enlarged fort. When this fort was built the Portuguese forces at Nallur were withdrawn to this place. But it was in 1621 that de Oliveira transferred the capital from Nallur to the new town of Jaffnapatao. This place was easier to defend as it could be reinforced by sea.
79
t

Page 52
The fortification of the new town commenced only in 1624. The real foundation of the modern town may be said to have been laid in that year. None of the buildings of the time of the Jaffna rulers seems to have been spared and the nucleus of the modern town consisted of only the structures erected by the Portuguese. Among these were some churches, including the renowned Franciscan church of Our Lady of Miracles, the Misericordia (a charitable institution for the relief of the poor and the sick, the education of foundlings, orphans and the burial of the dead) founded by de Oliveira, a hospital, the house of the Captain-Major, three convents founded by the three Catholic orders and a Franciscan College. While the work on the fortification was in progress there was a tempest in 1627 which caused much damage to the town.
This incredible storm brought much havoc over Jaffna. The fortification of the town was resumed after the storm. After de Oliveira, his successor Lancarote de Seixas continued the work and it ws completed only in 1632. It appears that under the Portuguese the town did not grow beyond this fortified area, except for some residences just outside. The Portuguese did not enjoy sufficient peace for any expansion of the town to take place. There were several attacks on the town before its final capitulation to the Dutchin 1658. These attacks must have resulted in considerable damage to the town. We find that as early as 1637, only five years after the fortification work was completed, Lopo Gomes de Abrew was busy rebuilding part of the walls.
However, by 1658 it was one of the largest and strongest forts that the Protuguese had in Asia. It was larger than the fort that the Dutch had built in the capital of their Asian empire, namely Batavia (modern Jakarta, capital of Indonesia). Its walls were of unusual height and thickness.
When the Dutch occupied the town, the church and the houses were repaired, and the place was planted with 200 or 300 coconut trees. They also pulled down many of the dwelling houses which stood too close to the canal and the fort. During the period of Dutch rule the main buildings in the town were the houses (hays) of the various administrative officials such as the Commandeur, Capiteyn, Coopman, Onder Coppman, Predicant, and the Krankbezoeker. There was a large church in the fort. As in the Portuguese period, there were also churches in Vannarponnai and Chundikuli, but these were not part of the town at that time.
Eighteenth and Nineteenth Centuries
The Dutch no doubt enlarged the town and by the end of the eighteenth century
there was, besides the main fort, a section without any walls called the Pettah (Tamil pettai- outer-town) or Black Town which was very populous.

Under the British, Jaffna town began to grow as a provincial capital. The outer - town or Pettah became more important and the fort receded into the background. In 1800 it was already having several thousand residents and the measures adopted by successive officials, chief among whom were Colonel Barbut, P. A. Dyke and W. C. Twynham, helped the growth of this town to the position of the second largest in the island under the British.
The opening of new schools, churches, streets and government departments early in the nineteenth century gradually changed the appearance of the town. At the begining of the century there stood an orphanage and a Lutheran Church at the site of the present Jaffna Central College and this property was bought by missionaries in 1816 and turned into an English School and chapel. That was the school, opened in 1817 as the Jaffna Wesleyan English School, which later became the Jaffna Central College. Close to that was built in 1823 St. Peter's Church which still stands here. Similar schools and churches were soon built in many parts of the town.
Before the end of the century. Jaffna had earned a reputation among the British as a seat of Tamil learning and culture. The following description in the Illustrated London News (Supplement, April 25, 1863, p. 401) is an indication of the image it had projected at that time :
The flower of the Tamil race is perhaps to be found in thenorth of Ceylon. Here undoubtedly the purest Tamil is spoken in the present day; and since Madura, in the Madras Presidency (reputed in ancient times and under the august influence of the Pandian Kings, the Ptolemies of India. to have been the Athens of Southern Hindostan), ceased to be a seat of learning under repeated aggressions from the barbaric hordes of Hyder Ali and Tippoo Sahib, Jaffna the capital of the north of Ceylon, has become the great focus of the Tamil servants. Here Oriental learning yet flourishes side by side with Occidental seminaries and colleges. There are few places in the East where one could find a community of men as orderly, intelligent and industrious as the Tamils of Jaffna.
By the middle of the nineteenth century a hospital which grew into the present Government Civil Hospital had been built. At the beginning it was not a government concern but was run by the Jaffna Friend-in-Need Society. It was taken over by the government in 1906 and was opened in 1907 as the Goverrnment Civil Hospital. By the third quarter of the century the town had become very congested and several sanitary problems had croped up. Cholera was one of the diseases that spread at this time and there was a major epidemic in 1866-67.
81

Page 53
By the end of the century most of the sanitary problems seem to have been solved and the town once again looked clean and beautiful.
Twentieth Century
At the beginning of the twentieth century an important development took place and that was the introduction of the railway. In March 1902 a line was opened from Kankesanturai to Chavakachcheri through the Jaffna town and in September it was extended up to Pallai. In 1905 it was linked with Anuradhapura and thus the northern line from Colombo was completed. Another important development that took place around this time was the setting up of the first Local Board for the Jaffna town. Later, on 1st January 1923 an Urban District Council was established in Jaffna. In 1940 this was changed into an Urban Council. Nine years later, on 1st January 1949, Jaffna was declared a Municipality
The years after independence have seen much development in the city of Jaffna. Several new buildings, such as the Public Library, the Post Office, the Railway station, the Open Air Theatre, the Veerasingham Hall, the Model Market and tourist hotels which have all become important landmarks in the town, have been erected during this period. Fashionable residences have also come up in several parts of the town. The Municipal Council has been making a number of improvements to the town. These have helped to change the face of Jaffna to a considerable extent,

அடங்காப்பற்று வன்னிமைகள் (1658 - 1697)
கலாநிதி சி. பத்மநாதன்
ஈழநாட்டிலே பிரித்தானியரின் ஆட்சி ஏற்படுவதற்கு முன் பல நூற்றாண்டுகளாக நிலைபெற்ற குறுநில அரசுகளே வன்னிமைகள் என்ற சிற்றரசுகளாகும். மானியமுறையிலான சமுதாய அமைப்பு நிலைபெற்ற காலத்தில் இலங்கையின் அரசியலிலும் பொருளாதார அமைப்பிலும், வன்னிமைகள் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. பொதுவாக அவை இலங்கையின் வரட்சி வலயத்திலேயே அமைந்திருந்தன. அடங்காப்பற்று, திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, புத்தளம் ஆகிய பகுதிகளைச் சேர்ந்த வன்னிநாடுகள் தமிழ் வன்னியராலேயே ஆளப்பட்டு வந்தன.
குறுநில மன்னர்க்குரிய பதவியினைக் குறிக்கும் வன்னிமை, வன்னிபம், வன்னியன், வன்னிராசன் என்ற சொற்கள் சோழராட்சிக் காலத்திலே தொண்டை மண்டலத் தொடர்பின் காரணமாக இலங்கையிலே வழக்கில் வந்தன. வேளைக்காரப் படைகளின் தலைவர்கள் பிரதேசத் தலைவராகியதன் விளைவாகவே குறுநிலவரசுகளை வன்னிமைகளெனக் குறிப்பிடும் வழக்கம் ஏற்பட்டிருத்தல் வேண்டும்.* காலப்போக்கிலே சிங்களவர், வேடர், முதலியோர் வாழ்ந்த குறுநிலப்பிரிவுகளும் அவற்றின் அதிபர்களும் முறையே வன்னி எனவும் வன்னி ராஜ எனவும் குறிப்பிடப்படும் மரபு வலுப்பெற்றது. வையாபாடல், கோணேசர் கல்வெட்டு, யாழ்ப்பான வைபவமாலை போன்ற நூல்கள் வன்னியர்களின் முன்னோர்கள் தமிழகத்திலிருந்தும் வந்து இலங்கையின் பகுதிகளைக் கைப்பற்றி ஆட்சி புரிந்தார்கள் என்று குறிப்பிடுகின்றன. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டிலிருந்து சூளவம்சத்திலும், சிங்கள நூல்களிலும் வன்னிகள் பற்றிய குறிப்புக்கள் வருகின்றன. மாகனுடைய ஆட்சிக்குட்பட்ட பகுதிகளிலே பல வன்னிமைகள் இருந்தன. கலிங்கமாகன் பொலநறுவை இராச்சியத்தைக் கைப்பற்றியபோது, அதன் பகுதிகளைப் படையாட்சி வன்னியருக்குப் பகுத்துக்கொடுத்தான் என்று மட்டக்களப்பு பூர்வ சரித்திரம்குறிப்பிடுகின்றது. இரண்டாம்பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சிக்காலத்திலே (1236-1271) இராசரட்டை, மாயரட்டை, உறுகுணை ஆகிய முப்பெரும் பிரிவுகளையுஞ் சேர்ந்த வன்னிபற்றிச் சூளவம்சம் குறிப்பிடுகின்றது. வன்னிகள் பதினெட்டென்பது சிங்கள நூல்களின் மரபாகும். இம்மரபும் தென்னிந்தியாவிலே தோன்றியவொன்றாகும். வன்னிகளை மகாவன்னி, சிரிவன்னி என வகுத்துக்கூறும் முறையொன்றும் சிங்கள இலக்கிய மரபிலுண்டு.
மத்தியகால இலங்கையிலே ஏக காலத்தில் நிலைபெற்ற யாழ்ப்பாணம், கோட்டை, கண்டி ஆகிய மூன்று இராச்சியங்களிலும் வன்னிமைகள் அடங்கியிருந்தன. அவை பொதுவாகவே கரையோரப்பகுதியிலும் பிரதான இராச்சியங்களின் எல்லைப்புறங்களிலும் அமைந்திருந்தன. அவை அடர்த்தியான காடுகளினாலே சூழப்பட்டிருந்தமையினாலும் பிரதான இராச்சியங்களின் தலைநகரங்களுக்குமிக்க தூரத்திலே காணப்பட்டதாலும், வன்னியர்மீது ஆதிக்கஞ் செலுத்திக் கொள்வது அரசரைப்பொறுத்தவரையிலே மிகுந்த சிரமமாயிருந்தது. முடி மன்னருக்கும், வன்னியருக்கும் இடையிலான தொடர்புகள் காலப்போக்கில் வரையறையான சம்பிரதாயங்
83

Page 54
களினாலும், மரபுகளினாலும் பிணிக்கப்பட்டிருந்தன. அரசனுடைய ஆதிக்கத்தினாலும், அனமதியினாலும் வன்னியர் அதிகாரம் பெற்றனர் என்ற கோட்பாடு அரண்மனைகளிலே வற்புறுத்தப்பட்டது. இதனை வன்னியர்கள் சம்பிரதாயபூர்வமாக மட்டுமே ஒப்புக் கொண்டார்கள். முடிமன்னரின் படைவலியும் அதிகாரமும் குன்றிய மானிலகாலப்பகுதியில் வன்னியரின் ஆதிக்க வளர்ச்சியினை அரசர்களினாலே கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. வன்னிப்பிரதேசம் ஒன்றின் மேல் புதிய தலைவன் ஒருவன் அதிகாரம் பெறுமிடத்து அவனுக்குரிய பட்டமும் விருதுகளும் முடியரசனாலே வழங்கப்படுவது வழக்கம். வன்னியர்கள் தங்கள் அந்தஸ்துக்கேற்ப குடை, கொடி, கவசம், படைக்கலம் முதலியவற்றையும் சிறப்புச்சின்னங்களையும் வரிசைகளையும் கொண்டிருந்தார்கள். ஆதிக்கஞ் செலுத்துவதற் கேதுவான படைபலத்தையும் அவர்கள் பெற்றிருந்தார்கள். அவர்களின் ஆட்சியுரிமை தலைமுறை தலைமுறையாகப் பரம்பரை வழியாகச் சென்றது. தமது நாடுகளிலே நிருவாகத் திற்கும் நீதிபரிபாலனத்திற்கும் அவர்களே பொறுப்பாகவிருந்தனர். தமது தலைமையின் கீழமைந்த எல்லா அதிகாரிகளையும் அவர்களே நியமித்தார்கள். வன்னி நாடுகளிலே மக்கள் அரசுக்காற்றவேண்டிய சேவைகளும், இறைகடமைகளும் வன்னியருக்கே செலுத்தப்பட்டன. வன்னியர்கள் பொதுவாக மன்னருக்குரிய அதிகாரங்கள் எல்லாவற்றையுமே கொண்டிருந்தார்கள். எனவேதான் அவர்களைக் குறுநில மன்னர்கள் என வர்ணிப்பது வழக்கம். அரசர்களைப் போல வன்னியர்கள் அபிஷேகஞ் செய்து முடிசூடிக் கொள்ளவில்லை. வன்னியர்கள் தம்மீது மேலாதிக்கம் பெற்ற அரசனுடைய அரண்மனைக்கு ஆண்டுதோறும் சென்று திறை செலுத்த வேண்டியமை நியதி. சிறப்பான அரசியல் வைபவங்களிலும் அவர்கள் கலந்து கொள்வது வழமை. மேலும் அரசனுக்குத் தேவையேற்படுமிடத்து அல்லது அவனாற் பணிக்கப்படுமிடத்து படையுதவி அளித்தல் வேண்டும். திறையும் மேலாதிக்க உரிமையுமே முடிமன்னருக்கும் குறுநில மன்னருக்குமிடையிலான உறவுகளிலே முக்கியத்துவம் பெற்றன. தமது மேலாதிக்க உரிமையைப் பலம்பொருந்திய மன்னர் மட்டுமே நிலைநாட்டிக் கொள்ள முடிந்தது. இரண்டாம் பராக்கிரமபாகு வடமத்திய இலங்கையிலும் உறுகுணையிலும் அதிகாரம்பெற்றிருந்த வன்னியர்களிடமிருந்து திறைபெற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. அவனுக்குப் பின் ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் (1415-1467) காலம்வரை ஆட்சிபுரிந்த சிங்கள மன்னர்கள் எந்தப் பிரதேசத்திலேனும் காணப்பட்ட வன்னியர் மீது மேலாதிக்கம் செலுத்தவில்லை.
வட இலங்கையிலுள்ள வன்னிமைகள் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தினுள் அடங்கியிருந்தன. ஆரியச்சக்கரவர்த்திகள் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டிலே பாண்டிநாட்டிலிருந்து படையெடுத்துவந்த சிங்கை நகரிலே இராசதானியமைத்து தமது ஆதிக்கத்தைப் பலப்படுத்திய நாட்களில் அவர்களுக்காதரவாயிருந்த பிரதானிகள் பலர் வன்னிநாடுகளின் மேற் படையெடுத்துச் சென்று அங்கிருந்த அதிகாரிகளை அகற்றிவிட்டு தமது ஆட்சியை ஏற்படுத்திக் கொண்டார்கள். அவர்களின் ஆட்சியிலே அடங்காப்பற்று வன்னிகளிலே ஒரு புதிய அதிகாரவர்க்கம் தோன்றியது. அது பாண்டிநாட்டுத் தொடர்புடையதாகவும் ஆரியச் சக்கரவர்த்திகளின் ஆதரவினைப் பெற்றதாகவும் விளங்கியது. யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் எல்லைக்குள் ஏழு வன்னிமைகள், பதினேழாம் நூற்றாண்டிலே பனங்காமம், மேல்பத்து, முள்ளியவளை, கருநாவல்பத்து, கரிக்கட்டுமூலை, தென்னமரவாடி, செட்டிகுளம் என்பவையே அவ்வேழு வன்னிமைகளாகும். பதினாறாம் நூற்றாண்டிலே போர்த்துக்கேயர் யாழ்ப்பாண அரசிடமிருந்து மன்னாரைக் கைப்பற்றுவதற்கு முன் மாதோட்டம் முதலியவிடங்களிலும் வன்னியர் ஆட்சியதிகாரம் பெற்றிருந்தார்கள்.
84

ஒல்லாந்த தேசாதிபதிபான்கூன்ஸ் என்பவர் 1658 ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் 31ம் நாளில் எழுதிய அறிக்கையொன்றிலே வன்னிகளை மேல்வருமாறு வர்ணித்துள்ளார். “இந்நான்கு மாகாணங்களும், பதின்மூன்று தீவுகளும் யாழ்ப்பாணப் பட்டின ராச்சியம் என்றழைக்கப்படுகின்றன. வன்னி என்றழைக்கப்படும் வன்னியருடைய மாநிலம் இந்த இராச்சியத்திற்குரியதாகும். இது யாழ்ப்பாணப்பட்டினத்து அரசர்களினாலே கைப்பற்றப்பட்டு அவர்களின் மேலாதிக்கத்தின் கீழமைக்கப்பெற்ற பெருநிலப்பகுதியாகும். இந்நிலை போர்த்துக்கேயரினாலும் பேணப்பட்டது. இப்பொழுது யாழ்ப்பாணப்பட்டின மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாகவுள்ளது. எங்கள் ஆட்சியின் கீழ் அமைந்துள்ள போதும் அதன்மேல் (எங்கள்) பூரண இறைமை ஏற்படுத்தப்படவில்லை. அதன் எல்லைகள் கடலோரத்திலிருந்து மூன்று அல்லது நான்கு மைல்களுககு உட்புறமாகச் செட்டிக்குளத்திலே தொடங்கி கொழும்புத் துறைக் கெதிராகவுள்ள கல்முனைவரை நீடித்து அங்கிருந்து கிழக்கு நோக்கித் திருகோணமலைவரை பரந்து பின் அப்பகுதியிலிருந்து மேற்குப்புறமாக கற்பிட்டி, மாதோட்டம், மன்னார் ஆகிய இடங்கள்வரை செல்கின்றன. இப்பெரிய மாவட்டத்திற்குரியனவாய் திருகோணமலைக்கு மேற்குப் பக்கமாகவுள்ள காடுகளை உள்ளடக்கிய பிரதேசங்கள் மேல்வருவன ஏறக்குறைய 50 கிராமங்களைக் கொண்ட தென்னமரவாடிப்பற்று, 100 கிராமங்களையுடைய கரிக்கட்டுமூலைப்பற்று, 70 கிராமங்களைக்கொண்ட முள்ளியவளைப்பற்று, 5 கிராமங்களைக்கொண்ட செட்டிக்குளப்பற்றின் ஒரு பகுதி. வன்னி மாநிலத்திலே ஆறு மாகாணங்களும் முந்நூற்றுக்குக் குறையாத கிராமங்களும் உள. (குடா நாட்டிலுள்ள) நான்கு மாகாணங்களைப்போல் யாழ்ப்பாணப் பட்டினத்திற்குரியனவாகிய செட்டிகுளம், பூனெரி, மேற்பற்று என்பவற்றை உள்ளடக்கிய வன்னிப் பிரதேசம் ஏறக்குறைய 80,000 ஜெர்மன் சதுரமைல்கள் சுற்றளவினைக் கொண்டதாகும். அது 42 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பழமையானதும் இறைமையாதிக்கமுடையதுமான அரசவமிசத்தைச் சேர்ந்த விக்கிரக ஆராதனைக்காரனாகிய சங்கிலி என்ற அரசனாலே ஆளப்பட்டது.”*
கயிலாய வன்னியன்
யாழ்ப்பாணத்து ஆரியச்சக்கரவர்த்திகளின் ஆட்சியிலே வன்னியர் யாழ்ப்பாணத்திற்கு ஆண்டுதோறுஞ் சென்று வரிசைகள் கூடிய காலத்திலே திறைசெலுத்திவிட்டு திரும்பிச் செல்வது வழக்கம். போர்த்துக்கேய படையெடுப்புக்கள் ஏற்பட்ட காலங்களில் முள்ளியவளை, பனங்காமம் ஆகிய பகுதிகளைச் சேர்ந்த வன்னியர்கள் யாழ்ப்பாண அரசருக்குப் படையுதவியளித்தமை யோடு தாங்களே நேரிற்சென்று இராச்சியத்தைக் காப்பதற்கான போர்களிலே ஈடுபட்டார்கள். பதினேழாம் நூற்றாண்டின் முதற் காலப்பகுதியிலே போர்த்துக்கேயர் யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றியதும் வன்னிகள் மீது மேலாதிக்கஞ் செலுத்தி வன்னியரிடமிருந்து திறைகளைப் பெற்றுக் கொள்வதில் அக்கறை கொண்டிருந்தார்கள். ஆயினும் வன்னியர்களின் மீது மேலாட்சியினை இலகுவிலே அவர்களால் ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. வன்னிகளிலே மிகப் பெரியதும் பரந்ததுமான பனங்காமற் பற்றின் அதிபனான கயிலாயவன்னியன் போர்த்துக்கேயரின் ஆட்சிக்கால முடிவிலே 14 வருடங்களாக யாழ்ப்பாணத்துக்குச் சென்றிருக்கவில்லை. அவன் தான் செலுத்த வேண்டிய திறைகளையும் போர்த்துக்கேயருக்குச் செலுத்தவில்லை. அடங்காப்பற்று வன்னிகளிலே பதினேழாம் நூற்றாண்டிலே ஆட்சி புரிந்த வன்னியர்களுட் கயிலாய வன்னியனே அதிக பிரபல்யம்

Page 55
வாய்ந்தவனாக விளங்கினான். அவன் அதிகாரத்தின் கீழ் அமைந்திருந்த பனங்காமைப்பற்று, அடங்காப்பற்றிலே, ஏறக்குறைய அரைவாசிப் பகுதியை உள்ளடக்கியிருந்தது. யாழ்ப்பாண பகுதியிலிருந்து அதிகாரஞ் செலுத்திய ஐரோப்பிய ஆட்சியாளருக்கு வன்னி நாட்டிலிருந்து கிடைக்க வேண்டிய திறையில் அரைவாசிப்பகுதி பனங்காமைப்பற்றிலிருந்தே பெறப்படுவதற்கு ஏற்பாடாகியிருந்தது. கயிலாய வன்னியன் மிகப் பரந்தவொரு பிரதேசத்தை ஐரோப்பியரின் மேலாதிக்கத்திற்குக் கட்டுப்படாது சுதந்திரமான அரசனொருவனுக்குரிய அதிகாரங்களோடு ஆட்சி புரிந்தமையினால் அவனை “அரசன்’ என்று ஐரோப்பிய அதிகாரிகளும் வரலாற்றாசிரியர்களும் வர்ணித்தார்கள்.
வன்னிப்பிரதேசம் காடடர்ந்திருந்த காரணத்தினாலும் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து குறிப்பிடக்கூடிய தூரத்திலே அமைந்திருந்தமையினாலும், அதனைக் கைப்பற்றி அடக்கிக் கொள்வது கடினமானதாகும். வட இலங்கையிலே ஆட்சிபுரிந்த போர்த்துக்கேயவதிகாரிகளிடமும் ஒல்லாந்தரிடமும் அடங்காப்பற்றைக் கைப்பற்றி அதன்மீது அதிகாரஞ் செலுத்துவதற்குத் தேவையான போதிய படைபலமிருக்கவில்லை. 1658 ஆம் ஆண்டில் ஒல்லாந்தரின் ஆட்சி ஏற்பட்ட பின்பும் இதே நிலை காணப்பட்டது. மேலும் இலங்கையின் வேறு பல பகுதிகளிலே ஒல்லாந்தர் இராணுவநடவடிக்கையில் ஈடுபட்டிருந்தமையினாலே அடங்காப்பற்று வன்னிகளின் மீது படையெடுத்து நிருவாகப் பொறுப்புக்களை நேரடியாகவே மேற்கொள்வதற்கு அவர்கள் விரும்பவில்லை.
பதினேழாம் நூற்றாண்டின் மூன்றாவது காற்பகுதியில் இலங்கையில் நிலவிய அரசியல் நிலைகளும் அடங்காப்பற்று வன்னிகளின் மேல் ஒல்லாந்தர் கடைப்பிடித்த கொள்கையை ஒரளவுக்கேனும் நிர்ணயிக்கக்கூடியனவாயிருந்தன. கண்டி இராச்சியத்தோடு பகைமையேற் பட்டிருந்ததினாலே கண்டியரசனுடைய செல்வாக்கு எந்தளவிலேனும் பரந்து கொள்ளக்கூடிய வகையிலே தாம் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள ஒல்லாந்தர் விரும்பவில்லை. கண்டியரசனுக்கும் வன்னியர்களுக்குமிடையில் நெருங்கிய தொடர்புகள் நிலவி வந்தன. கயிலாய வன்னியன் கண்டியரசனோடு கடிதத் தொடர்புளைக் கொண்டிருந்தான். தமது நிலைக்கும் உரிமைகளுக்கும் ஐரோப்பியராலே ஆபத்தேற்படுமிடத்துவன்னியர் கண்டியரசனின் ஆதரவினைப் பெற்றுக்கொள்ளக்கூடியவொரு நிலை காணப்பட்டது. வன்னியர்கள் கண்டியரசன் பக்கஞ் சேர்ந்துகொள்வதனைத் தடுத்துக் கொள்வது ஒல்லாந்த ஆட்சியாளரின் பிரதான நோக்கங்களுள் ஒன்றாயிருந்தது. மேலும், வன்னியர்கள் மூலம் கண்டியராச்சியத்து விவகாரங்களைப்பற்றி தாம் அறிந்து கொள்ள முடியுமென்றும் ஒல்லாந்த அதிகாரிகள் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்கள்.
வன்னிப்பிரதேசத்து நிருவாகப் பொறுப்புக்களை நேரடியாகரற்படுத்திக் கொள்வதற்கான தகைமையும் போதிய அதிகாரிகளும் ஒல்லாந்தர் வசம் காணப்படவில்லை. எனவே நிருவாகப் பொறுப்புக்களனைத்தையும் வழமைபோல் வன்னியர் வசம் விடுத்து அவர்கள் மூலமாக யானைகளைத் திறையாகப் பெற்றுக் கொள்வதையே அவர்கள் விரும்பினார்கள். போர்த்துக்கேயரைப் போலன்றி தமது மேலாதிக்க உரிமைகளை நிலைநாட்டுவதிலே ஒல்லாந்த அதிகாரிகள் கூடியகவனஞ் செலுத்தினார்கள். யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள அரசாங்கத்தின் நியமனத்தின் மூலமாகவே வன்னியர்கள் தங்கள் பதவிகளையும், ஆதரிக்கவுரிமையினையும்

பெற்றார்களென்று கருதப்பட்ட பொழுதிலும் பரம்பரைவழியாக ஆட்சி செலுத்தும் முறை வன்னியர்களிடையே வழமையாகியது. இதனால் வன்னியரின் பலமானது வலுப்பெற்று வந்தபொழுது அவ்வழமையை ஒல்லாந்த அதிகாரிகளினாலே மாற்றியமைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. எககாலத்திலே பல்வேறு வன்னிகளிலும் ஆதிக்கஞ் செலுத்தியவர்கள் உறவினர்களாயிருந்தனர். சில காலங்களில் ஒரு குடும்பத்தைச்சேர்ந்தவர்கள் இரண்டுக்கு மேற்பட்ட வன்னிகளின் மீது ஆட்சி செலுத்தினார்கள். ஆதலினாலே யாழ்ப்பாணத்து அதிகாரிகளோடு தகராறு கொள்ளுங்காலங்களிலே வன்னியர்கள் கூட்டாகவும், பொதுவான தலைமையின் கீழும், செயற்படுவது வழக்கமாயிருந்தது. தம்மீது மேலாதிக்கஞ் செலுத்தும் அரசாங்கத்திற்கெதிராக கிளர்ச்சி புரியும் காலங்களில் வன்னியர்கள் எல்லோரும் பனங்காமத்து வன்னியனின் தலைமையின் கீழ் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வது வழக்கமாயிருந்தது.
ஒல்லாந்த அரசாங்கம் வன்னியர்களோடு கூட்டாகவும் தனித்தனியாகவும் திறைகள், கடமைகள் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து உடன்படிக்களைக் காலாகாலம் ஏற்படுத்திவந்தது. தங்கள் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த மக்கள் அரசாங்கத்திற்குச் செலுத்த வேண்டிய இறைகடமைகளையும், சேவைகளையும் வன்னியர்களே பெற்றார்கள். ஊர்காவல், உள்ளூர் நிர்வாகம் முதலிய விடயங்களும் அவர்களின் பொறுப்பாகவேயிருந்தன. அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைக்கின்ற தானியவரியின் பெறுமதி மதிப்பிடப்பெற்று அதற்கேற்பவே அவர்களுள் ஒவ்வொருவரும் எத்தனை யானைகளைத் திறையாகக் கொடுக்க வேண்டுமென்று நிர்ணயிக்கப்பட்டது. ஆண் யானையொன்றின் பெறுமதி 300 இறைசால் எனவும் பெண்யானையொன்றின் பெறுமதி 250 இறைசால் எனவும் தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது. இத்தகைய ஏற்பாட்டின்படி ஆறு வன்னிகளின் திறையும், மேல் வருமாறு கணிக்கப்பட்டிருந்தது'
பனங்காமம் 16 шторбитањ6T கரிக்கட்டுமூலை - 7 யானைகள் கருநாவல்பத்து «хо- 4 யானைகள் தென்னமரவாடி tufT60)6CT மேல்பத்து 1 Lumet)6OT முள்ளியவளை 1 யானை
காலப்போக்கிலே ஒல்லாந்தர் தமக்குப் பெரிதுந் தேவைப்பட்டனவும் வன்னிப்பகுதியிலே கிடைக்கக் கூடியனவுமாகிய வேறு பொருட்களையும் வன்னியர்களிடமிருந்து மேலதிக திறையாகப் பெற்றுக் கொள்ள முற்பட்டார்கள். அவற்றுள் மரமும் மான் தோலும் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. யாழ்ப்பாணத்திலே அரசாங்கத்தின் கட்டட வேலைகளுக்கு மரங்கள் பெருமளவிலே தேவைப்பட்டன. வேட்டைத் தளங்களிலே யானைகளைப் பிடித்துப் பிணிப்பதற்கான வார்களைத் தயாரிப்பதற்கு மான்தோல்கள் பயன்பட்டன. ஒல்லாந்த தேசாதிபதியொருவரின் அறிக்கையிலே இவ்விரு பொருட்களின் திறை குறித்துப் பிறப்பிக்கப்பட்ட கட்டளையிலே மேல்வரும் விபரங்கள் உள்ளன. *

Page 56
வன்னிப்பிரிவு நிறை-மரம் மான்தோல்
பனங்காமம் 25 40 கரிக்கட்டுமூலை 40 20 மேல்பத்து 30 20 முள்ளியவளை 15 20 கருநாவல்பத்து HgaAO 20
திறைகளை ஆண்டுதோறும் செலுத்துவதோடு வன்னியர்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்குச் சென்ற வரிசைகள் கூடுங் காலத்திலே ஒல்லாந்த அரசாங்கவதிகாரிகளுக்கு விசுவாசம் தெரிவிக்க வேண்டும். யாழ்ப்பாணம், மன்னார் ஆகிய பிரதேசங்களிலிருந்து பாதுகாப்பினைத் தேடி வன்னிக்குள் நுழைந்து கொள்ளும் குற்றவாளிகளையும் கொலைகாரரையும் மற்றும் ஊழியம் முதலிய கடமைகளைப் புரிந்துகொள்வதில் ஏற்படும் சிரமங்களைத் தவிர்த்துக் கொள்வதற்காக அவ்விடங்களிலிருந்து தப்பியோடும் குடியானவர்களையும், அடிமைகளையும் கைப்பற்றி அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைத்துக் கொள்வதும் வன்னியர்களின் பொறுப்பாகவிருந்தது. அடிமையொருவனைக் கைப்பற்றி அவனை அவனது எசமானிடத்திலே ஒப்படைக்குமிடத்து வன்னியருக்கு இரண்டு இறைசால் கொடுக்கப்படும். அடிமையொருவனோ வேறு குற்றவாளியொருவனோ வடக்கிலே ஒல்லாந்தரின் நேரடியான ஆட்சியின் கீழமைந்த பிரதேசங்களிலிருந்து வன்னிப்பகுதிகளினூடாகக் கண்டியரசனின் கட்டுப்பாட்டின் கீழிருந்த பகுதிகளுக்குச் செல்ல நேரிடின் வன்னியர் தமது கவனக்குறைவிற்குப் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு உடையவனுக்கு 50 இறைசால் கொடுத்தல் வேண்டுமென்று ஒல்லாந்த அதிகாரிகளினாலே விதிக்கப்பட்டது. அதிகாரிகளும் அவர்களின் சேவகர்களும் வன்னியொன்றினூடாகப் பிரயாணஞ் செய்யுமிடத்து அவர்களுக்கு வழியைக் காட்டுவதும், பாதுகாப்பளிப்பதும் அப்பிரதேசத்து வன்னியனாரின் பொறுப்பென்றும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது."
ஒல்லாந்த அதிகாரிகள் வன்னியர்களோடு ஏற்படுத்திக் கொண்ட உடன்படிக்கைகளின் நிபந்தனைகள் ஒல்லாந்தருக்கே மிகச் சாதகமானவையாகக் காணப்பட்டன. எதுவித செலவும் முயற்சியும் மேற்கொள்ளாது அதிக வருமானத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய யானைகளையும் பிற பொருட்களையும் அவர்கள் பெற்றுக் கொள்வதற்கும் தமது தேவைகளுக்கேற்ப வன்னியர்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கு ஏற்ற காதனங்களாக அவை தென்பட்டன. ஆயினும் நடைமுறையிலே அவற்றைச் சாதனைப்படுத்தி கொள்வதிலேயே அதிக சிரமங்கள் ஏற்பட்டன. தங்கள்மீது உடன்படிக்கைகள் சுமத்திய பொறுப்புக்களை இயன்றவரையிலே தவிர்த்துக் கொள்வதற்கு தமது சாதுரியத்தையும் தமக்குச் சாதகமாகவுள்ள எல்லா வாய்ப்புக்களையும் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கு அவர்கள் தவறவில்லை.
யாழ்ப்பாணத்து ஒல்லாந்த அதிகாரிகளுக்கெதிரான நடவடிக்கைகளுக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே கயிலாய வன்னியன் பொறுப்பேற்றான். 1658 ஆம் ஆண்டிலே யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றியதும் வன்னிகளின் மீது தங்கள் மேலாதிக் உரிமையை நிலைநாட்டிக்கொள்வதற்கு ஒல்லாந்தர் முற்பட்டனர். கயிலாய வன்னியனும் மற்றைய வன்னியரும் யாழ்ப்பாணத்து அதிகாரிகளின் ஆணைகளுக்கடங்கவில்லை. மேல்பத்து, கருநாவல்பத்து, முதலிய வன்னிகளின் அதிபர்களும் கயிலாய வன்னியனுடைய தலைமையை ஒப்புக் கொண்டனர்.

ஒல்லாந்தருடைய கட்டளைக்களுக்குப் பணிந்து பிற வன்னியர்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்குச் சென்று திறை செலுத்திய நாட்களிலும் கயிலாய வன்னியன் அந்நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவில்லை. அவனைப் பதவியிலிருந்து நீக்கிக்கொள்ள விரும்பியபோதும் தொடக்கத்திலே அவனுக்கெதிராகப் படையெடுக்கமுடியாத நிலையிலிருந்தனர். கண்டி ராச்சியத்தோடு 1665க்குப்பின் போரேற்பட்டதும் வன்னியருக்கும் ஒல்லாந்தருக்குமிடையிலான உறவுகளிலே நெருக்கடி நிலையேற்பட்டது. வன்னியர்கள் கண்டியர்களோடு நெருங்கிய தொடர்புகளை ஏற்படுத்தியதுடன் ஒல்லாந்தரின் ஆட்சியின் கீழமைந்த பிரதேசங்களிலும் பகையான செயல்களில் ஈடுபட்டனர். ·
தேசாதிபதியின் மகனாகிய இளைய பான்கூன்ஸ்1671ஆம் ஆண்டிலே பாணமை, மட்டக்களப்பு திருகோணமலை ஆகிய பகுதிகளைக் கைப்பற்றியதும் வன்னியர்களை அடக்குவதற்கான வாய்ப்பினைப் பெற்றான். அவன் தனது படையுடன் முல்லைத்தீவில் இறங்கி அங்கிருந்த வன்னிக்குள் நுளைந்து கயிலாய வன்னியனாரின் இருப்பிடமாகிய ஐயன்பெருமாள் என்ற கிராமத்திலே தங்கினான். வன்னியர்கள் எல்லோரும் அங்கு சென்று பணிந்து அவனிடம் மன்னிப்புக் கோரிச் சமாதானத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். அவனுடைய கட்டளைக்குப் பணிந்து எல்லா வன்னியரும் யாழ்ப்பாணத்திற்குப் போனார்கள். கயிலாய வன்னியன் சுகவீனமாயிருந்த காரணத்தைக் காட்டித் தனக்குப் பதிலாகத் தன் உறவினனொருவனை அனுப்பியிருந்தான். யாழ்ப்பாணத்திலே திறை, மேலாதிக்க உரிமை ஆகியன பற்றி வன்னியர்களோடு புதிய உடன் படிக்கைகளை அரசாங்கம் ஏற்படுத்திக் கொண்டது. டொன் கஸ்பார் சிதம்பரப்பிள்ளை, டொன் பிலிப்பு, நல்லமாப்பானார், புண்ணியபிள்ளை உடையார், திரிகைல உடையார் ஆகிய வன்னியர்களே இப்புதிய ஏற்பாட்டிலே பங்குகொண்டவர்களாவர்."
வன்னியர்களுடன் அமைந்த தொடர்புகளிலே மீண்டும் ஒல்லாந்தருக்குப் பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன. புதிய உடன்படிக்கைகள் ஏற்படுத்தி ஐந்து ஆண்டுகள் கழிவதற்குள கயிலாய வன்னியன் புண்ணியபிள்ளை உடையார் ஆகியோரின் நடவடிக்கைகள் பற்றி யாழ்ப்பாணத்து அதிகாரிகள் அரசாங்கத்திற்கு முறைப்பாடு செய்ய நேரிட்டது. ஆயினும் 1678ஆம் ஆண்டிலே கயிலாய வன்னியன் இறந்ததும் வன்னிநாடுகள் உறுதிப்பாடும் பிடிவாதமும் பலமுங்கொண்ட ஒரு பெருந்தலைவனை இழந்தன. ஒல்லாந்தர் தங்கள் மேலாதிக்க நிலையை வன்னிநாடுகள் மீது பலப்படுத்திக் கொள்வதற்குப் புதியவொரு வாய்ப்பினைப் பெற்றனர். இக்காலமளவிலே இலங்கையின் பல பாகங்களிலும் அதிருப்திகளுங் குழப்பங்களும் ஏற்பட்டிருந்தன. ஒல்லாந்தரின் ஆட்சியேற்பட்டிருந்த பகுதிகளிலே அவர்களுக்கெதிரான கிளர்ச்சிகளைத் தூண்டுவதிலே கண்டி மன்னன் அக்கறை கொண்டிருந்தான். இத்தகைய சூழ்நிலையைத் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்துவதிலே கவனங் கொண்டிருந்த வன்னியர்கள் மீண்டும் கண்டியரசனோடு தொடர்பினை ஏற்படுத்தினார்கள். இவற்றினாலே தமக்கேற்படக்கூடிய ஆபத்துக்களைத் தவிர்ப்பதற்காக வன்னியர்களுக்கெதிராக உரிய நேரத்திலே தகுந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்வதென அரசாங்கம் தீர்மானித்தது. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொம்மாந்தர் அனுப்பிவைத்த படை வன்னிக்குச் சென்று அங்குள்ள தலைவர்களை அடக்கியது. வன்னியர்களோடு தனித்தனியாக உடன்படிக்கைகள் ஏற்பட்டன. வன்னிக்குச் செல்லும் பாதைகளிலே ஆங்காங்கு காவல் நிலையங்களும் அமைக்கப்பட்டன. வன்னியர்கள் மீண்டும் கிளர்ச்சிபுரிந்தால் அவர்களுடைய நிலங்கள் அபகரிக்கப்படுமென்றும் அவர்களுக்கு
89

Page 57
மரணதண்டனை வழங்கப்படுமென்றும் அரசாங்கம் வற்புறுத்தியது. " அதற்குப்பின் வன்னியர்கள் வெளிப்படையாக அரசாங்கத்தை எதிர்க்க முற்படவில்லை. எனினும் இரு தரப்பினருக்கும் இடையிலான உறவுகளிலே அமைதி ஏற்படவில்லை. வன்னியர்கள் இராசதந்திரத்தினாலும் தங்கள் நலவுரிமைகளைப் பேணிப் பாதுகாத்துக் கொள்வதிற் கவனஞ் செலுத்தினார்கள்.
பதினேழாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலே வன்னியின் எல்லைக்கப்பாலமைந்த பகுதிகளிலே வன்னியர் தங்கள் செல்வாக்கை ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது. 1690 வரை பூநெரி பல்லவராயன்கட்டு, இலுப்பைக் கடவை, மாதோட்டம் ஆகிய பகுதிகள் அதிகாரி என்ற பதவிப்பெயரைக்கொண்டவொரு அதிபனாலே நிருவகிக்கப்பட்டன. அவற்றிலே குடியானவர்களிடமிருந்து தானியவரி, முதலிய இறைகடமைகளை அரசாங்கம் பெற்றதோடு அங்குள்ள காடுகளிலிருந்தும் பல யானைகள் ஆண்டுதோறும் கொம்பனியின் அரசாங்கத்திற்குக் கிடைத்தன. 1690 இலே அப்பகுதிகளிலே அதிகாரிமுறை ஒழிக்கப்பட்டு அப்பிரதேசங்கள் பனங்காமத்து வன்னியரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. பல்லவராயன்கட்டு, இலுப்பைக்கடவை ஆகிய இரு பகுதிகளும் நல்லமாப்பாண வன்னியனாரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. பூநெரிப்பகுதி அவனுடைய மகனாகிய நிற்சிங்க நாதராயனாரிடம் கொடுக்கப்பட்டது. மேலும் அவனுக்கு யானை வேட்டைக்களத்தின் மேலான அதிகாரமும் ஒப்படைக்கப்பட்டது" வன்னிநாடுகளிற்போல இப்பகுதிகளிலுள்ள இறைகடமைகளையெல்லாம் தாமே பெற்றுக் கொள்வதற்கு வன்னியர் வாய்ப்பினைப் பெற்றார்கள். அதற்குப் பதிலாக இப்பகுதிகளிலே குறிப்பிட்ட தொகை யானைகளைப் பிடித்துக் கொம்பனி அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைப்பதற்கு அவர்கள் உடன்பட்டார்கள்.
யாழ்ப்பாணத்து கொம்மாந்தரான சுவார்திகுரூன் அங்கில்லாத சமயத்திலே வன்னியர்கள் யாழ்ப்பாணத்திலே கொமிஷனர்களாகவும் கடமையாற்றினார்கள். 1690 இல் நல்லமாப்பாணன், நிற்செயசிங்க நாதராயன், இலங்கநாரண முதலியார் ஆகிய வன்னியர் மூவரும் யாழ்ப்பாணத்திற்குச் செல்லுமாறு கொம்மாந்தரினாலே உத்தரவிடப்பட்டபொழுது அங்கு செல்லாது கொழும்புக்குச் சென்று தேசாதிபதியைச் சந்தித்தார்கள். "வன்னியர்களை அதிக சம்பிரதாயபூர்வமான மரியாதைகளோடு தேசாதிபதி வரவேற்று உபசரித்தமையினாலே தேசாதிபதிக்கும் யாழ்ப்பாணத்து உயரதிகாரிகளுக்குமிடையிலே பெரும் மனக் கசப்பேற்பட்டது. அதற்குப்பின் அவர்கள் முன்னொரு பொழுதுமில்லாத தற்பெருமையுடனும், சுயநம்பிக்கையுடனும் நடந்துகொள்ள முற்பட்டார்கள். புவிநல்ல மாப்பாணன், சேதுகாவல மாப்பாணன், அம்பலவாணர் ஆகிய வன்னியர் மூவரும் கொழும்புக்குப் போவதற்கு மறுத்தமையினாலே அவர்களுக்கும் வன்னியர்களுக்குமிடையே பகைமையேற்பட்டது. எனவே பதினேழாம் நூற்றாண்டின் முடிவிலே பனங்காமத்து வன்னியரின் அதிகாரமும் செல்வாக்கும் வளர்ச்சிடைந்திருக்கையில் முற்காலத்திற் போல ஆறு வன்னிகளின் அதிபர்களுக்குமிடையில் ஒற்றுமை காணப்படவில்லை. தென்னமரவாடி, கருநாவல்பத்து, முள்ளியவளை ஆகியவற்றின் வன்னியர்கள் யாழ்ப்பாணத்து அதிகாரிக்குப் பணிவான முறையிலே நடந்து கொண்டார்கள்.
90

யானை திறை
யாழ்ப்பாணப்பட்டினத்தைப் பொறுத்தவரையில் யானைகள் மூலமாகவே அராசங்கத்திற்குக் கூடுதலான வருமானங் கிடைத்தது. வன்னியிலிருந்து 43 யானைகள் ஆண்டுதோறும் கிடைப்பதற்கான ஒழுங்குகள் மேற்கொள்ளப் பட்டிருந்தன. மாதோட்டம் முசலிப்பத்து, நானாட்டான் ஆகிய பகுதிகளிலே வாழ்ந்த மக்கள் அரசாங்கத்திற்குச் செலுத்த வேண்டிய தானியவரி, தலைவரி ஆகியவற்றிற்குப் பதிலாக யானைகளைப் பிடித்துக் கொம்பனியின் அரசாங்கத்திற்குக் கொடுப்பதற்கு இணங்கியிருந்தார்கள். அவர்களிடமிருந்து 29 யானைகளை ஆண்டுதோறும் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என ஒல்லாந்த அதிகாரிகள் எதிர்பார்த்தார்கள். அத்துடன் 20 அல்லது 25 யானைகளைப் பூநெரிக் காடுகளிலிருந்து பிடித்துக் கொள்ளலாமெனக் கணக்குப் போட்டிருந்தார்கள். எனவே 80 யானைகளையாவது வருடந்தோறும் யாழ்ப்பாண ராச்சியத்திலிருந்தும் பெற்றுக் கொள்ளலாமென்று கருதப்பட்டது. ஆயினும் எதிர்பார்த்தளவு தொகையான யானைகளை அவர்களாற் பெற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.
இந்தியாவிலே முகலாயப் பேரரசர்களும் பாஹ்மாணி சுல்தான்களும் மதுரை, தஞ்சாவூர் போன்ற பகுதிகளின் நாயக்கர்களும் யானைகளை அதிக விலை கொடுத்து வாங்கினார்கள். போர்களிலும் பாரங்களை இழுப்பதற்கும் இந்தியாவிலே யானைகள் பெருமளவிற் பயன்படுத்தப்பட்டன. அரண்மனைகளிலும் ஆலயங்களிலும் மங்கள நிகழ்ச்சிகளுக்கும் அவை அங்கு பயன்படுத்தப்பட்டன. வங்காளம், சோழமண்டலக்கரை ஆகிய பகுதிகளிலிருந்தும் வணிகர்கள் கொழும்புத்துறைக்கும் காலிக்கும் யானைகளை ஏற்றிச் செல்வதற்கு வருவது வழக்கம். யானையொன்று ஏறக்குறைய 800 இறைசாலுக்கு அரசாங்கத்தாலே விற்கப்பட்டது. வட இலங்கையிலே ஒல்லாந்தருக்குப் பிரதான வருவாய் யானை வர்த்தகத்தின் மூலமாகவே கிடைத்தது.
எதுவிதமான சன்மானமுமின்றி யானைகளைக் கொடுக்க வேண்டியதாலும் வேட்டைத் தளங்களை அமைப்பித்து மிகச் சிரமப்பட்டு யானைகளைப் பிடிக்கவேண்டியிருந்தமையினாலும் வன்னியர் குறித்த தொகை யானைகளைப் பிடித்து ஒல்லாந்தருக்குக் கொடுப்பதிலே கவனஞ் செலுத்தவில்லை. 1665 ஆம் ஆண்டிலே வன்னியர்கள் திறையாகக் கொடுக்காத யானைகளின் நிலுவைத்தொகை 80 ஆகும். பதினாலு ஆண்டுகளுக்குப்பின் 1679 இல் அது 300 ஆக அதிகரித்தது. அடுத்த வருடத்திலே வன்னியர் செலுத்த வேண்டிய யானைகளின்தொகை அரசாங்கத்தின் கணக்குப் பொத்தகங்களிலிருந்தும் நீக்கப்பட்டன. எனினும், இக்கடன்களைச் செலுத்தவேண்டிய பொறுப்புக்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பொழுதிலும் வன்னியர்கள் பின்னரும் தாம் கொடுக்க வேண்டிய குறிப்பிட்ட தொகை யானைகளைக் கொம்பனியாரிடம் ஒப்படைக்கவில்லை. 1696 ஆம் ஆண்டிலே வன்னியர்களிடமிருந்து அரசாங்கத்திற்குத் திறையாக கிடைக்கவேண்டிய யானைகளின் நிலுவைத்தொகை 70 எனக் கணிக்கப்பட்டது. 1690 இல் பூநெரிப் பகுதியின்மேல் அதிகாரம் பெற்று யானை வேட்டைத்தளத் தலைவனாக நியமனம் பெற்றிருந்த நிற்செயசிங்க நாதராயன் 1695-1697 ஆகிய வருடங்களில் ஒரு யானை தனையுங் கொம்பனியாரிடம் கொடுக்கவில்லை. அவன் மூலமாக 131 யானைகளை 7 வருடங்களில் அரசாங்கம் இழக்க நேரிட்டதென்றும் கொம்மாந்தர் சுவாதிகுரூன் 1697 ஆம் ஆண்டிலே தான் எழுதிய சுற்றறிக்கையிலே குறிப்பிட்டுள்ளார்.
91

Page 58
பதினேழாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதிக்குரிய வன்னியர் பற்றிய அட்டவணை
1. u Tilsifши suStarLIGirofusir (1) நல்லமாப்பாணன் (1) நல்லமாப்பாணன்
(2) காசியனார் (2) இலங்கநாரண வன்னியம்
2. கரிக்கட்டு மூலை புதுநல்லமாப்பாணன் சேந்தனார் புவிநல்லமாப்பாணன்
3. மேல்பத்து பூதுங்கன் உடையார் குட்டிப்பிள்ளை புவிநல்ல மாப்பாணன்
4. முள்ளியவளை 5š567960)LUTři குட்டிப்பிள்ளை Gu(56DLDSOTTř96DLLTři
5. கருநாவல்பத்து திரிகைலை வன்னிபம் திரிகைலை வன்னியம் 9thus)6. T600Ti
6. Gg56óTGOTLOJ SAMT சண்முக உடையார் செம்பாத்தை உடையார் சேதுகாவலமாப்பாணன்
அடிக்குறிப்புகள்
t சி பத்மநாதன்,
வன்னியர், பேராதனை 1970 பக்கங்கள் 34-37 2 S. Pathmanathan
The Kingdom of Jaffna, Colombo, 1978, pp. 126-132 3 மட்டக்களப்பு மான்மியம்
பதிப்புFXC நடராசா, கொழும்பு பக்கம் 93 4. Instructions from The Governor-general and Council of India to The Governor of ceylon
1656-1665 trans, Sophia Pieters, Colombo, 1908 pp. 85-86 5 மேலது பக்கம் 89 6. S. Arasaratnam
"The Wanniar of North Ceylon. A study of Feudal power and central Authority, 1660-1760, The Ceylon Journal of Historical and Social Studies (CJHSS) Vol. 9, No. 2, July-December 1966, p. 104. 7 மேலது பக்கம் 103 8. Memoir of Rijicklof Van Goens Junr, Governor of Ceylon, 1675-1679
trans Sophia Pictures, Colombo, 1910, 31-329. S. Arasaratnam CJHSS, Vol. 9, No. 2, p. 106 10 மேலது பக்கம் 108 1 மேவது பக்கம் 7 12 Memoir of Hendrick Zwaardecroon Commander of Jaffna Patnam, 1697
trans Sophia Pieters, Colombo, 1911, p. 97 13. மேலது பக்கம் 7

THE TAMLS OF CEYLON UNDER
WESTERN RULE
PrOf, B, BASTAMPILLA
The Tamil kingdom or the Northern kingdom of Ceylon was in existence when the Portuguese arrived in Ceylon in the early 16th century; it was one of the kingdoms in a then politically fragmented Ceylon. The Tamils then had a separate political entity which they guarded against Sinhalese overlordship or political encroachment. The Sinhalese were however, the major community in the island. The lamils had gradully developed by this time social institutions and economic attitudes to suit their new environment. The Ceylon Tamils were therefore in many ways quite distinct from the Tamils of India and with the years under different European powers from the 16th century onwards their Separateness became even more pronounced. More important, however, in Ceylon's history was their distinctiveness from their neighbouring Sinhalese. The Ceylon Tamils spoke a different language and professed a different religion which marked them off clearly from the Sinhalese. By occupying different parts of the Country with a different geographical and physical environment the two communities developed distinct economic patterns and attitudes towards life. This distinctiveness grew to be stronger under Western rule and even later on. The Tamil Kingdom of the 16th century was also referred to often as the kingdom of Jaffna because the centre of its power lay in the Jaffna peninsula. It was, however, not the only homeland of the group of people known now as the Ceylon Tamils. There were such Tamil people in the other parts of the island too, especially in the Eastern areas of Ceylon and in Mannar and Vavuniya districts. It could be summarised then that by the 16th century when parts of Ceylon came to be exposed first to Western domination the Tamils were well established as a separate people in the land. The majority of these Ceylon Tamils lived in well defined territorial areas and these areas remained to be their permanent homes under Portuguese, Datch, British rule and later in free Ceylon, though they also became ubiquitous in the island, as they are eWe OW.
The Portuguese, although they had brought the areas of the Ceylon Tamils under their political overloardship by 1619 did not however, interfere much with the internal administration of these areas; they did not have the resources nor the ability to do so and constant hostility to them in Ceylon from the local people and leaders gave them little time to devote their attention to a proper supervision of internal matters. Therefore, the Tamils of Ceylon in the time of Portuguese rule experienced only a change in the higher levels of political management while in all the other spheres they almost continued to experience hardly any change in their usual form of activity.
93

Page 59
One notable and lasting change, that should be referred to, that came with Portuguese rule over the Tamils could be best seen in the religious sphere. The Portuguese missionaries were able to make a noteworthy conversion among the Tamils by the adoption, at times, of questionable means. A few of the traditional Hindus thus became Roman Catholics. The descendants of these early converts continue to exist among the Ceylon Tamils even today as an influential Section of the community. Likewise, under the successors to the Portuguese, the Dutch and the British, some Tamils were converted to Protestant Christianity and today there is an active Christian element among the Ceylon Tamils. Dutch Protestants made some advance in Jaffna when they took over the Churches and Schools of the Portuguese for their use. Education was used as a means to effect conversions. One of the institutions of the two higher education seminaries in the Island was established by them in Jaffna. In their efforts towards the spread of literacy the foundation of a printing press and the turnout of the first Tamil books in Ceylon under the Dutch rule is worthy of record. The Dutch did certainly help in the spread of western type literacy and progress among the Tamils.
When the Tamils had constiuted a kingdom of their own, well before the arrival of the Portuguese, they had gained the opportunity of developing unified social organisation and of building up some customs of common usage. Before this period, however, the Tamils had been scattered both in time and space and had hence found no opportunity to develop strong institutions of their own. But, with their separate state there had occurred then new outgrowths in social life and this devlopment proceeded up to the modern age, even after the end of European rule, and gave to the Tamils of Ceylon a continuing special distinction and identity, which is clear even today.
When the Dutch replaced the Portuguese, as rulers over the coastal areas of Ceylon by 1658 the Tamils too came under a new master, from the West. The Dutch introduced a better organisation and system of management, than the Portuguese, over the areas occupied by the Tamils but even they did not make any fundamental changes with regard to the Society or life of these people though they were generally more efficient and systematic masters than the Portuguese. As there was a problem in ascertaining the laws of the country the Dutch made some genuine attempts to do so, as far as possible, and the people were judged according to their traditional laws and customs except where those differed very much from Dutch jurisprudence; One example of the remarkable success of these attempts was the codification of the laws and customs of the Tamils of Jaffna into the "Thesavalamai."
Dutch legal experts codified the civil laws of these Tamil regions with the aid of some of the chief headmen of Jaffna called the "Mudaliyars." Thereafter the courts have followed these laws in cases involving Jaffna Tamils even unto present times. To the credit of the Dutch therefore lie the codification of the
94

customs and usages, in the beginning of the 18th century, that had existed among the Tamils. This code of laws applied to the Tamils of North Ceylon in respect to their rights of property, inheritance and marriage, and is a salient document which helps one to get an understanding of the social history of the Ceylon Tamils. It contains the development of their customs through the centuries. With the codifications of the laws it should also be mentioned that the Dutch judicial administration was a significant aspect of their rule. The major court of justice in Jaffna served the largely Tamil part of the island. In Dutch times Jaffna continued to be treated as a separate province administered by a commander assisted by a council. The framework of native administration was taken over as the Protuguese had done so before. Like the Portuguese the Dutch also used the native officers but under a stricter control and many native institutions which the Protuguese had continued to utilise were thereby rendered more efficient. As trade was their principal concern the Dutch confined their commercial activity to the larger parts of the island only ang Jaffna was one of them. In this place it is also useful to refer to the caste system as it developed among the Tamils of Ceylon because of its importance in Ceylon Tamil society even in recent times.
Although the caste system among the Tamils of Ceylon show the fundamental characteristics of the Dravidian system of South India the Brahmanical caste structure was not an element noticeable here. A vital difference between the caste system of the Tamils of South India and that of the Tamils of Ceylon was the absence in Ceylon of the predominant role played by the Brahmins. In Ceylon the Brahmins were outnumbered by the "Vellalas" who were the leading agriculturists on whom the Tamil kingdom had been based before the arrival of the Portuguese. These "Vellalas" continued to be in the ascendancy and the Brahmins who were in Ceylon performed only rituals in temples owned and managed by the "Vellalas." The political and economic ascendancy of the "Vellalas" has been carried even into the modern democratic system. In the Tamil social system the "Vellalas" dominated the village and managed its affairs during the Portuguese, Dutch, and even in the British and later days. The "Vellala" was a traditional farmer.
Under this ascendant "Vellala" caste there were a number of other castes occupying different grades in the social setup. There were the "Kovias" who tilled the soil but also discharged certain traditional obligations to the "Vellalas"; there were barbers and laundryman; "Pallas" and "Nalavas" were often landless labourers who worked under the "Vellalas." The "Parayas" belonged to a caste wheih had immigrated into Ceylon Tamil society in more recent times; they lived in segregated areas to perform taskslike scavenging. In the caste hierarchy of these Ceylon Tamils the "Pallas", "Nalavas" and "Parayas" could be called to constitute the so-called "untouchables' and incidentally the "Kovias" and "Nalavas" were castes peculiar to Ceylon and absent in the Tamil areas of India.

Page 60
The fisher castes with groups peculiar to them were outside the above outlined system and had no association with the "Vellalas." It is believed that those of the fisher castes were older inhabitants who had occupied the coastal areas of Ceylon. The fisher castes were greater in number in Tamil areas outside Jaffna and in the present times the fisher castes are still in domination in places like Mannar, Puttalam, Trincomalee and Batticaloa. In these areas it could he generally said that the "Vellalas" were not a socially ascendant lot.
A recount of the caste system is necessary foritis a basic feature of Ceylon Tamil Society from the time before the Portuguese came in and it continued to be so under Dutch, British and inependent Ceylon rule. In spite of egalitarian type of external influences such as the introudction of Roman Catholic Christianity during the Portuguese and Protestanism under Dutch and British rule which gave no recognition to caste divisions or the imposition of European type administrations which gave no place theoretically to a reckoning of caste distinctions the caste system has prevailed even upto now among the Tamils substantially unaltered. Today, however, in independent Ceylon, serious attempts are being made, and with results, to eradicate this pernicious system which tends to engineer divisions and hostility among the Tamils. In general it could be concluded that the persistence of this old framework of caste as a basis of Tamil society has made the society, especially in the Jaffna peninsula, a conservative one.
Some reference to the economic activities of the Tamils of Ceylon would also help the reader to gain a better understanding of this important section of the island's population. With the formation of the Tamil kingdom most of the Ceylon Tamils lived in the Jaffna peninsula, a flat country with no rivers and dependant on a limited quantity of rain which usually fell towards the end of the year.
The Soil is not particularly fertile and the large population was sustained by the intense cultivation of the land and the diligent efforts of the farmer. In certain parts paddy was cultivated while most of the peninsula grew vegetables and fruits. Tobacco was a valuable crop exported to India and other parts of the Island. There were only small land holdings owned mostly by the "Vellala" families. In the Tamil areas outside the peninsula, paddy was mainly grown but the methods of cultivation differed from those followed in Jaffna. In Batticaloa and Trincomalee the people used the resources of minor irrigation works to produce two crops in a year in a comparatively more fertile area and Sometimes these districts became the granary that fed the island itself. In Batticaloa, unlike in Jaffna, large landholdings were common. In the "Vanni" again, a largely Tamil area, a type of feudal tenurial system goverened the production of crops. These "Vanni" lands were belts of areas that separated the main homelands of the Ceylon Tamils from those of the Sinhala people, the major populace of the country were the "Vanniyas" or semi-independent and
96

often at times independent chiefs, wielded authority over wide tracts of land. these "Vanniyas" too were of Tamil origin generally, those in the Northern half if the island owed their allegiance to the Jaffna kings and under the Portuguese and the Dutch too they continued often as independent sub-rulers. The spirit of belligerent independence that prevailed among these "Vanniyas" made them remain the last of the Tamils to succumb to European domination. A principal item of Ceylon's export trade at one time, namely elephants, came largely from the "Vanni" areas.
The Ceylon Tamils were Saivite Hindus; only a small proportion of them were converted to Christianity by the Western powers. Hinduism was an age old religious belief that had prevailed in the island and it co-existed in Ceylon with Buddhism sometimes even casting its influence on the latter religion. But the hcyday of Hinduism among Ceylon Tamils was the time when a Tamil kingdom with a Hindu dynasty had been established. Then Hinduism was elevated to the status of the official religion in a part of the island and it. gained the advantages which an established religion could command. The homogeneous nature of the population, a vast majority of which was Tamil Hindus, even After the advent of the Western powers and the royal patronage that had been extended to it, before the landing of the Portuguese in Ceylon, left Hinduism as a vital force in the Tamil areas of the Country. It became a living religion. in the North and the East and wherever the Tamils moved in. The deities of the Hindu cult, followed by the Ceylon Tamils, were introduced from South India where their veneration was common.
Even under Western rule, especially in the earlier period, when so many disabilities were imposed on the non-Christian traditional Hindus and there was even open hostility shown towards them, Hindu temples and shrines of early establishment such as those at Kataragama in South Ceylon, Koneswaram in Trincomalee, Thrukethiswaram at the famous old port of Mantota near Mannar, and the Munneeswaram Temple near Chilaw continued to be popular places of pilgrimage and worship. In the Jaffna peninsula itself there were two noteworthy temples of the Hindu Tamils the Vallipuram temple near Point edro and the Kandasamy temple in Nallur, which was once the royal temple. to this day these shrines and temples remain popular places of veneration and the festivals and ceremonies of the Ceylon Tamil Hindus resemble fairly closely those if the Tamil findus of South India.
There is... not much of evidence left to illustrate the continuation of the 'ontribution of the Ceylon Tamils to the art of Ceylon after the coming of the Westerners except in certain traditional rural arts and crafts. However, in the literary and educational sphere the Ceylon Tamils cultivated stronger traditions and made significant contributions to Ceylonese culture even under European ule. Education had spread rather rapidly and widely among the people and thereby among the Ceylon Tamils emerged a literate community which is
97

Page 61
existing even today. A school of indigenuous medicine known as the "Siddha Ayurvedic" school has been preserved upto the present times. Its significant to record that some archaic forms of Tamils that have disappeared in South India have been retained in Jaffna.
It was their interestin securing an ascendancy over their French rivals in India that primarily brought the British to Ceylon. The conflicts with the French navy in Indian waters made the British realize the stragetic value of Ceylon, particularly of Trincomalee a natural harbour in the Tamil peoples east coast of the island. Trincomalee was an excellent base from which the British could control the route to Eastern India. By 1796 the British expelled the Dutch from the island, the Jaffna area being one of the places into which they moved in early in their venture. In 1815 and in 1818, after a rebellion, the central areas in Ceylon, which had remained independent as the Kandyan Kingdom during the Portuguese and Dutch eras, were brought under the control of the British. Thus the British were the only Western power that had gained control over the whole island of Ceylon.
In the early years of British rule very little was done, and that too cautiously and reluctantly to upset the social order in the areas of the Tamils of Ceylon and even elsewhere. At the acme of, their administration was a governor, a proconsul of the British sovereign but in the provinces and districts there were European civil servants to manage the administration under gubernatorial supervision. Under such a setup naturally the areas of the Tamils too came under the administrative sway of these civil servants. Even with the best of intentions, however, the British could not abstain altogether or for long from setting in motion a process of modernisation. Influenced by the evangelical and humanitarian ideas that were prevailing in Britain the new masters abolished by stages the old institution of slavery which had been nurtured and exploited by the Portuguese and the Dutch. This change affected the Northern Tamil areas too where there were a number of slaves. The status of the native aristocracy was reduced and made more dependent on the British but like their predecessors, the Portuguese and the Dutch, the British continued to use this native aristocracy as a means to rule the Island. This feature is clearly evident in the Tamil areas where the native functionaries were continued in their offices but under a stricter supervision by their civil servant superiors.
A significant point tobertoted is that even when the British ruled over the whole of Ceylon they recognised the distinctiveness and separateness of the areas in which the Ceylon Tamils mainly lived from those areas of the Sinhalese. These Tamil populated lands were treated as separate administrative provinces from those provinces composed mainly of the Sinhalese people. The British also allowed the continuance of customs, laws and institutions and minor officials peculiar to these Tamil peopled areas to remain in vogue so long as they were not in diametric opposition to their essential policies or practices. This
98

administrative attitude of the British make it clearly evident that to them although the whole of Ceylon was under their complete control the peoples of the Sinhalese areas and the peoples of the Ceylon Tamil areas were two distinct elements of the same island's population. In fact, the recognition of such a distinction by the British authorities grew even clearer when they began to introduce gradually political or constitutional innovations in the late 19th and early 20th centuries and even later.
An important development to be noted that took place among the Ceylon Tamils under British rule was the rapid spread of education. Although the education imparted was mainly a Western type one, however, in the 19th century when there was a Hindu revival movement the traditional system of learning and literature also grew up alongside. Thus even with the Westernization and modernisation that inevitably came in, the basic and popular cultural milieu also permanently and strongly remained in Ceylon Tamil society. As a result of this educational advancement among the Ceylon Tamils came to take up important positions in the administration, professions and economy and society of Ceylon under the British. Therefore, when there arose a national awakening and gradually the British rulers also began to introduce constitutional changes giving more and more power and responsibility to the people of Ceylon in the late 19th and early 20th centuries, the Ceylon Tamils too played a vital role in the then changing Society of the island. The educated Tamils of Ceylon, especially, came to occupy places of trust and prominence and some of them even extended a general leadership which was apparently acceptable to the Country as a whole at that time. Consequently, when complete political control over Ceylon was transferred to the native leadership of the island in 1948 Ceylon Tamils were an important part of the peoples of the land as they had been for centuries before.
Unfortunately there also arose at thisjuncture whenpolitical advance was taking place in the sland a certain amount of distrust and differences and even suspicions between the two major communities of Ceylon the Sinhalese and Ceylon Tamils in this multi- Communally populated country of Sinhalese, Tamils, Muslims, Euroasian or Burghers and a few others. This growth of discord could not be Scotched despite attempts to do so and when the British relinquished their rule over the country sadly enough communalism still remained a "canker in the body politic" of the otherwise peaceful society of the isle. Its earnestly hoped thatin independent Ceylon, now called by its ancient name as "Sri Lanka", prudent statesmanship and political leadership among the Sinhalese and the Tamils would prevailand be able to remove this malignant and fissiparous feature in the Society and pave the way to the development of an united nation.
This account purports merely to be an attempt to provide a brief outline about the Tamils in Ceylon from the time the Portuguese came to exercise overlordship over an independent Tamil kingdom in the island in 1619 upto the year 1948 when the British who had unified and ruled over the country gave up their authority and Ceylon emerged once again as an independent land.

Page 62
ஐரோப்பியர் ஆட்சியில் யாழ்ப்பான முஸ்லிம்கள்
எம். எஸ். அப்துல் ரஹீம்
போர்த்துக்கேயர் காலம்
போர்த்துக்கேயர் ஆதிக்கம் என்று இலங்கையில் பரவத் தொடங்கியதோ அன்றிலிருந்து முஸ்லிம்களின் வாழ்வும் வளமும் சிதையத் தொடங்கியது. முஸ்லிம்கள் ஆண்டு அனுபவித்த அத்தனையையுமே இழந்து விட்டார்கள். அவர்களால் நிம்மதியாக வாழ முடியாதும் போய்விட்டது. அதுவரை காலமும் வணிகத்துறை முழுவதும் அராபிய முஸ்லிம்களின் கைகளிலேயே இருந்தன. அவர்களுக்கு நாடுபிடிக்கின்ற ஆசையோ அன்றேல் நாட்டைச் சூறையாடுகின்ற நாட்டமோ இருக்கவில்லை. நேர்மையான முறையில் வணிகம் செய்தனர். சுதேசிகளின் அன்புக்கு இலக்காகினர். வந்தவர்களில் பலர் சுதேசப் பெண்களை மணந்து மற்றவர்கள் பின்பற்றத்தக்க உயர்வாழ்வு ஒன்றைக் கைக்கொண்டிருந்தனர். எனவே அவர்கள் ஈழத்தையே தமது தாயகமாகக் கொண்டதில் வியப்பில்லை. மத்திய ஆசியாவில் நடைபெற்ற சிலுவையுத்தம் காரணமாக கொன்ஸ் தாந்தினோப்பிள் வழி அடைக்கப்படவே புதிய பாதைகள் தேடி ஐரோப்பியர் புறப்பட்டனர். கடலின் நடுவிலும் யுத்தம் பரந்தது. இதனால் முஸ்லிம்கள் எங்கு வாழ்ந்தார்களோ அங்கெல்லாம் போர்த்துக்கேயர் அழிவுகளை ஏற்படுத்தினர்.
கோட்டை இராச்சியத்தில் போர்த்துக்கேயர் நுழைவதை முதலில் எதிர்த்தவர்கள் முஸ்லிம்களே. யாழ்ப்பாணத்திலும் அவ்வாறே. இதே கொள்கையை மாயாதுன்னையும் அவனது மகனான இராஜசிங்கனும் கொண்டிருந்ததனால் பெரும்பாலான முஸ்லிம்கள் இவர்களுடன் இணைந்து போர்த்துக்கேய ஏகாதிபத்தியத்துக்குக்கெதிராகப் போரிட்டனர்.
போர்த்துக்கேயர், கோட்டை மன்னன் புவனேகபாகு இறக்க,தர்மபராக்கிரமபாகுவின் பெயரில் இலங்கையின் ஏனைய இடங்களிலும் தனது ஆக்கிரமிப்புக்கரத்தினை நீட்டினர். கொழும்பிலும் ஏனைய கரையோரப்பிரதேசங்களிலும் முஸ்லிம் சகோதரர்கள் கொல்லப்படுவதையும், அவர்கள் வாழ்ந்த பகுதிகள் சூறையாடப்படுவதையும் கேள்வியுற்ற யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களும் இணைந்து எழுந்ததில் வியப்பில்லை. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள முஸ்லிம்கள் அனைவரும் சின்னக்கடைச் சந்தைக்கு அருகில் இருந்த ஜும்ஆப் பள்ளியில் கூடியிருந்து ஆலோசனை புரிந்தனர். தாம் வாழும் நாட்டையும், மக்களையும் காக்கும் புனிதப்போரில் - ஜிஹாது-ஈடுபடுவது என்பது முடிவாயிற்று. காதர்வாலாவின் தலைமையில் படை திரண்டது. படையினருக்கு யாழ்ப்பாண மன்னனும் ஆதரவு அளித்தான். அவனுக்கெதிராக உள்நாட்டில் சதியொன்று நடப்பதனை அறிந்து அவன் அதில் கலந்து கொள்ளவில்லை. காதர் வாலா என்ற முஸ்லிம் படைத்தளபதியின் தலைமையில் திரண்ட ஒரு பெரும்படை பூநகரி, விடத்தல்தீவு, முருங்கன், சிலாபத்துறை வழியாகத் தெற்குநோக்கி நடக்கலாயிற்று. தெற்கிலிருந்து கொழும்பு கோட்டை நோக்கி மாயாதுன்னையின் படைவர வடக்கிலிருந்து கொழும்பு கோட்டை நோக்கி காதர்

வாலாவின் படை சென்றது. சிலாபத்துறையில் போர்த்துக்கேயப்படையும் இஸ்லாமியப்படையும் கைகலந்தன. போர்த்துக்கேயரிடம் நவீனபடைபலம் இருந்ததால் காதர் வாலாவைக் கொன்று வீரர்கள் பலரைச் சிறைசெய்து கோட்டைக் காட்டுக்குக் கொண்டு சென்றது.
காதர் வாலாவால் ஏற்றி வைக்கப்பட்ட சுதந்திர தாகம் காதர் வாலாவின் மரணத்தால் அணைந்துவிடவில்லை. மேலும் பலர் திரண்டெழுந்தனர். இத்தகைய யுத்தங்களால் வீரமரணம் அடைவதுடன் (பீசபீல்) நாட்டையும் அழிவிலிருந்து காப்பாற்றலாம் என்று உறுதியுடன் நம்பினர். இதனால்தான் தோல்விமேல் தோல்வி வந்தபோதும் முஸ்லிம்கள் சளைத்து விடவில்லை. 1517 இல் யாழ்ப்பா முஸ்லிம்கள் மீளவும் ஒரு படை திரட்டி போர்த்துக்கேயரின் கோட்டைய்ை வளைத்தனர். அப்போதும் முஸ்லிம்களுக்குத் தோல்வியே கிடைத்தது. பின்னர் 1520இல் ஒரு படையுடன் சென்றாராயினும் அப்போதும் தோல்வியே ஏற்பட்டது. தோல்விகள் எற்பட்டபோதும் நாடுகாக்கும் பணியில் நம்மவர் காட்டிய துணிவும் ஆர்வமும் பாராட்டப்படவேண்டும். இதற்காக நாம் நம் முன்னவர்களுக்கு நன்றிக்கடப்பாடு உடையவர்கள் ஆவோம். ஆரம்ப காலங்களில் போர்த்துக்கேயர் ஆட்சியை யாழ்ப்பாண மன்னர்களும் எதிர்த்தனர். இதனால் முஸ்லிம்களுடன் இணைந்தே இருந்தனர்.
1560 இல் யாழ்ப்பாணத் துறைமுகம் ஊடாக உள்ளே நுழைந்த போர்த்துக்கேயர் சோனகர்களின் கிட்டங்கிகளைச் சூறையாடினர். 10000 கண்டி நெல்லையும் 400 கண்டி அரிசியையும் ஏனைய வீட்டு விலங்குகளாகிய ஆடு, மாடு, கோழி போன்றவற்றையும் சூறையாடிச் சென்றனர்?
1590 இல் புவிராசசிங்கன் தென் இந்திய சோனகப் படைத்தலைவனான கொட்டிமூசா மரிக்காரிடம் " போர்த்துக்கேயரைத் தான் எதிர்ப்பதற்குப் போதிய படைப்பலம் தன்னிடம் இல்லையாதலால் உதவிசெய்ய வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொண்டான். அவனும் அதற்குச் சம்மதித்தான். என்றாலும் காற்று வாய்ப்பாக இல்லாத காரணத்தினால் அவனும் அவனது படைளும் சிலாபத்தில் வந்து தங்கினர். இந்த செய்தியை முன்பே அறிந்த போர்த்துக்கேயர் படை உதவி வருமுன்னரேயே யாழ்ப்பாணத்தைத் தாக்கினர். தாக்கிவரும் வழியில் சிலாபத்தில் தங்கியிருந்த கொட்டிமூசா மரைக்காரின் படையையும் சிதைத்தனர். பலரைக் கொலையும் செய்தனர். ஒரு சிலர் தப்பியோடினர். இந்தச் சம்பவத்திலிருந்து முஸ்லிம்களுக்கும் தமிழ் மன்னர்கள், சிங்கள மன்னர்கள் ஆகியவர்களிடேயும் நிலவிய ஒற்றுமை புலனாகும்.
1591 இல் சீதாவாக்கை ராஜ்ஜியத்திலிருந்து தென்னந்தியாவின் தஞ்சாவூர் ராச்சியத்துக்கு உதவிதேடி அனுப்பிய தூதை யாழ்ப்பாண மன்னர் மடக்கினார். " ஏற்கனவே பகைமையைத் தேடிக்கொண்ட யாழ்ப்பாண மன்னர் இதன் மூலமாக நல்லுறவை ஏற்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று விரும்பியிருக்கலாம். மன்னன் எதிர்ப்பார்த்ததுபோலவே போர்த்துக்கேயர் மகிழ்ந்தனர். இதனால் போர்த்துக்கேயருக்கும், யாழ்ப்பாண மன்னருக்குமிடையில் ஒரு ஒப்பந்தம் உருவாகிற்று. 'அந்த ஒப்பந்தத்தின்படி முஸ்லிம்கள் துரத்தப்பட்ட இடங்களில் மீளவும் அமர்த்தப்படக்கூடாது என்றும் மேலும் இடம் கோலாமல் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பொறுப்புக்களை யாழ்ப்பாண மன்னர் ஏற்றார். இது முஸ்லிம்கள் மீது போர்த்துக்கேயர் எவ்வளவு வெறுப்புக் கொண்டிருந்தனர் என்பதனைக் காட்டுவதாகும். இந்த சம்பவத்தின் பின் படிப்படியாக யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் விடயங்களில் போர்த்துக்கேயர் தலையிடத்
10

Page 63
தொடங்கினர். அவர்கள் தமது மதமான கத்தோலிக்க மதத்தைப் பிரச்சாரம் செய்வதில் அதிக கவனம் செலுத்தினர். கொள்கை ரீதியான பிரச்சாரம் இவர்களுக்கு வெற்றி தரவில்லை. ஏற்கனவே பல பகுத்தறிவாளர் இஸ்லாத்தின்பால் கவரப்பட்டிருந்தார்கள். எனவே சலுகைகள், உதவிகள்மூலம் தம் மதத்துக்கும் திருப்ப முயன்றனர். தமது கருத்துக்குச் செவி சாய்க்காத, தமது கருத்துக்கு முரணானவர்களிடம் கர்ணகடுரமாக நடந்தனர். முஸ்லிம்கள் ஒருவராவது கத்தோலிக்க மதத்தைத் தழுவ மறுத்தது அவர்களுக்குப் பெரிய தோல்வியாக இருந்தது. எனவே முஸ்லிம்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து முற்றாக கருவறுக்கவே விரும்பினர்.
முஸ்லிம்கள் தமது பொருட்களை வைத்து எடுப்பதற்கென ஒரு பண்டகசாலை இன்று டச்சுக்கோட்டை அமைந்துள்ள பகுதியில் கட்டியிருந்தனர். இது ஏற்கனவே போர்த்துக்கேயரால் சூறையாடப்பட்டு இருந்தது. யாழ்ப்பாண மன்னன் கொடுத்த அனுமதியின்படி பகலெல்லாம் நாட்டிலும் இரவில் கப்பல்களிலும் தங்கிய போர்த்துக்கேயர் சிறிய ஒரு வீட்டைக் கட்டிக் கொள்ள அனுமதி கோரினர். சூழ்ச்சியை அறியாத மன்னனும் சம்மதித்தான். 1591 இல் ஏற்கனவே முஸ்லிம்கள் கட்டியிருந்த பண்டகசாலையை தமதாக்கினர். " படிப்படியாக அதில் ஆயுதங்களை குவித்து ஒரு கோட்டைபோலாக்கி விட்டனர். மன்னன் விரும்பினால் அனுமதியை வழங்க மறுத்திருக்கலாம். ஏற்கனவே நடந்து முடிந்த விடயங்கள், உள்ளூரில் நிலவிய அரசியல் நெருக்கடிகள் கூடவிருந்தே குழிபறித்துவிட முயன்றவர்களின் ஆலோசனைகள் அனைத்துமே அவனை அனுமதி கொடுக்க வேண்டிய நிலையில் கொண்டு வந்தன. 1615 இல் ஒருநாள் உலாச்சென்ற மன்னன் சங்கிலியன் அங்கு ஒரு கோட்டை இருப்பதைக் கண்டு அதனை இடித்து விட்டான்.
பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் 151வருடங்களும் ஒல்லாந்தர் 142 வருடங்களும் யாழ்ப்பாணத்தைத் தம்கீழ் வைத்திருந்தபோதும் போர்த்துக்கேயர் 1621 முதல் 1658 வரையிலான 37 வருடங்கள் மட்டுமே ஆண்டதற்குக் காரணமே அவர்கள் கையாண்ட கொடுமைகள் நிறைந்த ஆட்சி முறையேயாகும். மக்கள் ஆதரவு கிஞ்சிற்றும் அவர்களுக்கிருக்கவில்லை. போர்த்துக்கேயர் பிறமதங்களைப் பொறுத்தவரை சமயப் பொறுமையைக் கொள்ளவில்லை. முஸ்லிம்கள் மீது கீழை நாடுகளில் அவர்கள் தொடர்ந்து சிலுவைப் போர்களை நடத்தியே வந்தனர்.
இன்று சின்னக்கடையில் அமைந்துள்ள புதுமைமாதா கோயில் (Our Lady of Miracles) முன்பு முஸ்லிம்களின் முதலாவது மிகவும் பெரிய ஜும்ஆப் பள்ளியாக இருந்தது. ஒரே நேரத்தில் 1000 பேர் நின்று தொழத்தக்க பிரமாண்டமான பள்ளியாக இருந்தது. அச்சூழலில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்கள் இம்சிக்கப்பட்டனர். அவர்கள் வாழ்ந்த இடங்களிலிருந்து அனைவருமே துரத்தப்பட்டனர். இதனால் அனைவரும் இடம் பெயர்ந்தனர். குடாநாட்டின் ஏனைய இடங்களுக்கும் ஏனைய பகுதிகளுக்கும் குறிப்பாக வன்னிப்பகுதிகட்கும் சென்றுகுடியேறினர். சிலர் தமது எதிர்கால நலன்கருதி தெற்கு, கிழக்கு மத்திய பகுதிகளுக்கும் செல்லத் தலைப்பட்டனர். பெருமளவினராக மத்திய மலைநாட்டுப் பகுதியைக் கொண்ட கண்டி ராச்சியத்துக்குச் சென்று பின்பு கண்டிய மன்னனால் கிழக்கில் குடியேற்றப்பட்டனர். இவ்வாறு முஸ்லிக்மள் அனைவருமே துரத்தியடிக்கப்பட்ட பின்பு மேமாதம் 8 ஆம் திகதி 1614 ஆம் ஆண்டில் பள்ளிவாயிலும் இடிக்கப்பட்டு “பிறே பெட்ரோடி பெண்டாக்” என்பவரால் அப்பள்ளிவாசல் அமைந்திருந்த இடத்தில் ஒரு தேவாலயம் நிறுவப்பட்டது. அப்போது அதற்கு.
O2

வெற்றித்திருமகள் கோவில் (Our Lady of Victory) என்று பெயருமிட்டனர். பின்பு காலகதியில் அக்கோயில் புதுமை மாதா கோவில் என்று அழைக்கப்பட்டது. 8 அக்கோயிலை இன்றும் சின்னக்கடையில் காணலாம். இது நடைபெற்றபோது யாழ்ப்பாணத்தைப் பரராசசேகர பாண்டியன் ஆண்டு வந்தான்.
டச்சக்கோட்டையில் தற்போது முனியப்பர் கோவில் அமைந்துள்ள பகுதிக்குப் பின் உள்ள மரத்தினடியில் ஒரு அவ்லியா (நல்லடியார்) வின் “சியாறம்” எனும் அடக்கஸ்தலம் இருப்பதாகக் கர்ணபரம்பரையாக வழங்கி வருகின்ற செய்தியொன்று உண்டு. இவர் போர்த்துக்கேயரால் கோட்டையில் வைத்து கொல்லப்பட்டவராம்.
இதே காலத்தில் போர்த்துக்கேயரின் கொடுமையினால் வெளியேறிய ஒரு சாராரும், ஏற்கனவே இந்தியாவில் இருந்து குடியேறி விவசாயத்தைத் தம் தொழிலாகக் கொண்டிருந்தவர்களும் உசன் என்ற பகுதியில் வாழ்ந்தவர்களுடன் கலந்தனர். இக்காலத்திலேயே விவசாயம் மீன்பிடி என்பவற்றைத் தம் தொழிலாகக் கொண்டிருந்த பலர் ஏற்கனவே மீரா என்று குறிப்பிடப்பட்டவரால் ஆக்கப்பட்ட விடத்தற் தீவிற்கும் முசலி, வவுனியாப்பகுதிக்கும் பூநகரி பள்ளிக்குடா, நாச்சுக்குடா ஆகிய இடங்களுக்கும் பெயர்ந்திருக்கிறார்கள்.
இதே காலத்தில் முஸ்லிம்களின் இரண்டாவது பெரிய குடியிருப்பான தென் மிருசுவிலில் உள்ள முஸ்லிம்களும் பாதிப்படைந்தனர். மன்னன் பலமிழக்க இழக்க முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளும் போதிய பாதுகாப்புத்தரும் பகுதிகளாகக் காணப்படாது போகவே அவர்களும் தெற்கு நோக்கி இடம்பெயர ஆரம்பித்தனர். பூநகரியின் செல்லையா தீவில் இன்றும் இவ்வாறு குடியேறிய பழைய பூர்வீகக் குடிகளின் வழித் தோன்றல்கள் வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். முல்லைத்தீவு, தனியூற்று என்பனவும் இக்காலத்திலேயே குடியேற்றங்கள் ஆகி இருக்க வேண்டும். முஸ்லிம்கள் பெருமளவினராக வாழ்ந்த தன்மையினாலேயே ஆங்கிலேயர் காலத்தில் பூநகரியின் தலைமைக்காரனாக நெய்னாப்பிள்ளை மரைக்காயர் என்பவர் இருந்துள்ளார் என்று சான்றுகள் вn-pin.
இக்காலத்திலேயே உசனில் வாழ்ந்த சிலருள் ஒரு சாரார் சாவகச்சேரிக்கும் சங்கத்தானைக்கும் இடையில் உள்ள பகுதியில் குடியேறினர். அது அன்று முதல் சோனகன் புலவு என்று வழங்கப்படலாயிற்று. இன்றும் அப்பகுதி சோனகன் புலவு என்றே அழைக்கப்படுகிறது.
அரசரோடு தொடர்புடைய தொழில் புரிந்த பலர் இக்காலத்தில் நல்லூரில் வாழ்ந்து வந்தனர். 1410 முதல் யாவுகர் சேரியில் வாழ்ந்து வந்த முஸ்லிம்கள் பலர் சப்புமால் குமாரயாவை எதிர்த்ததனால் கனகசூரிய சிங்கையாரியன் காலத்தில் அதாவது வேறு இடங்களில் சென்று சிதறிக் குடியேறினர். இக்காலத்தில் சில வணிகர்கள் நல்லூர் வீதியிலிருந்து நாவாந்துறை ஈறாக இருந்த, மிகவும் அகன்ற வீதியின் இருமருங்கும் குடியிருந்தனர். முஸ்லிம்களின் பள்ளிவாசல்களை மட்டுமல்லாது இந்துக்களின் கோவில்களையும் இடித்துத் தரைமட்ட மாக்கினர், இச்செயலானது முஸ்லிம்களையும தமிழரையும் ஒன்றுபட வைத்தது.
பொதுவாக யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் மீது தீராத சமயப் பகையைப் போர்த்துக்கேயர்
கொண்டிருந்தனர். ஐரோப்பாவில் மட்டுமல்லாது உலகு எங்ங்ணுமே அரசியல், சமய, வியாபார எதிரிகளாக முஸ்லிம்களே விளங்கினர். எனவே இவர்கள் ஆட்சியில் முஸ்லிம்கள் அடைந்த
103

Page 64
நஷ்டம் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. சுருங்கக்கூறின் இக்காலத்தில் முஸ்லிம்களால் நிம்மதியாக வாழமுடியாது போய்விட்டது. யாழ்ப்பாணத்தைத் தமது தாயகமாகக் கொண்ட முஸ்லிம்கள் அனைவருமே தமது தொழில் செல்வம் அனைத்தையுமே இழந்து யாரும் துணையற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.
வண்ணார்ப்பண்ணைச் சிவன்கோவிலுக்குப் பின் உள்ள காணி ஒன்றின் பெயர் இன்றும் சோனகன் தரவு என்று குறிப்பிடப்படுவது சிவன்கோவில் நிர்மாணிக்கப்படுவதற்குமுன் அதாவது 1713இன் முன் முஸ்லிம்கள் சிலர் வாழ்ந்த பகுதியாக இருக்கவேண்டும் என்பதைப் புலப்படுத்தும். இன்றும் சிவன் கோவில் மேற்கு வீதியில் முஸ்லிம்களுக்குச் சொந்தமான ஆதனங்கள் இருக்கின்றன.
அண்மையில் காமால் வீதியில் கட்டடம் அமைக்கப்படும்போது M. S. ஹக்கீம் என்பவர் தமது புதிய வீட்டை நிர்மாணிக்க அத்திவாரம் வெட்டும்போது 2 1/2 அடி உயரமான கலையம்சம் பொருந்திய சண்டீசுவரரின் கருங்கற்சிலையும், 9" உயரமான வெண்கல அம்மன் சிலையையும் கண்டெடுத்து மாநகரசபை ஆணையாளரிடம் கையளித்தார். இவை பாதுகாப்புக்கருதி முஸ்லிம்களிடம் கொடுத்து புதைத்து வைக்கப்பட்டிந்ததாகலாம். இவையும் போர்த்துக்கேயர் காலத்துக்கே உரியவையாகும்.
ஒல்லாந்தர் காலம்
இவர்களின் காலம் 1658 முதல் 1796 வரையிலாகும். ஒல்லாந்தரின் நடவடிக்கைகள் பெரும்பாலும் போர்த்துக்கேயருக்கு எதிராகவே இருந்தன. கத்தோலிக்கத்துக்கு எதிராகப் பல சட்டங்களைக் கொண்டு வந்தனர். 1658-1659 ஆண்டு காலங்களில் கொண்டுவரப்பட்ட சட்டங்கள் கத்தோலிக்க சமயத்தை அனுஷ்டிக்கத் தடை விதித்ததுடன் கரையோர மாகாணங்களிலிருந்து குருமாரையும் வெளியேற்றியது. கத்தோலிக்க குருமாருக்குப்புகலிடம் தருதல் அல்லது மறைத்து வைத்தல் மரணதண்டனைக்குரிய குற்றமாகக் கருதப்பட்டது. விவாகம், ஞானஸ்நானம் பெறுதல்யாவும் ஒல்லாந்தத்திருச்சபையாலேயே நடைபெறவேண்டும். இவற்றுக்காகவும் ஏனைய செயல்களுக்கும் கத்தோலிக்கரிடமிருந்து அதிக வரி அறவிடப்பட்டதுடன் கத்தோலிக்கர் அரசாங்க உத்தியோகம் வகிப்பதும் தடை செய்யப்பட்டது. இப்படியான முறைகளைக் கையாண்டதன் முக்கிய நோக்கங்கள் போர்த்துக்கேயரின் வர்த்தகம் கடல் வலிமை ஆகியவற்றை நசுக்கி அவர்களின் ஆதிக்கத்தை ஒழிப்பதேயாகும். அத்துடன் கத்தோலிக்கம் தவறான வழிகாட்டும் சமயம் என்றும் அவர்கள் கருதியிருந்தனர்.
இதே கொள்கையினை இஸ்லாமியர் மீதும் பின்பற்றினர். ' அக்கால முஸ்லிம்கள் முகம்மது நபி (ஸல்) அவர்களின் நடைமுறைகளை (ஸுன்னத்) ப் பேணி தாடி வளர்த்தனர். செருப்புகள் அணிந்தனர். இப்படித்தாடி வளர்ப்பதற்கும், காலில் பாதணி அணிவதற்கும் முஸ்லிம்கள் வளி செலுத்த வேண்டியிருந்தது. என்றாலும் இவர்கள் வணிகத்தில் அதிக கவனம் செலுத்தியதனால் பெருமளவில் முஸ்லிம்களைப் பாதிக்கும் வண்ணம் இட்ட சட்டங்கள் யாவும் வியாபார நோக்கத்தைக் கொண்டனவாகவேயிருந்தன. யாழ்ப்பாணம், கொழும்பு, காலி,
O4

மாத்தறை போன்ற இடங்களில் முஸ்லிம்கள் வசிப்பதற்குத் தடைபோடப்பட்டது. இதன் காரணம் வியாபாரத்திற்கான ஏகபோக உரிமையை இவர்கள் வைத்திருக்க விரும்பியதேயாகும். இத்தனைக்கும் இடையில் முஸ்லிம்கள் மீது போர்த்துக்கேயர் கொண்டிருந்த அளவுவெறுப்பும், பகைமையும் பாராட்டவில்லை. காரணம் இஸ்லாம் சமயம் பகுத்தறிவான கொள்கைகளையும் கொண்டதாக இருக்கலாம். ஒல்லாந்தரும் சமய மாற்ற முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள் எனினும் இவர்கள் கையாண்ட முறைகள் போர்த்துக்கேயர் கையாண்ட முறைகளில் நின்றும் வேறுபட்டவை. 1739 இல் அச்சகம் நிறுவி தேசிய மொழிகளில் பிரச்சாரம்செய்தனர். ஏழைகளுக்கு பணம், உடுபிடவை, கல்வி, உத்தியோகம் என்பவற்றை வழங்கி திசை திருப்ப முயன்றனர்.
போர்த்துக்கேயரின் தாக்குதலுக்குப்பலியான முஸ்லிம்கள் குடாநாடெங்கனும் தறிகெட்டோடி முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த வேறிடங்களில் குடியேறினர். ஏற்கனவே மிருசுவிலின் உசன் பகுதியிலும் சென்றுகுடியேறியிருந்தனர். இக்காலத்தில் சமயப்பிரச்சாரம் மற்றும் வணிக நோக்கங்களுடன் காயல்பட்டினத்திலிருந்து பலர் வந்து குடியேற ஆரம்பித்தனர். இவர்கள் இங்கிருந்து சூழவுள்ள சந்தைகளில் வியாபாரம் செய்து வந்தார்கள். சனங்களும் பெருக பிரதான நகரமும் நல்லூராக அமைய அவர்களின் வாணிகத்துக்கு வாய்ப்பில்லாது போய்விட்டது. அங்கிருந்து பெயர்ந்து சாவகச்சேரிக்கும் சங்கத்தானைக்கும் இடையிலுள்ள சோனகன் புலவு என்ற இடத்தில் குடியேறினார்கள். அந்த இடமும் பொருந்தாது போகவே ஏற்கனவே ஓரளவு முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த மற்றொரு பகுதியான நல்லூரில் குடியேறினர். பெருமளவினரான முஸ்லிம்கள் திரண்டதால் ஏற்கனவே நல்லூரிலுள்ள போர்த்துக்கேயரால் இடிக்கப்பட்ட பள்ளிவாயிலை மீளவும் பெரிதாக நிர்மாணித்து அவர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் வாழ்ந்த இடம் சோனகன் தோப்பு என வழங்கப்பட்டது. இன்று நல்லூர்க் கந்தசுவாமி கோயில் அமைந்துள்ள பகுதியிலேயே அன்று முஸ்லிம்களின் பள்ளிவாசல் அமைந்திருந்தது.
இக்காலத்தில் இங்கு வாழ்ந்த முஸ்லிம்களின் தலைவராக, வழிகாட்டியாக வாழ்ந்தவர் முகம்மது இப்றாஹிம் என்ற பெரியாராவர். இவர் இறந்தபின் பள்ளிவாயில் அமைந்த நிலப்பரப்பிலேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டார். இவரின் அடக்கஸ்தலம் (சியாரம்) கல்லினால் கட்டப்பட்டது. அது இன்றும் மூலஸ்தானத்துக்குப்பின்னால் அமைந்துள்ளது. இந்த சியாரத்தின் கால்மாடு (பக்கம்) மூலஸ்தானம் மறைத்துக் கட்டப்பட்ட சுவருக்கு வெளியே தெரிகிறது. இச் சியாரத்தில் இன்றுவரை அணையா விளக்கு ஒன்று எரிக்கப்பட்டு வருகிறது. இது எப்போதும் எரிந்து கொண்டே இருக்கும்.
ஒல்லாந்தர் காலத்திலும் அதன் முன்பும் வருணப்பாகுபாடு நிலைத்திருந்தது. நல்லூரில் சாதிக்கு ஒரு வீதியாக 64 வீதிகள் இருந்தன. இந்த 64 சாதியினரும் உயர் சாதியினராகக் கணிக்கப்பட்டிருந்தனர் எனச் சான்றுகள் கூறும். துரும்பர் என்பவர்களும் பறையர்களும் தோட்டி வேலைகள் செய்து வந்தனர். இவர்கள் தமது பணிகளை இரவிலேயே ஆற்றினர். இவர்கள் பகற்காலங்களை தத்தமது சேரிகளிலேயே கழிப்பர். இப்படியானவர்கள் நகரத்தின் புறம்போக்கான இடங்களிலேயே அமைந்திருந்தனர். ஒட்டுமடத்திற்கருகிலுள்ள துரும்ப குளமும் அதையடுத்துக் காணப்படும் பறைச்சேரிவெளியும் இவர்களின் குடியிருப்புக்களாக் இருந்தன. அம்பட்டர், வண்ணார், பள்ளர், நளவர், பறையர், துரும்பர் முதலானவர்களுக்கு
105

Page 65
இருப்பிடமோ வீதிகளோ இருக்கவில்லை. இவர்கள் தாழ்ந்த சாதியினராகக் கருதப்பட்டதாகச் சான்றுகள் கூறுகின்றன. "
இஸ்லாம் சமயம் தொழிலைக் கொண்டோ, பிறப்பைக்கொண்டோ, வர்க்க பேதத்தைக் கொண்டோ மக்களைப் பாகுபாடு செய்வதைக் கண்டிப்பாக வெறுத்து ஒதுக்கிய போதும் யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் தாழ்ந்த சாதியினராகக் கருதப்பட்டவர்கள் செய்த தொழில் எதனையும் இன்று வரை செய்யாதிருப்பதானது தமிழ்ப் பண்பாட்டின் செல்வாக்கினையே காட்டுவதாக உள்ளது. அத்துடன் முஸ்லிம்கள் தங்கள் மனைவியாராகக்கொண்ட பெண்கள் உயர் சாதியினராகவே இருந்தார்கள். முஸ்லிம்கள் நல்லூரில் வாழ்ந்த காலத்தில் இந்த 64 வீதிகளில் ஒன்றிலேயோ பலவற்றிலேயோ வாழ்ந்ததால் அவர்களும் உயர் சாதியினருள் ஒருவராகவே கணிக்கப்பட்டுள்ளனர். −
ஒல்லாந்தர் மிகவும் உயர்ந்த வரிகளை விதிப்பதிலேயே அதிக கவனம் செலுத்தினர். முத்துக் குளிப்பவர்கள் மீதும் சிறப்பாக வணிகத்திலீடுபட்ட அதிராம் பட்டினத்தாரின் வாரிசுகள் மீதும் அளவுக்கு மீறிய வரிகளைச் சுமத்தியதால் முஸ்லிம்கள் பலர் தமது முத்துக்குளிக்கும் தொழிலை விட்டு வேறு தொழில்களைத் தேட ஆரம்பித்தனர். புரட்டஸ்தாந்து சமயத்தைப்பரப்ப ஒல்லாந்தர் நடவடிக்கைகள் எடுத்தாராயினும் போர்த்துக்கேயரைப் போன்று கடுமையாக நடக்கவில்லை. எனவே ஏற்கனவே போர்த்துக்கேயரால் அழிக்கப்பட்ட கோயில்களைப் புனருத்தாரணம் செய்ய இந்துக்கள் முன்வந்தனர்.
நல்லூர்க்கந்தசுவாமி கோயிலைப் புனருத்தாரணம் செய்யும்போது முஸ்லிம்களின் பள்ளிவாசல் இடிபடுவதும் அவர்கள் குடியிருப்புக்களைப் பறிப்பதும் தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது. முஸ்லிம்கள் அங்கு குடியிருந்தால் நல்லூர்க் கந்தசுவாமி கோயிலைப் பெரிதாகக் கட்டமுடியாது போய்விடும் என்பதையறிந்து முஸ்லிம்களை நல்லூரிலிருந்து வெளியேற்ற இந்துக்கள் பல நடவடிக்கைகளை எடுத்தனர். முஸ்லிம்கள் அங்கு குடியிருந்ததால் பள்ளிவாசலை இடிப்பது சாத்தியமாகாது எனக்கண்டு அங்கு குடியிருக்கும் முஸ்லிம்களை அப்புறப்படுத்தித் தரும்படி ஒல்லாந்த அதிகாரிகளைக் கோரினர். ஒல்லாந்தர் வர்த்தகத்திலும் வரிகள் அறவிடுதலும் தான் அதிக கவனம் செலுத்தினர். அத்துடன் உருவ வணக்கத்துக்கு புரட்டஸ்தாந்து சமயத்தவரைப் போல முஸ்லிம்களும் எதிராக இருந்ததாலும் போர்த்துக்கேயரை வெளியேற்ற முஸ்லிம்கள் பெருமளவில் உதவி புரிந்ததனாலும் அவர்கள் இந்துக்களின் கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவதாகக் கூறியபோதும் நிறைவேற்றாது காலம் தாழ்த்தினர். இன்று கந்தசுவாமி கோயில் அமைந்துள்ள பகுதியின் மேற்குப் பகுதியிலேயே முஸ்லிம்களின் வீடு கள் அமைந்திருந்தன. அந்த இடங்களை விடும்படி இந்துக்கள் கோர முஸ்லிம்கள் மறுத்தனர். எனவே அவ்விடத்திலிருந்து முஸ்லிம்களை வெளியேற்ற மிகவும் ஈனமான முறையொன்றைக் கையாண்டனர். முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரையில் மதுபானமும், பன்றி இறைச்சியும் விலக்கப்பட்ட (ஹறாமான) உணவு வகையாகும். இதனை நன்கறிந்த இந்துக்கள் ஒரு பன்றியைக் கொன்று முஸ்லிம்கள் பொதுவாக நீரருந்தும் எல்லாக்கிணறுகளிலும் இட்டனர். இதனால் நல்லூரில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்கள் அனைவரும் அழுது புலம்பினர். அவர்கள் அருந்துவதற்குத் தூய்மையான நீர் எங்கும் கிடைக்கவில்லை. நீர் அருந்தாமல், உண்ணாமல் பலநாட்கள் அவர்கள் பட்டினி கிடந்தனர். அவர்களுக்கு உதவ யாருமே முன்வரவில்லை. இந்த நிலையில் படிப்படியாக தாம் வாழ்ந்த இடங்களைவிட்டுப் பெயர்ந்து ஏற்கனவே ஓரளவு முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்து வந்த நாவாந்துறையின் கிழக்குப் பக்கமாகச் சென்று குடியேறினர். *
106

தங்களுக்கு இக்காலத்தில் இழைக்கப்பட்ட மனிதாபிமானமற்ற கொடுஞ்செயலை வன்மையாகக் கண்டித்தபோதும் இந்துக்கள் பெரும்பான்மையினராக இருந்தமையினால் எதிர்த்துப் போராட முடியாது போய்விட்டது. கந்தசுவாமி கோயிலை விஸ்தரித்தல் என்ற கொள்கையின் கீழ் அனைவரும் ஒன்று திரண்டிருந்தனர். இது கண்டு புதிய இடத்துக்கு வந்தபின் அங்குள்ளவர்களுடன் சேர்ந்து திரண்டு மீளவும் நல்லூருக்குச் சென்றார்கள். அப்போது ஒரு ஒப்பந்தம் உருவாகிற்று. வருடத்துக்கு ஒருமுறை அங்கு அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள முகம்மது இபுறாஹீம் அவர்களின் சியாரத்தை (சமாதியை) தரிசிக்க அனுமதிக்க வேண்டும். முஸ்லிம்கள் பெருநாட் தினங்களில் வந்து தமது சமய வழிபாடுகளை செய்யத் தடை செய்யக்கூடாதென்றும் சரத்துக்கள் சேர்க்கப்பட்டன. இந்த ஒப்பந்தத்தின் படியேதான் கோயிலின் மேற்குப்புறப் பகுதியில் முஸ்லிம்கள் உள்ளே செல்வதற்கு வாயில் ஒன்றும் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த வழியின் மூலமே அவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். பின் வந்தோர் அதே செயலைத்தொடர்ந்து செய்து வராததினால் இப்போது அந்தக் கதவும் நீக்கப்பட்டு சுவர் இடப்பட்டுள்ளது. இன்றும் அந்த வில்வளைவினைக் கொண்ட வாசலின் வடிவு உள்ளது. கோயில் கட்டும்போது மூலஸ்தானத்தை முகம்மது இபுறாஹிம் என்பவர் அடங்கப்பட்ட சமாதியின் மேலேயே அமைக்க முயன்றனர் என்றும் அச்சமாதியை உடைக்க முயன்ற வேலையாள் அதே ஆயுதத்தால் தாக்குண்டபடியால் அந்த முயற்சி தடைப்படவே அந்த சமாதியிலிருந்து சில அடிகளுக்கு அப்பால் மூலஸ்தானத்தின் வேல் பதிக்கப்பட்டதாகக் கூறுவர். இந்தக் கோயிலின் உரிமை சம்பந்தமாக ஆங்கிலேயர் காலத்தில் ஒரு வழக்கும் நடந்ததாகவும் கூறுவர். இன்றுவரை அச்சமாதி இடிக்கப்படாமல் உள்ளது. அது ஒரு பீடம் போல் கட்டப்பட்டுள்ளது. முஸ்லிம்களும் இந்துக்களும் இந்த சம்பவம் ஒன்றைத்தவிர மற்றவகையில் எல்லாம் நெருங்கியே மிக அன்யோன்னிய உறவுடன் பழகி வந்தனர். வண்ணார்பண்ணையில் வைத்தியலிங்கச் செட்டியார் என்ற பெயருடைய ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார்." இதே காலத்தில் முஸ்லிம் பகுதியில் முகம்மது தம்பி மரைக்கார் என்ற பெயருடைய ஒருவரும் வாழ்ந்து வந்தார். இவர்களிருவரும் மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தனர். இருவருமே முத்துச்சிப்பி குத்தகைக்கு எடுத்து வணிகம் செய்து வந்தனர். 1713 இல் ஒல்லாந்தர் கோட்டை கட்டுவதற்கென இவர்கள் கொண்டுவந்த கற்களில் எஞ்சிய கற்களை இவர்கள் இருவருமே விலைக்கு வாங்கினர். இந்தக் கோட்டை கட்டுப்பட்ட அதே கற்களினால் வண்ணார்பண்ணை சிவன்கோவிலை வைத்தியலிங்கம் செட்டியார் கட்டினார். இதே காலத்தில் தான் முஸ்லிம்கள் வாழும் பகுதியில் இரண்டு தைக்காக்களும் ஒரு பெரிய பள்ளிவாசலும் கட்டப்பட்டது. முஸ்லிம் கல்லூரி வீதியில் அமைந்துள்ள பெரிய பள்ளிவாசல் என்னும் ஜும்ஆப் பள்ளி இக்காலத்திலேயே கட்டப்பட்டது. வண்ணை வைத்திலிங்க செட்டியார் கோவிலைக் கட்டும்போது பலவகையிலும் முகம்மது தம்பி மரைக்கார் அவருக்கு உதவி செய்தார். நன்றிமறவாப் பண்புடைய வைத்திலிங்கச் செட்டியார் பெரிய குளத்தைக் கட்டிக் கொடுத்தார். எனவே 1713இல் தான் பெரிய பள்ளிவாசலும், பெரிய குளமும், ரிபாயியாத் தைக்காவும், முகிதின்பள்ளி வீதியிலிருக்கும் முகிதின் பள்ளியும் கட்டப்பட்டன.
ஒல்லாந்தர்காலத்தில் தான்காணிகளுக்குத் தோம்பு எழுதும்முறை ஆரம்பிக்கப்பட்டது. எனவே பழைய காணிகள் காட்டுகின்ற காணியின் பெயர்கள் பெரிதும் இஸ்லாமியப் பெயர்களாகவே இருக்கின்றன. இவை பெரிதும் முஸ்லிம்கள் நிலைகொண்டிருந்த இடங்களாக இருக்க வேண்டும்.
107

Page 66
இக்காலத்தில் தமிழில் மட்டுமல்லாது அரபுத் தமிழிலும் உறுதிகள் எழுதப்பட்டன. அரபுத் தமிழும் தேசிய மொழியாக ஒல்லாந்தர் அங்கீகரித்திருக்கலாம். இது நீலநிறத்தாளில் காணப்பட்டது. ஒல்லாந்தர் இக்காலத்தில் பல கல்விச் சாலைகளை ஸ்தாபித்திருந்தனர். என்றாலும் அங்கு தங்கள் பிள்ளைகள் சென்று படிப்பதை முஸ்லிம் பெற்றோர்கள் விரும்பவில்லை. அங்கு சென்று தங்கள் பிள்ளைகள் கல்வி பயில்வதனால் அவர்கள் மதத்துக்கு மாறிவிடலாம் என்று ஐயுற்றதே காரணமாகலாம். அரபு மொழியை நன்கு கற்றார்கள். மார்க்க நூலான திருக்குர்ஆனை வாசிக்க அரபுக்கல்வி இன்றியமையாததாக இருந்தது. தமிழைப் பேசினர். அவர்கள் தமிழை முறையாகக் கற்காத காரணத்தினால் அரபு எழுத்துக்களில் தமிழை எழுதினர். இப்படியாகவே அரபுத் தமிழ் தோன்றியது. பிற்காலத்தில் அரபுத்தமிழில் பல இலக்கியங்களும் எழுந்தன. சுருங்க நோக்கின் ஒல்லாந்தர் காலத்தில் முஸ்லிம்கள் தமக்கு நிரந்தரமாகத் தங்க ஓரிடத்தை தேடிக் கொண்டதுடன் மீளவும் பழைய நிலைக்கு ஓரளவுக்கு மீளும் நிலையினையும் அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது.
ஆங்கிலேயர் காலம்
இவர்களின் ஆட்சியின் கீழிருந்த காலம் 1796 முதல் 1947 வரையுள்ள 151 ஆண்டுகளாகும். இவர்கள் காலத்தில் குறிப்பிடத்தக்க வரலாற்று அம்சங்கள் அடங்காவிடினும் தேசிய ரீதியில் சில விடயங்களை வென்றெடுக்கவும் அரசியலில் விழிப்புணர்வு பெறவும் முனைவதனை அவதானிக்கலாம். இக்காலம் முன்னைய இரு காலங்களையும் போலவல்லாது முஸ்லிம்களால் சிறிது நிம்மதியாக வாழ முடிந்ததுடன் இழந்த பொருளாதார வளத்தை மீட்டுக் கொள்ளக்கூடியதாகவும் இருந்தது. இக்காலத்தில் முஸ்லிம்கள் தம்மை மீளவும் ஒரு வர்த்தக சமுதாயகமாக ஆக்கிக் கொண்டார்கள். பொருளாதார நிலைமை பலமடைய இழந்துபோன உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கத் தொடங்கியதுடன் இவர்கள் அதில் வெற்றியும் கண்டனர். எனினும் கல்வியைப் பொறுத்தவரையில் ஈழத்தின் ஏனைய பகுதிகளிலுள்ள முஸ்லிம்கள் போலப் பின் தங்கியே இருந்தனர். போர்த்துக்கேயரதும் ஒல்லாந்தரதும் கல்விமுறை போலவே ஆங்கிலேயரின் கல்விமுறையும் இருக்கும் என்று எண்ணினர். இருந்தாலும் பிரித்தானியர் ஆட்சியின் கடைக்கூற்றுப்பகுதிகளில் சில கல்விமான்கள் தோன்றச் சுற்றாடலின் செல்வாக்கே காரணமாக இருந்துள்ளது.
இக்காலகட்டத்தில் குழந்தையின் மகன் என்று அழைக்கப்பட்ட ஒருவரின் முயற்சியினால் நல்லூர்க் கந்தசுவாமி கோயில் சம்பந்தமாக வழக்கு ஒன்று நடந்து அதிலே அவர் வென்றதாகக் கூறுவர். இதற்கு ஆதாரம் தேட முடியாது உள்ளது.
செழிப்பான நிம்மதியான வாழ்வு ஒன்று நிகழும்போதே நல்ல பல காவியங்கள் எழும் என்பது இலக்கிய வரலாறு தரும் அனுபவமாகும். இக்காலப்பகுதியில் முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரையில் இந்தநிலை ஏற்பட்டிருந்ததனால் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த பதுறுதீன் புலவர் என்பவர் 4000 விருத்தங்களினாலான முகியித்தீன் புராணத்தை 1811இல் எழுதினார். இது காவிய அமைப்பை ஒட்டி எழுந்தது. ஈழத்தின் முதற்றமிழ்க் காப்பியம் என்றுகொள்ளப்படத் தககது.

1822 இல் பேர்சிவல்அலன்டைக் என்பவரது முயற்சியால் யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் வாழும் பகுதியில் சனநெருக்கம் அடர்த்தியாகக் காணப்படுகிறது. என்ற காரணத்தினால் புதுவீதிகள் திறக்கப்பட்டன. இக்காலத்திற் திறக்கப்பட்ட புது வீதிகளில் ஒன்றுதான் இன்று முஸ்லிம் கல்லூரி வீதி என வழங்கப்படும் வீதியாகும். இது முன்பு ராப்ஸ் வீதி என்று அழைக்கப்பட்டது. இந்த ராப்ஸ் என்பது இவ்வீதியை அமைத்தவரின் பெயராகலாம்.
இக்காலத்தில் சிறந்த கலை நுணுக்கம் கொண்ட தொழிலாளர் பலர் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். 1898 இல் சிறந்த கலைஞர்களுக்கான பாராட்டு விழாவில் சரும வேலையில் திறமை மிக்கவர் என்ற காரணத்தால் ஜனாப் காதர் முகம்மது என்பவர் யாழ்ப்பாண அரசாங்க அதிபரால் கெளரவிக்கப்பட்டார். "
19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் முஸ்லிம்கள் கல்வியில் காட்டிய ஆர்வத்தின் காரணமாக பல அறிஞர்கள் தோன்றினர். புலவர்கள் தோன்றினர். 1904 இல் இலங்கையின் முதல் முஸ்லிம் வழக்கறிஞராக மர்ஹாம் M. C. அப்துல் காதர் B, A அவர்கள் சித்தியடைந்தார்கள். * இவர் தேசிய ரீதியிலான வெற்றி ஒன்றினைப் பெற்றார். இவர் கல்விகற்று முதல் முஸ்லிம்பட்டதாரி, முதல் முஸ்லிம் வழக்கறிஞர் என்ற பட்டங்களைப் பெற்றுக் கொண்டபோதும் சமய அனுஷ்டானத்தில் பண்பாட்டைப் பேணுவதில் அதிக அக்கறை கொண்டிருந்தார். வழக்கு விசாரணையின்போது நீதிபதியையும், கோட்டையும் மரியாதை செய்வதற்காக அணிந்துள்ள துருக்கித்தொப்பியை அகற்ற வேண்டும் என்ற முறை நிலவி வந்தகாலம். இந்த முறைக்கு எதிராக முஸ்லிம்கள் தொப்பி அணிவது மற்றவர்களைக் கெளரவப்படுத்துவதற்காகவே தவிர அவமானப்படுத்துவதற்கல்ல என்றும் அவ்வாறு அணிவது மதத்தின் சின்னமாகும் என்றும் மற்றையவர்கள் அணியும் தொப்பியிலிருந்து வேறுபட்டது என்றும் வாதாடி வெற்றி பெற்றார். தொப்பியில்லாமல் வழக்காடு மன்றத்துக்குள் செல்லமாட்டேன் என்று சூளுரைத்து அதன்படி வெற்றியும் பெற்றார். இதன்மூலம் துருக்கித் தொப்பியை எக்காரணம் கொண்டும் எந்த வேளையிலும் முஸ்லிம்கள் அகற்ற வேண்டியதில்லை என்பதனை நிலைநாட்டினார். இவ்வாறு வெற்றிபெற்றது 1905 இலாகும். முதலாம் உலக மகா யுத்தத்தையண்டிய காலப்பகுதியில் நிர்வாகம் சீராக இருக்கவில்லை. உள்நாட்டு வெளிநாட்டு பொருளாதாரம் சீர்கேடடைந்து காணப்பட்டது. மக்களிடம் வறுமை தலைவிரித்தாடியது. பட்டினியால் மக்கள் திருடவும் கொலை செய்யவும் கூடத் தலைப்பட்டனர். பொருட்களைப் பதுக்கி வைத்திருந்தவர்கள் பெருங் கொள்ளைலாபம் சம்பாதித்தனர். இக்காலத்தில் முஸ்லிம்களில் சிலர் யாழ்ப்பாணம் சந்தையில் வியாபாரம் செய்து வந்தனர். இக்கடைகளையெல்லாம் மக்கள் சூறையாடினர். இதற்கெதிராக நிர்வாகம் இயங்கியது. கொள்ளைக்காரர்களை சுடும்படி பணித்தது. இவ்வாறு ஒரு கொள்ளைச் சம்பவத்தையொட்டி சந்தை அமளிதுமளிப்பட்டபோது அப்போது எலுமிச்சம்பழ வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்த முஸ்லிம் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்த கதிர் லெப்பை என்பவர் தனது பொதிகளுடன் வீடுசெல்ல முயலும்போது பொலிஸாரால் தவறுதலாகச் சுடப்பட்டார். இது நடந்தது 1914 இலாகும்.
இதனைத் தொடர்ந்தும் நாடெங்கும் பதட்ட நிலையே காணப்பட்டது. 1918 இலும் ஒரு கலவரம் நடந்தது. 1918 நவம்பர் 10 இல் பருத்தித்துறை, சுன்னாகம் ஆகிய பகுதிகளில் முஸ்லிம்களுக்குச் சொந்தமான புடவைக் கடைகள் கலவரக்காரர்களால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. போலீஸார்

Page 67
உடனடியாக ஏற்ற நடவடிக்கைகள் எடுத்ததனால் கலவரம் அடங்கியது. எட்டுக் கலகக்காரர்கள் காயமடைந்தனர். ஒருவர் கடுமையான காயம் அடைந்தார்."
1920 இல் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த எல்லா இன, மதத்தவராலும் மதிக்கப்பட்ட உதாரகுணங்களையுடைய ஜனாப் அய்னியாப்பிள்ளை என்ற முஸ்லிம் பெரு வர்த்தகர் காலமான செய்தியை 24.1.1920 இல் 'உதய தாரகை” செய்தி வெளியிட்டிருந்தது." இவரது குடும்பத்தினரும் இவரும் எடுத்த முன்னோடியான நடவடிக்கைகளினால் சமுதாயத்தினர் தமது பழைமை சார்ந்த சில மூடநம்பிக்கைகளை விடக்கூடியதாக இருந்தது.
முஸ்லிம்கள் தாம் முன்பு வாழ்ந்த பகுதிகளில் மீன் உண்ண பழகியிருந்தனர். ஆதலால் புதிய இடத்தில் குடியேறிய பின்னரும் தாம் அந்த மீன்பிடித் தொழிலைச் செய்யாததால் நாட்டுப் புறங்களிலிருந்து சில மீனவர்களான திமிலர் என்ற வகுப்பாரைக் கொண்டுவந்து தமது சுற்றாடலில் கடலையண்டிய பகுதிகளில் தமக்குச் சொந்தமான நிலங்களில் குடியேற்றினர். இக்காலத்தில் பறைச்சேரி வயல் பொம்மை வெளி போன்ற வயல்கள் அனைத்தும் முஸ்லிம்களுக்கும் சொந்தமானவையாயிருந்தன. வயலில் சூடடிக்க ஆயத்தமாக வைக்கப்பட்டிருந்த நெற்சூடுகளை சில திமிலர் வளர்த்த மாடுகள் வந்து மேய்ந்து அழித்து விட்டன. இதனால் ஆத்திரம் கொண்ட நில உரிமையாளரான முஸ்லிம் ஒருவர் அந்த மாட்டை அடித்தார். இதனையறிந்த மாட்டின் உரிமையாளன் அங்கு ஏதோ அலுவலாகச் சென்று முஸ்லிம் ஒருவரை அடித்தார். இது இருவர் பகுதியிலும் கலவரமாக மூழத் தொடங்கியது. இரு பக்கமும் ஒவ்வொரு குழுக்கள் இயங்கி இரு சாராரையும் தாக்கியது. இதனால் இரு பக்கத்தைச் சேர்ந்த மக்களும் தாக்கத்திற்குள்ளாகினர். இக்காலை பக்கீர் மீராலெப்பை, நானாசாகிபு, பிச்சை என்பவர்கள் முஸ்லிம் பகுதியில் முன்னின்றவர்களாகின்றனர். இது நடந்தது 1925 இலாகும்.
பிற்சேர்க்கை
1 யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் பக் 53
யாழ்ப்பாண வைபவ கௌமுதிபக் 58 யாழ்ப்பாண வைபவ விமரிசனம் மேலது பக் 138
மேலது பக் 136
யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் tuli Taaranz La GasangpgLä56 Notes on Jafna P. 91 Notes on Jaffna P. I37-138 ஒல்லாந்தர்காலச் சமயநிலை க ச அருமைநாயகம் (சிந்தனை) யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் பக். 37
;
யாழ்ப்பாண வைபவமாலை பக் 97 யாழ்ப்பான சரித்திரம் பக் 86 Lititutor giffs anaugui Lé 32 A Hand book of the Jaffna Peninsula P, 17 10. யாழ்ப்பாண சரித்திரம் பக். 94
யாழ்ப்பான பூர்வீக வைபவம் பக் 39 t Notes on Jaffna P. 289 i2. Notes on Jaffna P. 272 13. Notes on Jaffna P. 318 14. Notes on Jaffna P. 338
110

அம்பாரை மாவட்ட முஸ்லிம்களின் வரலாற்று பாரம்பரியம்
எம். எல். ஏ. காதர்
மட்டக்களப்புக் கரையோரப்பிரதேசம் முழுவதையும் கட்டியாண்ட அரசனென்றோ மன்னனென்றோ ஒருவரையும் நாம் வரலாற்று ஏடுகளில் காணமுடியாது. வன்னியர்கள் கைவசம் மட்டக்களப்புத் தமிழ்ப்பகுதி இருந்திருக்கின்றது. இவ்வன்னியர்கள் மேலாண்மை அதிகாரம் ஒன்றுக்கு பணிந்து வரிசெலுத்தியிருக்கின்றனர். உதாரணத்திற்கு கண்டிராசதானி 14ஆம் நூற்றாண்டில் தோற்றம் பெற்றபோது பழுகாமம், போரதீவு, எருவில், மட்டக்களப்பு, அம்பலாந்துறை போன்றவை வன்னிமைகளாக கண்டி மன்னனின் மேலாண்மை அதிகாரத்திற்குட்டிபட்டிருந்தன. இவ்வன்னிமைகள் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் மாகோன் என்ற சோழனின் படையெடுப்பின் பின்னர் உருவாகியவையாகும். ஆயின் மட்டக்களப்பில் தமிழர் குடியேற்றம் பண்டுதொட்டு இடம்பெற்றுவந்திருக்கின்றது. கலிங்க நாட்டவரும், பாண்டி நாட்டவரும், சோழ நாட்டவரும் இப்பிரதேசத்தின் மீது காலத்திற்குக் காலம் படையெடுத்து வந்தபோது இவை தோற்றம் பெற்றன. மட்டக்களப்பின் அழகும், வனப்பும் தென்மதுரையில் இருந்த முக்குவரை இங்கு பெருமளவுக்கு ஈர்த்திருக்கின்றன. தென்னிந்தியாவில் இடம்பெற்ற யுத்த நெருக்கடிகள் மட்டக்களப்பைச் சுகமான பிரதேசமாக ஆக்கியிருக்கின்றது. முகம்மது கஷ்ணி என்பவரது தென்னிந்தியா மீதான படையெடுப்பு முக்குவர் கல்முனையில் வந்திறங்கத் தூண்டியிருக்கின்றது.
ஆயினும் முஸ்லிம்கள் இன்று பெரும்பான்மையாக வாழும் தென்கிழக்குப் பிராந்தியம் என்பது ஆதிகால முதல் ருஹமனு தேசத்தின் ஒரு முக்கியப் பிரிவாக இருந்திருக்கிறது. காவன்திஸ்ஸனின் ராசதானி கி. மு. 100இல் உருவாக்கப்பட்டபோது, இத்தென்கிழக்குப் பிரதேசம் விவசாய வளமிக்க இடமாகவும், வர்த்தகமும், வாணிபமும் மேலோங்கிய இடமாகவும் பிரகாசித்தது. இக்காலத்தில் அராபியக்கப்பல்கள் தென்கிழக்குக் கரைக்கு தங்க தளபாடங்களை துட்டகெமுனுவுக்கு கொண்டு வந்தன. இப்பிரதேசத்தை சதாதிஸ்ஸன் (ளுயனய கூளைளய) ஆண்டபோது விவசாயம் பரந்தளவில் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இறக்காமம், கொண்டவட்டுவான், வட்டிவெட்டி, அக்கரைப்பற்று, பாணமை, லகுகல போன்ற பிரதேசங்கள் முழுவதும் விவசாயப் பூமியாகவும் அதிகளவு நெல் விளையும் வளமிக்க இடமாகவும் பெயர் பெற்றன. ஹெடஒயா,கல்லோயா, பட்டிப்பளை என்பன போன்ற ஆறுகள் சார்ந்து இடப்பட்ட அணைகள் இப்பிரதேசத்தை மிகுந்த விளைபூமி இருந்த இடமாக்கிற்று. சதாதிஸ்ஸனின் ஆட்சியின்போது திகாமடுல்ல என்ற பெயர் இதற்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது: திகவாபிக் குளம் இவன் காலத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளது. துட்டகெமுனுவின் படை எல்லாளனை எதிர்ப்பதற்கு தென்கிழக்குப் பிரதேச வழியாகவே சென்று மகியங்கனையில் ஒன்றுபட்டு முன்னேறியிருககின்றது என்று மகாவம்சம் கூறுகின்றது.
ஆயின் கி. பி. 160இல் பராக்கிரமபாகு ருஹணு பிரதேசத்தைக் கைப்பற்றி பொலநறுவை ஆட்சியின்கீழ் கொண்டுவந்தபோது திகவாபி பிரதேசம் முழுவதும் சீர்குலைந்து வந்தது.
1.

Page 68
ஏனெனில் திகவாபி பிரதேச மக்கள் பராக்கிரமபாகு மன்னனை எதிர்த்து போரிட்டதால் இப்பகுதியை கைப்பற்றிய பராக்கிரமபாகு மன்னன் தென்கிழக்குப் பகுதியை முழுமையாக புறக்கணிக்கத் தொடங்கினான். அங்குள்ள குளங்களையும் நீர்ப்பாசன ஒழுங்குகளையம் பரிபாலிக்கவும் புனரமைக்கவும் விருப்பம் காட்டவில்லை. அப்பிரதேசத்தை முற்றாக கைவிடலானான். இதனால் திகவாபி குளப்பிரதேசம் முழுவதிலும் பசி, பஞ்சம், நோய், பிணி என்பன தலையெடுத்தன. இதன் விளைவாக தென்கிழக்கு சிங்கள மக்கள் இப்பிரதேசத்தை விட்டு நீங்கி மலைப் பிரதேசங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். இவர்கள் கோயில்களும், குளக்குடியிருப்புக்களும் அழிந்து போயின. தென்கிழக்கு இருண்ட பகுதியாகியது.
எனவே மத்திய காலப்பகுதியில் மட்டக்களப்பின் தென்கிழக்குப் பிராந்தியம் மிகுந்த அழிவுக்குட்பட்ட பகுதியாகவும், சிங்கள மக்களால் முற்றாக கைவிடப்பட்ட பகுதியாகவும் காட்சி தருகின்றது. மட்டக்களப்பின் வடபகுதி, தமிழ்க் குடியேற்றம் தொடர்ச்சியாக இடம் பெற்ற பிரதேசமாக காட்சி தருகின்றது. உண்மையில் பொலநறுவையை ஆட்சி புரிந்த சிங்கள மன்னர்கள் மட்டக்களப்பை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரவில்லை. அதேபோன்று வடக்கில் தோன்றி நிலைபெற வந்த யாழ்ப்பாண ஆட்சிமுறைகளுள்ளும் மட்டக்களப்பு சிக்கிக் கொள்ளவில்லை. தென்னிந்திய மக்கள் குடியேற்றத்திற்கு திறந்து விடப்பட்ட இடம் போன்றே மட்டக்களப்புப் பிரதேசம் ஆரம்ப காலத்திலிருந்து காணப்படுகின்றது. இவ்வாறு மட்டக்களப்பில் உருவான தமிழ்க் குடியேற்றங்களே, பின்பு வன்னிமைகளுக்குள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன. தமிழ்க் குடியேற்றம் இடம்பெற்ற காலமுதல் முஸ்லிம் மக்களின் குடியேற்றமும் ஒரு அம்சமாக இருந்து வந்திருக்கிறது என்பது கவனிக்கத் தக்கதாகும்.
மட்டக்களப்பின் பூர்வீக சரித்திரம் கூறும் தமிழ் ஏட்டுப்பிரதிகள், கல்வெட்டுக்கள் என்பன முஸ்லிம் மக்கள் குடியேற்றம் பற்றி குறிப்பிடாதது, மட்டக்களப்பு முஸ்லிம் பூர்வீகத்தை அறிந்து கொள்வதில் உள்ள பெருங்குறைபாடாகும். இவ்வேட்டுப் பிரதிகள் வர்த்தக, வாணிப சம்பவங்களை மட்டுமே குறிப்பிடுகின்றன. பாணமையில் மரம் வெட்டி ஏற்றியதையும், கல்முனையில் வியாபாரத்திற்காக பாளையம் போட்டதையும், கோயில் திருவிழாக்களில் குகாரத்து மரபினர் கலந்து குடியேறியதையுமே அவை கூறுகின்றன. ஆனால் இவற்றை மேற்கொண்ட முஸ்லிம்கள் பற்றி தெளிவாக எதனையும் அவை கூறவில்லை. படகுகளிலும், தோணிகளிலும், பாய்க்கப்பல்கள் மூலமும் முக்குவர் மட்டக்களப்பிற்கு வந்து குடியேறினர் என்ற கருத்தையே அவை கற்பிக்கின்றன. இக்குடியேற்றங்கள் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் அப்போது ஆட்சிபுரிந்த அரசர்களின் அனுசரணையின் கீழ் இடம் பெற்றன எனக் குறிப்பிடுகின்றன. இக்குடியேற்ற நிகழ்வுகள், சம்பவங்கள் மூலம் மட்டக்களப்பு முஸ்லிம்கள் ஆரம்பகாலம் முதல் எவ்வாறு இப்பிரதேசத்தினுள் குடிபதிய வந்திருப்பார்கள் என்பது பற்றிப் பல அனுமானங்களை நாம் மேற்கொள்ளலாம்.
குடியேற்றத்திற்கு தோணிகளும், வள்ளங்களும் வந்ததுபோல் வர்த்தக வியாபாரத்திற்கு முஸ்லிம்களும் வந்திருக்கின்றனர் என அனுமானிக்கலாம். உண்மையில் வர்த்தக வியாபாரத்திற்கு வந்த படகுகளும், தோணிகளுமே குடியேற வந்தவர்களுக்கு உதவின என்று பல குறிப்புக்கள் உள. இவை மூலம் தமிழர்கள் வந்து குடிபதிந்த காலங்களிலேயே முஸ்லிம்களின் வரத்தும் ஆரம்பமாயிற்று என எண்ண இடமுண்டு.
112

மட்டக்களப்பு பிரதேசத்தில் நடைபெற்ற முஸ்லிம் வர்த்தகம், முஸ்லிம் விவசாயம் மட்டக்களப்பில் ஏற்படுவதற்கான காரணத்தை தெளிவு படுத்துகின்றது. காலியில், கொழும்பில், கண்டியில் வாழும் முஸ்லிம்கள் வர்த்தகர்களாகவே தொடர்ந்து இருக்கும் நிலையில், மட்டக்களப்பு வாழ் முஸ்லிம்கள் விவசாயத்தில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வந்தமைக்கு, மட்டக்களப்புக் கரையோர வர்த்தகம் அவ்வாறு அமைந்தது ஒரு முக்கிய காரணமாகும். மட்டக்களப்புத் துறைமுகங்களில் அரிசி, நெல், தானியம் என்பனவே அதிகளவு ஏற்றுமதியாகின. இவற்றிற்கு மாற்றுப் பொருளாகவே பல்வேறு பாவனைப் பொருட்களும், உடுதுணிவகைகளும் இறக்குமதியாகின. இவ்வர்த்தகத்தை தனியார்களே நடாத்தினர்.
வர்த்தகத்தில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு வெற்றியும் தோல்வியும் ஏற்படுவது வழக்கம். தமது வியாபாரம் முறிவுறும்போது மட்டக்களப்பு முஸ்லிம் வர்த்தகர்கள் தமக்கு பரீட்சயமான விவசாயத்தையே தமது சீவனோபாயத்திற்கு செய்ய வந்தனர். அது மாத்திரம் அல்லாமல் தமது வியாபார காலத்திலும் தமக்கு தேவையான வர்த்தகப் பொருளான நெல்லை அவர்களே நேரடியாக உற்பத்திசெய்தனர். அல்லது உற்பத்திக்கு தேவையான முற்பணம் கொடுத்து அதில் shugu L60Ti. (C. R. de Silva) A.
மட்டக்களப்பு தென்பகுதியில் காணி நிலம் இருந்தமையும், வாவி குளங்கள் தூர்ந்த நிலையில் இருந்தமையும் அவர்களை விவசாயத்தில் ஊக்கப்படுத்துவதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கின்றன. அத்தோடு மட்டக்களப்பில் மேலோங்கிய கலாச்சார சூழல் விவாசயத்தோடு ஒட்டியிருந்ததும், பயிர் வளர்ப்பும், பண்ணை முறையும், குடியமைப்பும் விவசாயத்தையே அடிநாதமாகக் கொண்டிருந்தமையும், இங்கு வந்த முஸ்லிம்களையும், அதே முறையில் தங்களையும் ஒழுங்குபடுத்தி வாழ்வதற்கு தூண்டுவித்தது. எது எவ்வாறு இருந்தபோதும் மட்டக்களப்பின் தென்கிழக்குப் பிரதேசத்தில் விவசாயத்துறையில் ஈடுபட்டுக் குடிமுறையமைத்து, போடி முறையாக்கி தென்கிழக்கில் முஸ்லிம் குடியேற்றம் ஒன்று பதின்மூன்றாம், பதிநான்காம் நூற்றாண்டுகளில் உறுதியாக ஏற்பட்டு விட்டது. இக்கருத்தையே நாடுகாடுப் பற்று பரவணிக்கலவெட்டு எடுத்துக் கூறுகின்றது.
1887 இல் நாடுகாடுப்பற்று பரவணிக் கல்வெட்டு தப்றோவணியன் (Taprobanian) என்ற பிரசித்தி பெற்ற வரலாற்றுச் சஞ்சிகையில் பிரசுரமாகியது. இக்கல்வெட்டு முதலில் சிங்கள மொழியில் இருந்தது என்றும் பின்பு தமிழ்ப்படுத்தப்பட்டது எனவும் இதனைப் பிரசுரித்த ஆசிரியரான ஹிவுனவில் (Hughnevil) கூறுகிறார். மேலும் இக்கல்வெட்டு 1397ல் நிகழ்ந்த சம்பவங்களையே மையமாகக் கொண்டிருக்கிறது என்கிறார்.
திருகோணமலை, அடங்காப்பற்று வன்னியில் வாழ்ந்த மக்கள் வரலாறுகளைக் கோணேஸ்வரக் கல்வெட்டு கூறுவதுபோல், மட்டக்களப்பு தென்பகுதி வரலாற்று அம்சங்களை இக்கல்வெட்டு பொருளாகக் கொண்டுள்ளது என்று பேராசிரியர் பத்மநாதன் கருத்துக் கூறியுள்ளார்.
இக்கல்வெட்டு மட்டக்களப்புப் பிராந்தியம் ஏழு வன்னிமைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்ததாக
கூறுகிறது. இவ்வன்னியர்களுள் தலைமை வன்னியன் நாதேன்” (Nadene) என்ற பகுதியில் வாழ்ந்தான் எனக் கூறுகின்றது. இது புளியந்தீவிற்கு அருகமைந்த பகுதியாகும். ஆனால்
113

Page 69
இக்காலத்தில் மட்டக்களப்பிற்கு தெற்கே அமைந்த பிரதேசங்களான அக்கரைப்பற்று வனம், இறக்காமம், அம்பாரை வனம், கொண்டவட்டுவான் ஆகிய பகுதிகளில் சிங்கள முதலிமார் ஆட்சி புரிந்தனர். ராஜபக்ச, சிறியவர்தன, வன்னித சேகர, தலாவிலா, கனகரத்ன வைகம, அதிகார, குடாவெட்டிமை போன்ற முதலிமார்கள் இவர்களில் சிலராகும். இவர்களின் கீழ் அமைந்த சிங்கள குடியேற்றம் சிங்களப் பெண்மணி"கிரி எதனா” என்பவளோடு தோன்றியதாக கல்வெட்டு கூறுகின்றது. கிரி எதனா சிங்கள மன்னனால் நாடு கடத்தப்பட்டவள்.
இக்கல்வெட்டு போடிமார் சிலரின் பெயரைக் குறிப்பிடுகின்றது. சின்னப்போடி, மன்னிப்போடி, மங்கலப்போடி, கன்னப்போடி, பட்டிப்போடி, செம்பக்குட்டிப்போடி, வெள்ளப்போடி போன்ற தலைமைப் போடிகளும் கண்ணப்போடி, சென்னாஞ்சிப்போடி, செத்திப்போடி, கதிர்காமரப்போடி, பரமக்குட்டிப்போடி, முதலிக்குட்டிப்போடி, கல்மடுப்போடி என்பவர்கள் இவர்களிற் சிலராவர். இங்கு நிலமேக்களும் நியமனம் பெற்றனர். இவ்வாறு வன்னியர்களும், முதலிகளும், போடிகளும், நிலபிரபுக்களும் இருந்த காலத்தில் முஸ்லிம்களும் இருந்தார்களா என்பது இங்கு எழுகின்ற முக்கிய கேள்வியாகும்.
இக்கல்வெட்டின்படி முஸ்லிம் மக்கள் இருந்தார்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல், 1397இல் அவர்களில் பலர் நிரந்தரக் குடிகளாகவும், போடிகளாகவும் தங்களை ஒழுங்கமைத்து வாழ்ந்த வந்தார்கள் என்பதை விளங்கிக் கொள்கின்றோம்.
இவ்வாறு தமிழ்ப்போடிகளும் முதலிகளும் காடுவெட்டிகளனியாக்கி வாழ்ந்து வரும் நாட்களில் சோனகர்களான குடிகள் இங்கு வந்து அவர்களுக்கு உதவி ஒத்தாசை செய்து வரலானார்கள். அவ்வாறு வந்த குடிகளின் விபரம் வருமாறு : முதலில் பொன்னாச்சிக்குடி அவக்கனும் அவர்களுடைய மக்களும் அதன் பிறகு உசவீடு மீராலெவ்வை குடிமக்கள் அதன்பின் வருசநாச்சி குடிமக்கள் அதன்பின் முகாந்திரம் நாச்சி குடிமக்கள் அதன்பின் பாமாலைக்கட்டி குடிமக்கள் அதன்பின் கினிக்கருடன் குடிகள் அதன்பின் பண்ணையார் வீடு குடிமக்கள். இந்த ஏழு குடிகளுக்கும் முன்னிடு பொன்னாச்சிக் குடியவர்களாகும். இந்த ஏழு குடியும் வந்து அவர்கள் சொற்கீழ் படிந்து நடந்து வருகின்ற காலத்தில் கண்டிய மகாராசா மட்டு பார்க்கவும், விகாரைகள் பார்க்கவும் எழுந்தருளி வருகின்ற காலத்தில் முதலிமாரும் கூட வந்தார்கள். சோனகரும் போய் விண்ணப்பம் செய்தார்கள். அப்போது இராச குதிரைக்கு முன்னே ஒடத்தக்கவர்கள் யார் என்று கேட்டான். எல்லோரும் பேசாமல் இருந்தார்கள். அப்போது அவக்கன் நான் ஒடுவேன் என்றான். ஒடச்சொல்லி ஒடினவிடத்து குதிரைக்கு முன்னாக விழுந்து விட்டான். அப்போது முகத்தில் துவாய்ச் சீலையைப்போட்டு சிரித்துவிட்டு உனக்கு என்ன வேண்டும் எனக் கேட்டான். அப்போது அவக்கன் நாயடியேனுக்கு வயிற்று வளர்ப்புக்கு ஒன்றுமில்லை என்றசொல்ல சுங்கத்துரை முத்தெட்டு ஒன்றுக்கு சீட்டுத்திருமுகம் கொடுத்தார். இதன் பின்பு ரட்டவருசை முதலியார் திருவடைப்பனையில் திருக்கோயில் பூமி வழங்கினார். அதன் பிறகு பட்டிப்பாளைக்குப் போய் அணுக்கன் வெளியைப் பெற்றான். அதற்கு அவக்கனே தலைவனானான்.
நாடுகாடுபற்று பரவணிக் கல்வெட்டு கண்டி மன்னன் முஸ்லிம் பள்ளிவாசல்களைத் தரிசித்து அங்கு இருந்த மோதினார்களுக்கு உபகாரம் செய்ததையும் இவ்வாறு குறிப்பிடுகின்றது :
114

“வரிப்பத்தான் சேனை முஸ்லிம் பள்ளிக்கு பத்திப்போடி வெளியில் இலவசம் கொடுக்கச் சொல்லிப் போட இராஜபக்ச முதலியார் கொடுத்துப் போட்டார்.” w
மேலும் இக்கல்வெட்டு இறக்காமம், வரிப்பத்தான்சேனை, வட்டிவெட்டி, மல்கம்பிட்டி, கொண்டவட்டுவான், அக்கரைப்பற்று போன்ற உள்வாரியான நாடுகாடு பற்று பிரதேசத்தில் வாழ்ந்த சிங்கள மக்களிடம் உதவிகேட்டு முஸ்லிம் குடிகள் வந்ததாகக் கூறுகின்றது. இது முஸ்லிம்கள் விவசாயத் தொழிலில் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் பரீட்சயமாகி விட்டதை எடுத்துக் காட்டுகின்றது. மேலும் முஸ்லிம்கள் காடுவெட்டி விவசாயம் புரிந்தததையும் தெளிவுபடுத்துகின்றது. ஏனெனில் பள்ளவெளி, கள்ளியம் பத்தவெளி போன்ற வெளிகளை உருவாக்க முஸ்லிம்களே துணையாயினர். நாடுகாடுபற்றை அண்மித்திருந்த சம்மாந்துறை முஸ்லிம் கிராமங்களிலிருந்து விவசாயத்தொழில் தேடி வந்திருக்கின்றனர்.
இவ்வாறு மட்டக்களப்பு முஸ்லிம்கள் விவசாயத்திலும் ஈடுபட்டு வருகின்ற காலச்சூழலில் போர்த்துக்கேயரின் யுத்த நெருக்கடி நிலைமை இலங்கையின் கரையோரப் பிரதேசத்தில் ஆரம்பிக்கின்றது. போர்த்துக்கேயர் கரையோரத்தில் வாழும் சிங்கள மக்களைச் சிறைப்பிடித்தும், அவர்களது செல்வங்களைச் சூறையாடியும், கிராமங்களுக்குத் தீமூட்டியும் வன்முறைகளில் ஈடுபட்டனர். கரையோரத்தில் வாழ்ந்த சிங்கள மக்கள் போர்த்துக்கேயருக்கு அஞ்சி மலைப்பிரதேசத்தில் தஞ்சம் புகுந்தனர். இதனால் அக்கரைப்பற்று, பாணமை, இறக்காமம் போன்ற பிரதேசங்கள் சிங்கள மக்களை இழக்க நேர்ந்தது.
இலங்கையின் மேற்குக்கரையில் கறுவா, ஏலம், சாதிக்காய் போன்ற வாசனைப்பொருட்களையே போர்த்துக்கேயர் தேடிவந்தனர். ஆனால் இலங்கை அரசர்களின் பலவீனமானது அவர்களுக்கு கோட்டை ராசதானியை கைப்பற்றிவிடலாம் என்றதோர் நிலையைத் தோற்றுவித்தது. இதனால் கோட்டைப் பிரதேசத்தில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்களே தனித்து நின்று போர்த்துக்கேயரை எதிர்க்க வேண்டியதாயிற்று. முஸ்லிம்களுக்கு கோட்டை மன்னர்கள் ஆதரவு வழங்கத் தயங்கினர். இக்காலத்தில் சிங்கள மலைநாட்டு மக்களும், மன்னர்களுமே முஸ்லிம்களோடு சேர்ந்து போரிட்டனர். மேலும் புவனேகபாகுவும் அவனுக்கு பின்வந்த சிங்கள மன்னர்களும் போர்த்துக்கேயருக்கு முழு வர்த்தகத்தையும் ஒப்படைக்க இணங்கியபோது முஸ்லிம்கள் நிலைதளம்பினர். 1526 இல் போர்த்துக்கேயர் முஸ்லிம்களை நாடுகடத்தும் உத்தரவைப் பிறப்பித்தபோது முஸ்லிம்களின் நிலை மேலும் பலவீனமானது. அவர்கள் தாம் வாழ்ந்த மண்ணிலேயே அந்நியராக்கப்பட்டனர். இதனால் சிலர் கண்டியை நோக்கிச் சென்றனர். வேறு சிலர் பிற ஊர்களுக்கு தம் இருப்பிடங்களை மாற்றினர். 1526இல் போர்த்துக்கேயர் பிறப்பித்த தடையுத்தரவு இந்தியாவிலிருந்து வர்த்தகத்திற்கு வந்தவர்களைப் பாரதூரமாகப் பாதித்தது. ஏனெனில் இவ்வாறு வந்த முஸ்லிம்களை கப்பலிலிருந்து தரையிறங்க விடாமல் நாடுகடத்தும் அளவிற்கு போர்த்துக்கேயர் இச்சட்டத்தை அமுல்படுத்தினர். இதனால் முஸ்லிம்களின் மேற்குக் கரையோர வர்த்தகம் ஸ்தம்பிதம் அடையலாயிற்று. (C. R. de Silva)
மட்டக்களப்புத் துறைமுகத்தின் முக்கியத்துவமும், அதன் தொழிற்பாடும் இங்குதான்
வெளிப்படுகிறது. ஏனெனில் மேற்குக்கரையில் இருந்தளவு கெடுபிடிகள் கிழக்குக்கரையில் இருக்கவில்லை. போர்த்துக்கேயரின் அட்டகாசமும், ஆணவமும், கண்காணிப்பும் மேற்குக்
115

Page 70
கரையோரமாகவே இருந்தது. ஆனால் மட்டக்களப்புக் கிழக்குக் கரையோரம் திறந்துவிடப்பட்ட சுதந்திரப்பூமிபோல் முஸ்லிம் வர்த்தகர்களுக்கு இருந்தது என்று பேராசிரியர் அரசரத்தினம் குறிப்பிடுகின்றார். இதனையே றைமர் (Reimer) என்பவர் எழுதிய குறிப்புகளும் தெளிவுபடுத்துகின்றன.
உண்மையில் போர்த்துக்கேயர் முஸ்லிம்கள் மீது விதித்த நாடுகடத்தல் உத்தரவு நூறு வருடகாலம் நிலைத்து நின்றது என்பது கவனிக்கத்தக்கது. 1526, 1529, 1597 என இத்தடை உத்தரவு காலத்துக்கு காலம் புதுப்பிக்கப்பட்டு அமுலுக்கு வந்தது. (C.R. de Silva). இறுதியில் 1626இல் Constantine de Sa என்ற போர்த்துக்கேய தளபதி இத்தடையுத் தரவை தீவிரமாக அமுலாக்கினான். ஆனால் அவ்வமையம் பெருந்ததொகை முஸ்லிம்கள் கிழக்குக்கரையில் குறிப்பாக மட்டக்களப்பில் குடிபதிய வந்ததை டீ சாவின் குறிப்புக்கள் கூறகின்றன. அவன் 1626ல் இத்தடையுத் தரவை பிறப்பிப்பதற்கு சில வருடங்களுக்கு முன்பு மட்டக்களப்பு நிலைமையை விளக்கி மேலதிகாரிகளுக்கு எடுத்துக்கூறிய குறிப்புக்கள் இதனை தெளிவாக்குகின்றன.
மட்டக்களப்புத் துறைமுகங்களைச் சார்ந்து பல கிராமங்களில் முஸ்லிம்கள் வசிக்கின்றனர். அவர்களை அங்கிருந்து விரட்டியடிக்க எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்துள்ளேன்.” (Constantine de Sa Maps).
இதன்பின்பே 1626இல் முழு இலங்கையிலுமிருந்து முஸ்லிம் மக்களை நாடு கடத்தும் உத்தரவைப் பிறப்பிக்கின்றான். எனவே கிழக்கில் வாழவந்த முஸ்லிம்களில் ஒரு தொகையினர் மேற்குக் கரையிலிருந்து 1626ஆம் ஆண்டு உத்தரவு பிறப்பிப்பதற்கு முன்பாகவே குடியேறியவர்கள் என்பதே உண்மை.
மேற்குக்கரையோரம் படிப்படியாகப் போர்த்துக்கேயரின் பூரண கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டதற்கு ஏற்ப சிங்கள மன்னர்கள் போர்த்துக்கேயருக்கெதிரான எதிர்த் தாக்குதலை கிழக்குக் கரையோரத் தைப் பயன்படுத்தியே மேற்கொள்ள வேண்டியதொரு அவசியம் கண்டி மன்னர்களுக்கு பிறக்கின்றது. கிழக்குக்கரையை எவ்வாறாயினும் எப்பொழுதும் தம்கட்டுப் பாட்டின்கீழ் வைத்திருப்பதன் மூலமே தனது எதிரியின் மீது படையெடுத்து வெற்றிபெற முடியும் என்ற எண்ணம் கண்டி ராசதானிக்குத் தொடங்குகிறது. வெளியூர் ஆயுதங்களைப் பெறுவதற்கும் பிறநாட்டுத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்துவதற்கும் கண்டி மன்னனுக்கு கிழக்குக்கரை அவசியமாயிற்று.
கிழக்குக் கரையில் கண்டி மன்னர்களுக்கு உதவுவது யார் ? சிங்கள மக்களுக்கு இந்த முயற்சியில் பங்கு கொள்ள இயலா நிலை அன்றிருந்தது. வெளிநாடுகளுக்கு செல்லும் ஆற்றலும், திறமையும், அந்நியமொழியறிவும் சிங்களவர்களுக்கு அப்போது இருக்கவில்லை. கடலில் பயணம் செய்ய அவர்களுக்கு வாய்ப்பும் பயிற்சியும் இருக்கவில்லை. அவசியம் இச்சந்தர்ப் பத்தில்தான் பிறக்கின்றது. மட்டக்களப்புப் பிரதேசம் பிறர் கைவசம் வந்துவிடக்கூடாது என்ற பயம் அவன் மனதில் குடிகொண்டிருந்தமையினால் முஸ்லிம்களைக் கொண்டு மட்டக்களப்புத் துறைமுகப்பிரதேசத்தை நிரப்ப வேண்டும் என்று திட்டமிடுகின்றான். மட்டக்களப்புத் துறைமுகங்களில் முஸ்லிம்கள் செல்வாக்கோடு இருந்தால் அவர்களை கடல்சார்ந்த யுத்தத்திலும் பயன்படுத்தலாம் என எண்ணுகின்றான்.
116

மேலும் பல்வேறு இராசதந்திர கடமைகளையும், உளவு வேலைகளையும் இவர்கள் மூலம் நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் எனக் கருத்திற் கொண்டு செனரத் மன்னன் 1602-1635 வரை மட்டக்களப்பும் துறைமுகத்தில் பல ஆயிரம் முஸ்லிம் மக்களை குடியமர்த்தினான். ஆயின் மட்டக்களப்பில் செனரத் மன்னன் தோற்றுவித்த இம்முஸ்லிம் குடியிருப்புக்கள் அங்கு ஏலவே வாழ்ந்த முஸ்லிம்களுக்கு உறுதுணையாக இருந்தது. அத்தோடு இச்செயல்பாடு மன்னனின் பலத்தை மேம்படுத்தியது. ஆனால் முஸ்லிம்கள் மட்டக்களப்பில் தம் வரலாற்றை இக்குடியேற்றத் துடனேயே ஆரம்பித்தனர் என்று கூறுவது வரலாற்று உண்மைக்கு முரணான கருத்தாகும். மேற்சொன்ன விபரத்தை போல்டியசின் (Baldaeus) பின்வரும் கூற்றும் வலுப்படுத்துகின்றது.
It was determined and resolved council to give all possible encouragement and protection to sea-faring men by giving them grants of lands as an inducement to settle themselves in his mejestic dominions so that they might in process of time augment in number and be usefully employed in naval battles (Page 56, Baldeus).
கண்டி மன்னனின் அரசியல் சாணக்கியங்களை விளங்கிக் கொண்ட முஸ்லிம்கள் அவனுக்கு பக்கபலமாக இருக்கத் தவறவில்லை. அவர்களே கண்டி மன்னனின் மேம்பாட்டிற்கும் சிங்கள மக்களின் சுதந்திரத்திற்கும், மாற்று வழிகளை தேட முன்வந்தனர். ஒருபுறம் இராச தந்திரிகளாகவும், தூதுவர்களாகவும், அரசனது வர்த்தகர்களாகவும் மட்டக்களப்பில் நின்று செயல்பட்டனர். மறுபுறம் மலைநாட்டு மக்களின் உள்ளூர் வர்த்தகத்தையும் வெளிநாட்டு வர்த்தகத்தையும் முறிவுறாவண்ணம் பாதுகாத்துக் கொடுத்து, அரச ஒட்டத்தையும் மக்கள் வளத்தையும் சக்திப்படுத்தினர். மலைநாட்டு சிங்கள மக்களுக்குத் தேவையான அத்தியாவசியப் பொருட்களையும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்தனர். அவர்களின் விவசாயப் பொருட்களை ஏற்றுமதிப் பொருட்களாக்கினர். கறுவா, ஏலம், சாதிக்காய், இஞ்சி, வெள்ளப்பூடு, சிறுதானியம், மிளகு, பாக்கு, வெற்றிலை என்ற கிராமங்களின் உற்பத்தியை மட்டக்களப்புத் துறைமுக வர்த்தகத்தின் ஊடாக ஊக்குவித்தனர் (Arasaratnam) முஸ்லிம்கள் சிங்கள மக்களுக்கு புரிந்த மகத்தான சேவை இதுவாகும். முஸ்லிம்களின் கேந்திர நிலையங்களாக கிழக்குத் துறைமுகங்களே காணப்பட்டன. கொட்டியாபுரப் பற்று ஒரு புறமும், மட்டக்களப்புத் துறைமுகம் மறுபுறமும் காணப்பட்டன. ஆயின் திருகோணமலைத் துறைமுகம் போர்த்துக்கேயரின் கண்காணிப்பிற்குட்பட்ட வலயமாக இருந்தபடியினால் கண்டி ராசதானியுடனான நெருக்கமான தொடர்பானது மட்டக்களப்புத் துறைமுகத்துடனேயே இருந்து வந்திருக்கின்றது. மிகப் பரபரப்பானதும் விறுவிறுப்பானதுமான ஓர் வர்த்தகம் மட்டக்களப்புத் துறையில் இக்கால கட்டத்தில் இடம் பெற்றது.
போர்த்துக்கேயரை முற்றாக விரட்டியடிக்கத் திட்டமிட்டு வெளிநாட்டு உதவி கோர முதலில் செனரத் மன்னனும், அதன் பின் இரண்டாம் இராசசிங்கன் மன்னனும் முன் வந்தனர். இது மட்டக்களப்பு முஸ்லிம்களின் வாழ்வில் புதியதோர் சூழ்நிலையை உருவாக்கியது. செனரத் மன்னனும் (1602-1635) இராசசிங்கன் மன்னனும் (1635-1658) போர்த்துக்கேயரின் ஆதிக்கத்தை முறியடிப்பதற்கு டச்சுக்காரர்களோடு தொடர்பு கொண்டார்கள்.
இராசசிங்க மன்னன் மட்டக்களப்பில் போர்த்துக்கேயர் கட்டுவித்த கோட்டையை கைப்பற்றி தன்னிடம் ஒப்படைக்கும்படியும், அதற்குரிய செலவையும், மட்டுதுறைமுக வர்த்தகத்தையும்
17

Page 71
டச்சுக்கம்பனிக்கு மொத்தமாக தருவதாக 1638இல் உடன்பட்டு ஒப்பந்தம் செய்து கொள்கிறான். இந்த ஒப்பந்தம் நிறைவேறவில்லை. டச்சுக்கம்பனி கோட்டையைக் கைப்பற்றி அதன் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தது. இக்கோட்டையை கைப்பற்றியதற்கான செலவையோ மட்டக்களப்பு வர்த்தகத்தையோ டச்சுக்கம்பனிக்கு கண்டி மன்னர்களால் கொடுக்க முடியவில்லை. இதனால் டச்சுக்காரர்களுக்கும் சிங்கள மன்னர்களுக்குமிடையில் தோன்றிய யுத்த சூழ்நிலை மட்டக்களப்புப் பிரதேசத்தில் உருவாக்கியது.
கண்டி மன்னனை மத்தியில் இருக்கச் செய்து, சுற்றியுள்ள மட்டு கரையோரப்பகுதி முழுவதையும் கைப்பற்றுவது என்பது டச்சுக்கம்பனியின் இராணுவத் தந்திரோபாயமாகியது. கண்டி மன்னன் பிறநாடுகளிலிருந்து உதவி தேடுவதைத் தடுக்கவும் வர்த்தக நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தவும் யுத்தம் புரிந்தனர். இந்த யுத்த நெருக்கடிகள் மக்கள் குடியிருப்புக்களை அழிவுக்குட் படுத்தின. டச்சுக்கம்பனி மக்கள் குடியிருப்புக்களுக்கு தீமூட்டி வன்முறையில் ஈடுபட்டது. கண்டி மன்னர்களும் துறைமுகத்திற்கு அண்டி இருந்த மக்கள் குடியிருப்புக்களை அழித்து ஐரோப்பியருக்குத் தேவையான உணவு பொருள் பண்டங்களை அவர்கள் பெறாவண்ணம் ஆக்கினர்.
இவ்வழிவுகளின் காரணமாக சிங்களமக்கள் மட்டு பிரதேசத்தைவிட்டு ஓடவேண்டிய நிலைப்பாடு ஏற்பட்டது. முதலில் போர்த்துக்கேயருக்கும், பின்னர் ஒல்லாந்தருக்கும் முகம்கொடுக்க முடியவில்லை. அவர்கள் வாழ்ந்த இடங்களையும், உறைவிடங்களையும் கைவிட்டு பாதுகாப்பான மலைப்பிரதேசத்தில் தஞ்சம் புகுந்தனர்.
ஊவா, சப்பிரகமுவ பிரதேசம் சிங்கள மக்களற்ற பகுதியாக மாறியதற்கும், பாணமை, பொத்துவில், லகுகல போன்றவற்றிலிருந்தும் சிங்கள மக்கள் ஒதுங்கியதற்கும் இதுவே காரணமாகும். இதே போன்று அக்கரைப்பற்று வனப்பகுதியில் வாழ்ந்த மக்களும், நாடுகாடுப்பற்று, இறக்காமம், கொண்டவட்டுவான், கொக்கநாரை ஆகிய பிரதேசம் சார்ந்து வாழ்ந்த சிங்கள மக்களும் தாம் வாழ்ந்த பகுதியைவிட்டு உள்ளேறி குடிபதிந்து வாழமுற்பட்டபோது அம்பாறைமாவட்டப் பகுதி மீண்டும் மக்களற்ற வனாந்திரப் பூமியாகவும், எவரும் தங்கிவாழ விரும்பாத இடமாகவும் மாறிற்று. இப்பிரதேசத்தில் குடியிருந்த முஸ்லிம்களே, இங்கு ஏற்பட்ட இந்நிலையினை, யுத்த சூழ்நிலையை எதிர்கொண்டு தாக்குப்பிடித்து தம்மையே அப்பிரதேசத்தின் மக்களாக்கி சீவனோபாயம் நடத்தி வந்தனர்.
14.12.1766ஆம் ஆண்டு ராசதானிக்கும் டச்சுக்கம்பனிக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட உடன்படிக்கை மட்டக்களப்புக் கரையோரம் டச்சுக்கம்பனியின் நேரடி பரிபாலிப்புக்குட்பட்ட பிரதேசமாக பிரகடனப்படுத்தியது. 1638இல் இப்பிரதேசத்தின் மீது தொடங்கிய டச்சுக்கம்பனியின் ஆதிக்கம் இவ்வுடன்படிக்கையின் பின் பூரணமாயிற்று. முன்புகுத்தகைக்கு (Feudatory) ஆக இப்பிரதேசத்தை டச்சுக் கம்பனிக்கு கண்டி மன்னன் கொடுத்திருந்தான் எனின் 1766ஆம் ஆண்டு இப்பிரதேசத்தின் மீதான பூரண இறைமையை தாரைவார்த்துக் கொடுத்து விடுகின்றான். டச்சுக்கம்பனி ஆட்சிக்குள் கொண்டு வரப்பட்ட எட்டுப்பற்றுக்களாவன:
1. பாணமைப்பற்று 2. அக்கரைப்பற்று 3. கரவாகுப்பற்று 4. மண்முனைப்பற்று
18

5. எருவில் பற்று 6. போரதீவுப்பற்று
7. மட்டக்களப்புப்பற்று 8. கோரளப்பற்று இந்த எட்டுப் பற்றுக்களிலும் சிங்கள மக்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைந்தே காணப்பட்டது. தமிழர்களும் முஸ்லிம்களுமே குடியிருந்தனர் என ஜேக்கப் புர்னாந்து தனது அறிக்கையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். முஸ்லிம்களில் ஒரு தொகையினர் கோரளப்பற்று, ஏறாவூர், புளியந்தீவு பிரதேசத்தில் வாழ்ந்தனர். முஸ்லிம்களில் பெருந்தொகையினர் பாணமைப்பற்று, அக்கரைப்பற்று, கரவாகுப்பற்று, நாடுகாடுப்பற்று என்ற தென்கிழக்குப் பகுதியில் வாழ்ந்தனர். மட்டக்களப்பில் வாழ்ந்த ஏறத்தாழ அறுபதாயிரம் மக்களில் இருபதாயிரம் பேர் முஸ்லிம்களாக இருந்தனர் என அவரது அறிக்கை கூறுகிறது. கம்பனிக்கு செலுத்திய வரியை காரணியாக வைத்து இக்கணிப்பை அவர் மேற்கொண்டிருக்கிறார். இவ்வரியை பிராமணர், வேளாளர், செட்டி, மீனவர், சீதவதக்காரர், முக்குவர், தட்டார், பண்டாரப்புள்ளை, சாண்டார், நாசுகர், வண்ணார், நளவர், பறங்கியர், நெசவாளர் செலுத்தினார்கள். கண்டி மன்னனுக்கு போடிகள் செலுத்திய பத்தில் ஒன்றை"இப்போது டச்சுக் கம்பனிக்கு செலுத்தினர். இதனோடு பிராமணர் தவிர்ந்த ஏனைய எல்லா மக்களும்“ஊழியம்” என்ற கடமைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார்கள். வசதி படைத்த முஸ்லிம்கள் வரிசெலுத்தி இவ்வூழியக் கடமைகளிலிருந்து தம்மை விடுவித்துக் கொண்டதாக ஜேக்கப் புர்னாந்து குறிப்பிடுகிறார்.
மட்டக்களப்பில் போடிகளே நிலச் சொந்தக்காரர்கள் அவர்களுக்கு ஊழியம் செய்பவர்களே விவசாயிகள், முல்லைக்காரர்கள் போடியின் நிலத்தை மேற்பார்வை செய்பவர்கள். வண்ணான், பறயன், நாசுவன், தட்டார் போன்றவர்கள் புரியும் கடமைகளுக்கு ஊதியமாக நிலம் கொடுக்கப்பட்டது. அல்லது விளைந்த நெல்லில் சிறு பகுதியை அவர்கள் கூலியாகப் பெற்றனர். இம்மானிய முறை அமைப்பில் எத்தொழில் புரிந்தவருக்கும் ஊதியமாக “விளைநெல்’ வழங்கப்பட்டது. அல்லது வயற் "காணி" வழங்கப்பட்டது. உதாரணத்திற்கு சம்மாந்துறையில் “வண்டில் மாடு’வைத்து பொருட்களை ஏற்றி இறக்கும் கடமை புரிந்தவர்களுக்கு அறுபத்திமூன்று (126 ஏக்கர்) அவணத்தரை, காணி கொடுக்கப்பட்டது. வண்ணான்,'ஒஸ்தா" தொழில் புரிந்தவர்களும் காணி பெற்றனர்.ஆனால் ஒவ்வொரு சாதியினரும், பிரிவினரும் கம்பனியினால் மதிப்பீடு செய்த வரியைச் செலுத்த வேண்டும். உதாரணத்திற்கு மட்டு தென்பகுதியில் விளைந்த நெல்லில் பத்திலொரு பங்கை கம்பனிக்கு வரியாகச் செலுத்தும் பொறுப்பு போடிகளுக்கிருந்தது. அவ்வரி நெல்லை நற்பிட்டிமுனை கிட்டங்கிக்கு கொண்டு சென்று ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பது எழுதப்பட்ட வரிச்சட்டமாகும். இதனை ஏற்றிக் கொடுக்கும் பொறுப்பு முஸ்லிம்களுக்கு இருந்தது.
டச்சுக் கம்பனி அதன் வருமானத்தை வரிமூலம் பெற்றது. இந்த நில வரியை அல்லது முத்தெட்டு வரியை மதிப்பீடு செய்வதிலும், அறவிடுவதிலும் டச்சுக்கம்பனிக்கு, ஊர்ப்போடிகளுக்கு மிடையில் உருவான முரண்பாடு, அரசியல் நெருக்கடியை பலமுறை தோற்றுவித்தது. விவசாய வளர்ச்சிக்கு போடிகளின் நிலஉரிமை தடையாக இருந்தமையை விளங்கிய டச்சு அதிகாரிகள் அதனை மாற்றியமைத்தனர். நிலப்போடிகளுக்கிருந்த நில உரிமைகளையும் மரபுரீதியான ஆதிக்கத்தையும் சீர்திருத்தும் வண்ணம் முற்போக்கு ஆணைகளைப் பிறப்பித்தனர். இதன்மூலம் அதிக வருமானத்தையும் விளைச்சலையும் மக்கள்பெற முடியும் என கம்பனி நம்பியது. இந்த உற்பத்தித் திறனில் உருவாகும் விருத்திதங்கள் கம்பனியின் வருமானத்தையும்
119

Page 72
உயர்த்தும் என எண்ணினர். முஸ்லிம்கள் விவசாய நிலங்களை தென்கிழக்கில் அதிகளவு பெறுவதற்கான சந்தர்ப்பம் இந்நிலச் சீர்திருத்த நடவடிக்கையின் பின்னரே ஏற்படுகின்றது. இது முஸ்லிம் மக்கள் விவசாய நிலங்களைப் பெறவும், அதில் சுதந்திரமாக ஈடுபடவும் வழிவகுத்தது. குறிப்பாக வர்த்தக முஸ்லிம்கள் விவசாய நிலங்களை பணங்கொடுத்து வாங்குவதற்கான வாய்ப்புகளை டச்சுக்கம்பனியின் விவசாய நிலச் சீர்திருத்த ஆணைகள் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தன.
நெல் உற்பத்தியை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் அதன் வருமானத்தை பெருப்பித்துக்கொள்ள முடியும் என நம்பி டச்சுக் கம்பனி பல புதிய நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களை உருவாக்கியது. தென்கிழக்கில் அம்பாரை வில்லு, குடாவில்லு, பட்டிப்பல என்பவற்றினை புனருத்தாரணம் செய்தது. டச்சுக்கம்பனியின் இப்புதிய நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களினால் முஸ்லிம்கள் நன்மையடைந்தனர். பட்டிப்பல ஆற்றினை மறித்து ஜேகப் புர்னாந்தோ போடுவித்த அணைக்கட்டையே பர்னாந்து கட்டு என்று சம்மாந்துறை முஸ்லிம்கள் இன்றும் அழைத்து வருகின்றனர். இது டச்சுக்கம்பனியின் ஊக்கத்தினால் முஸ்லிம்களுக்குக் கிடைத்த நன்மையாகும்.
இந்திய வர்த்தகப் பொருட்கள் மூலம் கிடைத்த இலாபத்தை தமக்குரியதாக்க கம்பனி விரும்பியதாலும், உள்ளூரின் விளைபொருட்களை கம்பனிக்கே விற்கவேண்டும் என்ற சட்டம் போடப்பட்டதாலும் இவ்வர்த்தகத்தில் கம்பனியின் ஈடுபாடு கூடிக் காணப்பட்டது. என்றாலும், மட்டக்களப்பு முஸ்லிம்களின் தென்னிந்திய வியாபாரத்தை முற்றாக அவர்களால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. டச்சுக்கம்பனி கவனம் செலுத்தாத இடங்களிலும் அவர்கள் செல்வாக்கு இல்லாத துறைமுகப் பிரதேசங்களிலும் வியாபாரத்தை மேற்கொண்டனர். டச்சுக்கம்பனியின் உயர் அதிகாரிகள் முஸ்லிம்கள் மேற்கொண்ட இவ்வர்த்தகத்தை பூரணமாக தடுக்க முடியாமல் போனமையை பலமுறை மேலதிகாரிகளுக்கு முறையிட்டதில் இருந்து இதனை விளங்கிக் கொள்ளலாம். ஆயினும் டச்சுக்கம்பனியின் கெடுபிடியின் காரணமாக முஸ்லிம்கள் நாட்டுப்புற வர்த்தகத்தில் அதிகளவு கவனம் செலுத்த வேண்டியதாயிற்று. எனவே டச்சுக்கம்பனியின் ஆட்சியின் கீழ் மட்டக்களப்பு முஸ்லிம்கள் உள்ளூர் வர்த்தகத்தையும் நாட்டு வர்த்தகத்தையும் மேற்கொண்டனர். ஆயின் பாணமைப்பற்று, அக்கரைப்பற்று, சம்மாந்துறைப்பற்று ஆகிய தென்கிழக்குப்பகுதியில் பெருந்தொகை முஸ்லிம்கள் விவசாயத்தையே நம்பினர். இவர்களில் ஒரு தொகையினர் மாட்டு வண்டில் வைத்துசீவித்தனர். சிலர் பண்ணை வளர்ப்பில் ஈடுபட்டனர். மேலும் சிலர் பாணமைப்பற்று, வரிப்பத்தான் சேனை, சம்மாந்துறை பிரதேசங்களில் இருந்த காடுகளில் சேனை செய்தனர். தங்களது கடின உழைப்பாலும், விடாமுயற்சியாலும் முஸ்லிம்கள் நாடுகாடு பற்றில் இருந்த நிலங்களில் சேனை செய்து விளைபூமிகளாக்கினர். இக்காலத்திலும் மட்டுவில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்கள் கண்டி மன்னனுக்கு மிகவும் விசுவாசமானவர்களாக நடந்து கொண்டமையை டச்சுக்கம்பனி உள்ளூரப் பாராட்டியதோடு, அவர்களில் பலருக்கு தமது நிருவாகப் பொறுப்புக்களையும் அளித்தது. பலரை கணக்கப் பிள்ளைகளாகவும், சங்க அதிகாரிகளாகவும் நியமித்தது. நெசவுத் தொழிலில் ஈடுபட்ட முஸ்லிம்களுக்கும் டச்சுக் கம்பனி உதவியது. இவ்வாறு கம்பனியின் நிருவாகப் பதவி பெற்றவர்களுக்கு ஊதியமாக விளைநிலங்கள் வழங்கப்பட்டன.
டச்சுக்கம்பனியின் மட்டக்களப்பு ஆட்சி வரலாறு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும். அக்கம்பனியின் நூற்றிஐம்பது வருட ஆட்சியில் தென்கிழக்குப் பிரதேசம் செழிப்புற்றது.
120

அவ்வாட்சியின் கடைசி மூன்று தசாப்த காலத்தின் இறுதிக் கட்டத்தில் அதிகாரம் செலுத்திய ஜேகப்புர்னாந்து ஆற்றிய தொண்டு அளப்பெரியது. அப்பிரதேசத்தை நெற்களஞ்சியமாக ஆக்க வேண்டும் என்று கடுமையாக உழைத்தார் என்பதை அவர் அமுல்படுத்திய விவசாயத் திட்டங்கள், நீர்ப்பாசன ஒழுங்குகள் சுட்டிக் காட்டுகின்றன. நிந்தவூர், கரவாகு, சம்மாந்துறை, பொத்துவில், அக்கரைப்பற்று என்பவற்றின் விவசாய விருத்திக்காக அவர் புனருத்தாரனம் செய்த பட்டிப்பல ஆற்று நீர்ப்பாசனத் திட்டம் வரலாற்று முக்கியமானதாகும். இக்காலத்தில் மட்டு துறைமுகத்திலிருந்து 150 ஆயிரம் பரா நெல் ஏற்றுமதியாகியது என்று பிரித்தானிய அதிகாரி பெற்றோலகி (Betrolacci) கூறினார்.
இவர் தென்னை மரப்பயிர்ச் செய்கையை பாணமைப்பற்று, பொத்துவில், திருக்கோவில் போன்ற கடலோரப் பிரதேசம் முழுவதிலும் ஊக்குவித்தார். அதனால் 100,000 தென்னை மரங்களை இம்முழு மாவட்டத்திலும் வினியோகித்ததோடு அதனை பராமரிப்பதற்கான தனியானதொரு ஆராய்ச்சி நிலையத்தையும் உருவாக்கினார். மேலும் வீட்டுத் தோட்டங்களில் பழக்கன்றுகளை நாட்டுவதற்கு ஆலோசனை கூறினார்.
இவர் காலத்தில் டச்சுக்கம்பனிக்கு வரியை அறவிடும் பொறுப்பு தமிழ் அதிகாரிகளுக்கு இருந்தது. இங்கு டச்சுக்கம்பனி ஊர்ப்போடிகளையும் வட்டவிதானைகளையும், முல்லைக்காரர்களையும் மதித்தது. ஆனால் இவர்கள் டச்சுக்கம்பனியை ஏமாற்றமுற்பட்டபோது டச்சுக்கம்பனி அதற்குரிய வரிய்ை அறவிட (நெல்லை அறவிட) பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. இப்பொறுப்பை சில இடங்களில் முஸ்லிம்களிடம் ஒப்படைத்தது.
விவசாயம் விருத்தியுற பூமிகளை எப்போதும் எவரும் பெறக் கூடியதாக சட்டம் இருக்க வேண்டும் என்று டச்சுக் கம்பனி நினைத்தது. ஏனெனில் முக்குவர் குல முறையின் கீழ் விளைபூமிகளை விற்க முடியாது. ஒரு தேவை ஏற்படின் ஒருவருக்கு ஒத்தி வைக்கலாம். இவ்வாறு ஒத்திவைக்கப்படும் பூமிகளில் விவசாயம் செய்ய வருபவர்கள் அப்பூமியை சிறப்புற திருத்தங்களை மேற்கொண்டு செய்வதில்லை. இதனால் ஒத்திப் பூமிகளில் கிடைக்கும் விளைச்சல் கம்மியாகவே இருப்பது வழக்கம். அதிகளவு ஆதாயம் பெறவிரும்பும் டச்சுக்கம்பனி, ஒத்திவைத்தவர்கள் ஒத்தியை மீளவேண்டும் என்றும் அவ்வாறு செய்யாதவிடத்து அவை ஏலத்திற்கு விடப்படும் என்றும் அறிவித்தது. இதற்கொப்ப பலமுறை மட்டக்களப்பில் நெற்காணிகள் ஏலத்திற்கு விடப்பட்டன. பணவசதியுள்ள முஸ்லிம்கள் இப்பூமிகளை விலைகொடுத்து வாங்கினர். காத்தான்குடி வர்த்தக முஸ்லிம்கள் பல ஏக்கர் நிலங்களை இவ்வாறு பெற்று விவசாய முஸ்லிம்களுக்கு குத்தகைக்கு விடுகின்ற பழக்கம் இதன்பின்பே வழக்கமாயிற்று.
டச்சுக் கம்பனியின் கீழ் மட்டக்களப்பு முழுவதும் வந்தபோது அதை மூன்ற பிரிவுகளாக்கி ஆண்டது. இதில் ஒரு பகுதி பொத்துவிலைத் தலைமையாகக் கொண்டிருந்தது. இப்பிரிவானது பாணமை, ஒகந்த, யால, கதிர்காமம், திஸ்ஸமகராம போன்ற தென்பகுதிகளை டச்சுக்கம்பனியின் கண்காணிப்பின் கீழ்கொண்டு வரவும் அங்கிருந்த இயற்கை உப்பள வியாபாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தி கண்டி மன்னனை தன் செல்வாக்கின் கீழ் கொண்டுவரவு உதவிற்று. இரண்டாவது முக்கிய பிரிவாக தல்லாறுக் கோட்டை அர்ஜழ்ந்தி
12

Page 73
இக்கோட்டையிலிருந்தே டச்சுக்கம்பனி கல்முனை, கிட்டங்கி, நாய்ப்பிட்டிமுனை, சம்மாந்துறை, அக்கரைப்பற்று, நாடுகாடு போன்ற முஸ்லிம்பகுதிகளை பரிபாலித்தனர். மூன்றாவது பிரிவாகிய புளியந்தீவில் டச்சுக் கோட்டை அமைந்தது.
1796இல் பிரித்தானியர் மட்டக்களப்பை தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்த சொற்ப காலத்துக்குள் மட்டக்களப்பு முஸ்லிம்கள் அவர்களுக்கு நெருக்கமானவர்களாகினர். பிரித்தானியர்களை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தம் அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. ஏனெனில் திசாவ என்ற கண்டி உயர் நிருவாக உத்தியோகத்தர்களும் தமிழ் வன்னிமைகளும் முஸ்லிம்களை பல வழிகளில் அசெளகரியப்படுத்தினர். அவர்கள் ஊதியத்தையும், உழைப்பையும் கட்டுப்படுத்தினர். மேலும் கண்டி மன்னர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையில் இருந்த நெருக்கத்தை இந்த திசாவைகளோ, வன்னிமைகளோ முற்றிலும் விரும்பவில்லை. ኧ-•
அதேவேளை மலைப்பிரதேச சிங்கள மக்கள் வர்த்தகஞ் செய்ய விரும்பவில்லை (லொ.தேவராஜா) வெளிநாட்டுக்கோ அல்லது உள்நாட்டுக்கோ ஏற்றுமதி செய்யும் நோக்கில் அவர்கள் பயிர் வளர்க்கவோ பண்ணை செய்யவோ முன்வரவில்லை. மிக எளிய வாழ்க்கையையே விரும்பினர். ஆனால் மட்டக்களப்பு முஸ்லிம்கள் கடின உழைப்பாளிகளாகவே காணப்பட்டனர். விவசாயத்தை ஏற்றுமதிக்காகவும், வர்த்தகத்திற்காகவும் மேற்கொண்டனர். மட்டக்களப்புக்கு அண்மித்திருந்த வெல்லசயில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்கள் தங்களை தனியாக நிருவகிப்பதற்கு முஸ்லிம் ஒருவரை தலைமைப்பதவிக்கு நியமிக்குமாறு பிரித்தானியரிடம் கோரி 6) IB560TT.
1815இல் ஆங்கிலேயர் கண்டியைக் கைப்பற்றி, சிவில் நிருவாகத்தை உருவாக்கினர். இதனை சிங்கள உயர்வகுப்பு மக்கள் எதிர்த்தனர். இதனால் 1817இல் குடிமக்கள் கலவரம் ஒன்று வெல்லசப்பகுதியில் தொடங்கியது. இக்கலவரத்தின் நோக்கம் கண்டி மீதான பிரித்தானியரின் அதிகாரத்தை நீக்கி சிங்களமக்களின் அதிகாரத்தைப் பலப்படுத்துவதாக இருந்தது. எனினும் மற்றுமொரு காரணத்தை கலகக்காரர்கள் முன்வைத்தனர். வெல்லச முஸ்லிம்களுக்கு பிரித்தானியர் வழங்கிய அந்தஸ்த்தை எதிரிகள் உத்வேகப்படுத்தினர். வெல்லசமுஸ்லிம்களின் உழைப்பையும் சமூக ஒழுங்கையும் கவனித்ததன் பின்பே முஸ்லிம்களுக்கு தலைமையதி காரியாக முஸ்லிம் ஒருவரைப் பொறுப்பாக்கினர். அவரையே வெல்லச முஸ்லிம்களின் தலைவராகவும், அதிகாரியாகவும் செயல்படும்படி கட்டளையிட்டனர். இப்பொறுப்பைப் பெற்றவரை காரியப்பர் என அழைத்தனர். காரியப்பர் என்பது ஒரு வகையான கிராம தலைமைப் பதவியைக் குறித்தது. விதானை, நிலமே என்பதுபோல் காரியப்பர் என்பவர் ஒரு அதிகாரப் பொறுப்பு உள்ளவர். வெல்லச முஸ்லிம்கள் தங்கள் மீது வைத்திருந்த விசுவாசத்தையும் தங்களுக்கு போர் காலங்களில் போக்குவரத்து வசதிகளை உருவாக்கி உழைத்ததையும் கருத்தில் கொண்டே பிரித்தானியர்கள் இந்நியமனத்தை வழங்கினர். ஆனால் சிங்கள உயர்வகுப்பினர் முற்றாக இந்நியமனத்தை எதிர்த்து குழப்பம் விளைவித்தனர்.
கண்டிக் கலவரம் உத்வேகம் அடைந்தபோது அதற்குப் பொறுப்பாக இருந்த விசமிகளைக் கண்டறிந்து சிறைப்பிடிக்கும்படி வெல்லசமுஸ்லிம் தலைமை அதிகாரியான ஹாஜி நெய்னா
122

மரிக்காரைப்பணித்தனர். ஆயின் ஹாஜி நெய்னா மரைக்காரை குழப்பக்காரர்கள் திட்டமிட்டு இடைமறித்து கொலை செய்தனர். இக்கொலையே கண்டிக்கலவரம் தீவிரமடையச் செய்தது. ஏனெனில் இவரது கொலைபற்றி விசாரணை செய்யச் சென்ற பிரித்தானிய உயர் அதிகாரியான வில்சன் என்பவரும் வெல்லசயில் கொலை செய்யப்பட்டார். இதனைத் தொடர்ந்து பிரித்தானியரைச் சுற்றிவளைத்துப் பிடிக்க கலகக்காரர்கள் முயற்சித்தனர். இக்காலத்தில் பிரித்தானியப் படையினருக்கு அவசியமான தொடர்புகளையும் போக்குவரத்து வசதிகளையும கவனித்துக் கொடுக்கும் ஆற்றலும் திறமையும் வெல்லசமுஸ்லிம்களுக்கு இருந்தது. இதனால் பிரித்தானியப் படையினர் தமக்கு அவசியமானவற்றை முஸ்லிம்களைக் கொண்டு பெற்றுக் கொண்டனர். இங்கு வெல்லச நிலப்பரப்பைப்பற்றி முஸ்லிம்களுக்கு இருந்த அறிவும் அனுபவமும் பெருமளவு பிரித்தானியருக்கும் உதவிற்று.
தென்கிழக்கு முஸ்லிம்களின் எழுச்சி வெல்லசக் கலவரத்தின் பின்விளைவாகும் என்றால் அது மிகையாகாது. ஏனெனில் வெல்லச கலவரத்தின் போது முஸ்லிம்களின் ஆற்றலையும் திறமையையும் பொறுப்புணர்ச்சியையும் விளங்கிய பிரித்தானியர் இவர்களை தங்களுக்கு நிகரானவர்கள் என வர்ணிக்கத் தொடங்கினர். அவர்களோடு நல்லுறவையும் வைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்ற மனப்பாங்கு தோன்றியதில் ஆச்சரியமில்லை.
The Moors are almost the only section of the native population who divide the valuable culture with the English. They have numeorus flourishing villages throughout the district and almost monopolise the trade of Batticaloa, exporting ebonym, satinwood and timber and introducing cotton goods and brassware from the Coromandel coast. Their Dhoney's ply between Ceylon and the French Possession at Pondicheri and Karaikal. (1854) (Emerson Tennent).
பிரித்தானியர் ஆட்சி முஸ்லிம்களுக்கு இருவகையில் உதவி புரிந்தது. ஒருபுறம் அவர்களும் உயர்நிருவாகப் பதவிகளைப் பொறுப்பேற்கும் சந்தர்ப்பம் வழங்கப்பட்டது. முஸ்லிம்கள் வன்னியர்களாகவும், உடையார்களாகவும், விதானைகளாகவும் , பிஸ்கால் உத்தியோகத்தர் களாகவும் நிருவாகப் பதவிகளைப் புரிய வந்தனர். 1870இல் முதல் முஸ்லிம் வன்னியனாக நிந்தவூர் பிரதேச மீராலெவ்வைப்போடி நியமிக்கப்பட்டார். மக்கள் இவர் நியமனத்தைப் போற்றிப் பாடினர். (பார்க்க : பின்னிணைப்பு) 1854இல் அல்லி லெவ்வை என்பவர் சம்மாந்துறை உடையாராகவும் ஆதம்போடி என்பவர் நிந்தவூர் உடையாராகவும் நியமனம் பெற்றனர். இந்நியமனங்களுக்கு முன்னர் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில், முஸ்லிம்கள் பல நூறு வருடங்கள் வாழ்ந்திருந்த போதிலும் பொறுப்பு வாய்ந்த அதிகாரங்களை அவர்கள் பெற்றிருந்ததில்லை. இம்மாவட்ட தமிழ்ப்போடிகளே நிர்வாகம் புரிந்தனர். ஆயினும் முஸ்லிம்கள் விவகாரத்தில் தமிழ்ப்போடிகள் பூரண ஆதிக்கம் செலுத்த முடியவில்லை. காரணம் அவர்கள் கண்டி மன்னர்களின் நல்லாசியைப் பெற்றிருந்தனர். அத்தோடு தென்கிழக்குப் பரந்த பிரதேசமாக இருந்தமையினால் போதியளவு நிலங்களைப் பெற்றுவாழ வாய்ப்பிருந்தது. மேலும் முஸ்லிம்கள் வர்த்தக வியாபாரம் செய்து வந்தமையினாலும் வித்தியாசமான சமூக, கலாசார பண்புகளைக் கொண்டிருந்தமையினாலும் அவர்களால் தனித்து வாழ முடிந்தது. பிரித்தானியர் காலப்பகுதியிலேயே முஸ்லிம்கள் முதன் முதலாக முக்கிய நிருவாகப் பதவிகளை வகித்தனர். நீர்ப்பாய்ச்சல் வன்னியர் என்றும் சிவில் வன்னியர் என்றும் மட்டக்களப்பின் தென்பகுதியில்
23

Page 74
முஸ்லிம்கள் பலர் திகழ்ந்தனர். இதேபோல் கோரளப்பற்று ஏறாவூர்ப் பகுதியிலும் முஸ்லிம்கள் வன்னியர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர். இவ்வாறு நியமனம் பெறவந்த வன்னியர்கள் ஹாஜி நெய்னா மரைக்காரின் வழித்தோன்றல்களாகும். 1921இல் தென்கிழக்கில் பொத்துவில், பாணமைப்பற்று வன்னியராக பொறுப்பேற்ற எம். எஸ். காரியப்பர் இவர்களில் முக்கியமானவராகும். இவர் 1947 வரை தென்கிழக்கின் எல்லாப் பற்றுக்களிலும் வன்னியனார் கடமைபுரிந்து அளப்பரிய சேவை செய்தார். அலி வன்னியனார், மஜித் வன்னியனார் என்பவர்களும் சிறந்த நிருவாகிகளாகவும் உயர்ந்த சமூக சேவையாளர்களாவும் தென்கிழக்கு வளர்ச்சிக்குச் சேவை செய்தனர். இதேபோன்று வெல்லச வாசியான முகம்மது அலி பொலிசானை என்பவர் சம்மாந்துறையில் பதிந்து வாழ வந்ததோடு அங்கு உருவான குடும்பங்களும் உயர் அதிகார பதவிகளையும் பெறுவதற்கான தகுதியையும் அந்தஸ்த்தையும் பெற்றன. இது பிரித்தானிய ஆட்சி தென்கிழக்குப் பிரதேசத்தில் அமைந்த பின்பே சாத்தியமாயிற்று. முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் பகுதிகளில் முஸ்லிம் நிருவாக உத்தியோகத்தர்களை நியமிக்கும் ஒரு முக்கிய சம்பிரதாயம் உருவானது. இந்த நிருவாக ஆட்சி மாற்றமே தென்கிழக்கு முஸ்லிம்கள் வாழ்வு காத்திரமாய் அமைய வழிசெய்தது.
பிரித்தானியர் ஆட்சியின் மூலம் முஸ்லிம்கள் பெற்ற அடுத்த முக்கிய நன்மை விவசாயப் பூமிகளை அவர்கள் இலகுவில் பெறமுடிந்ததேயாகும். இதற்கு 27.02.1857ஆம் ஆண்டின் நிருவாகத் தீர்மானம் வழிவகுத்தது. ஒரு ஏக்கருக்கு ஐம்பது ரூபாய் வீதம் ஒருவர் செலுத்தி எத்தனை ஏக்கரையும் வாங்கலாம் என்றும், இப்பணத்தை உடனடியாகவும், தவணை முறையிலும் கட்டலாம் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. இதனை மிகத் திறமையாக நடைமுறைப்படுத்திய பெருமை J. W. Birch (1861) என்ற அரசாங்க அதிபரையே சாரும். இப்பூமிகளை வாங்கிய முஸ்லிம் விவசாயிகள் முதலில் சேனை செய்து பின்பு அவற்றை விளைபூமிகளாக ஆக்கினர். குறைச் சுருட்டால் கட்டு மக்களை காணி எடுக்க வற்புறுத்தியவரென தென்கிழக்கு முஸ்லிம்கள் அவரை இன்றும் நன்றியுடன் நினைவு கூருகின்றனர்.
மேலும் ஜே. டபிள்யு. பேர்ச் அவர்கள் நீர்ப்பாசனத்துக்கு ஆற்றிய சேவை அளப்பரியது. டச்சுக்காரர்கள் குடவில்லுக்கும், ஆண்டிவில்லுக்கும், அம்பாறைவில்லுக்கும், இறக்காமத்து வில்லுக்கும் அணைக் கட்டினார்கள். இந்த வில்லுகள் 1832ஆம் ஆண்டுவரை பராமரிக்கப்பட்டன. ஆனால் 1848இல் இராசகாரியமுறை ஒழிக்கப்பட்டபோது இவ்வில்லுகளை பராமரிக்க முடியாத ஒரு சூழ்நிலை உருவாகியது. ஆயினும் ஆயிரக்கணக்கான விவசாயப்பூமி பாழடைந்துபோகாமல், இவற்றைப் பழுது பார்த்துக்கொடுத்தவர் இவர். விவசாயம் செய்வதற்கு ஏற்றமுறையில் இவ்வில்லுகளுடனான நீர்ப்பாசனத்தைப் பலப்படுத்தினார். 1858ஆம் ஆண்டு இறக்காமம், சாகாமம், அம்பாறை, சடையந்தலாவை என்பவற்றிலுள்ள வில்லுகளையும் புதுப்பித்தார். மேலும், செங்கப்படை அணைக்கட்டைக் கட்டுவித்தார். பட்டிப்பல ஆற்றுத் திட்டத்தில் மடுகஹவெல என்ற அணைக்கட்டிலிருந்து கொண்டவட்டுவான் வில்லுக்கு விநியோகக் கால்வாய்களை உருவாக்கிக் கொடுத்தார். 1857ஆம் ஆண்டு அரசாங்கம் காணி விற்கத் தொடங்கியதன் காரணமாகவே இப்பிரதேசம் முழுவதும் நெற்களஞ்சியமானது. கல்முனையிலிருந்து பாணமை, பொத்துவில் வரைக்கும் அம்பாறையிலிருந்து சம்மாந்துறை வரையும் இன்று ஜொலிக்கும் விவசாயப் பூமிகள் ஜே. டபிள்யு. பேர்ச் அவர்கள் உருவாக்கிய விவசாயப் புரட்சியின் விளைவே ஆகும்.
124

"Most People in Ceylon have heard of the great irrigation works of the Batticaloa district, and of the vast extents of paddy-land irrigated by those works, but it requires a personal visit to the district to enable one to realise what figures fail to convey to the mind. A drive along the South coast road from Kalmunai to Karunkoddittivu in Akkaraipattu, a distance of fourteen miles, and thence along the road to Sakamam tank comes to one as a revelation. On the East side of the road are densely populated villages situated in coconut gardens, with here and there a large estate. On the West side of the road, almost as far as the eye can reach, is a vast stretch of paddy - land extending without a break, not merely for the 14 miles mentioned, but north and south of that distance." (Twentieth Century Impressions of Ceylon p. 781)
பிரித்தானியர் இலங்கையின் பெருந்தோட்டப் பயிர்ச்செய்கையில் நாட்டமுடையவர்களாக
இருந்தனர். கோப்பியையும், தேயிலையையும் மலைப்பிரதேசத்தில் பயிரிட்டது போல்
மட்டக்களப்பில் தெங்குப் பயிர்ச்செய்கையை மேற்கொள்ள ஒகிரடி (O' Grady) போன்ற
பிரித்தானியமுதலீட்டாளர்கள் விரும்பியபோது அதற்கு ஆவணசெய்ய பிரித்தானிய அரசாங்கம்
தீர்மானித்தது. ஏலவே கோளரப்பற்றில் இம்முயற்சி வெற்றியீட்டியதனால் தென்கிழக்கிலும்
இப்பயிர்ச்செய்கையை ஊக்குவிப்பதற்கு கொள்கை வகுத்தனர். இக்கொள்கைத் தீர்மானம்
உறுதியானதன் பின்பே பிரித்தானியர்கள் மட்டக்களப்புக் கரையோரப் போக்குவரத்தை விரிவாக்கி கற்பாதைகளாக்க முடிவு செய்தனர். 1905இல் புளியந்தீவிலிருந்து பொத்துவில் வரைக்கும் கற்பாதை போடப்பட்டது.
அக்கரைப்பற்று, அட்டாளைச்சேனை, பாலமுனை, ஒலுவில், நிந்தவூர், கரவாகு, கல்முனை, மருதமுனை போன்ற கரையோரக் கிராமங்கள் யாவும் இப்பாதை வழியாக இணைக்கப்பட்டன. 1922இன் பின்பே புகையிரதப்பாதை மட்டக்களப்பை அடைந்தது. இப்பாதையமைப்பே தென்கிழக்குப்பிரதேசம் எழுச்சியுறுவதற்கும் முன்னேற்றம் காண்பதற்கும் முக்கிய காரணியாக அமைந்தது எனின் மிகையாகாது.
! -'ድ5

Page 75
சம்மாந்துறை
ஏ. எல். எம். யாஸின்
மக்கள் தாம் குடியேறியிருக்கும் ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் பெயரிட்டுள்ளனர். ஆதி காலத்தில் மக்கள் ஆற்றங்கரைகளிலும், குளங்களை அண்மியும் குடியேறி வாழ்ந்தனர். இப்படித் தாம் குடியேறிய இடங்களுக்கு ஆறு, குளம், வில், ஊர், துறை, தோட்டம், கல், மலை போன்ற இயற்கைப் பொருள்களின் பெயர்களோடு ஊர் தோன்றக் காரணமாக இருந்த பெயர்களையும் சேர்த்து இட்டனர். இப்படிப் பெயர்கள் இடுவதற்கு நியாயமான பல காரணங்கள் இருந்தன. உதாரணமாக கல்லாறு (கல்+ஆறு), கல்முனை (கல்+முனை), நிந்தவூர் (நிந்தம்+ஊர்), சம்மாந்துறை (சம்மான்+துறை) என்பவற்றைக் காணலாம். இவற்றை ஆராய்ந்து அறிவது இன்பமூட்டுவதோடு நம் தாயகத்தின் சரித்திரப் பின்னணியையும் நாம் அறிந்து கொள்ள உதவும.
"சம்மாந்துறை” என்ற ஊரின் பெயர் எப்படி உண்டானது என்பது பற்றி இதுவரை யாரும் திட்டவட்டமான, ஆராய்ச்சி பூர்வமான தகவல் எதையும் எழுத்துரூபமாக வெளியிட்டதாக இல்லை. ஆதலால் “சம்மாந்துறை” பெயர் சம்பந்தமாகப் பலரும் வேறுபட்ட கருத்துடையவர் களாகவே இருக்கிறார்கள். “சம்மாந்துறை"எனத் தற்போது வழங்கும் இச்சொல் சம்பன்துறை, சம்பான்துறை, சம்மாந்துறை, சம்மான்துறை என வழங்கி வந்தமையைச் சென்ற காலங்களில் எழுதப்பட்டுள்ள "உயில்” போன்ற தஸ்தாவேஜுகளிலிருந்து காணக்கூடியதாக உள்ளது. சம்மான்துறை என்று வழங்கி வந்த பெயரில் உள்ள "சம்மான்” என்ற சொல்லில்தான் பலரும் அபிப்பிராயபேதம் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. துறை என்ற சொல் துறைமுகத்தைக் குறிக்கின்றது. இதில் எவருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருப்பதாக இல்லை. ஆனால் ஆதிகாலத்தில் மட்டக்களப்புப் பகுதியில் இருந்த ஒரே துறைமுகம் சம்மாந்துறை என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. இது துறைமுகமாக இருந்ததற்குப் பல சரித்திர ஆதாரங்கள் உள.
முன்னாள் கிழக்கு மாகாணத் தலைமை முதலியாராக இருந்த திருவாளர் எஸ். ஒ. கனகரெத்தினம் என்பார் தம் நூலில் எழுதியுள்ளதை அவதானித்தால் "சம்மாந்துறை” என்ற பெயர்வந்த முறையினை ஒரளவு அறியக்கூடியதாக இருக்கும். "சம்பாந்துறை” என்பதில் உள்ள "சம்பன்’ என்னும் சொல் மலாய்ப் பாஷையில் தோணியைக் குறிப்பதாகும். "துறை” என்றால் "ஆற்றுக்கடவை" அல்லது "துறைமுகம்"எனப்படும். வாவியின் தென்முனையில் அமைந்துள்ள இத்துறைமுகமே மட்டக்களப்பின் உண்மையான ஆதிகாலப் படகுத்துறை முகமாகும். கிட்டங்கியில் இருந்து பல மைல்களுக்கப்பால் அமைந்துள்ள இது வண்டல் மண்ணினாலும் சேற்றினாலும் நிரப்பப்பட்டுச் சதுப்பு நிலமாக இப்பொழுது மாறியுள்ளது என்று 1921 ஆம் ஆண்டு திரு. கனகரெத்தினம் எழுதியுள்ளார்.
Sampanthurai is from Malay Sampan (a boat) and "Thurai" is a ferry or harbour.
It is to have become the original Batticaloa boat-harbour, the extreme South of the lake, although it is now silted up for several miles from Kiddanki.
126

(By S. O. Kanagaratnam, Chief Mudaliyar, E.P, in Monograph of the Batticaloa District of the Eastern Province of Ceylon - 1921)
"சம்பன்"என்று மலாய்ப்பாஷையில் "தோணி" அழைக்கப்பட்டால் இங்கு முதன்முதலில் மலாயர் வந்தார்களா என ஐயுற வேண்டியுள்ளது. மலாயத் தேசத்தினர் இங்கு குடியேறி இருந்தால் அவர்களின் வழித் தோன்றல் யாராவது இருக்கிறார்களா அல்லது இருந்தார்களா என்பதற்கு ஆதாரங்கள் ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
இந்தியாவில் இருந்து சம்மான்காரர்கள் இலங்கைக்கு மரக்கலங்களில் வந்து வியாபாரஞ் செய்தார்கள். மரக்கலங்களில் கடலில் அவர்கள் பிரயாணஞ் செய்ததால் மரைக்காயர் என்றும், மரக்கலயோ என்றும் வழங்கப் பெறுவராயினர். இப்படி வாணிபத்தில் ஈடுபட்டிருந்த சில சம்மான்காரர்கள் மட்டக்களப்புத் துறைமுகத்திலிருந்து வாவியின் ஊடே உள்நாட்டை நோக்கித் தம் மரக்கலங்களைச் செலுத்தினர். வாவியின் தென்கோடியில் அவர்களின் மரக்கலங்கள் தரை தட்டின. அவர்கள் அவ்விடத்தில் இறங்கி அங்கு வாழ்ந்தவர்களோடு வாணிபத்தொடர்பை ஏற்படுத்தியது மட்டுமல்லாது திருமணங்களும் முடித்துக் குடிபதிகளாகி விட்டனர். இப்படிச் சம்மான்காரர்கள் வந்து இறங்கிய துறையாதலால் சம்மான்துறை என்று அவ்விடத்திற்குப் பெயர் வழங்கலாயிற்று. சம்மான்காரர்கள் என்று அழைக்கப்படும் மரபுவழி வந்த குடும்பங்கள் இன்றும் இங்கு வாழ்கின்றன. இப்படி இவ்வூர்ப் பெயருக்குக் காரணம் கூறுவர். இக்கூற்றுக்கும் "மட்டக்களப்புத் தமிழகம்” என்னும் நூலில் வித்துவான் வி. சீ. கந்தையாவின் கூற்றுக்கும் தொடர்பு உள்ளதாகக் காணப்படுகிறது.
மட்டக்களப்பு வாவி ஒரு காலத்தில் கிட்டங்கித் துறைக்கு அப்பால் நீண்டு கிடந்ததென்றும் அதன் தென் கோடியிலே தான் ‘சம்பாந்துறை” என்னும் துறைமுகம் அமைந்து பெரிய வியாபாரத்தலமாக விளங்கிற்றென்றும் தெரிகிறது. இந்திய வியாபாரிகளால் கொண்டு வரப்பட்டு தங்கி நின்ற "சம்பான்” என்னும் வள்ளங்களின் பெயரே அவ்விடத்திற்கும் வழங்கப் பெற்றதென்ற குறிப்பு இத்துறைமுகச் சிறப்பினை நன்கு காட்டுகின்றது. (மட்டக்களப்புத் தமிழகம் - பக்கம் 428) w
ஆதிகாலந்தொட்டே இப்பகுதி நெல் விளைவில் சிறப்பிடம் பெற்றுத் திகழ்ந்து வருகிறது. ஆற்றுப்படுக்கைகளை மறித்துக்கட்டி நீர்ப்பாய்ச்சும் முறை இப்பகுதியில் பன்னெடுங்காலமாக இருந்து வந்துள்ளது. அக்காலத்தில் இங்குள்ள வயல் நிலங்களில் "சம்பா' என்ற நெல்லினம் மிகுதியாக விளைவிக்கப்பட்டது என்றும், சம்பா நெல்லை வெளியூர்களுக்கு ஏற்றுமதி செய்வதற்கு இங்குள்ள துறைமுகத்தை உபயோகித்ததால் அந்த இடத்திற்குச் "சம்பாந்துறை" எனும் பெயர் வழங்கலாயிற்று என்றும் கூறுவாருமுளர். சம்பா நெல்லின் வகையைச் சேர்ந்த முத்துச் சம்பா, சீரகச் சம்பா, இளங்கலையன், முருங்கக்காயன் என்பன இன்றும் இப்பகுதியில் புளக்கத்தில் இருக்கின்றன.
ஆகவே சம்மாந்துறை என்ற பெயர் இப்படிப்பல காரணங்களினால் உண்டானது என்றாலும்
துறைமுகத்திற்கு வந்த தோணிகளின் காரணமாகவே இப்பெயர் ஏற்பட்டது என்னும் கூற்றே வலுப் பெற்றிருப்பதை நாம் அவதானிக்க முடிகிறது.
.127

Page 76
சம்மாந்துறை இலங்கையின் மத்திய மலைநாடாகிய கண்டிப் பிரதேசத்தின் துறைமுகமாக விளங்கிற்று என்பதை அறிவார் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்வர். ஆதிகாலத்தில் கண்டி நாட்டாரோடு சம்மாந்துறையார் தொடர்பு கொண்டிருந்தார்கள். சம்மாந்துறையின் மேற்குத் திசையில் கண்டியை நோக்கி ஒரு காட்டு வழிப்பாதை இருந்ததற்கு அடையாளமாக இன்றும் ஒரு நடைபாதையின் சுவடு இருப்பதைக் காணலாம். இப்பாதை மூலமே கண்டியில் இருந்து ஏலம், கறுவா, மிளகு போன்ற வாசனைப் பொருள்கள் மொத்தமாகக் கட்டி எருமைக்கடாக்கள் மூலம் சம்மாந்துறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு ஐரோப்பாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. சிங்கள மன்னரின் ஆட்சிக்காலத்தில் சம்மாந்துறை கண்டிய அரசனுக்குக் கீழ் இருந்து வந்துள்ளது.
போர்த்துக்கேயர் இலங்கையை ஆண்ட காலத்தில் இலங்கையின் மேற்குக்கரையோர நகரங்களைத் தம் ஆதிக்கத்தில் வைத்திருந்ததைப்போல கிழக்குக் கரையோரங்களையும் தம் ஆதிக்கத்தில் கொண்டுவரத் தீர்மானித்தனர். இதற்காகக் கிழக்கில் ஒரு கோட்டையை நிறுவ எண்ணினர். மட்டக்களப்புப்பகுதி சிங்களமன்னனின் ஆட்சியில் இருந்ததால் போர்த்துக்கேயர் கண்டிய மன்னனைப் பகைத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அதற்காகக் கிழக்குப் பகுதியில் ஒரு கோட்டையை நிறுவுவதற்குப் பொருத்தமான ஓர் இடத்தைத் தெரிந்தெடுப்பதற்காக கி.பி. 1670ஆம் ஆண்டளவில் ஒரு தூதுவனை அனுப்பினர். ஆண்டிப் பக்கிரியைப் போல் வேடம் பூண்ட இந்த போர்த்துக்கேய உளவாளி கொழும்பிலிருந்து புறப்பட்டு மட்டக்களப்பு மாவட்டத்திற்கு வந்து சம்மாந்துறைப்பகுதியில் இரு வருடங்களை ஒருசாமியார் போல் கழித்து, இப்பகுதியிலுள்ள எல்லா இடங்களையும் தேடிப்பார்த்து, கடைசியாக நீரில் அமிழ்ந்திருக்கும் ஒரு மணற்றரை மேட்டைக் கோட்டை கட்டுவதற்குப் பொருத்தமானதாகத் தெரிந்து, தீர்மானித்துச் சென்றான்.
This man thus departed thither from Colombo is such disguise, and having come to the district of Batticaloa, he settelled down in a village called "Samanture" and remained there for two years feigning very well the mannar of a Yogi, under which pretext he searched everywhere he espired a small submerged sand bank suitable for a fortification. (Page 86 True and Exact Description of the Great Island of Ceylon - 1672 By Phillipus Baldaens)
இவனது ஆலோசனையின் பேரில் போர்த்துக்கேயர் கண்டி மன்னன் ராஜசிங்கனுக்குத் தெரியாமல் கோட்டை ஒன்றை மட்டக்களப்புப் புளியந்தீவில் அமைக்க முற்பட்டனர். இராஜசிங்கன் போர்த்துக்கேயரை இந்நாட்டில் நின்றும் விரட்டுவதற்குச் சிறந்த கடற்படையினரின் தேவையை உணர்ந்தான். அப்போது இந்து சமுத்திரத்தில் போர்த்துக்கேயரை எதிர்த்து நின்று ஒல்லாந்தரின் உதவியைக்கோரி 1636ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் 9ஆம் திகதி ஒரு கடிதம் அனுப்பினான். கடிதம் கிடைத்ததும்பட்டேவியாவில் நிலை கொண்டிருந்த ஒல்லாந்தர் நான்கு கப்பல்களில் இலங்கையை நோக்கி 1637ஆம் ஆண்டு வந்து கல்முனைக் கடற்கரையை அடைந்தனர்.
கண்டி அரசனின் ஏற்பாட்டின்படி அவனது சிரேஷ்ட உபசரிப்பாளர் (கபறாள) ஒல்லாந்தரைச்
சம்மாந்துறையில் வரவேற்றார். சம்மாந்துறையிலிருந்து ஆறுநாள் பிரயாணத்தின்பின் பங்கரகமைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கு ஒல்லாந்தருக்கு இராஜசிங்கன்
28

மகாவலிகங்கையின் கரையில் விருந்துபசாரமளித்துக் கெளரவித்தான். சம்மாந்துறை அப்போது பிந்தனை” மாவட்டத்தில் அடங்கியிருந்தது. w
After a Journay of four days from the village of "Samanture" in the "Vintane" district they arrived at "Pangergame", and had audience by torch-light the very same evening with the king, who resided in a country -seat across the river Mavilgange. (Page 92 Description of Ceylon by Phillipus Baldaens)
எனவே, சிங்கள மன்னரது ஆட்சிக் காலத்தில் கண்டியப் பிரதேசத்தில் சம்மாந்துறையும் அடங்கி இருந்தததை மேலே காட்டிய சரித்திரச் சான்றுகள் பகர்வதோடு, கண்டியின் துறைமுகமாகவும் சம்மாந்துறை விளங்கியதைப் பின்வரும் குறிப்பிலிருந்து அறியக்கூடியதாக வுள்ளது.
போர்த்துக்கேயரை இந்நாட்டிலிருந்தும் விரட்டவேண்டும் என்ற நோக்கங்கொண்ட இராஜசிங்கன் ஒல்லாந்தரின் உதவியைப்பெற்றுப் போர்த்துக்கேயர் கட்டிக் கொண்டிருந்த மட்டக்களப்புக் கோட்டையை முற்றுகையிட்டுக் கைப்பற்றினான். தனக்கு உதவிசெய்த ஒல்லாந்தரோடு 1838ஆம் ஆண்டு, வைகாசிமாதம் 23ஆம் திகதி ஓர் உடன்படிக்கை செய்து கொண்டான். இவ்வுடன்படிக்கையின்படி ஒல்லாந்தருக்கு 400 கட்டுக் கறுவாவும், 78 அந்தர் மெழுகும், 3059 இறாத்தல் மிளகும், மேலும் பொருட்கள் சேர்ந்ததும் அனுப்பிவைக்கும் உத்தரவாதத்துடனும் இப்பொருட்களைச் சம்மாந்துறை மூலமாக அனுப்பி வைத்தான்.
His Majesty has now delivered to the Admiral on this contract in part liquidation of expences incurred, 400 bales of Cinnamon, 78 cwts, or quitals of wax, 3059 Pounds of Peper, with promise of delivery of a further supply (as soon as another collection is made) at Samanture a part of the said Island. (Quintals a Portuguese measure of weight equal to about one hundred weight.) (Page 122 Description of Ceylon by Phillipus Baldaens.)
போர்த்துக்கேயரால் தொடங்கப்பெற்ற மட்டக்களப்புக் கோட்டையை ஒல்லாந்தர் 1884இல் கட்டி முடித்தனர். இன்று இக்கோட்டை மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் கச்சேரியாக இயங்குகிறது. இப்படிப் போர்த்துக்கேயர் காலத்திலும், ஒல்லாந்தர் காலத்திலும் பிரசித்திபெற்று விளங்கிய சம்மாந்துறையில் முஸ்லிம்கள் எப்படிக் குடியேறினார்கள் என்பதை அறிதல் சிறப்புடைத்தாகும்.
15ஆம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கேயர் இலங்கையைத் தம் ஆதிக்கத்தின் கீழ்க் கொண்டுவந்தபோது, முஸ்லிம்கள் சிங்கள மக்களுடன் சகோதரர்களாக இருந்து வாணிபத்துறையில் முன்னேறி வந்தனர். இலங்கையின் வாணிபத்துறையில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்த அவர்கள் போர்த்துக்கேயரது மதம் மாறும் கொள்கைகளுக்கும், ஆதிக்கத்திற்கும் எதிராளிகளாக இருந்தனர். இதனால் முஸ்லிம்கள், அவர்கள் வாழும் பகுதிகளில் இருந்து விரட்டப்பட வேண்டும் என்று போர்த்துக்கேய கவர்னர், "சா” என்பவனுக்குக் கட்டளை இடப்பட்டது. சப்பிரகமுவா, மாத்தறைத் திசாவனிகள், களுத்துறை மாவட்டம், அளுத்கமை, பேருவளை முதலிய இடங்களில் வாழ்ந்திருந்த முஸ்லிம்களைப்
29

Page 77
போர்த்துக்கேயர் விரட்டினர். அப்போது கண்டியை அரசு செய்து வந்த "செனரத்"மன்னனிடம் இம் முஸ்லிம்கள் சென்றனர். கண்டி மன்னன் இவர்களை ஆதரித்து 4000 பேரைச் சம்மாந்துறையில் குடியமர்த்தினான்.
When Governer Sa decided to carry out the orders given to him there were whole villages of Muslims in the Sabaragamuwa and Matara Dissawanies, and it the Districts of Kalutara and Aluthgama, and in Beruwela. These Muslims went over to the Sinhalese Kingdom of Kandy where King Senarat gave them shelter and settled four thousand of them at Samanture in Batticaloa. (From some Problem of Muslim Law in Ceylon. By M. A. M. Hussain. D.J.)
When the Potuguese expelled the Muslims from their territories they were received by Senarat who settled four thousand of them in Batticaloe. (By M. M. M. Mahroof B.A. Advocate in a Maginal note to the "History of Muslim Law in Ceylon".)
ஏறக்குறைய ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்குமுன் கண்டிய மன்னனால் சம்மாந்துறையில் குடியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம்கள் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டு உழைக்கத் தொடங்கினர். வாணிபம் மட்டுமே தொழிலாகச் செய்து வந்த இவர்கள் சம்மாந்துறையில் உள்ள நிலவளத்தையும், நீர்வளத்தையும் நன்கு பயன்படுத்தி நெல் உற்பத்தி செய்வதில் தன்னிகரற்றுத் திகழ்ந்தனர். இதனால் நெல் சேமித்து வைக்கும் களஞ்சியங்களும் கிட்டங்கிகளும் தோன்றின. அப்படிப்பட்ட ஒரு பெரிய கிட்டங்கி சவளக்கடைக்கு அண்மையில் இருந்துள்ளது. அங்கிருந்தும், சம்மாந்துறையிலிருந்தும் நெல் படகுகள் மூலம் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது.
இப்படிப்போர்த்துக்கேயர், டச்சுக்காரர் ஆகியோரது ஆட்சிக் காலத்தில் சம்மாந்துறை பிரபல்யம் பெற்றுத் திகழ்ந்ததைப் போல் ஆங்கிலேயர் காலத்திலும் திகழ்ந்தது. தமது தாய்நாட்டை நேசிப்பதை ஈமானின் முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்றாகக் கருதும் முஸ்லிம்கள் அந்நியன்ர எதிர்த்து நிற்பதிலும் பின் தங்கவில்லை. சிங்கள மன்னரோடு இணைந்து போர்த்துக்கேயரை எதிர்த்து நின்றனர். அதேபோல் "பிரிட்டிஸ்" ஏகாதிபத்திய வாதிகளையும் எதிர்த்துப் போர்க்கொடி உயர்த்தினர். அப்படிப்பட்ட முஸ்லிம் வீரபுருஷர் வரிசையில் கிழக்கு மாகாண முஸ்லிம்களும் முன்னின்றனர். அவர்களுள் சம்மாந்துறையிலிருந்த அவக்கர் ஈசா (முகாந்திரம்) என்பார் 1804ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயரால் தமது எதிரிகளில் ஒருவன் எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டவராவர்.
Seven Moormen of the Eastern Province Proclaimed in 1804 as enemies of the British names of Moormen Proclaimed (Batticaloe District)
(a) Miera Oessen Auvvaker (Formerly Kariapa) Raymone.
(b) Oessen Lebbe Oeduma Lebbe (Formerly Kariapa) Raynone.
(c) Au waker isse (Mohandiram) Samanture (d) Annis Lebbe (Formerly Malay Officer in Dutch Service) Moroedemone.
இந்த அவக்கர் ஈசா என்பவர் பிரிட்டிஸ் எகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராகச் செயற்பட்டமைக்காக அவரது சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்து அவரைப் பிரிட்டிஸ் அரசாங்கத்தின் எதிரியாகப் பிரகடனப்படுத்தினர். ஆனால் அவர் பிரிட்டிஸாரது கையில் அகப்படவே இல்லை. இவ்வாறு தேசத்திற்காக சம்மாந்துறையினர் அந்நியரை எதிர்த்துப் போராடிய வீரவரலாறுகள் பல உள.
130

Trincomalee - the last bastion of the British
Commodore W. W. E. C. Fernondo
Trincomalee has always been a focal point of conflict, contention and confrontation. Today, under the decentralised administration as the provincial capital of the North East, the history of Trincomalee is fascinating and enriched by antiquity dating back to thousand of years. An inscription found in the "Temple of a thousand pillars" which the Portuguese destroyed in 1624, confirms this, Tradition has it that a seaport flourished here in 1598 BC.
In the chronicle, the "Mahavansa' the port of Trincomalee is refered to as Gokanna Vihara and the Konewswarm Kovil of today located at Fort Frederick symbolise the ancient religious significance of Trincomalee. Across the harbour and south of Koddiyar Bay is the celebrated site of Seruwila. In the third century BC, King Kawantissa built a dagaba here, to enshrine the frontal bone relic of the Buddha.
On the way to Seruwila, is the site of the famous "Knox's tree" which no longer exists having been destroyed in the cyclone of 1964. The 7th century "Vatadage" at Tiriyaya can be found about 30 miles north along the coast.
Visited by Tapassu and Balluka the famous merchants duo, it is indeed the inest circular shrine in the island.
About eight miles from Trincomalee beyond the tank Periyankulam stands Viligam Vihara which dates back to 2nd century. It was venerated as a Buddhist shrine even by the South Indian Chola king of the 10th century, Rajaraja chola, whose Tamil inscripion of the site refers to it as Rajaraja Perum Palli'. Trincomalee was known to the Greeks and Romans in the latter half of the 1st century. The earliest map of Sri lanka drawn according to the details given in Ptolemy's "Geographia" in the 1st century after Christ, refers to Trincomalee as the "Haven of the Sun"
The first impact of the Europeans in Sri Lanka was in 1505, when a Portuguese force arrived off Colombo. They gradually conquered the maritime provinces and built forts in Colombo, Batticoloa and Trincomalee.
What attracted foreigners to this Emerald Isle, was not just the spices and precious stones, but the strategic importances of Trincomalee. Lord Nelson who visited Trincomalee as a midshipman in 1774-1775 on board "Seahorse" acclaimed Trincomalee as the "finest natural harbour in the world"
131

Page 78
What is so facinating about the harbour is its scenic beauty and vastness of its fine protected anchorage. In the days of sail, it afforded shelter to ships during North East and South West monsoons in its practically tideless waters, that encompass six square miles,
During the war against Japan, the Queen Mary and the Queen Elizabeth were both anchored in Trincomalee harbour at the same time. Trincomalee, the headquarters of the East Indies fleet after the fall of Singapore was the focal point of all naval activity.
Though Trincomalee was a flourishing port dating back to thousands of years, it did not assume any military significance until the Europeans began nibbling at India from the sixteenth century onwards.
A series of naval engagements marked the importance of Trincomalee. The Danes, Portuguese, French, Dutch and the British, in turn have fortified it, and quarrelled over it, until 1795 when the British consolidated their position and took possession of it.
The Danes were the first European power to mark their appearance in Trincomalee. At the instigation of a Dutch adventurer named Mercellus de Boschouwer, five Danish ships under the command of Ove Giedde put into Koddiyat Bay in 1620. Their mission was to assist the King of Kandy. King Senerat, to offset the march of the Portuguese who were trying to dominate the whole island.
It is believed that the first work on the Fort was started by the Danes. They could not go beyond the foundation. They were overwhelmed by the Portuguese, under Constantine de Saa who took possession of Trincomalee, destroyed the "Temple of a thousand columns" and used the material to build the Fort.
The Danish fleet sailed away empty handed, leaving one wreck behind. In fact the abandoned guns, 14 in number, five to six pounders of this Danish wreck were used to garnish one of the bastions of Fort Frederick.
The Portuguese who consolidated their position in Trincomalee in 1622 completed the Fort in 1624. The King of Kandy Rajasinghe II now sought the help of the Dutch to oust the Portuguese. A squadron of Dutch warships under the command of Jacobsz Costar appeared off Trincomalee. Costar was murdered by the Sinhalese on his way back from the Kandyan court.
32

Contact
On May 1st 1639, Fort was besieged by the Dutch under Antyony Carn the councillor of India who yielded the position to the King of Kandy. This fortification was pulled down by King Senerat but in 1655 the Dutch refortified the place and named it Fort Frederick after Frederick the Great,
However it is also on record that the Fort was renamed Frederick after the Duke of York, brother of King George III when it was surrendered by the Dutch to the forces of the British in 1795.
The next to appear on the scene on March 22, 1672 were the French, under the command of Ambassador to King Rajasinghe II at Kandy and was apparently presented with the port of Trincomalee, which for all practical purpose was in the hands of the Dutch.
Two French food ships that followed into the harbour were seized by the Dutch and the subsequent events led Admiral De La Haye to retreat, leaving a small garrison behind, which was overwhelmed by the Dutch who continued to control Trincomalee for a further 110 years.
It is also interesting to note that, "The Ann" a British ship under the command of captain Robert Knox limped into Koddiyar Bay with a broken mast in 1660. The King of Kandy, King Rajasinghe II, hoping to open a dialogue with the English East India Company at Madras, sent a Minister with compliments, and to invite Captain Knox ashore.
Having accepted the invitation, Knox senior died in captivity, Knox junior escaped and wrote the most fascinating and interesting book on Sri Lanka. The "Ann" was directed by the East India Company toput into Koddiyar Bay purely for trade, refit and logistic support. It had no military or official significnce.
The British squadron arrived in Trincomalee harbour purely for purposes of "refit" in July 1746. Repairs and refit in those days needed only safe anchorage. Orlando Cove was probably first used, followed by the passage between the great Sober Islands and the mainland the French Pass."
The Dutch raised no objection to the British use of the harbour facilites. By 1760 the British had built themselves a careening wharf on the edge of the harbour.
The first official contact of the British East India Company with Sri Lanka,
commenced with the mission of John Pybus. In 1761, the King of Kandy, sounded the British for assistance against the Dutch.
33

Page 79
Prisoners
In pursuant to this dialogue an envoy was despatched to Madras Presidency at Fort St. George, which paved the way for John Pybus being sent to Sri Lanka, along with Vice Admiral Samuel Cornish, the Commander-in-Chief of the East Indies. A squadron of British ships comprising the "Graton", "Norfolk" and "Falmouth" arrived in Trincomalee in May 1762. The British made themselves thoroughly at home in their Dutch base.
One of Admiral Cornish's officers William Nicholson, Master of "Elizabeth" surveyed and drew a chart of the whole harbour. He not only gave his name to Nicholson's cove but presumably named York Island and Sunderland Cove after ships of those names refitted in Trincomalee in 1760.
Though the King of Kandy held secret discussions with Pybus in order to oust the Dutch, the British showed no desire to entangle themselves in a conflict. This situation changed during the American War of Independance when the Dutch joined the French.
Plans were then made to capture Trincomalee, and a British invasion was mounted on 5th January 1782 under Admiral Sir Edward Hughes. The invading force consisted of HMS Serpent, Monarch, Exeter, Worcester, Burford Eagle, Combustion, Nymph, Exedition and Essex.
In the same year the French re-appeared under Admiral Baillie de Saffroin and took Trincomalee from the British. The first Brtitish occupation of Trincomalee from January to August 1782, in consequence was not a glorious one. The British fleet being elsewhere, Trincomalee fell to Admiral Saffroin in four days.
The French held Trincomalle till the treaty of Paris in 1784 when it was restored to the Dutch. The continual changing pattern of European politics did not permit the Dutch to maintain their surpremacy in Trincomalee.
On 1st August 1795, a British squadron under the command of Rear Admiral Peter Rainier in "Heroine" m Captain Gardiner in "Resistance" and several transports with the 1st and 3rd battalions of the East India Comapany's 1st Madras European Regiment and other support forces under Lieutenant Colonel James Stuart of the 72nd Regiment anchored in Back Bay.
One of the ships the "Diomede" under Capital Smith, whilst proceeding into
the Bay with a transport in tow, struck an uncharted rock and went down . with all her shores.
134

They had come ostensibly to protect the Dutch against the French, but actually under secret orders to capture Trincomalee at any cost.
The British landed troops on August 3 without much resistance, and after a short bombardment, Fort Frederick finally surrendered on August 26.
The Dutch garrison was allowed to march out with "Honours of War" with colours flying, drums beating to the glacis where they grounded arms and surrendered themselves prisoners of war in conformity with the terms of the surrender document issued by Admiral Rainier and Colonel Stuart dated August 26, 1795. Fort Ostenburg capitulated on August 31 on similar terms
On March 2, 1815 when the British took control of the entire island of Sri Lanka, the expedition which subjugated Kandy was mounted from Trincomalee. When Independence was declared on February 4, 1948, Trincomalee Dockyard yet remained in the hands of the British until October, 1957 when the Union Jack was finally hauled down and the Sri Lankan national flag hoisted ceremonially, at the Dockyard Trincomalee marking the end of the last bastion of the British.
135

Page 80
Swamy Gnanaprakasar's Historical Research
Bertram Bastiampilai
REV. GNANA PRAKASAR interested himself in a variety of research studies as a versatile scholar. His findings and his writings, although they encompassed an enviable range of learning, were largely of enduring value. Even today, after much serious study in the fields of scholarship in which he had immersed himself, it is necessary and useful to scrutinise his contributions towards the advancement of knowledge.
The division of history into periods ancient, medieval and modern-has been controversial among scholars, while some have recognized the need for such demarcations; others have ventured to create further subdivisions. Of course the opposition to the division has been advocated equally strongly. However, generally, it has been accepted that the history of Sri Lanka falls into divisions, and, usually, the beginning of modern history, has been dated from the time Sri Lanka came into contact with the Portuguese in 1505.
Gnana Prakasar made a special study of certain aspects and periods of Portuguese rule. His publication, "A history of the Catholic Church in CeylonI. Period of Beginnings-1505-1602", is a veritable mine of information to the student of the early period of modern history, It deals with the advent of the Portuguese and the introduction of Christianity-both significant in the modern period of Sri Lanka. His work was based upon a number of original sources, which had then been used rarely or not at all. Gnana Prakasarconsulted records from the archives of the Roman Catholic church, which were not avaiable freely. He also had used the results of researches by schools such as Donald Ferguson and Paul E. Pieris?.
Yet, what is admirable was his admission that the material he utilised was barely sufficient to paint an accurate picture of the subject, he had to depict. This indicated true scholarship for he was candid enough to say that he was not producing a final study and room existed for improvement and change, when new material was discovered. He pointed out the need to work at the archives at Lisbon and Rio de Janeiro, the necessity to wade through annual reports and the correspondence of various religious orders, in addition to the voluminous Dutch records in Sri Lanka and the Netherlands. Today, the particular years with which Gnana Prakasar had dealt with in his book, remains still to be studied extensively, intensively and critically by historians. Gnana-Prakasar had attempted to link together the material, which was readily accesible, but was scattered piecemeal in old books on Sri Lanka, and among historical records of other lands, while adding whatever was unpublished which
136

he garnered from well authenticated sources. He provided an account of the authorities, he had referred to, and supplied a comprehensive and invaluable bibliography-this is of much use to students. The work was embellished with pertinent illustrations and the maps of the period are illuminating historical records.
Gnana Prakasar displayed a sense of historical judgement when he disposed of the legendary accounts of the introduction of Christianity, into the island, with analytical arguments and, correctly, dated the introduction from the early decades of the sixteenth century with the coming of the Portuguese
However, when he discusses the triumphs of the Portuguese in reaching the East and establishing themselves in the maritime areas of Sri Lanka, signs of fervour are perceptible. But, he advanced the truth-commercial interest and rivalry with the Moors-as the motivating factors of their movement. Moreover, a frank admission is made of the "wanton cruelty of the Portuguese explorers in the Eastern waters". Of course, a plausible justification for their reprehensible conduct is provided when a reference to this type of behaviour is explained away as a feature of the military combat between the Portuguese and Moors then. A third reason for their involvement in the East is given correctly- interest in spreading Christianity, an officially sanctioned enterprise.
The early contact with Sinhalese rulers and the arrival of the foreigner are presented in the form of a detailed study; largely, eliminating error and pursuing the truth. The predominant interest in commerce, especially in receiving the tribute of cinnamon, surfaced early among the Portuguese. Inevitably, a conflict with the Moors, the earlier traders and longtime rivals ensued and Portugese sought for the right of commerce wherever they could get hold of it and of plunder and confiscation whenever this was possible. This quotation evidences the writers's desire to depict the situation as it then had been and subsequent studies testify to its veracity."
Although the book was meant, ostensibly, to be a record of the Catholic Church, in Sri Lanka, politics was so much mixed up with religion in the years of Portuguese rule, that a study of the political situation was essential to illustrate the progress of Christianity. The necessary insight into contemporary, complex and complicated political conditions, the relationships with the Portuguese, and meanwhile, the endeavours to proselytize are described vividly. It is obvious that internal rivalries among local powers favoured the Portuguese to spread their tentacles wider, slowly but surely; another fact accepted by later historians.”
Chapter Four provides a retrospective view of the political situation in the major kingdom in divided Sri Lanka and the relationship of the local ruler with the Zamorin of Calicut and the newly arrived Portuguese. Since it was inextricably intertwined with politics Christianity could not be proscribed if the Portuguese
37

Page 81
were to be accepted but the religion did not progress easily as Gnana Prakasar, frankly, reveals. Political expediency made the Sinhalese kings to permit conversion of the indigenous folk. The Fransiscan friars made their converts, "from among the lower order" admits the author, which, again is an accepted fact.0
The intricate episode about the Christians of Mannar and Segarajasegeran or Sankily, as he is better known, the ruler of Jaffna, is disentangled. Emphasis is laid on the fervour of the converts and persecution of them is overscored but this interpretation would not be questioned seriously. Early Christian attempts at spreading their faith in Jaffna are recounted. By the end of 1543 Christianity was being propagated through missionaries, who were disguised as merchants; a ruse which they adopted for overcoming the opposition from Sankily. But it was true, too that merchants themselves prepared the way for the entry of missionaries. Valuable political information is furnished, for, an account is given of the various personalities, who were vying for the throne. Generally, such aspirants were interested, actually, in temporal ambitions. Yet, they were willing to accept Christianity in return for the provision of Portuguese aid and protection. Gnana Prakasar's analysis also assists the Scholars in identifying the different important personalities from the details provided in various accounts. Here, again, it has been accepted by scholars that ambitious local personnel often chose to be nominal Christians for the purpose of securing Portuguese assistance and that commerce was followed by Christianity.'
The writer discusses the visit of St. Francis Xavier and its impact on Christianity in Jaffna. Through an analysis of the various versions the authentic account is delineated.
Also it is revealed that the Portuguese secular authorities often were more interested in procuring commercial cargo than in conversion, which no doubt was characteristic of Portuguese officials."
In Chapter Eight the writer traces the disastrous mix up of the Portuguese in Kandyan politics vis - a -vis Sitawaka and Kotte subdivisions in the Sinhalese area. The local authorities desired military help and not Christianity. The Portuguese, apparently, having not understood their true intentions often suffered reverses in ventures. Gnana Prakasar bases his study on foreign and local sources like the Rajavaliya and the reserarches of Pieris."
An account of the fortunes of Christianity in Kotte is provided. The ruler, Bhuvenaka Bahu, sought foreign help against formidable Mayadunne and, for success, against Kandy and Jaffna. Nevertheless he was averse to accept the Christian faith. Most political leaders feigned to follow Christianity. Interestingly, the Portuguese too, in the factory, at Colombo, connived frequently with the King of Kotte and hardly helped missionaries; a "scandalous antipathy of the local Portuguese authorities.'
138

The missionaries countered a demonstration of such behaviour by exposing the wrongs, vexations and extortions of the officials. They complained to their king, at Portugal, that the converts were troubled by the local ruler as well as the officials, who instead, should have protected them. Local conflicts between Portuguese, temporal and spiritual authorities, were acknowledged by later scholars.'
The reasons for conversion or favours extended by local rulers to the new religion were mainly and truly political. The young heir to the rulership of Trincomalee, obviously a petty chieftain or vanniyar, through a fear of rivals, Solicited for the aid of the Portuguese in India and accepted Christianity. Gnana Prakasar provides here an informative discussion about the origin of the royal family of Jaffna and the vanniyars of Trincomalee; an obscure, difficult, and controversial subject."
Again, an accepted truth which later studies have borne out, is revealed. In the middle of the sixteenth century the Portuguese colonyin Colombo resembled more a heretical settlement than a Catholic area." Adventurers and outlaws from Southern Europe had flocked in seeking for fortune. The morals of the civil officials were condemned by missionaries, who lacked authority to improve conditions. The indigenous inhabitants were harassed and treated unjustly, Gnana Prakasar quotes, in proof, from a description by a visiting missionary, who ventured to introduce some improvement."
Chapter Eleven is significant. It deals with the visit to Kotte of viceroy, Affonso de Noronha, the subsequent death of Bhuvenaka Bahu, the succession of Vidiye Bandara, and the uprising of the local populace against the Portuguese. Noronha had conducted himself rapaciously like the soldiers and was dishonest. It was no surprise that after his departure Vidiye Bandara turned recalcitrant and gave the Portuguese difficulties. Since the Portuguese were encoutering opposition form the Turks, at Ormuz now, they were compelled to temporise. Gnana Prakasar discusses the involved political conditions, with Vidiye Bandara, Mayadunne, the Portuguese and other princess and finally, with the death of Vidiye Bandara, at Jaffna, when he met Sankily. Political squabbles and misdeeds of leaders endangered the spread of Christianity and even invited persecution - a plausible analysis.
By 1556 the tide turned favourable to the missionaries. There was much conversion along the seaboard, between Colombo and Negombo, with the pattengatty, or fisher headmen, accepting Catholicism. It was a common practice to convert the leader, or an influential personality, within the populace, for such an initial step, usually, ensured a spread of the new religion among the lesser folk - this was a politic tactical strategy. Gnana Prakasar quotes the figure of seventy thousand as the number of enduring conversions. This of course, is debatable. The ecclesiastical authorities exaggerated figures and no convincing
139

Page 82
proof could be adduced to maintain that conversions were permanent or genuine. However, most Christians certainly came to be coastal inhabitants.
An interesting point which emanates is the question whether it was because of their caste that these maritime people took to Catholicism. The classic passage from Tennent is quoted and refutation of the thesis that it was because of their depressed social position that the folk of the seaboard became Christians is advanced. More likely reasons for the success of missionary enterprise might be seen in the baptism of the regal figure, Dharmapala, in 1557, the favours he bestowed on the Christians, thereby granting a chance to convert Buddhist temples into churches and the donation of property to the Fransiscans. It meant a withdrawal of the privileges and patronage traditionally disbursed to the indigenous faith." Nonetheless, with his death, internecine disputes, common among Portuguese secular leaders, occured and created a set back to missionary advance.
Thence, follows an enlightening discussion of the missionary organisation. With the establishment of an archbishopricat Goa, Sri Lanka came within the purview of the new diocese of Cochin; the sketch of the format of the church and of the missionary methods adopted in Asia, and in Sri Lanka, are illuminating, Initially, single enterprises had been undertaken with the blessings of the pontiffs. Ecclesiastical emissaries had been despatched to the courts of Asian potentates before the Portuguese embarked on their religious mission. They were intermittent initiatives and bore no permanent or extensive results. After the Portuguese entered India and their arrival in Sri Lanka the first fortress was constructed in 1518, refortified in 1554.
By 1560 they moved towards Mannar and in 1567 with the demise of Dharmapala the western seaboard from Galle to Chilaw came under their influence. The missionaries followed in the wake of the political adventurers, First in the field were the Fransiscans, later the more enterprising Jesuits, then the Augustinians and the Dominicans, few of whom had come early. The majority of the regular clergy were comprised of Portuguese or Europeans while a few Indians formed a component of the secular clergy." Along with the pursuit of missionary efforts the organization of the church began to be formulated better. During the earlier years dioceses received the patronage of Portuguese royalty. Later, with the decline of the power and wealth of Portugal, the Holy See independently encouraged clerical efforts. Consequently, conflicts arose among the different missionary orders as to whether those who had received the patronage of Portuguese royalty or those who received papal patronage had the right of managing missionary work, which were settled only long afterwards.'

Gnana Prakasar discusses the debated subject of the ways and means, which were employed in converting. The writer maintains that a change in religion was effected, more often, through preaching and not compulsion, which he sustains with a quotation from Tennent." The conditions in Sri Lanka did not favour the use of force since there was much and often political opposition to the Portuguese, who never Secured a stronghold long enough. It is demonstrated also that the Portuguese and converts were persecuted instead.
However, the Portuguese Crown had ordered that official help should be extended to the missionaries, for evangelization. It was a policy to convert the areas settled by the Portuguese, obviously, for political advantages, But most officials were unhelpful and their behaviour hampered conversions. Thus the secular authority could not be used to convert compulsorily, and from the time of Francis Xavier there were complaints about the lack of assistance and obstructions from officials.
Although individual cases of abusive actions, in the spread of religion, are admitted, Gnana Prakasar concludes that there was no evidence of them in Sri Lanka.* Officially, the first provincial council of Goa in 1567 ordained that it was unlawful to entice anyone into the faith through baptism by force, threats, or intimidation." It was prescribed, instead, that converts should be lured by an example of a good life, preaching the doctrinal truth and demonstrating errors in indigenous beliefs. Mildness and benignity towards the populace were enjoined.
The converts could be favoured with benefits on the instructions of missionaries. In 1546 the King of Portugal ordered the Governor of India to bestow temporal favours, liberties, immunities, and privileges, which were denied to non
Christans. A provision of clothing, an exemption from payment of tythes, and,
more importantly, promotion to offices through the mediation of the priest in
charge of the converts, were made available. The recommendation of the priest
obtained to the convert a precedence over others and potential converts could
be inveigled through rewards and honours while those unwilling to be won
over were refused similar benefits. But local officials often failed to accede to
the requests of missionaries and had to be reminded repeatedly officially. The
grant of favours on new converts was meant to attract others.
Adults in Portuguese territory, who were not Catholics, were compelled to listen to Sermons. However, the people were free to choose a religion according to their conscience. Yet, it was the duty of a missionary to make people recognise the claims of the true religion, which was Catholicism. Worse still, the public practice of religions, other than Christianity, was suppressed rigorously while individuals were free to practise their religions but without prejudice to the: spread of Catholicism. If any opposed conversions they were despatched to labour in the galleys and their goods were confiscated."
141

Page 83
Gnana Prakasar referring to these rules, formulated at the first Provincial Council of Goa, which were applied to Sri Lanka and other Portuguese areas in the East, states, "It cannot be denied that the action of the Portuguese against other religions was tantamount to persecution." Still, he maintains quoting documents that they completely abstained from using physical force for purposes of conversion. However, he candidly concludes, "yet the drastic intolerance with which they treated every form of religion which was other than theirs was extremely harsh and inhuman." But then religious intolerance was the rule and no exception in the proverbially tolerant East He supports this contention, which is true, with examples of intolerance from the West and the East. Therefore, the Portuguese destroyed temples and banished other. religious priests but there is no proof of anyone being forced to turn Christian. This significant aspect of Portuguese rule is summarised concisely, lucidly, and, above all, fairly.
Then he turns to the campaign against the king of Jaffnapatam. Although the persecution of Christians had ceased since 1548, Sankily offered other provocations - acts of piracy, plunder of commerce, and political animosity. But the immediate cause for Portuguese intervention arose from the atrocities to which Christians in the "Fishery Coast" in India were subjected to by the rulers of Vijayanagar. The Portuguese wanted to plant these faithful followers in a safer place. Since Jaffnapatam was hostile to them they decided to colonize the area with favourably disposed Catholics from Comorin." A graphic description is furnished of the strategy and mode of operations pursued in executing this plan. Even though there early success followed it eventually failed. The Portuguese were beaten, demoralized, and the campaign of the viceroy, Braganza, ended in shameful retreat.
But, after the massacre of the first Christians at Mannar, Francis Xavier converted others and by 1546 the church was flourishing. This favourable opportunity was utilised to grant to the church a protection which lasted till the withdrawal of the Portuguese. Braganza wanted to take over Mannar and settle there the Christians of the "Fishery Coast." But there was opposition for Mannar, Mantota, and Musali had been for long dependencies of Jaffna, administered by tributary chieftains. In this venure Braganza succeeded and planned to erect a fortress using the building material from, Thiruketiswaram which lay in ruins. People were to be settled in this comparatively fertile area, which was favourable also for conducting the pearl fishery, on which they depended for their livelihood largely. They could be secured from Nayakkar's attacks too.
On the orders of the viceroy, the Paravars and Karaiyars came to this district. Reference is made to the labour of the Fransiscans, who reformed the Portuguese soldiers, who were scandalous. Details of the political and military incidents are given; and also of the developments in South India. Significantly, a conflict
142,

arose between the Captain of Mannar and the missionaries over the pearl fisheries. The priests had to protect the fishers which led to a dispute with the civil authorities. Gnana Prakasar refutes the view of Danvers in "Portuguese in India" about the ill-conduct of the priests. By 1601, the Jesuits had arrived and Mannar was converted almost entirely.
The note on the Inquisition is interesting. Gnana Prakasar indicates that the inquisition in the East, officially established in 1560, was not set up in the manner in which Francis Xavier wanted. Exaggerated accounts of it arose based on versions presented by foreigners, who were treated more as spies than as heretics, when political rivalry in Europe and overseas was at its peak. However, it is granted that, even in Spain and Portugal, the tribunal degenerated and meassures were vicious and cruel, which were not uncommon then in most civil tribunals. Governors and secular officials perverted the instrument to meet. their ends. Gnana Prakasar quotes defending the tribunal, while admitting its faulty nature.
The writer deals, thereafter, with the last days of Kotte. The problems from the opposition of Rajasinha became so overwhelming that even some Portuguese wanted to desert their ranks. Their success, from quotations, is attributed to miraculous episodes and valiant efforts of priests"; the latter was possibly true. The Portuguese, recognising the impossibility to maintain Kotte shifted to Colombo in July 1565.
Dharmapala, although he favoured the Portuguese, suffered from the extorions of officials, which was disputed by some contemporary writers. Gnana Prakasar points out that even though higher authorities in Portugal exhibited a generous attitude men on the spot had behaved contrarily." Not only had they exacted much from Dharmapala but even attempted much to harm him fatally, which is evident from the quoted correspondence. The greed and apathy of the locally based officials gave little relief to the victim inspite of the endeavours of the authorities at home to do him justice. But, the Fransiscans were helpful, till he died, bequeathing his possessions to Portugal in August 1580.
Between 1540-1594 the fortunes of Christianity in the hill country commenced favourably, But with various political changes in Kandy, Kotte and Mannar, and the loss of the Potuguese against Vimala Dharmasuriya, in Kandy, both the Portuguese and Christianity were reduced to a low ebb." The author unravels the complicated, complex, relationships and events clearly.
Then the progress of Catholicism in the North is reviewed. Between 1565-1570 Periya Pillai (Sekarasasekeran) was at the helm and Christianity spread in Jaffna. Under Puvi Raja Pandaram, by 1582, however, because of opposition to Portuguese influence in the land, conversion was discountenanced; yet the local Christians remained safe. He was defeated at Jaffna, after having been overcome at Mannar too,
143

Page 84
The palace was plundered, Furtado, proclaimed protection to the people, recalling them to their usual occupations and abodes. With a promise of safeguarding their liberties and good customs mudaliyars and leaders were coaxed to swear allegiance to the Portuguese. The latter did not exercise direct rule but Edirmanasingha Kumara was proclaimed king as Pararasasekara Pandaram.
The actions of the foreigners were resented by the principal leaders and mudaliyars who conspired with forces in South India. Moors and others." Consequently, Pararasasekera was moved into Parankiteru from regal Nallur for greater protection by Portuguese, and the conspiracy was foiled. Although the king remained a Hindu, under the foreigners overlordship, and, therefore acceptable to the mudaliyars, Christianity flourished particularly, in the offshore islands.'
Gnana Prakasar recounts, now, the struggles in the South between 1565-1596. Owing to constant conflicts with Mayadunne and Rajasinha the disturbed conditions made missionary efforts a poor and transient success. Only if Portuguese power prevailed was there some result or else their endeavour failed, since Christianity was identified with Portuguese authority Hence, missionary effort had to be repeated regularly in Sitawaka and Kotte, especially, But from Negombo to Galle, along the coast, Portuguese influence and religion generally existed.
When they could not counter Mayadunne in Kotte, Sitawaka, Raigama, and Denawaka the Portuguese desperately destroyed villages and temples, which enhanced the embitterment of the Sinhalese." The period deteriorated into one of raids and reprisals. The age old sacrosanct temple of Munneeswaram was plundered and razed; the temple of Raigama was sacked and destroyed." As Queroz testified the Portuguese looted lustily," but the Sinhalese replied similarey. The Portuguese plundered and ravaged Galle, Welligama and Matara. At Devundara the Vishnu temple and other-religious edifices were pillaged and burnt. “Since the local inhabitants had fled there was hardly resistance. This sordid time is aptly described when Gnana Prakasar refers to, "their intemperate greed and religious zeal, a strange combination often met with among the Portuguese of those days.""
Rajasingha, though valiant, unfortunately failed because of internal dissensions while the Portuguese were harried by opportunistic converts, who were a "bitter enemy of the Portuguese, as it often happens when one receives baptism through human respect, force or interest." This is a true revelation. Domingoes Correa, "burnt down churches, profaned the sacred vestments, hacked the holy images, put the vessels of the altar to the villest uses, and cudgelled the priests, holding them up to ridicule and mockery." The end of Domingoes Correa came brutally. Gnana Prakasar describes it graphically, and in Chapter twenty two he evidently adheres sincerely to fact.
144

Thereafter he indicates that the image of Azevedo had been conjured from the writings of the Spanish writer Faria Y. Sousa, who had no knowledge of local conditions nor had the relevant documents at Madrid." Therefore, he portrayed Azevedo inaccurately and English writers, who relied on Sousa, were unfair. But this view is questionable, as recent research had shown." Around April, 1598 the Portuguese, to repulse an attack invaded the seven Korales (Kurunegala) which they burnt down with its wealth. Unpaid, or poorly paid, Portuguese soldiers mutinied and ransacked hamlets in marauding bands, the Sinhalese soldiers who had mutinied too, destroyed churches, some of which had been erected on the sites of ancient temples. Whenever Portuguese possessions were burnt they retaliated by setting fire to hamlets with temples. About 1600? the churches at Kanmala and Pallanchena were burnt down by the offended Sinhalese, while the Portuguese demolished the grer' 'emple of Munneswaram, which had been rebuilt.
This was a period of squabbles faithfully depicted generally. A final attemp: to overcome Vimala Dharma Suriya failed ending in a truce.
Till April 1602, when the Jesuits arrived, there had been "gruesome scenes of war and devastation". The Fransiscans alone had conducted the missions. A brief account of the missionary organisation and the factors that brought in the Jesuits are given. The arrival of the Jesuits, into an area monopolised by the Fransiscans, led to a conflict between the two orders - the latter enjoyed royal patronage. This rivalry was settled somewhat when the king of Portugal authorized the presence of the Jesuits. Then the Bishop of Cochin and the General adjusted a final settlement allocating the North and South of the areas respectively to the two orders. Further subdivisions followed with the arrival of Augustinians and Dominicans but the Fransiscans retained churches even on areas alloted to others, as a privilege. The Jesuits were mainly in Tamil areas. Their knowledge of Tamil, acquired at Mannar and the "Fishery Coast" gave them an advantage in evangelization especially, since, as Gnana Prakasar states, Tamil was known in a large part of the Sinhalese maritime areas too.
The writer devotes attention to the "spiritual conquest" the history of which he had attempted mainly to recount. Finally, references are made to the early contacts of the Dutch, in 1602 with the king of Kandy which as Gnana Prakasar points out began the end of Portuguese activity."
This work of Gnana Prakasar on the History of the Catholic Church could be construed to be a magnum opus in the modern history of Sri Lanka. It deals with almost the first century of the modern period and though a work on church history it illuminates the vicissitudes of politics, for the spiritual and temporal conquests were inextricably interwined. Religious history an integral part of social history when mixed with the ebb and flow of political history, assumes even greater importance. Generally, his account compares favourably with the
145

Page 85
researches of later scholars of the Portuguese period creditably. The greater preoccupation with religion and missionary work was natural as the title of the work itself anticipates it. Furthermore, the introduction of Catholicism was a significant episode and a detailed study of it was an invaluable contribution to the learning of modern history. As a later research scholar concluded a thriving Catholic community and an active church remain monuments to Portuguese rule, though connection with Portugal ended in 1658. He adds whatever may have been the motives of the first converts the devotion of their descendants, to the faith is fervent and this he rightly believes proves that C. R. Boxer was correct in forecasting that the Portuguese who were the first Europeans in Asia are likely to be the last too,
Along with this major study of Gnana Prakasar may be discussed his, "Catholicism in Jaffna A Brief sketch of its history from the Earliest times to the Present Day" published in 1926. As a survey, essentially meant for a lay Catholic audience, it is useful. But to any other student of modern history it provides a concise account of an aspect of the social history of modern Jaffna. Although it has been reprinted from a newspaper, the Jaffna Catholic Guardian, the writer has demonstrated in it his sense of Scholarship. Vital data such as relevant dates, particulars of names, and places are provided. A fairly good explanation of the connection between politics and religion is furnished and particularly in relation to the Portuguese, Dutch and the early British periods. The internal politics of Sri Lanka is adequately explored with its subheadings and in lucid style it's a work easy on the eye.
The relationship in the Portuguese period between the rulers of Jaffna and those in South India is particularly informative for the reader of political history, Progressively, the figures of the estimated number of converts, churches, and clergy are provided as useful statistical material. The different orders of the clergy such as the Oratorians, Jesuits and later, the Oblates, are referred to, with their services and fortunes, which would interest ecclesiastical historians. Valuable to any reader who is curious about customs and rituals are the accounts of the places of pilgrimage.
With the advent of the British rule efforts of Sir Alexander Johnston and Governor, R. W. Horton in obtaining the right to a free exercise of the differnt religions and the acquisition of an equality of privileges for Roman Catholics with Protestant fellow subjects in 1806 are delineated. This is important. Similarly useful to any student is the account of the contribution of missionaries to the extension of education, especially vernacular learning, and the roles which the press and publications played, under the Church. The significant position of Bonjean important in history, and his endeavour in obtaining grants in aid for denominational schools, which was a salient turn in the history of modern education, is well portrayed. His interest in social questions like the marriage laws and the passage of the labourers from India to Sri Lanka, a topical question of the time, is little known and Gnana Prakasar highlights it.
146

At a period, when the state had no proper machinery for rendering necessary social services, the activity of the church during the cholera epidemic of 1875 and the great famine, is depicted. In modern social history the role of the church in instituting charitable and industrial educational establishments is invaluable.
Even in this work, addresed to a limited audience, the writer, creditably, rarely allows his religious background to obtrude. He refers dispassinonately to the "Reformado heresy" a term used then, the part played by Joseph Vaz, the schisms within the orders of the clergy. His study turns out to be more than mere ecclessiastical history. There is material useful to student and teacher alike of general history, especially social and political history of modern times, and not necessarily of Jaffna but even of Sri Lanka. Gnana Prakasar had also written in 1925, "XXV years of Catholic Progress The Diocese of Jaffna under the Episcopate of Henry Joulain," another notable figure of the Catholic Church. Admittedly, certain leading figures of the Christian Church payed an important role in developments in the Island and towards an understanding, both critically and comprehensively, of the history of the British period their contributions have to be learned, Moreover, the role of the Catholic Church in modern times is an essential part of the story of Sri Lanka and in describing and analysing this function the writer contributed to understanding modern history. Of course, today, his writings could be assessed in the light of subsequent studied publications, which alas are but a few, and even then his subscription to learning cannot be fully underscored, although one might be able to gain a more critical, Sometimes a less adulatory, and perhaps a fuller knowledge.
"The Kings of Jaffna during the Protuguese period of Ceylon History", also proves to be a valuable contribution to modern history. It is asserted that the Yalpana Vaipavamalai is not a reliable record - a statement which he elaborates in an article.' Whatever could be gleaned from the Vaipavamalai is tested with evidence from more authentic sources before accepting them. The rulers of Jaffna in Portuguese time are verified with the records of European writers, some of them contemporary, and references in letters and narratives, These latter sources prove more useful.
An acknowledgment is made of his indebtedness to the orginal sources for compiling a tentative history of Codrington' and for the information gained regarding the alternative throne names which the Jaffna kings assumed in a manner akin to figures from many dynasties in India, and Ceylon, notably the Cholas. The names of Jaffna kings such as Pararasasekeram and Sekarasasekeram had been used directly imitating the Cholas from whom Gnana Prakasar assumes that even the coinage was adopted. He explains sekaram and kesari as Sanskritic meaning the "best"
147

Page 86
The first section deals with Sapumal Kumaraya and others from 1450-1519. Interesting queries are raised regarding the name by which Jaffna was known and the meaning of the name is explained. Reference is also made to the imperial appellation of Arya Chakravarti. Gnana Prakasar, with recourse to Portuguese and Dutch records, concludes that the independent sovereignty of Jaffna was lost by 1561, Three kings held sway from 1450 to 1467, 1467 to 1487, and from 1478 to 1519. Sankily or Sekarasasekeran ruled from 1519 to 1561.
Inter alia, evidence from foreign writers is examined critically and the greed of the Portuguese officials is contrasted with the fearless atttiude of the Jaffna King." The relations of Sankily, with Mayadunne and the Kandyan king, with Mayadunne and the Kandyan king, against Bhuvenakabahu of Kotte and the intercourse with South India, especially, with the Nayaks of Tanjore are interpreted. The intractable Vanniyars, or chieftains, and their connection with the ruler of Jaffna is analysed. The audacious piratical acts of the Jaffna King against the Portuguese and Sankily's shrewdness and tactics in war are revealed. The Portuguese planned to colonize Jaffna with persecuted Christians from South India, assailed by Vijayanagar, but, since the battle ended indecisively in a truce, the colonisation scheme failed." Owing to the strategy of Sankily the expedition was disastrously defeated; after numerous reverses the Portuguese withdrew.
Puvi Raja Pandaram, or Pararasasekaram, reigned between 1561-1565 but was displaced by Sankily. The former was nominally king and Sankily, unsuccessfully, attacked Mannar. After Sankily and Puvi Raja Pandaram, Kasi Nayinar became king - evidently from royal lineage but with no right to the throne. Hence, there followed turmoil and the Portuguese intervened invited by the inhabitants. Although Kasi Nayinar was imprisoned and someone else was enthroned instead, the former regained power.
Later, at Mannar, with the peoples' approval the Portuguese elevated Periya Pulle to the throne in 1570 and up to 1582 when Puvi Rajan was ruling. Although Periya Pulle received the support of the Nayak of Tanjore against the Portuguese at Mannar he could not dislodge them.
Puvi Raja Pandaram (Pararasasekeram) 1582-1591 was opposed to Christianity and, Queroz states, was, like Sankily, a foe to the Portuguese. But, in spite of onslaughts on the Portuguese at Mannar, assisted by the corsairs of Malabar, he succumbed to an expedition under Andre Furtado. Furtado recalled the citizens, induced the Mudaliyars to swear allegiance to the king of Portugal promising to safeguard their liberties and customs. Later Pararasasekeram Pandaram, originally Edimana Sinha Kumaran, who was saved from slaughter by Simao Pinhao,' was proclaimed king (1591 - 1615)
148

Naturally, grateful to the Portuguese he favoured them. The Portuguese had their way but to the dislike of the Mudaliyars and leaders,who plotted to replace Pararasasekeran by a prince at Rameswaram, fostered by a select militia of Moors, Badagars and Maravars, under the protection of the Nayak of Tanjore and Wimaladharama of Kandy. Aware of this conspiracy the king sought the aid of the Portuguese in Mannar. In spite of his unpopularity with the Mudaliyars and the people the Portuguese protected him.
But he was a double dealing figure. Sympathetic towards the Sinhalese king he permitted Indian soldiers to wend their way to Kandy, disguised as mendicants, through his territory. The viceroy was acquainted of the duplicity of the king but since the Portuguese were engaged in more serious matters they ignored his treachery. However, the king was plagued by the exactions of unscrupulous officials and soldiers at Mannar. He appealed to the viceroy for relief but even the viceroy could not deter the avaricious Christian local officials. Generally, Pararasasekeran was well disposed towards the Fransiscans and Christians; Church construction and other religious propagational activities were permitted.
He was succeeded by Dom Constantino, a three year old ruler; but real power lay with Sankily Kumara, a nephew of Pararasasekeram. During 1615-1619 although, Arasakesari Pandaram, an elder brother of the late king was nominated governor, Sankily Kumara, conniving with another relation from regal lineage, had the governor murdered. Arasakesari, the famous poet, wrote the Iraku Vamisam. In August 1616, the Portuguese arrived to confirm the regency of Arasa Kesari at Mannar and in the disturbed conditions they would . have seized the throne but other affairs attracted them. Later, when they asked for the last testament of the late ruler, Sankily Kumara said that there was none, but he assisted them against a ruler in South Ceylon, who was an ally of the Nayak of Tanjore. Therefore, the Portuguese confirmed Sankily as governor. He had to aid in the spread of Christianity and assure that enemies of the Portuguese would not be entertained.
The people and the Mudaliyars, however, could not be won over by Sankily. They were suspicious and awaited the adulthood of Pararasekerern's son. The Mudaliyars rebelled but were overcome by Sankily, helped by the Portuguese and the Nayak of Tanjore. The receipt of assistance form Tanjore, aroused the suspicion of the Portuguese, who had more than one reason todoubt the fidelity of Sankily - his assistance to the Kandyan king, non-payment of tribute properly and his earlier actions.
Finally, to collect the tribute came Philipe de Oliveira determined to attack
Sankily, who fled. But he and his retinue were arrested and he was deported to Goa. Thus was Jaffna reduced to subjection."
149

Page 87
The final fate of the royal house of Jaffna was sealed between 1620-1624. Oliverira's occuption was resisted first by the Karaiyars unsuccessfully, though helped by Tanjore. These troubles in Jaffna alarmed the Captain General at Colombo who despatched Luis Teixeira de Macedo of the Seven Korales. Teixeira acted with barbarous cruelty but even then opposition was not easily or rapidly overcome. Skirmishes continued; the Tanjore Nayak assisted in them. In spite of waxing and waning fortunes finally the Protuguese successfully established their headquarters at the royal seat of Nallur, where despite the pleas of the people, the great temple was razed.’
Tanjore, which invariably assisted Jaffna, assumed it to be a vassal kingdom. Yet another skirmish occurred near Puttur but the Portuguese, employing guile and force, routed the opponents and beheaded the "would be" ruler of Jaffna. The captives were auctioned, a commonly prevalent practice. Wars waged for restoring the local dynasty failed; the country was devastated and depopulated. Eventually the inhabitants had to reconcile themselves to live under a foreign power. Thus ended the rulers of Jaffna.
Gnana Prakasar, thereafter, deals with the fate of the rest of the royalty and nobility. Conversions followed and in 1620 Sankily Kumara was executed, after being baptised, in Goa. The royal descendants were educated in Portuguese institutions. The successors to the throne had to bequeath their right to rule Jaffna to the king of Portugal. While some of the royalty were sent to Portugal, a large number of the nobility remained. Those foreign brahmins, who did not wish to become Christians, were expelled from Jaffna. Mudaliyars, arachchies, temple brahmins, vanniyars,adigars and princes were Christianized. Pattengatties, Karaiyars, and even children under eleven years of age, were baptized. Thus were the influential leading figures converted. Accordingly, as in European politics the religion of the ruler became the religion of the ruled.'
A difficult undertaking in tracing the history of the kings was accomplished methodically and, at times, Gnana Prakasar differed from learned scholars like Paul. E. Pieris adducing sufficient grounds for doing so. To a study of the modern history of Jaffna, reference to this publication proves essential.
Some of the articles witten by Gnana Prakasar, which refer to the Portuguese period could be dealt with, briefly. In "The Three Christian Princes of Ceylon" Gnana Prakasar attemptes to solve a problem about which another scholar, Fr. S. G. Perera, had concluded the identification of the kingdom in Sri Lanka from which three princes had been converted to Christianity in 1544 as Kotte. Gnana Prakasar scrutinises this problem, referring to several sources, but could not resolve certain doubts, owing to different difficulties which he outlined. However, he disputed the correctness of the earlier conclusion of Perera, that the princes hailed form Kotte and supports his contention reasonably. Gnana Prakasar asserts that these figures were from Jaffna, quoting arguments in favour
150

of it, basing them on sources, and disputes the validity of the theories, hitherto advanced. A knowledge of the period and the historical reasoning of the writer are clearly demonstrated.
The article on, "Portuguese in Tamil" is of limited interest to the student of modern history, although it deals with animportant influence of Portuguese rule in local society. Tennent, he says, had mentioned that the Portuguese language remained in a corrupted form in the vernacular tongue of the middle classes in towns of importance long after the Dutch rule disappeared." Gnana Prakasar affirms that this was true even during his time.' Indigenous spoken language was more indebted to Protugeuse, than to any other foregin language. This is illustrated by quoting a collection of Portuguese terms, which were in vogue, or were used in Tamil. It is known that Gnana Prakasar's point of view is correct. The Portuguese influenced the language and culture of the Tamil people, and in modern social history, this is important.
The article, "Sources of the Yalpana Vaipavamalai" has an interest in some respects, to the student of modern history, especially, the third section of it, which contains the lists of kings down to Pararasasekeram. According to Ganna Prakasar the author of the work had depended on oral information and tradition for the construction of this section. Cosequently, there were glaring inaccuracies in the information on the kings of the Portuguese period of Ceylon history. The critical and corrective analysis of the work exhibits a modern and scientific approach to an examination of source material.’
The articles on "An old Tamil poem on a Christian Shrine" and on "The Church of the Palavelis" are also valuable for gaining an insight into Christianity, in modern times, in Jaffna. The poem sheds light on early Jesuit activity in Jaffna and even in other places like Colombo. It is a panegyricon St. Jame's of Kilali, a little village on the Jaffna lagoon, about seven miles east of Chavakachcheri. Kilali was a place of pilgrimage around 1640 and remained to be so. From 1647 the Paravars appear to a have been connected with the church and the hamlet till the early days of British rule. This church possessed a caror chariot, a singular instance of the connection of such a chariot with a Catholic church in Sri Lanka. Gnana Prakasar differs with the opinion of J. P. Lewis with regard to certain significant data about the church and although the article is more a history of the shrine, the influence of the Portuguese, the persecution of Catholicism by the Dutch, and the revival of the popularity of the pilgrimage under the British which are discussed help in understanding the modern period.
"The Church of the Palavelis" is strictly composed of comments on the Foral of Jaffnapatam, presented by Paul E. Peiris Using a source of information in Lisbon, he adds to the information furnished by Pieris and from this material and other sources Gnana Prakasar idenitifies this church with one at Navanthurai in Jaffna. It reveals the work of the Dominicans in Jaffna too.
151

Page 88
Two other articles have a slight bearing on the modern history of Jaffna. The essay entitled, "Some Ruins in Jaffna"provides information about Portuguese buildings with other useful data. At Chavakachcheri market, there had been a Portuguese church and vicarage, to which Baldeus had referred. Later, the Protestants used the same place of worship and according to tradition a temple had been at thesite. He gives interesting details about the temple, and it shows the characteristic of a modern scholar, who inquires, sifts oral evidence, seeks and finds, and then presents his research clearly, convincingly. That the Portuguese built churchesonthesite of Hindu temples and later the Dutch used those places of worhsip is a well proven truth.
In Varanyon the Kodikamam Point Perdro road a low mound, called Sankiliya tidal or Sankillys' mound, is surmised by Gnana Prakasar to have had connection with the famous Sankily of Jaffna kingdom as the writer could gather little about it from folk memory. He posits the view that it may have been a hiding place of Sankily, when he was dislodged by Constantino de Braganza from his stronghold at Kopay; in 1560, where he sought refuge after abandonin
the palace of Nallur.
In the other note on, "Sankily's Fortress at Kopay" written earlier, Gnana Prakasar gives an account of Sankily's flight from his palace at Nallur in 1560, when the Portuguese under Braganza invaded Jaffna. The king burnt his palace, according to the official Portuguese historian, Diego de Couto'o7 and a description of it then given is valuable to thę historians of modern Jaffna.
In the prolific writings, by Gnana Prakasar, dealing with various aspects, folklore, customs, etymology, language, lexicography and other subjects there are references and material helpful to the historian of the modern period. In writing in an eclectic manner he was following a practice that was current among scholars drawn from various groups; administrators, ecclessiastics and others, who were indulging in research studies then. For example, in an article, "More Customs and Ceremonies in the Jaffna District' he states that three crosses were drawnover the heap of grain when winnowing, which he plausibly, suggests could date only from the time of the Portuguese period.
Finally, an analysis maybe made of another important interesting article on the modern period, "Nallamappana Vanniyan and the grant of a Mudaliyarship" during Dutch rule. Gnana Prakasar had studied a Tamil ola (palm leaf manuscript) of 1781 conferring the title and privileges of a Mudaliyar (chief) on Alvayinar Kanta Udaiyan of Vilankulam. The text in Tamil, is reproduced and translated.
A Vellala (member of the higher farming caste) is granted the title of "Ticaivilanka Nayaka Mutaly" and, because of his request, the office of Mudaliyar of Kilakkumulai division. It is ordained that the udaiyar (or headman
52

of the second grade) Kankany, Ajutante, Mottakar, Panikkar, respectable farmers, and landowners, Talaiyar, Paddankaddis, and others should acknowldege him as Mudaliyar, respect and call him so.
His functions are defined-adjudication of lawsuits presented from that division. levying and receiving from delinquents a fine not exceeding five pon and in the case of low caste men, who could not pay they could be tied to a tree and lashed twentyfive times under the waist.
Those in the "Elephant island", and therest, in government service, should obey him. As a special favour the official is exempted from paying the land tax on one Kamam of his rice cultivation, and on one pulo of kurakkan (a short of dry grain) cultivation and he was entitled as well to the uliya (free) service of five coolies.
The mudaliyar enjoyed certain privileges on auspicious and joyous occasions. His house could be furnised with a ceiling of white cloth, the roof could be covered, twentyfour poles of the pandal (shed) could be decked in white and white ceiling used. White cloth could be spread where he sat for Kalam, palakai and over his chair; torches during the day, a canopy a flag, the firing of guns, music and the use of drums were to be furnished. When he sits and eats, when attending at temple festivals and marriage feasts, white cloth could be utilised,
On the occasions of Adi, Kartikei, New Year, and Thaipongal (occasions important to Hindus) washermen were required to attend to tying a white cloth a paraiyan (a lesser caste person) should beat the drums while the five serfs, the blacksmith, the carpenter, barber, washer man and paraiyan, were to discharge various services, when required, but receiving fixed gratuities.
The document was written according to the orders issued by Paranirupasinka
Mutaly. Gnana Prakasar ventures to interpret some of these serveral interesting
but intriguing data and contributes towards a general understanding of the
history or the Vanniyars and particularly of Panakama pattu. In the earliest days of the Dutch the Vanni, a vast district, was divided into six pattus. The pattus
are named and the area is denoted.
Ryklof Van Gocns' in his Instructions to the Governor of Sri Lanka (16561663) mentioned that the Vanni was conquered by the kings of Jaffna and subjected to be a tributary, a positon true of Portuguese times. The Dutch made it a part of the district of Jafnapatam, under the government sway, yet not with entire sovereignty. The Vanni rulers were as described by Thomas Van Rhee' in a Memoir to Gerrit de Heere' "standing with one foot on the Cosland and other on King's teritory' -The Kandyan king's, and were constanitly a menace to. the Dutch as they had been to the Portuguese. They often refused tribute, land rents, and some would not answer the summons of the Commandeurs, especially
53

Page 89
"Cayla Mannia" the chief of Panankaman, the wealthiest. He had not presented himslf before the Dutch authorities in Jaffna for about twelve years when Van Goens wrote in 1658. After his death in 1678, affairs in Jaffna, respecting the Vanniyars, improves; the obstinate "Cayla Mannia", was succeeded by his grand nephew Cayslanear who swore allegiance to the Dutch Company. With the submission of this predominant Vanniyar the rest followed suit, even the "old scoundrel" Punnipillai tendered, in security, two tuskers.'
The Vanniyars had meted out capital punishement. The Cheif of Panankamam executed a lascoreen and the Dutch dared to do nothing,
The fear that the Vanniyars might revolt and align themselves with the Kandyan. king compelled the Dutch to declare that one of them should remain a hostage at Jafna, each taking turns to do so, Even in the cidale of Jaffna the Vanniyars condcted themselves with regal dignity. A guard of honour was assigned but apparently more to watch them, by the Dutch. The principal Secretary of State in 1765 referred to them as "princes" under the Dutch.” The commandeurs summoned them and tom-"tombeaters (drummers) greeted and accompanied them with music. The Vanniyars insisted on the honours and on an occasion refused to attend a durbar since the "tom-tom beaters" had not been despatched to welcome them. r
The Vanniyars acted autonomously and in dignified manner but the Dutch thought differently. In 1697 in the memior of Hendrick Zawardecroon they are referred to as subjects of the Company and ordinary Vellalas who had become conceited. Imagining that the title of Vanniyarinvested them withinportance and honour and although they receivedit from the company, they ended not to espect the company or the authorities in Jaffna. They doubted whetherit was necessary that they should signify their obedience by appearing before Dutch officers. Evidently, the Vanniyars were able to assert independence, while the Dutch did not want to reconcile themselves to this de facto position.
By 1697 the Vanniyar of Panankamam was pre-eminent among those of the six pattus. These chiefs bore the title of Don and some had Christian names. Panakamam was the largest divison and Don Philip Nallamappanan the most formidable. In 1675 he started collecting the profits from the rice in Karachchy or Parrendanwelly, paying only two young elephants as annual gratuity. Since the Dutch did not receive all the elephants subsequently, an adigar was appointed to urge the Vanniyars to execute their obligations which the Dutch desired of them.
The family of Nallamappanan was nominally Christian. His son was admitted to the seminary to please the Dutch but as the Governor left he withdrew the child on some pretext. The young boy, indisguise, had made offerings attemples even when he was learning Christianity ostensibly. Gnana Prakasar correctly
54

states that the Christianity of the Vanniyars was feigned. The title "Don" is traced to the Protuguese "Dominus" meaning Lord. The Portuguese had sold the title to gain money explaining that someone enobled and appointed as head over others should possess a mark of distinction. Later, the Dutch continued to sell the title for fifty, twentyfive and even ten dollars thus cheapening its value, while the Portuguese had collected much money through this device. It is sugggested that the title of Mudaliyar too was sold and hence to have obtained it the recipent would have paid.”
When Gnana Prakasar wrote the descendants of the Vanniyars of Panamkamam were dispersed at Vannarponnai and Navandil. In the true fashion of the curious historian he had collected information on the geneology of these Vanniyars but critically suspects the traditional geneology, which had been supplied.
Succession among the Vanni rulers seems to have been in the line of the females. The year in which this particular title of Mudaliyar had been granted, 1781 the Vanniyars were in open revolt. Hence a Vanniyar himself gifted the title to another. Only in 1782 were the continous conflicts brought to an apparent settlement by the combined vigorous efforts of the Dutch, who routed the Vanniyars and reduced the district at least to an outward semblance of submission - so recalcitrant were the Vanniyars, which is confirmed in later studies.'
The independent spirit of the people of the Vanni is evident, for, nowhere did the Dutch meet with such determined reistance; a Vannicci, or pricnces had to be subdued through guile and taken prisoner to Colombo. Gnana Prakasar quotes the interesting tradition regarding her capture and subsequent relase, but he admits that it is difficult to verify the authenticity of the account without the publication of more Dutch records. However, this episode exemplifies the indomitable nature of the Vanniyars.
Gnana Prakasar points out from a study of the ola that the chief is appointed not merely a Mudaliyar but also a president of the village tribunal in Killakkumulai in Panankamam pattu. The different categories of persons subject to his authority are enumerated but it is unable to identify all of them. The Mottakar were masters of the hunt, the Panikkamar were elephant trappers, the potia kamakkarar were landlords, the Talaiyar were assistants and labourers, acquiring the art of capturing elephants carrying with them spare ropes or talai and the Paddankaddimar were chief of the fisher folk (which is correct) surmises Gnana Prakasar. Pon was equal to ten fanams while five workers in the chief's kamam and pulo were exempted from paying poll tax and rendering state SeVlce.
He proceeds to explain similarly the distinctive marks of honour and privileges conferred on the Mudaliyar, and endeavours to explain the terminology used. The Mudaliyar, was entitled to the use of torches, a canopy, a flag, trumpets, durms (nakasuram) and a fan and other honours. Gnana Prakasar renders a great service to the student of modern history in interpreting these terms.
155

Page 90
Finally, he refers to the services due from the feudatories and the chief of the eighteen types of services usually enumerated are given. Importantly, he indicates that no one serves as a slave, even the paraiyan, but as a serf providing services to his chief in return for a portion of the latter's produce and for perquisites on occasions and not gratuitously. He concludes, therefore, that even the despised paraiyan is not of a lower order than those of certain other castes in this respect.
Gnana Prakasar's study of this document evidently is valuable for an understanding of the Vanniyars, whose history is still a fertile field of research to scholars of modern history. Their relationship to the Dutch, their connection with the Kandyan kings, which is hinted at, their autonomous resistance to subservience which later studies confirm and the other details discussed are indubitably contributions to a comprehension of the modern period of the history of Sri Lanka.
It is evident that Gnana Prakasar ranks among the pioneers of the modern history of Jaffna. Not only have his studies enlightened us about the period, since contact with the West was established, they also possess the characteristics of a modern historian's approach. His researches laid bare difficult to know historical facts in a perspective of historical judgement. He could not reveal all historical truth regarding the modern period but, with historical truthfulness. and discernment, he wrote what he found out. Gnana Prakasar's studies revealed little known or unknown facts. "The historian without his facts is rootless and futile; the facts without their historian are dead and meaningless." Judged accordingly Gnana Prakasar was a scholar of history and in his publications on the modern period of Jaffna and Sri Lanka, "there is acontinuous process of interaction between the historian and his facts, an unending dialogue between the present and the past, which is history. The analysis of his writings on the Portuguese and the Dutch eras establishes his claim to be reckoned as a research student of the modern history of Jaffna and the Island too.
"Studies do not have to be right to be enormously useful. Even error has its uses. The maps of the World drawn by medieval cartogrephers were so hopelessly inaccurate, so filled with factual error, that they elicit condescending smiles today when almost the entire surface of the earth has been charted. Yet the great explorers could never have discovered the New World without them. Nor could the the better, more accurate maps of today have been drawn until men, working with the limited evidence available to them, set down on paper their bold conceptions of worlds they had never seen." "Likewise, the early works of Gnana Prakasar contributed towards better studies laterin the history of the modern period of Jaffna.
Moreover, Gnanaprakasar was an individual human being. Like other individuals he was also a social phenomenon, both the product and the conscious or unconscious spokesman of the Society to which he belonged; it was in that capacity that he approached the facts of the historical past. Gnana Prakasar's works mirrored the society in which he worked; yet their value today remain, as early research on the modern period of Jaffna and Sri Lanka.
56

12. 3.
16.
17. 19. 21. 22.
23.
27.
33. 36. 39. 42. 45.
48。 49.
5. 52. 53.
55.
57. 58.
61.
62.
63.
NOTES
S. Gnana Prakasar: A History of the Catholic Church in Ceylon, 1. Period of Beginnings 1505-1602 (Colombo 1924) Donald Ferguson and Paul E. Pieris are two wellknown Scholars and have published widely.
S. Gnanna Prakasar : op. Cit. Chapter 1, pp. 1 - 12 Recently scholars like Professor T. b. H. Abeyasinghe and Dr. C. R. de. Silva have published research studies. Yet there is enough work to be done on the "Portuguese period" S. Gnana Prakasar : op. cit. p. 12 6. Ibid. p. 15 7. Ibid. p. 23 Tikiri Abeysinghe: Portuguese Rule in Ceylon, 1594-1612 (Colombo 1966) C. R. De. Silva : The Portuguese in Ceylon, 1617-1638, (Colombo 1972)
bid. 0. S. Gnana Prakasar : op. cit. p. 37 This is evident in the numerous studies of Professor C.R. Boxer, an authority on Portuguese history also sees. Gnana Prakasar : op. cit, p. 48 S. Gnana Prakasar : op. cit, pp. 61 - 69
Ibid. pp. 70-80 14. Ibvid. p. 82 15. See publications by C. R. Boxer Even today the history of the vanniyars fascinates the historians and the resarch studies made are many. S. Gnana Prakasar : op. cit. p. 94 18. Ibid. p. 96 Tikiri Abeyasinghe : op. cit. p. 206 20. S. Gnana Prakasar : op. cit. p. 127 Ibid. p. 130; c. R. de. silva; op. cit. p. 243 S. Gnana Prakasar : op. cit, pp. 116 - 117 : for a discussion, see Tikiri Abeyasinghe : op. cit. pp. 205 - 206
S. Gnana Prakasr: op. cit, pp. 61 - 69
Ibid. pp. 130, 133 25. Ibid. pp. 133-134 26. Ibid. p. 137 Ibid. p. 137 28, Ibid. p. 138 29. Ibid. pp. 140-152 Ibid. pp. 140-153 31. Ibid. p. 154 32. Ibid. p. 155 Ibid. pp. 168-170 34. Ibid. pp. 168-170 35. Ibid. p. 178 Ibid. p. 182 37. Ibid. pp. 190-196 38. Ibid. p. 216 Ibid. p. 219 40. Ibid. p. 219 41 bid. 225 Ibid. p. 225 43. Ibid. p. 231 44. Ibid. p. 231 Ibid. p. 231 46. Ibid. p. 231 47. Ibid. p. 237 Ibid. p. 250
See Tikiri Abeyasinghe : ep.cit. for a balance view. S. Gnana Prakasar : op. cit. p. 225
Ibid. p. 261 Ibid. p. 264, Tikiri Abeyasinghe : op. cit. pp. 197 - 198 S. Gnana Prakasar : op. cit, p. 267 p. 12
Ibid. p. 268 See Tikiri Abeyasignhe : op. cit. C. R. De. Silva; op. cit. and the studies of C. R. Boxer Tikiri Abeyasinghe : op. cit. p. 226
bid.
Ibid. quoted from C. R. Boxer S. Gnana Prakasar : Catholicism in Jaffna - A brief sketch of its history from the Earliest Times to the Present Day. (Reprinted from the "Jaffna Catholic Guardian) Colombo 1926) Ibid. pp. 12-13 See St. Patrick's College, Jaffna. 125 year Celebration volume . (Jaffna, 1975) p. 26, for a brief account of Rev. Dr. Christopher E. Bonjean (1868-1883) and his efforts in the educational sphere.
Ibid. p. 27 for a similar account of Rev. Dr. Henry Joulain (1893-1918) and his activities in the educational field; S. Gnana Prakasar : XXV Years of Catholic Progress - The Diocese of Jaffna under the Episcopate of Henry Joulain. (Ceylon 1925) S. Gnana Prakasar: The Kings of Jaffna during the Portuguese period of Ceylon History.
157

Page 91
87。
88.
89.
91. 92. 93. 94. 95. 96. 97. 98.
100. 10, 102.
103,
See S. Gnana Prakasar "Sources of the Yalpana Vaipavamalai' Ceylon Antiquary and Liteary Register, (CALR), Vol. VI Part III Jan. 1921 (Colombo) pp. 135-141 H. W. Codrington was a pioneer historian of Sri Lanka and has published many studies He belonged to the public service.
S. Gnana Prakasar : op. cit.
bid. Queroz - famed chronicler of "The Spiritual and Temporal Conquest of Ceylon" which provides valuable information about Portuguese activities. S. Gnana Prakasar: op. cit. Simao Pinhao, a celebrateed soldier who fought on behalf
of the Portuguese.
S. Gana Prakasar : op. cit
bid.
Before the Peace of Westphalia in 1648 the condition in Europe was like this S. Gnana Prakasar : "The Three Christian Princes of Ceylon" CLAR, Vol. IV. part I July, 1918 (Colmbo) pp. 59-61
Fr. S. G. Perera :جلا S. Gnana Prakasar: "Portuguese in Tamil" CALR Vol. V part II. Oct. 1919-1920 (Colombo) pp. 70 - 77
bid.
bid
S. Gnana Prakasar : Sources of the Yalpana Vaipavamalai" CLAR Vol. VI. Part III, jan. 1921 (Colmbo) pp. 135 - 141
bid S. Gnana Prakasar : "An Old Tamil Poem on Christian Shrine” CLAR Vol. III Part III, Jan. 1918 (Colombo) pp. 187 - 192 S. Gnana Prakasar: "The Church of the Palavelis" - CALRVol. DX Part II, Oct. 1923 (Colombo) p. 115. J.P. Lewis-a civil servant who devoted much attention to study and publication on Ceylon. Paul E. Pieries - distinguished judge and scholar of repute. S. Gnana Prakasar : "Some Runis in Jaffna" - CALR Vol. VII, Part II, Oct 1921-1922 (Colombo pp. 118-120) Baldeus - His account which was published is of great value to study conditions in Ceylon during the Dutch period. He was a Chirstian minister. S. Gnana Prakasar: "Sankily's Fortress at Kopay" - CALR, Vol. II, Part III Jan. 1917. (Colombo) pp. 194-195. Diego de Couto - wrote about the Portuguese in Ceylon and thereby provided data for later scholars. S. Gnana Prakasar: "More Customs and Ceremonies in the Jaffna District." CALR Wol, III 1917-1918, Part I: July 1917 (Colombo) pp, 41-43 S. Gnana Prakasar: "Nallamappana Vanniyan and the grant of a Mudaliyarship" -Journal of the Ceylon Branch of the Royla Asiatic Society, 1936, (Colombo)1937 Vol XXXIII No. 89, Part II,III and VI pp. 217-231.
Ryklof Van Goens - a Dutch administrator
Thomas Van Rhee- a Dutch administrator
Gerrit de Heere - a Dutch Official
S. Gnana Prakasar: op. cit.
bid
Ibid
Hendrick Zwaardecroon - a Dutch official
S. Gnana Prakasar op. cit. See later studies published in recent times on the Vanni and the Vanniyars by some leading research scholars. S. Gnana Prakasar: op. cit, even later on the "fisher headmen" were referred to as pattengatties.
E.H. Carr: What is History ?1965 (England) p. 30
Ibid. p. 30
Alvin Toffler: Future Shock 1971 (USA) p.6
E.H. Carr: op cit, p. 35.
158

KONESWARAM "A TEMPLE OF A THOUSAND COLUMNS
C. S. NOVorotnom
DERVATION
Tirukonamalai is the Tamil name for Trincomalee. Tirukonmalai-Tiru in Tamil means sacred, Kon - Cassir a king or god, Malai- a mountain or hill. Tiruk onamalai the sacred hill of God. Trincomalee is a corruption of Tirukonamalai.
Some try to derive the word Tirukonamalai from Tiru gona (Sinh) malai. But the temple was in existence long before the origin of the Sinhalese language. There is a celebrated Sivan temple in South India known as Tirugokaranam
Álosé Carrosis orth a temple sanctified by the sacred hymns of St. Sambandhar.
ANTIQUITY
When we examine the legends, traditions and the beliefs relating to Ceylon in such Indian works as the Ramayana, the Mahabharata and the Skanda Purana we are led to infer that Saivism was prevalent in Ceylon at a very early period. The epic King Ravana was a great devotee of the Lord of Koneswaram and his devotion to Siva is immortalized in the hymns of the Tamil Saiva saints. Vibhisana the brother of Ravana is still worshipped at Kelaniya. Lakshmana the brother of Rama is worshipped in Sabaragamuwa. There is an ancient temple for Sita Amman at Nuwara Eliya. Ravana is said to have performed the last funeral rites of his mother at the hot springs of Kanniya.
The worship of the Saptamatrikas, Nachchimar (Tamil - the seven goddesses) was also prevalentin Ceylon. The energetic female principle of the Vedic gods constituted the Saptamarikas. Temples dedicated to these goddesses were at Mannakandal, between Odduchuddan and Putukkudiyiruppu. There were temples to these godesses between Vavuniya and Anuradhapura and in the Jaffna Peninsula. This cult is pre-puranic (320A.C.) and bears evidence of the antiquity of Hinduism in the Island. Some of the images of these goddesses are found in the Anuradhapura museum.
Dr. Paul E. Pieris, the eminent Sinhalese historian says about the ancient Hindu temples of Ceylon: "Long before the arrival of Vijaya there were in Lanka five recognized Isvarams of Siva which claimed and received adoration of all India. There were Tiruketheeswaram near Mahatittha, Munneswaram dominating Salawatta and the pearl fishery; Tondeswaram near Mantota, Tirukoneswaram, near the great Bay of Kottiyar and Naguleswaram near Kankesanturai. Their situation close to these ports connot be the result of accident or caprice and
159

Page 92
was probably determined by the concourse of a wealthy mercantile population whose religious wants called for attention." (JCBRAS. Vol. XXV No. 70 pp. 17-18)
From the remotest period similar gods and goddesses were worshipped in South India and Ceylon. The early Tamils worshipped Murukan and Siva on the tops of hills and mountains. So we find Kalastri, Tiruvannamalai, Palani, Swami Malai, Tiruthany and Tirupparankuntram as ancient places of worship. In Ceylon too ancient places of Saiva worship are on the hills and mountains as in Konamalai, Kathiramalai, Uganthamalai, Kandaswamymalai, Keerimalai, Sivanolipadam and Kudiramalai (ASuvagiri). Of these Konamalai holds an esteemed position among the sacred places of Ceylon.
In the seventh century St. Sambandhar in his Koneswara Pathikam in stanza 5 refers to Veddas as worshippers in the great temple. The Veddas were the original inhabitants of the Island. They are closely associated with great temples in Ceylon namely Kataragama, Tirukovil, Verugal and Thambalagamam. It seems that when Knoeswaram was destroyed by the Portuguese, the Veddas changed their allegiance to the new temple at Thambalagamam. The long continued association of the Veddas with any temple seems to indicate the antiquity of the shrine.
The great Agastiya after performing penance at Vetharaniam in South India continued it at Tirukarasai on the banks of the Mahaveli Ganga where a temple was founded to Lord Parameswara. Later Agastiya retired to Koneswaram and after receiving the Lord's blessings proceeded to Thuvaddapuri to worship the Lord Ketheeswarar (SHHC p. 60 and DKM)
One fact is clear from the story of Agastiya that before his time Koneswaram and Tiruketheeswaram had already been in existance. The stories of Agastiya are based on historical memories. These stories are the outcome of the large movements of aryanization of South India and Ceylon. It is the opinion of some historians that the aryanization of South India began about 1000 B.C. and reached its completion before the fourth century B.C. These facts help us to form a correct perspective of the founding of the temples.
St. Tirumular who belongs to the early Siddha school in his great mystical work Tirumantiram mentions Ceylon as Sivabhumi - a land hallowed by the temples to Siva (T. M. V. 2747) This is further endorsed in the thirteenth century by Umapathy Sivam, one of the Spiritual Patriarchs of the Saivite Church in his Kovil Puranam.
The Encyclopaedia Britannica says: "The Town (Trincomalee) was one of the first Tamil settlements in Ceylon" (EB. Vol. 22, Pg. 477)
16)

According to Konesar Kalveddu the founding of the temple was in the year 512
Kali - Yuga on Monday the tenth day of the month of Vaikasi (May - June)
Current Tamil Almanac-The Panchchangam - gives the year. A.C. 1968 as 5070 ali - Yuga. Therefore the year 512 Kali - Yuga will correspond to B. C. 2590. he founding of the temple at Konamalai was 4558 years ago from now.
Research scholars in archaeology like Sir John Marshal states that Saivism is the oldest faith in the world and that "Sivalinga worship" was prevalent in the period of Mohanjo-daro and Harappa. Fortunately today a team of French archaeologists have found in Warka, a place in Iraq, a site contemporaneous with Mahenjo-daro. Here too they have discovered the same worship.
The discovery of urn- burials with skulls and bones in the Puttalam District from 1926 to 1957, the discovery of punch-marked coins or puranasby Sir Paul E. Peiris at Kanderodai in 1918 and 1919, the unearthing of a vessel containing punch - marked coins from a well at Mullaitivu in 1888, the recent discovery of dolmenoid cists by Dr. S. Paranavitana at Katiraveli in the North Eastern coast and the statement in Konesar Kalveddu that the temple was founded in 512 Kali - Yuga, all speak of the race that produced the marvellous civilizaion of the Indus - valley spread over India to Ceylon, The pre-historic tombs of Hyderabad, the pieces of pottery found in the Tinnevelly District, all indicate the long treck of the people from the Indus - valley to Ceylon. The date of the founding of the temple in 512 Kali-Yuga is not a "puranic' exaggeration but seems to be a possibility in the light of the foregoing facts.
TAMIL INSCRIPTIONS
A Tamil inscription that was found in the Koneswaram Temple before it was destroyed by Constantine de Sa in 1624 gives the story of the founding of the temple. It was translated by the most learned native and certified by an Ouviador (Magistrate) of Ceylon and sent to His Majesty the King of Portugal. The translation reads as follows: "Manica Raja Bau, Emperor of this Lancaue erected this Pagoda to the God Vidia-Mal-Manda in the year........... (According to reckoning it comes to be 1300 before the coming of Christ. There will come a nation called the Franks who will destroy it, and there will be no king to rebuild it once more". This translation was found in Codex 51 - VIII - 40 in the Ajuda Library of Lisbon (JCB R AS Vol. xxx No. 80 p. 449) There is no God as Vidia - Mal-Manda. The Tamil words must be siglugh, Ginópofluh, LoairLuyth, (Vedium, Matthalium, Mandapamum) premises, edifices and halls the builder dedicated unto the Lord.
As the French were well known in Syria, the people of the East called all Europeans with some corruption of Franguis. The Portuguese themselves were impressed by this prophecy. A search was made for further evidence by examining the rocks used for the building of the fort, but none was found.
'61 .

Page 93
Mudaliyar C. Rasanayagam gives the following translation of the Tamil inscriptions at the entrance to the fort: "O King the Portuguese shall later break down the holy edifice built by Kulakoddan in ancient times and it shall not be rebuilt - nor will future kings think of doing so."
PATRONS 483 B. C.
Vaipava Malai a record of the historical traditions of Jaffna written by Mylvagana Pulavar makes a positive statement that Prince Vijaya before assuming the kingship of the land renewed the Koneswaram Temple in the East, Santhirasegaram at Dondra Head in the South, Naguleswaram in the North and rebuilt Tiruketheeswaram on the West, which had been in ruins (YVM. p. 6)
As the kings of Ceylon from Vijaya to Devanampiya Tissa (247-207 B.C.) were Hindus, Hindu institutions flourished during this period. With the coming of Buddhism in the third century B.C. Hinduism received a setback, but during the long reign of King Elara (145-101 B.C) it regained its lost position, though Buddhism was the state religion.
Writing of events in the fourth century A. C., the author of the Mahavamsa says: "The King (Mahasena) built also the Manihira Vihara and founded three viharas destroying temples of the Brahmanical Gods. The Gokanna Vihara and another Vihara Erakavilla and a third in the village of the Brahman Kalanda" (Mv. (Geiger) Chapter. 37 V. 41) All these places were in the Eastern Coast.
The author of the Yalpana Vaipava Malai who had no knowledge of the Mahavamsa and the chronology of the rulers of Anuradhapura says that during the reign of King Pandu in the Saka era 358 (436 A.C.) Kulakoddan), a Chola Prince repaired to Trincomalee and restored the temple and made endowments for the daily services of the temple. The Pandu Kings ruled at Anuradhapura from 433 to 460 A.C. The building of the temple by Kulakoddan is supported by the lithic record that is now at the entrance to Fort Frederick.
Daksina Kailasa Manmiam which is a section of the great Skanda Puranam (Sanskrit) of the fifth century gives a general survey of Hinduism in Ceylon. It says that from very ancient times nine sacred shrines were famous for the Hindus. Of these seven are in India, and two in Ceylon namely Koneswaram and Tiruketheeswaram.
In the seventh century St. Sambandhar one of the four most famous Saiva
saints had sung the praises of this temple in one 'Pathikam' containing eleven stanzas. The following is a part of one stanza.
l62

கரைகெழு சந்துங் காரகிற் பிளவும் மளப்பருங் கனமணி வரன்றிக் குரைகடல் லோத நித்திலங் கொழிக்குங் கோணமா மலையமர்ந்தாரே.
Konamalai is the abode of our Lord where the raging waters of the sea scatter on he shore, sandalwood, ahil, precious stones and pearls - all of value high" (Ahil is
fragrant wood of North Ceylon was one of the ancient exports of Ceylon from Matota. Deforestation has brought this species near to extinction).
St. Appar who was a contemporary of St. Sambandhar has referred to Koneswaram in one of his inimitable Thiruthandagams.
தக்கா ரடியார்க்கு நீயே யென்றுந் தலையார் கயிலாயன் நீயே யென்றும், அக்காரம் பூண்டாயும் நீயே யென்றும், ஆக்கூரில் தான்றோன்றி நீயே யென்றும், புக்காய எழுலகும் நீயே யென்றும், புள்ளிருக்கு வேளுராய் நீயே யென்றும்,
தெக்கா மாகோணத் தானே யென்றும், நின்ற நெய்த தானாவென் நெஞ்சுளாப்ே
The Pallavas were great navigators. The culture of North India found its way to the South through the Pallavas. The civilization of the Tamils spread to distant lands of South East Asia through them. The Bhakti movement a fervid emotinal surrender to God found literary expression in the Thevarams of the Saivite Saints. Numerous temples were built by Pallava Kings for the first time in stone for the worship of Brahma, Vishnu and Siva. Ceylon obviously marked a stage in their expansion over South East Asia. They seem to have taken great interest. in Koneswaram, for some of the Sanskrit inscriptions unearthed in the Trincomalee district are in the Pallava grantha Script. From the pillars and decorated stones that were found in the fort area, we have to infer that the temple was rebuilt by the Pallavas and it is the ruins of this building that is now in the bed of the sea.
Manavamma, son of Kassapa II, when he was overthrown by Dathopatissa fled to India where he took service with the Pallava King. He partook in his wars. Afterwards Narasimhavarman, the Pallava King helped him to regain the throne of Lanka. Manavamma ruled for nearly thirty five years. The Koneswaram Temple might have been built during the time of Manavamma (676-711) when the alliance between Ceylon and the Pallavas was strongest. .
It was during the Pallava period (300-900 A.C.) that Hinduism became a living faith in South India. The new Hindu Revival had its own repercussions on the cultural history of the Island. It was during this period that the temple to Vishnu at Dondra Head and the temple to Skanda, at Mavittapuram were founded. This revival seems to be the explanation for the absence of Buddhists in the Jaffna Kingdom when the Portuguese took over the administration. Many Tamils who were Buddhists might have become Hindus.
163

Page 94
In South India, the Pallavas gave place to the Cholas and the Pandyans, and Ceylon came under the direct rule of the Cholas in the eleventh century The Cholas built many beautiful temples to Siva and Vishnu in Polonnaruwa, Matota, Padawiya and Trincomalee districts. They donated lands, cows, money, flower-gardens etc., for the maintenance of these temples. Hindu institutions received considerable patronage and support. At the same time they made donations to Buddhist institutions and encouraged Buddhism. (C.J. S. Vol. II p.p. 185 and 199)
As the Kings of Ceylon who followed the Cholas at Polonnaruwa had strong links with the Tamils they continued to extend the same patronage to Brahmans and their temples as in the days of the Cholas. Vijaya Bahu I (1070-1114) founded Viyayarajeswaram at Kantalai. (E. Z. Vol. IV p. 24) (Palmottai Tamil inscription)
Vikrama Bahu II (1116 - 1137), son of Vijaya Bahu I, was a great devotee of Siva. He founded a Saiva shrine Vikrama-cala-mega-Iswaram at Magala also known as Vikrama calamegaiswaram. (E. Z. Vol. III page 308)
Gaja Bahu II (1137 - 1153) son of Vikrama Bahu, founded the Siva devale I at Polonnaruwa (JCB R A S. Vol. XXIV No. 68. p. 191) He made offerings to Brahmans attached to the temple of Koneswaram (DKP. III VV 95-97)
Parakrama Bahu I (1153-1186) erected buildings for the Brahmans. (Cul. Chap. 73V. 71) He also built thirteen Hindu Temples, and restored and rededicated seventy nine ruined temples to the gods. (Cul. Chap. 79. VV. 19, 22)
Nissanka Malla (1186-1197) built the Parvati Alms Hall at Kantalai. This small town was known as Saturvedabrahmapuram - the city inhabited by Brahmans who were proficient in all the four Vedas. Thus it will be seen that all the kings who followed the Cholas at Polonnaruwa were great supporters of Hinduism and Hindu institutions.
ENSIGN
Kalinga Magha (1215-1244) was a staunch Hindu and was the head of a new dynasty that began its rule over the Jaffna Kingdom in the thirteenth century. Vira Pandyan invaded Ceylon about 1263 and after his victory he left his ensign the double fish at the main entrance of the sacred shrine of Koneswaram. This ensign can still be seen at the entrance to the fort. (UHC Vol. I Part II p. 685). This is endorsed by the Kudumimalai, South Indian lithic record (AR. No. 356-1906).
164

Later the Arya Chakravaties of Jaffna took some special interest in the temple. One of these kings caused the Daksina Kailasa Puranam (Tamil) to be written in praise of this shrine. The Arya Kings of Jaffna were the custodians of Tamil learning and saivite culture for more than four hundred years from the thirteenth to the seventeenth centuries.
The temple was under the direct management of the Vanniya Chieftains of Trincomalee until the advent of the Portuguese. These Chieftains were under the suzerainty of the Kings of Jaffna and sometimes independent (YVM p. II) The Vanniya Chieftains of the North gave each a portion of their revenue to the temple (YV Mp. 12)
Many of the Tamil books refer to Koneswaram as Daksina (South) Kailayam. Mt. Kailas is known as Uttara (North) Kailayam. One is in the mountains and one is in the sea. It is interesting to note that Mt. Kailas and Trincomalee are in the same meridian. The Buddhists of Tibet used to go on pilgrimages to Mt. Kailas as the Hindus.
THE BOOKS
The books which deal with the story of the temple are Daksina Kailasa Puranam (Tamil), Komesar Kalveddu, Tirukomasala Anthathy, Tirukonasala Venpa, Machchapuranam etc., References have also been made by Arunagiri Swamihal, Sekkilar Swamihal, Umapathy Sivam etc.
Sekkilar Swamihal who lived in the twelfth century says in his Periyapuranam
அந்நகரிலமர்ந்தங் கணினிது மேவி யாழி புடைசூழ்ந் தொலிக்கு மீழ்ந்தன்னின் மன்னு திருக் கோணமலை மகிழ்ந்து செங்கண் மழவிடையார் தமைப் போற்றி வணங்கிப்பாடி,
He (St. Sambandhar) reached that town and dwelt in comfort, In Ilam surrounded by the raging sea He enjoyed the site of the Konesar Hill And praised and worshipped and sang The glories of the Lord of the bull
Shri Umapathysivachchariyar, one of the spiritual patriachs of the Saivite
Church who lived in the fourteenth century in his Sivanamak Kali Vempa has referred to Tirukonamamalai temple.
மன்னு திருக்கோணமாமலையின் மாதுமைசேர்
பொன்னே கோணேசப் புராதனா - நன்னயஞ்சேர்.
65

Page 95
The Konesar Kalvedu gives in detail the duties allotted to the administrators of the temple who were mostly chosen from the vellalas and given the dignifed title of 'Pandarathar' A Governor was placed over these and invested with the title of Vanniya. The book further gives the duties and services to be performed by Thanaththar, Varippaththar, and Pasupathar (priests). It also explains the services to be performed by the inhabitants of the neighbouring villages towards the maintenance of the temple. The five types of town servants as Smiths, potters, barbers, washers and pariahs were allotted lands for their maintenance. At Thambalagamam and Kanthalai immense tracts of rice fields were dedicated to the shrine. According to the temple Chronicles several princes like Gaja Bahu, Jeyaveera Singai Aryan, Pararajasekaran V. etc., have made endowments to the temple.
These endowments have been endorsed by the Kankuveli lithic record which was seen by the Dutch Governor Van Sanden in 1786. He has made the following observation in his diary of 20-5-1786. The record was in Tamil and when translated it was as follows :
"The Wannia of Trincomalee and the seven headmen or the Adipanrs of the village of Kankuveli have dedicated this field and other advantages to be derived from that village to their God Konainathan. Whomsoever intrudes on this gift or takes any of these advantages to himself will grievously sin. This dedication was confirmed in the presence of two priests of the castes, Eanam and Warrallepattoem." 4. (This information was given by Mr. J. R. Sinnathamby)
Hugh Nevill also published this in his Journal "Taprobanian"
Arunagiri swamihal of Tirupukal fame has sung the praises of this shrine in the fifteenth century.
நிலைக்கு நான்மறை மகத்தான பூசுரர் திருக்கோ ணாமலை தலத்தாறு கோபுரம்.
The temple priests were well-vesed in the four Vedas - It is a temple with six towers.
Kathiramalai Pallu an outstanding work of the seventeenth century says about this sacred hill.
காசில் பொற்சிலம் பின்சிகரத்தைக்
கால் பறித்தே யெறிந்திட வந்த
மாசில் தென்கோணமாமலையைச் சூழும்
மாவலி கங்கை நாடெங்கள் நாடே.
The crest of the golden mount
The raging wind did wrench and hurl, It landed in the South and eventually
166

Came to be known as Konamamalai Mahaveli Ganga surrounds this mount And this river flows in our land (K. P. 8)
De Queyros an eminent Portuguese historian of the seventeenth century says: that the temple was "The Rome of the Orient" and was more frequented by pilgrims than Rameswaram or Jeganath in Orissa. (De Queyrcs Bk II - p. 236).
About this great shirne the same book say: "Over that large harbour (Trincomalee) there juts out from the land into the sea a rock on which the Kings of Ceylon erected three pagodas, two at the extremities of the hill overhanging the sea and one in the middle and the highest point which was the principal one and one of the most venerated in India.” (De Queyros Bk I p. 66)
Though the great temple was demolished the Paralai Venayagar Pallu, a famous eighteenth century work of Sinnathambypulavar refers to the sacred hill.
பொருவில் கோணச் சிகரத் தருகிற்
பொழிந்துவெள்ள்ம் வழிந்து போய்ப்
பூந்தண் குறிஞ்சி வளைந்து வேடிச்சி
காந்தன் சேவடி வணங்கியே. The shower that fell near the crest of Konamalai flowed down and encircled the fertile mountain region, at the same time worshipped the feet of Skanda Lord of the Vedda damsel. (PVP. V. 74)
Machchapuranam is another eighteenth century work composed by Vedamalaiappapillai, a South Indian in praise of the Lord of Koneswaram.
One of the finest pieces of Tamil literature produced by East Ceylon is the Tirukomasala Anthathy an unpublished work by Subramaniam Arumugam of Trincomalee. It seems to be a work of the early nineteenth century. The last stanza of the Anthathy is the following:-
உன்னாநினைவு முலையாவிளைவுமுயர் மதியும் பன்னாமனுவும் பதறாமனமும் பகை சினம் பொய் மன்னாவறிவும் மருவாவினையும் வராபிறப்புஞ் சொன்னா வருமின்ப முந்தா கயிலைதமதுறையன்பனே.
"Dear Lord of Koneswarm the sacred abode known as the Southern Kailayam bless' me with instinctive devotion towards you, fruitful actions and a penetrating intellect ; bless me with an unwavering will, and a consciousness pure and Sereme unblemished by enmity, wrath and falsehood. Destroy my karmic sequence and the chain of transmigrations. Bless me, O Lord l with the bliss of chanting your Holy Name."
167

Page 96
SACRED RELCS
Fotunately in 1944 two images, a Vishnu and a Maha Lakshmi were unearthed inside the fort area. Later, two bronze images, one of Ganesha and the other of Parvati (seated) were discovered accidently while digging a well in a private garden (data unknown). The image of Ganesha found in this place is one of the best of its kind in Ceylon or even in India A Trisulam (Trident) and a figure of a bird (the traditional annam) perhaps the top of a lamp were unearthed with the other finds.
Again on July 3, 1950 a committee was appointed to decide as to the image, the temple would be dedicated to when it was rebuilt. The Committee had to submit its report on August 6, 1950 with regard to the restoration of the temple, and also to examine a method of procuring a "Lingam' from Benaras. On July 27, 1950 three imgaes of Siva (seated), Parvati (standing) both of bronze and a Chandrasegara (inferior metal) came to light just in time to satisfy the long persistent and widespread yearning of the Ceylon Saivites to rebuild the historic temple. It is good to note that with the dawn of independence and with the rebuilding of the temple He (the Lord of Koneswaram) should reappear from his long seclusion of 326 years to restore benign grace on his numerous devotees. So far no images of Skanda has been unearthed in the precincts of the sacred edifice. Images of Nadarajah also have not come to light.
The measurements and weights of the Trincomalee finds :
Siva (seated) Parvati (seated) Siva (standing) x 7" 1 25 سbs. (more white lead)
1'- 8 1/2" x 10" - 70 lbs (more gold and copper)
1'-4" Χ
1'- 8 Paravati (standing) 1'-8" x 5' - 30 lbs (gold and copper)
1'-8"
1"-7
1'-5"
s" -30 lbs doio do
Ganesha (standing) x 101/2"-65 lbs (more gold and copper) Tirusulam x 1" - 8 lbs (more brass) Lamp Top (annam) x 12" - 7 lbs do do
The seated Siva and Parvati are on two separate cushions and are specimens of superb Chola metal work. The Polonnaruwa finds of 1908 and 1960, are inferior to the Trincomalee finds in beauty, grace and expression. The Trincomalee Siva (seated) is the most outstanding example of Hindu metal casting, and symbolism of the highest conception of the Infinite. The Paravati (standing) is also a rare specimen of the ingenuity of the great artists. The Siva (standing) seems to be a crude specimen of an earlier era. The image of Ganesha has few similar types either in India or Ceylon in respect of its form, beauty and strength. The statues of Vishnu and Lakshimi excavated inside the fort in 1944 are definitely Pallava sculptures.
168

VANDALISM
It was New Year Day in 1624, the temple lamps were lit and the ceremonies were in progress one after the other. The processional statues of Siva and Parvati were taken in a chariot from the hill to the town. A great crowd was following the chariot. The temple was deserted by the people who left its premises. A 'fifth Column' attack was engineered by the Portuguese. Soldiers dressed as Hindu priests entered the colossal temple and began to loot and plunder. Priests and servants who remained in the temple were put to the sword. The accumulated gold, silver jewels and treasures of centuries were looted. Some priests escaped carrying with them whatever things they could carry.
Later, Constantine de Sa demolished "the temple of a thousand columns" in order to employ its materials for the building of the fort. It would have been a venerable piece of Hindu antiquity in this island had not the Portuguese destroyed it. Some of the images of this sacred edifice were taken to Thambalagamam where later a temple was erected by Rajasinha II (1635-1687) to the Lord of Koneswaram (K.P) Before the destruction of the temple a picture of the magnificent building was drawn and its dimensions were also noted. The picture was discovered in the Lisbon Library, and Mudaliyar C. Rasanayagam has inserted it in his book "Ancient Jaffna" on page 379. Tradition, oral and written states that the temple had a thousand-pillared hall and a bathing tank in addition to the halls and courtyards.
Six years later retribution followd De Sa. Hindus and Buddhists joined hands to avenge the destruction of Koneasar temple. De Sa and his comrades were enticed to enter the jungles of Badulla to conquer the Kandyan Kingdom. De Sa's Ceylonese fifth columnists fell on the Portuguese soldiers and salughtered them to a man. No white man was left behind to tell the sad tale.
Rodrigo de Sa, the son of Constantine de Sa, wrote apologetically for his father's sins : "The Portuguese domination of Ceylon began to totter after the destruction of the Konesar temple and the regime gave way to the Dutch" Every action has a reaction not only is true in the physical plane but also in the moral plane. Every cause has an effect and every effect has a cause. This is the theory of Karma. This is one of the greatest discoveries of the ancient sages of India. None can escape these great moral laws,
As long as the Dutch were in possession of Trincomalee no permission was granted for public worship at Sawami Rock. When the British displaced the Dutch in 1795, Hindus were permitted to perform their religious ceremonies at the sacred rock.
Another important event in recent years is the erection of a beautiful new shrine to the Lord of Koneswaram. After Ceylon became independent many patriotic
69

Page 97
Hindus in the Eastern Province and other leading members of the Hindu Public greatly longed for the restoration of this ancient shrine and so in July, 1950, these well-wishers met and resolved to collect the necessary funds for its restoration.
Thereafter, a splendid temple was erected to Lord Koneswara at the ancient site and on March 3, 1963, the sacred images were installed with appropriate ceremonies. Once again after a lapse of 340 years Lord Koneswara and his consort Mathummai Ammai have begun to bestow benign grace upon their devotees. This in brief is the story of the temple.
Our thanks must go to Mr. Mike Wilson and to Mr. Rodney Jonklaas two great underwater explorers who discovered the ruined temple below the sea. The stone column that was salvaged by them might be the 'Lingam' of the old Koneswaram temple.
From all what has been said the following conclusions may be formulated:
(1) Trincomalee is one of the oldest sites of worship in the world. (2) Some sort of civilised religion existed in Ceylon before the birth
of Buddha - Saivism. (3) The approximate age of the temple is about 3268 years according
to lithic records. (4) The temple was in continuous existance from 1300 B.C. to the fourth century A. C. It might have been in ruins between the fourth and fifth centuries. A. C. Though there was no temple between 1624 and 1963, there was congregational worship at the sacred site after 1800 to the inauguration of the temple in 1963. (5) The site of the Gokanna Vihare is not mentioned. (6) The magnificent temple with its towers, halls and edifices, and its adjacent district formed a great principality under a Governor as Vanniya. The people in the district had alotted services to the temple in Some form or other. The income from the neighbouring villages was allotted to the temple. (7) Tamil and Sinhalese Kings except Mahasena patronized the
celebrated temple, (8) Kings and princes who endowed the temple also endowed those
who served the temple so that they might be above wants. (9) The temple had an international reputation. (10) The temple that was demolished by the Portuguese might have been built in the latter half of the seventh century by the Pallavas, (11) The bronze images that were unearthed are definitely Chola sculptures.Cholas seem to have taken great interest in the temple. (12) The stone images that were discovered belong to the Pallava
period.
70

AJ
AR.
CJS
Cul.
DKP.
DKM.
EB.
EZ.
HSS.
JCBRAS
KK.
KP
MV.
PP.
PVP.
SHHC.
SKV.
TB.
TKP.
TM,
TP.
TSCC.
TV.
UCHO.
YVM,
(13)
(14) (15)
(16)
(17)
(18)
The prophecy with regard to the destruction of the temple by the Portuguese has accurately been foretold. With the temple as a nucleus a great literature has been produced. The fortunes of Koneswaram is closely linked with the fortunes of Ceylon. The Koneswaram temple from the beginning of the Agamic period has been carrying out all religious cremonies in accordance with the injunctions of the Agamas. Trincomalee was a great port from pre-historic times and was a populous district that was colonized at a very early date. A walk round Fort Frederick will convince any searcher the awe - inspiring romance of those aged granite stones over which time and war have flowed unavailing over the centuries. The old temple's existence is incontrovertible.
THIS EVIDENCE IS BASED ON THE FOLLOWING BOOKS
Ancient Jafna - 1927 - Mudaliyar C Rasanayagam Archelogical Report (South India)
Ceylon Journal of Science Wo. I Culavamsa Part I and II. (Geiger)- Dhammakitti etc. Daksina Kailasa Puranam (Tamil ) 14th century - Panditharasar Daksina Kailasa Manmiam (Sanskrit) fifth century A.C Encyclopaedia Britannica
Epigraphia Zeylanica - Volumes III and TV. Hymns of the Saivite Saints (Tamil), seventh and eighth centuries) Journal of the Ceylon Branch of the Royal Asiatic Society Konesar Kalveddu (Tamil) 15th century? Kavyasa Varothyan Kathiramalai Pallu (Tamil) 17th century Mahavamsa - 6th century (Geiger) Mahanama Periyapuranam (Tamil) 12th century - Sekkilar Swamihal Paralai Vermayagar Pallu (Tamil) 18th century Sirunathamby Pulavar A Short History of Hinduism in Ceylon - 1964 C. S. Navaratnam Sivanamak Kali Venpa - 14th century-Umapathy Sivachchariya Trincomalee Bronzes - 1953 - Dr. W. Balendra Tirukornasala Puranam - (Tamil)- 19th century - M. Muttukumarupillai Tirumantiram (Tamil) - (before the 8th century) - Tirumular Tirupukal (Tamil) - 15th century - Arunagiri Swamihal The Temporal and Spiritual Conquest of Ceylon - Vol. I- VI - 17th century - Father Fernao de Queyros Tiruoknasala Vaipavam (Tamil) - 19th century - V. Akilasapillai University of Ceylon - History of Ceylon Vol. I part I & II Yalpana Vaipava Malai - editied by Mudaliyar Kula Sabanathan (Tamil)
18th century - Mylvaganapulavar
17

Page 98
මඩුකන්ද විහාරය
සෝමපාල ජයවර්ධන
වවුනියාව දිස්ත්‍රික්කයේ දකුණු වවුනියා උප දිසාපති කොට්ඨාසයේ මඩුකන්ද වසමේ මඩුකන්ද ගමේ පිහිටි මඩුකන්ද විහාරය ජනපුවාදයට අනුව දන්තධාතුන් වහන්සේ වැඩමවීම හා සම්බන්ධ ශ්‍රේෂ්ඨ පූජනීය ස්ථානයකි. වවුනියාවේ සිට හොරොව්පතානට යන පාරේ සැතපුම් දෙක හමාරක් පමණ ගියවිට පාරේ වම් පැත්තේ මෙම විහාරය දැක්ක හැකිය. දැනට මෙය ශ්‍රී දළදා විහාරය නමින් හැඳින්වේ.
කීර්ති ශ්‍රී මේඝවර්ණ රජතුමාගේ කාලයේදී ශ්‍රී දන්තධාතුන් වහන්සේ අනුරාධපුරයට වැඩමවා ගෙන එන අතරතුර මෙම විහාරස්ථානය පිහිටි භූමියෙහි වඩා හිඳුවන ලද බවත් පසුව එම ස්ථානයෙහි විහාරයක් කරවන ලද බවත් ජනපුවාදයයි. මෑතක සිට ශ්‍රී දළදා විහාරය යන නම භාවිතයට ගෙන ඇත්තේ ඒ අනුව බව පෙනේ. ඊට පෙර මඩුකන්ද විහාරය නමින් මහජනයා අතර ප්‍රකටව තිබු මෙහි පොරාණික නාමය තවම දැන ගන්නට
ලැබී නැත.
මඩුකන්ද විහාරය මඩුකන්ද වැවට උතුරින් පිහිටි බවත් ඔප මට්ටම් කළ ගල් වැඩ මෙහි තිබෙන බවත් ආර්. ඇල්. බොහියර් කියයි'.
මෙහි තිබෙන නටබුන් අතරින් ඉතා වැදගත් කොට සැලකිය හැක්කේ දළදා හිමියන් වැඩ සිටි ස්ථානයේ ගොඩ නගා තිබුණු පැරණි විහාර මන්දිරයේ නෂ්ටාවශේෂයයි. අඩි විස්සක් පමණ දික් වූත් අඩි පහළොවක් පමණ පළල් වූත් මෙයට පිවිසීමට පියගැට පෙළක් ද එය දෙපස මුරගල් දෙකක් ද වේ. පියගැට පෙළ පාමුල අර්ධවාත්තාකාර ගල්ලාහ්ල්ලක් තිබේ. පසුතල රූ සටහන් සහිතව සඳකඩ පහණ ලෙස වැඩි දියුණු වී ඇත්තේ මුල් කාලයේ පාවිච්චි කළ මෙවැනි ගල්ලෑලි විය යුතුය. පිට බිත්තිවල බිමින් අඩි කීපයක් උසට ගල්කණු පමණක් ඉතිරි වී තිබේ. මෙම අත්තිවාරමේ මැදට වන්නට අලුත තනන ලද කුඩා බුදු මැදුරක් ඇත. එය තුළ ශෛලමය බුද්ධ පුතිමාවක් වැඩ හිඳී.
මෑතදී සායම් ආලේප කරන ලද මෙය මෙහි වූ පැරණි බුදු ගෙයි තබා තිබුණු බුදු පිළිමය බව කියනු ලැබේ. අත්තිවාරම් තුළ මෙම බුදු ගෙයට වම් පැත්තේ පිටිපස මුල්ලට වන්නට ආයත චතුරශ්‍රාකාර ගල් පුවරුවක් තිබේ. එම ගල් පුවරුවෙහි අඩි දෙකක පමණ විෂ්කම්භය ඇති වෘත්තයක් සේ ඉරක් ඇඳ ඇත. ශ්‍රී ධන්තධාතුන් වහන්සේ සහිත කරඩුව වඩා හිඳවූ ආසනය මෙය බව කියනු ලැබේ.*
වර්තමාන ආරාමයට වම් පැත්තේ ගල් පුවරු බිත්ති ලෙසින් යොදා සාදා තිබුණු ගොඩනැගිල්ලක නටබුන් දක්නට ලැබේ. පැත්තක් අඩි දොළහක් තරම් වූ සමචතුරශ්‍රාකාර මෙම ගොඩනැගිල්ල කුමක් වී දැයි සිතා ගත නොහැකි ය. අඩි හයක් තරම් දිග අඩි තුනක් තරම් පළල අඩි භාගයක් තරම් ඝන ගල්ලෑලි පළල අතට සිටුවා ඇති අතර ඒවායේ කණු ද පිහිටුවා තිබේ. මෙය පුරාණ කාලයේ දී නාන ගෙයක් වී දැයි සිතේ. ‘
72

මේ අසලම ඇත්තේ කුට්ටම් පොකුණක නටබුන්ය. අනුරාධපුරයේ ඒවා තරම්ම විශාල නොවූවද තරමක් විශාල කුට්ටම් පොකුණක් මෙහි ද තිබුණු බව වර්තමාන ආරාමයට පිවිසෙන පාර දෙපස දැනට දක්නට ලැබෙන ජරාවාස වූ වළවල් දෙකින් පැහැදිලි වේ. චෛතාපයට ආසන්න පොකුණ වඩාත් ගොඩ වී ඇත. අනෙක් පොකුණ තරමක් විශාලය. දෙවැනි පොකුණේ ගල්පඩි ද පළින් පළ පෙනෙන්නට තිබේ.
ජෛචතාපය අසල තවත් පැරණි විශාල ගොඩනැගිල්ලක නටබුන් හා ගල් කණු ආදිය ද පෙනේ. අඩි හතළිහක් පමණ දිග අඩි තිහක් පමණ පළල පාදමක් සහිත මෙහි විශාල ශාලාවක් වූ බව සිතිය හැකියි. මීට සමාන්තරව මීට බටහිරින් තවත් ගොඩනැගිල්ලක් වූ බවට එහි ඇති ගල්කණු දෙස් දෙයි.
මඩුකන්ද විහාරයේ වර්තමාන දියුණුව ඇති වී අවුරුදු හැත්තැපහක් පමණ වේ. දැනට මෙහි දක්නට ලැබෙන බෝධිය, ජෛවතාපය සහ නව බුදු මැදුර මේ කාලයේ එක්වූ විහාරාගෙයි. මෙහි පැරණි සෑය මෙයට සැතපුම් භාගයක් පමණ ඈතින් නටබුන්ව ඇති බව දැන ගන්නට ලැබිණි. ඒ අනුව මෙම විහාරය පුරාණයේදී ඉතා දියුණුව පැවැති බව ද මෙයට ඉතා විශාල පෙදෙසක් අයත්ව තිබුණු බව ද වටහා ගත හැකිය.
වර්තමාන විහාරය අසල මෙන්ම වර්තමාන විහාර භූමියෙහි නොයෙකුත් තැන්වල ද විසිරී ඇති විවිධ ගල්කණු හා කුහර ආදිය තිබීමෙන් පුරාණ කාලයේදී බොහෝ භික්ෂුන් වැඩ විසූ විශාල ආරාමයක් මෙහි වූ බව සිතේ.
පුරාවිද්‍යායා දෙපාර්තමේන්තුව මෙහි කැණිම් කිරීමට දැන් සැලසුම් කර ඇති හෙයින් නුදුරු
අනගතයේ දී මෙහි අතීතය පිළිබඳ වැඩි විස්තර දැන ගැනීමට හැකි වනවා ඇත. සෙල්ලිපි සොය ගනු ලැබුවහොත් මෙහි පැරණි නම පවා අනාවරණය වීමට ඉඩ තිබේ.
1. R. L. Brohler Anceint Irrigation Works in ceylon, pt. II, Colombo 1934, P2)
V 2. එම 2 පිටුව
173

Page 99
භික්ෂුන් දිවිපුදා රැකි දීඝවාපී මහා විහාරය පිළිබඳ ඓතිහාසික තොරතුරු
එල්ලාවල මේධානන්ද හිමි
දීඝවාපී රජමහා විහාරය පිහිටියේ අම්පාර දිශාවේ අක්කරපත්තු පාර්ලිමේන්තු ආසනයට අනුරූපව දීඝවාපී ග්‍රාමසේවා වසම තුළ සමන්තුරය හා අක්කරපත්තුව අතර තීරයේ ය. අම්පාර අක්කරපත්තු මාගීයේ එරගම හන්දියෙන් හැරී සැතපුම් 8 ක් දුර ගමන් කිරීමෙන් තෙල පුදත(නට පැමිණිය හැකිවේ. දිගාමඩුල්ලේ තැන තැන නැගී සිටුනා. ලොකු කුඩා කඳු ගැට අතරින් විහිදෙන දීර්ඝ තැනිතලා භූමිය මේ පෙදෙස පුරා පැතිර පවතී. වනගත බිම් එළි පෙහෙළි කෙරෙමින් නව ජනාවාශ බිහි කරමින් “නොදැනුවත්ව සිදුවන ජන සංක්‍රමණය පුද බිමටම පැමිණ ඇති ආකාරය දැනුදු පසක් වෙමින් පවති.
දීඝවාපී රජමහා විහාරය අම්පාර දිශාවේ ඇති වැදගත්ම නටබුන් පිහිටි ස්ථාන අතුරින් එක් ස්ථානයක් හැටියට සැලකෙයි. එහි අක්කර පන්සියකට වැඩි තරම් පුදේශයක පැතිරී ගිය විවිධ ආරාමික ගොඩනැගිලිවලට අයත් අවශේෂයන් දක්නට ලැබේ. මේවා අතුරෙන් විශේෂයෙන් පුධාන මෙන්ම වැදගත් වන්නේ මෙහි පිහිටි විශාල ස්තූපයයි. මා මුලින්ම මෙය දකින අවධියේ දි මේ ස්තූපය ගරා වැටී තිබු අන්දමට අඩි දහසක පමණ වට පුමාණයේ හා අඩි 60 පමණ උස පුමාණයෙන් ද යුක්ත වුයේ ය. වරින්වර සිදු වු ගරා වැටීම්න්වලින් මෙහි වනස්කම් සිදු වී ඇති බව එහි ගිය හැම වතාවකදීම පුතාසකෂ වූ කරුණකි. ස්තූපයට හා මාලකවලට අයත් ‘කලුගල් හා ගඩොළු පාරවල් හා ඇළවේලි තැනීමට ගැනීම නිසාත් සිතාමතා කර ඇති විනාශකාරී කටයුතු නිසාත් මේ ස්තූපයේ හා මාලකවල ගෘහ නිර්මාණ ලක්ෂණ සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ විනාශයට පත් වී තිබේ.
පසුගිය කාලේයදි මේ ස්ථානයේ පුරා විද්‍යායාත්මක උපදෙස් මත මඳ වශයෙන් කැණිම් කරන ලදි. මේ අනුව එහි යම් යම් වැදගත් තොරතුරු අනාවරණය කර ගැනීමට හැකි විය. මෙම ස්ථූපය වටා ප්‍රාකාර බැම්ම දෙකක් වූ බව පෙනේ. එය ඇතුළු බැම්ම හා පිට බැම්ම වශයෙන් දැක්විය හැකි ය. මේ ප්‍රාකාර වලින් ඇතුළු මාලක වලට යාමට පුළුල් දෙරටු තබා තිබිණි. මේවා පසින් යටවී තිබිණි. අඩි කීපයක් පස් ඉවත් කිරීමෙන් පසු මේ අවශේෂයන් මතු කර ගත හැකි වූයේ ය. පුදේශය යම් පසින් ගොඩවීමක් සිදුවූ බව මෙයින් පෙනේ. ස්ථූපය ගරා වැටී හානි වී ඇති බැවින් එහි පැරණි හැඩය හඳුනා ගත නො හැකි ය. එහෙත් මේ ස්ථූපයට මාලක මෙන් ම වාහල්කඩ ද තිබූ බව ඒවායේ අවශේෂයන් ගෙන් පෙනී යයි. රෝහණයේ ස්ථූප වලට මාලක තිබූ බව ප්‍රකට වෙතත් වාහල්කඩ තිබූ බව දක්නට ලැබෙන්නේ මද වශයෙන් ය. දීඝවාපී ස්ථූපයට කලාත්මක වාහල්කඩ තිබූ බව ඒවායේ කොටස් වලින් පැහැදිලි වෙයි.
ස්ථූපයේ බටහිර වාහල්කඩ තහවුරු කිරීම පිණිස කැණීම් කරන ලදී. මෙහි ගරා වැටුණු
සුන්බුන් අතර තිබී රන් කරඩු තුනක් ද ඉන් එකක ඇතුලත තිබී රන්පත් ඉරුවක ලියන ලද සන්නසක් ද හමුවිය. මේවා සියල්ල ඒ සඳහා ම සකස් කරන ලද ගල් කරඩුවක
174

තැන්පත් කර තිබුණි. මේ කුඩා කරඩුවලින් එකක් අඟල් 6 ක් උස වූ අතර අනෙක් දෙක කුඩා විය. තුනී රන්තහඩුතලා කරඩු ලෙස සාදා තිබූ අතර ස්තූපයක දක්නට ලැබෙන පුධාන ලක්ෂණ වූ මුද්ධවේදීය. ගගීවේදිය, පේසා වළලු ආදියද මතුකර පෙන්වා තිබේ. මේවායේ කෝණාකාර කොත් වූයේ ය. එනම් ඡත්‍රාවලියේ ක්‍රමවත් නිර්මාණයයි. කරඩු තුළ ධාතුන් වහන්සේලා තැන්පත් කිරීම සඳහා රන්කොපුද සාදා තිබේ. මෙම කරඩුවලට සමාන කරඩු වෙනත් පුදේශවලින් ලැබී ඇතත් ස්ථර දින වකවානු අනුව හඳුනා ගැනීමට අවශාස අනොදාස සාධක ලැබී නොතිබිණි. එහෙත් දීඝවාපී ස්තූපයේ තිබී හමු වූ ලොකු කරඩුවේ තිබූ රන් සන්නස අනුව ස්තූප කලාවේ වර්ධනය පිළිබඳ පැහැදිලි කඩඉමක් තීරණය කිරීමට කරුණු එළිදරව් විය. මේ රන්සන්නස පොදු වම් දෙවන ශතකයට අයත් සිංහල අක්ෂරවලින් නක මහරජුගේ පුත්‍ර මලිතිස මහ රජුගේ රන් දාගැබයි යන අදහස දෙන වාකාසයක් ලියා තිබුණේය. මෙහි සඳහන් වන නක මහරජු මහාවංශයේ දැක්වෙන 134 - 140 අත් ලක් රජය විචාල මහල්ලකනාග රජු හැටියටත්, මලිතිසමහරජු 164 - 192 අතර රජය විචාල කණිට්ඨතිස්ස රජු හැටියටත් හඳුනාගැනීමට පුළුවන. රෝහණයේ ස්ථාන කීපයකින්ම ලැබු තවත් ලිපි කීපයකින්ම මලිතිස මහරජු නක මහරජුගේ පුත්‍රයා හැටියටත් ඔහු භාතිය මහරජුගේ (1 භාතියතිස්ස) සහෝදරයා හැටියටත් හඳුනාගැනීමට සාධක ලැබෙන බැවින් දීඝවාපි කරඩු සන්නසින් මහා වංශයේ එන තෙල රජවරුන් පිළිබඳ තොරතුරු මනාව තහවුරු කෙරේ.
මේ නිසා ස්ථිර ලෙසම මේ කරඩු කරවූ කාලය දෙවන සියවස ලෙසට නිගමනය වෙයි. මෙයට පෙර ස්තූපයක ඡත්‍රාවලියේ පූර්ණත්වය සිදුවන්නට ඇත්තේ හයවන අටවන සියවස් අතර කාලේයදී යයි සලකා තිබිණි. එහෙත් එම පුරා විද්‍යාඥ මතය වෙනස් කර එම ලක්ෂණ දෙවන ශතකයේදී සම්පූර්ණ වී තිබූ බව තහවුරු කිරීමට දීඝවාපී පුරා වස්තුවලට හැකි වීමෙන් පෙනී යන්නේ දීඝවාපියේ තිබී දැනට හමු වී ඇති පුරාවස්තු කොටස්වල වුවද ඇති අතිශය වැදගත්කමයි.
තවදුරටත් කරන ලද පෑදිම්වලදී ස්තූප මාලකයේ උතුරු හා නැගෙනහිර වාහල්කඩ අතර පිළිමගෙයක අවශේෂ මතුවිය. මේවායේ නිර්මාණද බෙහෙවින් හානි වී තිබේ. මෙහි තිබී අඩි 4 අඟල් 6 ක් උස කචන්ධ හිටි බුද්ධ පුතිමා කොටසක් හමුවිය. කුඩා ඔත් පිළිමයක්ද ලැබු අතර ආසනය සහිත ධාසාන මුද්‍රා ලක්ෂණ ඇති හිඳි පිළිමයක්ද හමු වූයේය. මේ භූමියේ තිබී හමු වූ පුරාවස්තු අතර පුවරු ලිපියක කොටසක් සත්ව රූපයක් කැටයම් කළ ගලක්ද ඇත් මුහුණක් කැටයම් කළ ගලක්ද ඕලන්ද කාසියක් හා තවත් හඳුනාගත නොහැකි කාසි කැබැලිද වුයේය. ගරා වැටුණු ජතාපයේ දේවතා කොටුවේ තිබී මැණික් පිළිම කීපයක්ද ස්ත්‍රීන්ගේ පළඳනාවල විය හැකි කොටස්ද රහතන් වහන්සේ කෙනෙකුගේ විය හැකි දන්තයක්ද හමු විය. මේ හැරෙන විට මේ භූමියේ ඇති ස්මාරක අතුරින් කීපයක් හඳුනාගත හැකිවේ. ඒවා අතර බෝධිඝරයක අවශේෂ භිකුෂුන්ගේ ආවාස ගෘහවල අවශේෂ ආරෝගාපශකාලාවක අවශේෂද දක්නට පුළුවන.
ගල්ලෙන් කීපයක් ද වේ. මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ දීඝවාපී විහාරාවාසි භාවනානුයෝගි
භිකුෂුන් මේ ස්ථානයේ විසූ බවයි. මේ සියලු අවශේෂයන් පරික්ෂාකර බැලීමේදී පෙනී’ යන්නේ අතීතයේදි දීඝවාපී පුද බිම අංග සම්පූර් ආරාම සංකීර්ණයක්ව පැවති බවකි.
175

Page 100
දීඝවාපිය භද්දකච්චානා කුමරිශේ සහෝදරයන් අතුරින් දීඝායු කුමාරයා විසින් ගල්ඔය නිම්නයේ ගොඩනගන ලද දීඝ ජනපදය බවට හඳුනා ගෙන ඇත. එය ශාකාපආර්ය ජනපදයකි. මෙහි සිට අනුරාධපුරයට ගිය ශාකාප ආයයි දීඝගාමිණි කුමරුගේ පරපුර ලක්දිව අසහාය රාජාසත්වයට පත්වී බුදුසසුන ද බැබළවුයේය. දුටගැමුණු මහරජතුමාද මේ පරපුරේම අයෙකි. දීඝායු කුමරු විසින් පිහිටුවන ලද ජනපදය එනමින්ම ප්‍රකට වූ බවත්, එහිම විස්තීර්ණයක්වූ දිගාමඩුල්ල යන්න පසු කාලක යෙදුණු බවත් ගල්හොයින් එතෙර - මෙතෙර එතෙර දිගාමඩුල්ල හා මෙතෙර දිගාමඩුල්ල යනුවෙන් යෙදුණු බවක් පෙනේ.
දීඝවාපී රජමහා විහාරයට තරමක් දුරින් වූ නටඹුන් සහිත අප්‍රකට තැනක ඇති බ්‍රහමී සෙල් ලිපියක දීඝවාපී පොරණ ගැනත් එහි විසු වෙළෙන්දකු විසින් සංඝයා උදෙසා කරන ලද පූජාවක් ගැනත් සඳහන් කර තිබේ. මේ ලිපිය පො. ව. පූර්වදෙවන දියවසට තරම් අතීතයට අයත්වේ. දීඝවාපි පොරණ යනු දීඝවාපි නගරයයි. දීඝායු ජනපදයේ ප්‍රධාන නගරයක් වූ බවත් එය ඒ නමින්ම හැඳින්වු බවත් මෙයින් පෙනීයේ. කෙසේ නමුත් දීඝවාපි යන්න වාසවහාරයේ පැවති බවත් එය නොවෙනස්ව ශුන්ථධාන්තරයන්ට ඇතුළත් වූ බවත් පෙනේ.
දීඝවාපියේ මීළඟ පරිච්ජේදය ආරම්භ වන්නේ සද්ධාතිස්ස කුමාරයා ගෙනි. කාවන්තිස්ස රජු සේරුවල යාදි "දීඝනබය පහිටන තැන දිගාමඩුල්ලෙහි’ සද්ධාතිස්ස කුමරු නැවැත්වූ බව ධාතු වංශය කියයි. එහෙත් එතුමාට පෙර කාවන්තිස්ස රජුද ඔහුට පෙර ගෝඨාභය රජුද කුමාර කාලේයදී ‘දීඝවාපියේ සිටි බවට සාධක තත් පුදේශයේ ඇති අභි ලේඛනවලින් ලැබේ. කෙසේ වෙතත් වංශ කථා පුවත අනුව දීඝවාපියේ සංවර්ධන කටයුතු හා ආගමික කටයුතු සිදුකිරීමේ වැදගත් තැන හිමිවන්නේ සද්ධාතිස්ස කුමරුටය. එතුමා දීඝවාපියේ සිට ගොවිතැනින් රට ස්වයංපෝෂණය කළේය. ඉන් පසු ස්තූපය ද සහිතව දීඝවාපි විහාරය කරවූ බවත් ස්තූපයට සත්රුවන් සැට්ටයක් කරවා රත්තරනින් කරත්ත රෝද සමාන මල් සාදා එහි සන්ධියක් පාසා අමුණා පූජා කළ බවත් මහා වංශයේ දැක්වෙයි. මේ ජූජනීය ස්ථානයේ ආරම්භකයා මේ අනුව සද්ධාතිස්ස කුමාරයා වේ. එතුමා අනුරාධපුයේ රජකමට පත්වීමට පෙර "පචින - බූමියෙ' (ප්‍රාචින භූමිය නැගෙනහිර පළාත’ රජු ලෙස කටයුතු කළ බව ප්‍රථම වතාවට මවිසින් සොයාගෙන දිවයින පුවත්පත මගින් පුථම වතාවට එළිදරව් කරන ලද අමපාර දිශාවේ මාදනකන්දේ ලෙන් ලිපියෙන් මනා ලෙස පැහැදිලි වෙයි. සිංහල ජනයාට මේ පුදේශය නියත ලෙස උරුමව ඇති බව මේ අනොද්‍ය සාධක මුරගා කියා සිටී. සද්ධාතිස්ස රජතුමා ස්ථානය ආරම්භ කිරීමෙන් පසු නොයෙක් රජදරුවන් විසින් එහි වැඩි දියුණුව සඳහා කටයුතු කළ බව පෙනේ. කණිටුතිස් රජු ඉන් කෙනෙකි. ස්තූපයේ නිධානයක් ද එතුමා විසින් කර තිබූ බව ඉහත සඳහන් විස්තරවලින් පැහැදිලි ය.
දීඝවාපි විහාරය ලක්දිව ලියැවුණු බණ පොත්වලට ඇතුළත් වී ඇත්තේ ඉතා විශේෂ සිද්ධීනුත් සමඟය. එහි වැඩ විසූ මහා ජාතක භාණක තෙරුන් වෙස්සන්තර ජාතකය දෙසනු ඇසීමට මාගම සිට සාමණේර නමක් පයින්ම පැමිණි බව මනෝරථපූරණියේ සඳහන් වේ. සැයෙහි හුණු පිරියම් කරමින් සිටි සාමණේර නමක් පලාචියෙන් වැටෙන
176

විට ධජග්ග පිරිත සිහිකර ආරක්ෂා වුණු බව ද දැක්වේ. සිහලවත්ථුවෙහි දීඝවාපි විහාරය දීඝා වූ මහා ථූප නමින් හා එය පිහිටිගම දීඝාවු ගාම නමින් හැඳින්වේ. මලියමහාදේව තෙරුන් ජජක්ක සූත්‍රය දෙසූ විහාරස්ථාන අතර දීඝවාපිය ද එක් තැනකි. එහිදී සැටනමක් රහත් වූහ. එයින් පෙනී යන්නේ එහි බොහෝ භික්ෂුන් විසු බවය. මහා පරාක්‍රමබාහු රජු දීඝවාපි මණඩල කරටඨයෙහි සටන් කළේය. පූජාවලිය දීඝවාපි විහාරය සඳහන් කරන්නේ දීඝනබා වෙහෙර නමිනි. රාජාවලීකරුවා ඒ අනුව යමින් සද්ධාතිස්ස රජු දිගානක වෙහෙර කළ බව දක්වයි. මෑත කාලයේ දී දීඝවාපි විහාරය නකා වෙහෙර නමින් හැඳින් වී ඇත. බුදු රදුන්ගේ නිය ධාතු නිදන් කර කරවුයෙන් ඒ නමින් හැඳින් වී ඇත. බුදු රදුන්ගේ නිය ධාතු නිදන් කර කරවුයෙන් ඒ නමින් වාසවහාර වූ බව ප්‍රවාදගතව තිබේ. නාග විහාරය
· නකා වෙහෙර වීමට ද ද බැරි නැත. කෙසේ වෙතත් මේ සටහන්වලින් පෙනී යන්නේ දීඝවාපි පුද බිම ඉතිහාසයේ කවර යුගයක වුව ද ජනතාවගේ මතකයේ ඉවත් නොවී පැවැති බවය. II රාජසිංහ රජු දීඝවාපියට ගිය විස්තරයක් මහාවංශයේ දැක්වේ. එවක දීඝවාපිය "සමාද්ධිමත් සම්පතින් පිරුණු ජනාකීර්ණ පෙදෙසක් ලෙස කතුවරයා දක්වා ඇත. මේ ප්‍රදේශ මහනුවර සිංහල ඔටුන්නට යටත්ව තිබූ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ වේ. ඒවා ජනශුන්‍ය වුයේ වෙල්ලස්සේ දී ඉංග්‍රීසීන් කරන ලද දරුණු මිනිස් ගාත්න නිසාවෙනි.
කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු දවස දීඝවාපි විහාරයේ කටයුතු කරන හැටියට බණඩිගොඩ නිගොධ නම් තෙර නමකට සන්නසකින් ලැබුණේය. එහෙත් රටේ පැවති වියවුල් නිසා එය වනයට බිලිවන්නට විය. මිනිස් වාසයෙන් තොරව වනයේ සැඟවී තිබු තෙල පුද තැන සොයා ගිය කොහුකුඹුරේ රේවත මහ තෙරුන් 1916 දී පමණ එය සොයා ගෙන මහත් දුෂ්කරතා මධ්‍යයේ ගසක් මුදුනේ පැළක් සාදාගෙන නේවාසික වූහ. ගස මුලට එන අලි, කොටි, වලසුන්ගෙන් උන්වහන්සේට කරදරයක් නොවීය.

Page 101
දීඝවාපියට නව ආලෝකයක්
නන්නපුරාවේ බුද්ධරක්ඛිත ස්ථවිර
සම්බුදු පියාණන් වහන්සේගේ පහස ලද නැගෙනහිර පළාතේ පිහිටි එකම සිද්ධස්ථානය වශයෙන් දීඝවාපී රජ මහා විහාරස්ථානය හැඳින්විය හැකිය. බුදුරජාණන් වහන්සේ ලංකාවට වැඩම කළ තුන්වෙනි ගමනේදී සමනළ කන්දේ සිරිපා පිහිටුවා දිවාගුහාවේ දිවා විහරණය කොට අනතුරුව මෙම විහාරස්ථානයට වැඩම කළ සේක. උන්වහන්සේ මහ රහතන් වහන්සේලා සමග මොහොතක් කල් මෙම දීඝවාපී චෛතාපය පිහිටි භූමියෙහි සමාපත්ති සුවයෙන් වැඩසිටි බව වංශ කථාවන්හි සඳහන් වේ. අනුරධපුර යුගයේ මුල් කාලයේ මෙම චෛත්‍ය හඳුන්වා ඇත්තේ නබා වෙහෙර, නබසතුය යන නම් වලිනි. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ වම් අතේ නිය ධාතුන් වහන්සේ මෙහි නිධන්කොට ඇති බැවින් එනමින් හඳුන්වන්නට ඇත. නමුත් පසුකාලීනව දිසාවැව අසබඩ පිහිටි ගෙවෙතසය නිසා “දිඝවාපි” ජෛවතාපය යන නමින් හඳුන්වන්නට ඇත.
දීඝායු කුමාරයා විසින් අරඹන ලද ජනාවාස ක්‍රමය තව දුරටත් වැඩිදියුණු කරමින් මෙම පුදේශයේ කෘෂි කාර්මික හා ශාසනික පුබෝධයක් ඇති කරන ලද්දේ සද්ධාතිස්ස රජතුමා විසිනි. එතුමා මෙම ගෙවෙතසය 185 රියනක් උසට බඳවා ඡත්‍ර නංවා සිව් දෙස රියනක් පමණ වූ රන්මල් අමුනා වෙහෙර පි•කම් සිදුකල බව වංශ කථවාල දැක්වේ. අද දීඝාමඩුල්ල නමින් ප්‍රසිද්ධව පවතින මේ පුදේශය එදා බත බුලතින් සශ්‍රික කසාවතින් බැබලු පුදේශයකි.
පොළොන්නරුව රාජධානියේ පරිහානියෙන් පසු සිංහල රාජධානි කන්ද උඩරටට සීමාවු නිසාත් පරසතුරු උවදුරු හා වසංගත රෝග පිඩාදිය පැතිරයාම නිසාත් මෙම පුදේශය ක්‍රමයෙන් ජනශුණාස බවට පත්වුයේය. එහි ප්‍රතිඵලය වුයේ මෙහි තිබු වෙහෙර විහාරද නටඹුන් බවට පත්වීමයි. මෙලෙසින් වල් බිහිවී පැවැති දිඝවාපී චෛත්‍යය නැවත ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද්දේ මහනුවර රජකම් කළ කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජතුමා විසිනි. එතුමා මෙම චෛතාපය පිළිසකර කරවා ගම්බිම් හා ගව මහේෂාදි සතුන්ට බන්ඩිගොඩේ නිශේධ නායක මාහිමියන් වෙත පවරා දුන් බව ගල් සන්නසක දැක්වේ. නමුත් එම දියුණුවද වැඩි කලක් නොපැවතිණ. නැවතත් වල්බිහු වූ මෙම විහාරස්ථානය අවුරුදු සිය ගණනකට පසුව සොයා ගන්නා ලද්දේ කොහුකුඹරේ ශ්‍රී රේවත නාහිමියන් විසිනි. නමුත් උන්වහන්සේටද සතුරෙකුගේ වෙඩි පහරින් අපවත් වන්නට සිදුවිය.
එතැන් සිට මෙම විහාරස්ථානයේ විහාරාධිපති ධුරයට පත් වූ මම විහාරස්ථානය ආරක්ෂා කර ගනිමින් මුළු මහත් බෙ0ද්ධ ජනතාවට වැද පුදා ගැනීමට හැකිවන පරිදි දියුණු කිරීමේ කායයීයෙහි නිරත වුවෙමි. 1964 වර්ෂයේ දි ආරම්භ කරන ලද දීඝවාපී ජෛවත්‍යය සංවර්ධන සමිතිය මගින් රජයෙන් කරන ලද ඉල්ලීමට අනුව විහාරස්ථානය පුජා භූමියක් බවටත් නව නගරයක් ඉදි කිරීමටත් කටයුතු යොදන ලදි. නමුත් එය සාර්ථකව ඉටු නොවීම බෙද්ධ ජනතාවගේ කණගාටුවට කරුණකි.
178

දීඝවාපියට නව ආලෝකයක් ලැබුනේ වර්තමාන රජයේ අනුග්‍රහය නොඅඩුව ලැබුන නිසාම බව මෙහිලා සඳහන් කරනු කැමැත්තෙමි. ගරු අෂ්රග් ඇමතිතුමාගේ මෙම යෝධ සංවර්ධන සැලැස්මට සහ සංකල්පයට අතිගරු ජනාධිපති තුමියගේ ආශීර්වාදය ලැබීම ඉමහත් සතුටට කරුණකි. එතුමා අම්පාර ප්‍රාදේශීය ලේකම් සුනිල් කන්නන්ගර මැතිතුමාගේ සභාපතිත්වයෙන් කාර්ය සධක බළකායක් පිහිටුවා එමගින් දීඝවාපිය දියුණු කිරීමට සැලැස්මක් සකස් කරන ලෙස නියෝග කළේය. මෙම සංකල්පය යටතේ
★ දැනට ගරා වැටී ඇති චෛතාප අදියර තුනකින් ප්‍රකෘතිමත් කිරීම.
★ නව බුදු මැදුරක් ඉදි කිරීම.
★ සංඝාවාස දානශාලා ආදී විහාරස්ථානයට අවශ්‍ය ගොඩනැගිලි සම්පූර්ණ
ქაჭზ&),
★, විහාරස්ථානය සතු ඉඩම වෙන් කොට සීමා කණු සිටුවා ඒ වටා පාරක්
ඉදි කිරීම.
අංගසම්පූර්ණ නව නගරයක් ඉදි කිරීම.
දීඝවාපී පුතිසංස්කරණය කොට ජල පහසුව ඇති කිරීම,
විහාරස්ථානයට හා ගමට විදුලි බලය ලබාදීම.
විහාරස්ථානය සඳහා විශාල අඩුවක්ව තිබූ දුරකථන පහසුකම් ලබාදීම.
විහාරස්ථානය පිහිටි නව නගරයේ සිට ඔලුවිල් දක්වා නව මාර්ගයක්
ඉදි කොට බස් ගමනාගමනය ඇති කිරීම.
යන කාර්යයන් ප්‍රධාන වේ. ඒ සඳහා අවශ්‍ය පුතිපාදන රජය මගින් වෙන් කොට දී ඇත. ගෙඩනැගිලි වල ඉදි කිරීමේ කටයුතු මේ දිනවල සිදුවෙමින් පවතී. මේ, මස 20 වෙනි දිනට යෙදෙන පොසොන් පුර පසළොස්වක පෙහොය් දින එම්. එච්. එම්. අග්රාෆ් අමාත්‍යතුමා අතින් එම ගොඩනැගිලි විවෘත කිරීමට නියමිතය. එදින සංස්කෘතික හා ආගමික කටයුතු පිළිබඳ ගරු අමාතාස ලක්ෂමන් ජයකොඩි මැති තුමා අතින් නව බුදු මැදුරට මුල්ගල තැබීම සිදු කෙරේ. මෙම කාර්යයන් ඉටුවීමෙන් පසුව දීඝවාපියට නව ආලෝකයක් උදාවනු නොඅනුමාන ය.
179

Page 102
බුදුදහමේ එන පූජනීය සංකේත ගැන විගුහයක්
· එල්ලාවල මේධාන්නද හිමි
කුඩුම්බිගල තපෝවනයේ ඉතාම වැදගත් ලෙස සැලකිය හැකි දුර්ලභ ගනයේ පූජනීය සංකේත දෙකක් වෙති. එනම් සෑගිරි බැලුම් ගලෙහි පිහිටි පළමුවන ස්තූපය හා සුදශීන ලෙණෙහි කොටා ඇති ත්‍රිශුලාකාර සටහනයි. තෙලකි ස්තූපය ගැන කරුණු හෝකාට් මහතා විසින් ඉදිරිපත් කර තිබේ. රාතූවෙල විහාරයෙහි ස්තූපයේ හා මිහින්තලේ ස්තූපවල ගඩොළු හා සමාන බවත් ඒවා ක්‍රි : ව:1 සියවසට අයත් බවත් ඔහු කියයි. එහෙත් කුඩුම්බිගල ගඩොළු මීට වඩා වෙනස් ලක්ෂණ දක්වයි. මෙම ස්තූපයේ බඳෙහි හැඩයද ලංකාවේ වෙනත් ස්තූපවල බඳෙහි හැඩය අනුගමනය කර නැත. එය සිලින්ඩරාකාරවේ. හෝකාට් මහතා නිශේචිත ලෙසම මේ හැඩය තීරණය කර ඇත. මෙහි ඇති 10'x 8'x 7.1/2" ප්‍රමාණ ඇති ගඩොළු’ වෙනත් ගඩොළු සමග සමාන නොවේ. කෙසේ වුවද ආසන්න නටබුන් සමග ඇති මෙම විෂමතාව විශේෂ වැදගත්කමක හේතුවෙන් වූවක(යි සැලකිය හැකිය. ස්තූපයේ නිම්ඨාතෘවරයා කවරෙක් දැයි නිශේචිතව තීරණයක් දීමට අපහසු වෙතත් මුලින් සලකා ඇති පරිදි ක්‍රි. : පූව් යුගයේදී ගොයාභය රජු විසින් එය නිම්වාණය කරවන්ට ඇති බව කල්පනා කිරීම සාධාරණ විය හැකියි.
මෙම ස්තූපය සාරානාථයේ ධමීචකූ ස්තූපය හා සමාන වෙයි. සාරානාථය වූ කලී බුදුන්වහන්සේ ධම්චකූ දේශනය කළ ඉසිපතනයයි. සාරානාථයේ ඇති එකම ස්තූපය වන ධම්චකූ ස්තූපය අඩි 100 ක් විෂ්කම්භය ඇති අඩි 50 ක් උස ඇති ස්තූපයකි. ඉහළ කොටස ගඩොලින්ද පහල කොටස කලුගලින්ද නිමවා ඇත. මල්ලියකම් හැර සෙසු සැරසිලි වලින් තොර වෙයි. මල්ලියකම් කරවා ඇත්තේ ගුප්ත රජවරුන්ගේ යුගයේදී වුවත් (ක්‍රිස්තු වම් 400) ස්තූපයේ මුල් නිමාව ඊට වඩා අතීතයට එනම් ක්‍රි: පූවී යුගයට අයත් වෙයි. ධම්චකූ ස්තූපයේ මෙන් කුඩුම්බිගල ස්තූපයේ සටහනද මල්ලියකම් දක්නා නොලැබේ. දෙවැන්න වූ ත්‍රිශුලාකර සටහනද ලංකාවේ වෙනත් කිසිදු තැනක දක්නට නොලැබෙන්නකි. මිත්‍ර විසින් පුදන ලද සුදශීන ලෙණේ කටාරමට යටින් කොටා ඇති ලිපියට මුලින් පැහැදිලි
· ලෙස මේ සටහන පිහිටුවා තිබේ. මෙය දෙපසින් උඩට නෙරා ගිය කොන් දෙකකින් හා මැදින් මදක් උඩට නැගුනු තුඩකින්ද යට රවුම් කොටසකින්ද යුක්තවේ. ත්‍රිශුලාකාර කොටස රවුම් කොටසට සම්බන්ධ වන මුල දෙපසට විහිදී කන් දෙකක් ද වේ. කැටයම් ආදී කිසිත් නැත මෙය ත්‍රිශුල සංකේතය නොවන බව නම් ඒකාන්ත සතාසයකි.
මෙයට සමාන සටහනක් ඇති කැටයමක් බුද්ධගයාවේ සාරානාථයේ හා සාවේයේ දක්නා ලැබේ. මින් බුද්ධගයාවේ කැටයම ඇත්තේ සෙල්වැටක කණුවේ උඩකොටසෙහිය. මෙහි මුදුනේ බාහමි අක්ෂරයෙන් “ශාකාප මුනින්ද්‍රයන් වහන්සේ බුදුවීම’ යන අර්ථ දෙන ප්‍රාකෘත භාෂාමය වාකාසයක්ද සටහන් වන හෙයින් මෙම මුළු කැටයමින් නිරූපණය කරනුයේ බුද්ධත්වය බව පැහැදිලි වෙයි. මෙහි විහාරයක් කැටයම් කර ඇත එය බුද්ධගයා විහාරය බවත් ධම්ගොjක රජු කරවු විහාරයේ ආකෘතිය එයින් පිළිබිඹු කරන බවත් කැටයමේ දකුණ ඇති රූපය අශෝක රජුගේ බවත් රේවන්හාට් මහතා කියයි. මෙහි විදුරසුන මත තෙලකි ත්‍රිශුල හැඩය ගත් සටහන් දෙකක් වේ. මෙහි යට රවුම නෙළුම් මල් රූකමින් යක්තය. එය වටා තිත් පෙළකි. ත්‍රිශුලාකාර කොටස චාම් කැටයමින් යුක්තය.

සාරානාථයේ ඇති සටහනද සෙල් වැටක කණුවක එක පැත්තක කැටයම් කර ඇත්තකි. මල්කමින් අලංකාර කළ ස්තම්භය මුදුනේ ත්‍රිශුලය බඳු සටහනද එය මත ධම් චක්‍රයද මනා ලෙස කොටා තිබේ. අනෙක් පැත්තේ ස්තූපයක සටහනකි. එය ධම්චතූ ස්තූපයේ හැඩයට නෙලා ඇති බැවින් මුලින් කී ස්තූපයම එයින් විචිත්‍රිත බව සැලකිය හැකිය.
සාවියෙහි සටහන ඉහතින් කී දෙකටම වඩා පැහැදිලි හා විශාලද වේ. සුප්‍රකට සා•වි ස්තූපය වටා කරවා තිබූ බොණඩ ශිලා ප්‍රාකාරයේ දොරටු සමග ඉදිකර තිබූ තොරණුන් මුදුනේ දෙපස මේ සටහන් දෙකක් බැගින් නිර්මාණය කර තිබූ බවට දැනට ශේෂවී ඇති තොරණින් පෙනේ. මෙහි මුලින් කී සටහන් දෙකට වඩා පැහැදිලිව උඩට නෙරාගිය තුඩු තුනේම එකක තුඩු තුන බැගින් නමයක් සිටිනසේ විචිත්‍රකර ඇත. මෙය විසිතුරු බවින්
ආන්ධුයෝ නම් භාරතයේ දකුනු කොටසේ සිටි පාලක පිරිසකි. අශෝක රාජ යුගයේ
අශෝක රජුගේ ධම්දුත වායාපාරය නිසා බෙෂද්ධයන් වු මේ රජවරු බොහෝ බෙගුද්ධ කටයුතු කළහ. සුපුකට සාවි තොරණ වැනි කලාත්මක කෘති මේ පරපුරේ අයගේ නිර්මාණ ලෙස සැලකේ. මුලින් විස්තර කරන ලද සාරානාථයේ සංකේත කැටයම් ඔවුන් අතින් බිහිවූ ක්‍රි : පූවී යුගයට අයත් වූවකි.
මෙකී සටහන් ගැන අදහස් දක්වන ඇතැම් උගතුන්ගේ මතය වීඇත්තේ එයින් ත්‍රිරත්නය නිරූපනය කරන බවයි. නෙළුම්මල පවිත්‍රත්වයේ සංකේතය වන අතර එහි මත පවිත්‍ර වූ ත්‍රිරත්නය පිහිටුවා ඇත. එය මත ධර්ම චක්‍රය නිරූපනය කර තිබේ. මෙම සටහන් පිහිටුවා තිබෙන්නේ ඉතා වැදගත් වූත් කැපී පෙනෙන්නා වූත් ස්ථානවල සම්භාවනීයත්වය රැකෙන අයුරින් නිසා එහිලා විශේෂ අර්ථයක් ඉන් නිරූපනය කර තිබිනද්යි සිතිය හැකිය.
බුද්ධගයාව බෝසතාණන් වහන්සේ බුද්ධත්වය ලබාගත් ස්ථානයයි. එහි සටහන් සංකේතයෙන් ත්‍රිවිධරත්නයේ සම්භවය නිරූපණය කරන අතර නෙළුම් මල මත පිහිටුවීමෙන් කෙලෙස් සහිත ලෝකයෙන් ඉහළට නැගී පාරිශුද්ධව බබැළීම නිරූපණ ය වෙතැයි සිතිය හැකිය. බුද්ධ ශුෂාවකයා ගැන දේශනයක මේ අදහස පැවසෙන අයුරු අපි දනිමු. සාරානාථය මුලින් ද සඳහන් කළ පරිදි බුදුරදුන් පුථම ධම්දේශනය, ධමීචක්‍රය පැවැත්වූ ස්ථානයයි. එහි නිරූපිත ධම්චකූ සංකේතය එම දේශනයෙන් බුදුරදුන් වදාළ ධමීය නිරූපණය කරයි. (සිලින්ඩරාකාර ලෙස) වෙනත් ස්තූපයන්හි මෙන් නොව එක එල්ලේ අහසට නැගෙන අයුරක් නිරූපිත ධම්චකූ ස්තූපය තථාගත ධම්ය අකනිටා බඹලොව දක්වා බාධා රහිතව නැගිගිය අයුරු දක්වතැයි සැලකිය හැකිය. ධම්මචක්ක දේශනය අටුවා කරන ඇදුරන් විසින් ධම්සේසාෂණය නැගි අයුරු පලකර තිබෙන්නේද මෙයට සමාන අදහස් ඇතිවය.
සංකේත භාවිතය වෙනත් අවස්ථාවන් පිළිබඳවද යොදා තිබෙන අයුරු අපට පැහැදිලි කෙරෙන සාධක දක්නට ලැබේ. භාරතයේ පිහිටි අශෝක ස්ථම්භවල ශීෂී, ලංකාවේ සඳකඩ පහණ, වැනි කලා කෘතීන් ගැන ශෝෂ්ඨ විද්වතුන් පලකර ඇති මත මේවා සමග සසඳන කල එය වඩාත් ස්ථූටවෙයි. විශේෂයෙන් සාහිත්‍යයේදී වුවද භාරතීයයන් සංකේතානුසාරයෙන්
181

Page 103
ගුප්ත වූ මෙන්ම වැදගත් දාර්ශනිකවූ ද අර්ථයන් නරුපණය කර ඇති සැටි සංස්කෘත සාහිත්‍යයෙන් පෙනේ. බෙ0ද්ධ ආගමික කේස්ත්‍රයෙහි ලා සංකේත භාවිතාකර ඇති අයුරු පැහැදිලි කෙරෙන ලාංකෙය කලාකෘති කීපයක් තව ඇත. මින් සමහරක් වූ පදලස්ගල්, ධම්චක්‍රය, ස්වසතිකය, වජාසනය වැනි ඒවා ඒ අතර ප්‍රධාන වේ. මෙයින් සමහර දේ යන්තූගල්වල නිධාන ලෙසද තබා ඇති බව පසු කාලීන නෂ්ටාවශේෂ පරීක්ෂාවෙන් පෙනී ගොස් ඇත. සංකේත වන්දනාවක් ලංකාවේ තිබු බවක් නොපෙනෙන නමුත් මේවා සමහරක් තැන්පත්කර තිබු ආකාරයන් ගැන සිතන කල ඇත්ත වශයෙන්ම මේවායින් අදහස් කර ඇත්තේ බුදුරදන් වැඩ වෙසෙන බව' විය යුතු යයි කීම බොහෝ දුරට නිරවදාස වෙයි. පසුව මේ සමහරක් සංකේත නොවැදගත් තැන් වලද තැන්පත් කර තිබී හමුවී ඇති බවත් අප මෙහිදී අමතක කළයුතු නොවේ.
මේ අනුව මුලින් කියන ලද අරිථකථන මෙසේ ම වී යයි අපට නොපිළිගැනීමට ද කිසිදු හේතුවක් නැත්තේය. භාරථය අනුගමනය කළා හෝ නොකළා හෝ මේවා උක්ත පරිදි ඉහතින් දැක්වූ සංකේත ලක්දිව එකම ස්ථානයකදී දැකිය හැකි වෙතොත් ඒ කුඩුම්බිගල තපොවනයේ ද පමණකි. තපෝවන දොරටුවෙහි පුථම දශීනය ඇතිවන පරිදි ත්‍රිරත්න සංකේතය පිහිටුවිමේ මෙහි ත්‍රිවිධරත්නය වැඩ සිටින සේකැයි’ යන්න පැමිණි හැම දෙනාට දක්වන්නක් වුවා නිසැකය. භාරතීය ආභාෂය ගැන මම නිහඩ වෙමි. ලක්ෂණ හා නෂ්ටාවශේෂ සලකා බලන විට සමාන මෙන්ම අසමාන ලක්ෂණ තිබිය හැකිය. දෙරටේම කෘතීන්හි කාලය විසින් කිට්ටුවී තිබෙනු දැකීම මෙහිලා අමතක කළ නොහෙන කාරණයකි. කෙසේ සිදුවුවත් ලංකාවේ ඇති උක්ත සංකේත දෙකෙන්ද නිරූපණය වන්නේ භාරතීය සංකේත ගැන මවිසින් කරන ලද අර්කථනයමයයි පැහැදිලිවම කිය හැකිය. ඊට අමතරව අසංකීණි වූ මැදුම් සභියේ විස්තර වන මහා නාගයන් විසින් සෙවුන ගොසිංගවනය සිහිගන්වන කුඩුම්බිගල තපෝවනයේ සිලින්ඩරාකාර ස්තූපය මුහුදේ යාත්‍රා කරන්නනන්ටද කොෂමභූමිය ලකුණු කිරීමේ සංකේතාත්මක අර්ථය පිළිබිඹු කරතැයි මම අදහස් කරමි.
182

පානම අවට පිහිටි පැරණි සිද්ධස්ථාන
ගුණපාල සේනාධීර
රුහුණ පුරා පැතිර ගිය පැරැණි සිංහල බෙද්ධ සංස්කෘතියේ නටබුන් සොයන්නකුට පානම ඉතා හොඳ මධ්‍යස්ථානයෙකි. මහා වනාන්තරය මද්ධාසයෙහි ඒ ඒ තැනැ එකිනෙකට මයිල කිහිපයෙකින් පමණක් ඈත් වූ පර්වත මණඩල රාශියක් ම ඇත්තේ මේ පෙදෙසෙහිය. ඒ හැම පර්වත මණඩලයක් ම කිතු වසට පෙර යුගයෙහි ඇරැඹී කිතු වසින් පසු සියවස් කිහිපයක් ම ඉක්මෙන තෙක් කෝටි සංඛායාත බෙද්ධයන් තමා වෙතෙහි ඇදවු බෙද්ධ සිද්ධස්ථානයෙක ආධාර භූමිය ව පැවැතිණ.
මඩකලපුවෙන් ඇරැඹෙන මහ මහේ දකුණු ම කොන පානම ය. පානමින් අවසන් වනුයේ මහ මඟ පමණක් නො වේ. දිවයිනේ එක් පසෙක ශිෂ්ටාචාරය ද පානමින් කෙළවර වෙයි. මෙ තැනැ සිට නැගෙනහිර මුහුදු වෙරළ දිගේ ගමන් කරන්නකුට යළිත් තාර පාරක් හමු වනුයේ මයිල 66 ක් ගෙවා තිස්සමහාරාමයෙහි යෝදකණඩිය වැවේ ඉවුරට පැමිණි විටය. මේ දෑතුරෙහි මහා වනාන්තරයෙන් වැසිගිය මුළු මහත් භූමි පථයට “රුහුණු ජාතික වනෝදායානය' නමින් හැඳින්වෙන යාල අභය භූමිය ද අසු වෙයි.
පානමින් දකුනට විහිදෙන මං පෙත මයිල බාගයක් පමණ ඈතැ දි අතු දෙකකට බෙදී යයි. බඹ කිහිපයක් ගෙවෙන්නට පළමු මහ වනය තුළට පිවිසෙන මේ අතු දෙකින් එකක් කුඹුක්කන් න්දියේ මුවදොර තෙක් මයිල 22 ක් ගෙවා වනයත් ගමනත් කෙළවරට පමුණුවයි. අනෙක් අත්ත මයිල 66 ක් ඈතින් පිහිටි යාල දක්වා මහ වනය මැදින් විහිදේ. හුදු කරත්ත පාරවල් වු මේ දෙ මහෙහි යා හැකි එක ම ස්වයංචාලකය ජීප් රථය පමණකි. ගං හෝ මුහුදට ගලා බස්නා මුවදොරවල තැනුණු කලපු රාශියක් මේ ගමනෝහි දී තරණය කළ යුතු වෙයි. පාලම් හෝ ඒ දඩු ආදියක් නැති මේ කලපු හරහා යෑමේ දි ඉන් එතෙර වන්නට එහි බැස යෑමට සිදු වේ. ජීප් රිය හෝ කරත්තය ද යා යුත්තේ කලපුවේ වැලි පිටිනි. එ හෙයින් මේ දෙ මහෙහි ම පයින් හෝ වාහනයෙකින් හෝ ගමන් කළ හැක්කේ ඉඩෝරයෙහි පමණකි. මහෙහි ඇතැම් කොටස් දණක් එරෙන වැල්ලෙන් යුතු බැවින් මේ ගමන ද කළ යුත්තේ දුක සේය. වැසි කාලයෙහි දී කලපු පිරි යන බැවිනුත් මහෙහි බොහෝ තන්හි මඩ වගුරු ඇති වන බැවිනුත් සියලු ගමන් අත්හළ යුතු වේ.
මේ මඟ ගමනට සුදුසු මහ මඟක් බවට පැමිණවීම වනයට යට වී අතුරුදහන් ව ගිය ශිෂ්ටාචාරයක් යථාස්ථානයට පැමිණවීමට ගන්නා මුල් පියවර වන අතර හතරැස් මයිල 3000 ක් පමණ වපසරිය ඇති ගිනිකොන දිග මහ තැනිතලාව යළිත් මනුෂ්‍යපථයක් කිරීමට ගන්නා වෑයමෙක මුල් ගල් තැබීම ද විය හැකි ය.
පානගේමහි වෙසෙන්නන් ගෙන් වැඩි දෙනෙක් ම උපතින් සිංහල වුව ද බසින් හා සිරිතින් ද දෙමළ බවට වඩා නැමී සිටියෝ ය. දිසානායක, ජයවීර බංඩාර වැනි සිංහල පෙළෙපත් නම් ඇති සිංහලයන් වෙතත් ඔවුන් ගේ පුද්ගල නාමය රාසයියා, සුබ්‍රමනියම්, සෝමසුන්දරම් වැනි දෙමළ නමකි. මේ පුදුමය පිළිබඳව ව ඔවුන් අතින් විමසූ ಕ್ಲೌನ್ಡಿಶ್
i: Ep @õff(ዞ፬፥፴፥፥ ጳ፤
183

Page 104
එහි වරද පැවැරුයේ එහි පිහිටි කුඩා පාසලේ කලින් පැවැති ඉගැන්විමේ මාධාපයටය ය. එහෙත් භාගාසයකට මෙන් දැන් එය සිංහල මහ විදුහලකි. එ හෙයින් වැඩිහිටියන් තතනා - තතන දොඩන සිය බස කිසි දු අමාරුවක් නැති ව නිසි සේ දොඩන ලියන සිංහල තරුණ තරුණියෝ දැන් එහි දක්නට ලැබෙති.
පානම පත්තුවෙහි ඉතා ප්‍රකට ස්ථානයක් වන කුඩිම්බිගල පිහිටා ඇත්තේ පානමින් මයිල 10 1/2 ක් පමණ ඊසාණ දෙසට වන්නට ය. මේ දුරෙහි මං පෙතක් ලෙස ඉඳුරා දැක්විය හැකි කොටස් කිහිපයක් ඇතත් ඇතැම් තන්හි යා යුත්තේ සිඳී ගිය කලපුවල දෙණි මතිනි. පාරක් යැ යි පැහැදිලි ව පෙනෙන කොටස් වල දී පවා මාස් වැසි කාලයෙහි දී දිය ආරවල් බවට පත් වන වැලි ආරවල් මඟ හරහා දක්නට ලැබේ. ඉඩෝර කාලයෙහි මේ තැන් වියළි දල වැල්ලෙන් පිරි යන හෙයින් පයින් ගමන ද කළ යුත්තේ වැල්ලෙහි එරි - එරි ඉතා දුක සේ ය. එක් පයක් වැල්ලෙන් ගොඩ ගන්නට වාරුව ගනිත් ම අනෙක් පය හාල් ගොඩෙකෑ වී ගොඩෙකෑ තැබු කලෙකැ මෙන් තව - තවත් යටට එරා යෙයි.
වෙහෙරකොම
පානමැ සිට මයිල පහමාරක් පමණ ඈතට මේ පාළු මංපෙත දිගේ මෙ සේ ගමන් කරන්නකුට මඟ අසලැ ගල් තලාවක් පසුබිම් කොට ඇති වන දෙවොලකට පුද සිරිත් පවත්වා යන්නට සිදු වෙයි. කුඩිම්බිගල පෙදෙස පුල්ලෙයාර් ගණ දෙවිඳුන් ගේ අණසක යටතෙහි පවත්නා හෙයින් ඒ පෙදෙසට පිවිසෙන කවුරුන් විසිනුත් මෙය නො වරදවා කළ යුතුවේ. වන මංවල( සමහර තන්හි දක්නට ලැබෙන මේ වන දෙවොල් ගසක් පාමුල, සිටුවා තබන ලද ගල් පුවරුවෙකින් යුතු ය. ගල් පුවරුව මත( පහන දැල්වීම හෝ කපුරු දැල්වීම හෝ කැරේ. එයට පහළින් බිමැ සිටුවා ඇති ගල මත( කතරගම දෙවොලට පිවිසෙන විට, මෙන් පොල් ගෙඩියක් ගැසිය යුතුවේ. එ හෙයින් මේ ගමනෙහි යෙදෙන හැම කෙනකුන් ම පොල් ගෙඩියක් ගෙන යෑම අනිවාර්යයෙන් කළයුත්තකේ. මිනිස් හසරක් දැක්ම ඉතා දුලබ මේ පෙදෙසෙහි මේ සිරිත නො පවත්වා කිසිවකුදු ඉදිරියට අඩිය නොතබන බව අපේ නියමුවෝ අපට කී හ.
වන දොවෙනාලේ පසුබිමෙහි නැඟී සිටි ගල් තලාව කෙමෙන් නැඟී ගිය පර්වත මණඩලයෙක මුල් කොටස බව එ තැනැ සිට වැටී ඇති අඩි පාරේ වැඩි දුරක් යන්නට පළමු වැට(හෙයි. සම බිමෙහි සිට ගලට නැඟුණු තැනැ ම ඇත්තේ සිසිල් දියෙන් පිරි මනහර දිය කෙමෙකි. මුළු වන පෙදෙසෙහි ඇති සියලු වැව්, කෙම් ආදිය සිඳි පත්ල පැළි - වලන් පැළී යන ඉඩෝරයෙහි පවා මෙහි සිසිල් දිය නොවරදින බව අපේ පානම මිතුරෝ අපට කී හ. එ හෙයින් වනයෙහි හැසිරෙන මිනිසා මෙන් ම එහි වෙසෙන අපා, දෙපා, සිවුපා සියලු සත්තු දිය සඳහා මෙහි ඇදෙති.
දියකෙමට පිටු පසින් නැඟී සිටින පර්වතයෙහි මුදුන සමතලා ලෙස පිහිටා ඇති හෙයින් අතීතයෙහි එය දාගප් දෙකකට ගෙපළක් ව පැවැති බව නටබුන් පදනම්වලින් පැහැදිලි වේ. මේ දාගබ් පිහිටි මුඳුනෙහි සිට බෑවුම් ව යන ගිරිතලාව අක්කර එකහමාරක් පමණට සමතලා හැඩයෙන් විහිද ඇත. මේ පිහිටීම නොයෙක් අංගෝපාංගයන් ගෙන් යුත්
184

විහාරයක් අතීතයෙහි මෙහි පහළ වීමට හේතු වූ බව හාත්පස, විසිර ඇති ගල්ටා,ම්, කොතුරුගල් කණුමුල් ගල්, ගෙවී ගිය පිළිම ආදියේ අපමණ සුන්බුන් වලින් පැහැදිලි වේ. අවට, මානයේ නැඟී සිටින මහ වන ගබෙහි ගල් ලෙන් රැසක් වන පඳුරු අතරින් දැකිය හැකි ය. එහෙත් මේ ලෙන් කරා යෑම වූ කලි ඉතා දුෂ්කර වූත් අන්තරායකර වූත් කාර්යයෙකි.
මුල් ම කාලයෙහි ගිරිතලා මත, බැඳුණු හැම දාගබෝක ම පදනම කළුගලින් හා මැටියෙන් බැඳුණු බවට මෙහි ඇති නටබුන් පදනම් ද දෙස් දෙයි. ඊ මත( නැද්වුණු සෑය බැඳුණේ පිළිස්සුණු මැටි ගඩොළිනි.
ගිරි තලාවේ පසෙක, සම අතරක් අතැති ව පිහිටුවන ලද කණුමුල් ගල් දෙ පෙළක් වෙයි. ධර්මශාලාවෙක ගෙපළ ලෙස සැලකිය හැකි මේ ගොඩනැගිල්ලට ඉඩ ගැනීම සඳහා ගලට පිටින් ගල් බැම්මක් බැඳ එහි පස් පිරැවීමෙන් ගෙබිමක් සකස් කොට ගන්නා ලද බව පෙනේ. පුදුමය නම් මේ බැම්මට හෝ එ මගින් සකස් කරන ලද ගෙබිමට හෝ කිසි දු අනතුරක් මෙ තරම් කාලයකටත් සිදු නො වීම ය.
කුඩිම්බිගලැ තපෝවනය :
වෙහෙරකොම පසු කොට බටහිර අතට වැටී ඇති මඟ දිගේ මයිල පහක් පමණ යන්නකුට මෑතෙක දී වගා කළ හැලවේ වෙල් යායකට ඔබින් කඳු පෙළක් මෙන් වන හිසින් මතු ව පෙනෙන පර්වත මණඩලයක් දැකිය හැකි වෙයි. ඒ පර්වත මණ්ඩලයේ උතුරු ම කෙළවරෙහි පෙනෙන පර්වතය මේ පෙදෙසෙහි වැසියන් විසින් හැඳින්වෙනුයේ “කුඩුම්බිගල' යන නමිනි. ඈතින් බලන්නකුට මේ පර්වතයට මෙ නම ලැබී ඇත්තේ කවර හෙයින දැයි සිතා ගත හැකි ය. කුඩිම්බියක් සහිත ව පෙනෙන ගල කුඩිම්බිගල යි. මේ කුඩුම්බිය නම් අන් කිසිවකුත් නො ව මේ පර්වතය මුදුනෙහි පිහිටි මුණින් හැරවූ පූනීලයෙක හැඩහුරුකමින් ඈතට පෙනෙන නටබුන් දාගබ යි.
කුඩිම්බිගලට පැමිණිමට මෙ තැනැ සිට තවත් මයිල දෙකහමාරක් පමණ යා යුතු වෙයි. එසේ යන්නකුට කුඩිම්බිගල අරණාය සේනාසනයට පැමිණෙන බැතිමතුන් සඳහා බෙදාද්ධ සමිතියක් විසින් කරවන ලද විශ්‍රාම ශාලාව දැකිය හැකි වෙයි. මැටියෙන් තැනුණු බිත්ති ඇති ව, පොල් අතු සෙවෙණි කළ මේ ගොඩනැගිල්ල මෙහි යන එන්නනට ක්ෂේමභූමියක් වෙයි.
මෙ තැනැ සිට කුඩිම්බිගල වන සෙනසුන දක්වා වූ මයිල බාගයෙක පමණ දුර යා යුත්තේ පා ගමනිනි. ඉතා උසට වැඩුණු වන තුරු පතරින් අවු රස්නය වැළැකී යන හෙයින් සෙනසුනට පිවිසෙන විට, ම දැනෙනුයේ ඉතා සිසිල් බවෙකි.
පානම පතිතුවෙහි මේ ගණයට වැටෙන අන් කිසිදු පැරැණි විහාරයෙක දක්නට
නොලැබෙන අමුත්තක් මෙහි පිවිසෙන්නාට දැනේ. එනම්, මෑතෙක දී මිනිසා විසින් මේ වනය තපෝවනයකට සුදුසු වන පරිදි සකස් කරනු ලැබ ඇති බව ය. එ හෙයින් ම
185

Page 105
යටි වැවිල්ලටත් මැද වැවිලල්ලටත් අයත් කුඩා ගසින් හා පඳුරුවලින් ද පිරි එක ම අවුල් ජාලාවක් බවට පත් වනෝදරය වෙනුවට මහ ගස් පමණක් ඉතිරි ව සිටින සේ හෙළි කොට සකස් කැරුණු දෙ වන මහමෙවුනාවක් එහි දැකිය හැකි ය.
වන තුරු දෙ පෙළක් අතරෙහි සිටුවන ලද ගඩොළු පේළි සතරෙකින් බෙදු මායිම් ඇති ව, සුදෝ සෑදු වැලි අතුට තනන ලද සක්මන් මළුව වන හිස අතරින් එහි සිරියාව බලන්නට මෙන් එබෙන ඉරු රස් දහරත් ඉන් ම ඇති වු 'සෙවණැලි සිතුවමුත් නිසා මන නුවන් ඇද ගනී. වැලි පිටැ වැටුණු පරණල් නිසා නො වේ නම් මුළු සක්මන් මළුව ම නිවන් මඟ මෙන් පිරිසුදු ය. අවට, වනයෙහි වෙසෙන රුදුරු සතුන් පවා යෝගාවචරයන් ගේ සක්මන් මළුවට අඩියක් තැබීම හෝ එය කෙලෙසීම වරදෙක( යි සිතු බඳු ය.
යෝගාවචර භික්ෂුන් දම් දෙසන තැනට නුදුරින් කුඩා දිය ඇල්ලකුත් එයට මඳක් බටහිරින් දිග සක්මන් මළුවක් මෙන් පිහිටා ඇති ගල් තලාවකුත් දක්නට ලැබේ. ලක්දිව් බුදු සස්නේ මුල් කාලයෙහි මෙහි විසූ මහ සඟුන් මේ ගල් තලය සක්මන් මළුවක් ලෙස යොදා ගත්තාට සැක නැත. ඉඩෝරයෙහි දිය සිඳී ගල් ආර පමණක් ඉතිරිව ඇති දිය ඇල්ල දකිත් ම අනුරාධපුරයෙහි යෝගාවචර භූමින් වන පැරැණි පියන්ගල් (පධානඝර, පාලි) සිහියට නැහේ. ගලා යන දිය දහර කසිණ භාවනාවෙහි යෙදෙන යෝගාවචරයන් ගේ භූමියට අවශාස වූවකි. පියන්ගල් තුළ, එහි වටාදිය ගලා යන සේ දිය අගල් තනා ඇත්තේ එබැවිනි. එහෙත් කුඩිම්බිගල සෙනසුනෙහි එය සොබාදහම විසින් නිමවනු ලැබ ඇත.
අරණාය සේනාසන භූමිය පසු කොට කුඩිම්බිගල පව්වේ පාමුලට පැමිණෙන්නකුට ක්‍රමයෙන් නැඟී යන සේ පිහිටා ඇති පර්වතයෙන් පර්වතය පියමං කරමින් එහි මුදුනට නැඟීමට සිදු වෙයි.
එක් පර්වතයක් නැග අවසන් වු තන්හි ගලෙහි නෙළන ලද පියගැට පෙළ දිගේ ඉහළට යන්නකුට සිසිල් දියෙන් පිරි කුඩා කෙමක් එහි දැකිය හැකි ය. කිසිදු කලෙක, නොසිදෙන ඉතා පහන්දියෙන් පිරි මේ කෙම මෙහි වෙසෙන යෝගාවචරයන් ගේ මෙන් ම යන එන්නන් ගේ ද පුයෝජනය සඳහා පවතී.
දිය කෙමෙහි සිට ඉහළට යන එක් මඟක් යෝගාවචර භික්ෂුන් වෙසෙන ගල්ලෙන් පිහිටි මළුව කරා වැටී ඇත. සුදු වැලි අතුරුවා අසපුවකට සුදුසු පරිදි සකස් කරන ලද මේ මළුව ඉදිරියෙහි ගල් ලෙන් කිහිපයක් දක්නට ලැබේ. ලෙන් මළුවෙහි සිට ආ පසු හැරී නැගෙනහිර දෙස බලන්නකුට පෙනෙන දර්ශනය ඉතා දැකුම්කලු ය. සමතලා මළුවේ ඉදිරි ගැට්ට එල්ලේ පෙනෙනුයේ ක්ෂිතිජය තෙක් විහිද යන තද නිල්වන් මහ මුහුද පමණකි. එ හෙයින් ලෙනෙහි වෙසෙන මළුවෙහි සක්මනෙහි යෙදෙන යෝගාවචරයන් දෙ නොතෙහි ඇඳෙන එක ම නිමිත්ත එය පමණකි. භාවනාවෙහි යෙදෙන යෝගාවචරයනට ජල කසිණය ද නිමිත්තක් වෙයි. අන් කිසිදු වස්තුවක් හා මුසු නො වී, ඉදිරියෙහි තැබූ සිතියමක් මෙන් පෙනෙන මෙයට වැඩි නිමිත්තක් මෙයට උතුම් ජල කසිණයක් තවත් ඇති විය හැකි දැයි එහි ගියකුට එක් වර ම සිතෙයි.
බවුන් වැඩිමට සුදුසු නිසාසල බවත් සන්හිඳියාවත් රජයන මෙහි කුඩා පර්වත කිහිපයක්
කැණවිමෙන් කරවන ලද ලෙන් කිහිපයෙකි. ක්‍රිස්තු පූර්ව යුගයට අයත් බ්‍රවාහමි අකුරින් කොටවන ලද ලිපියක් සහිත දැකුම්කලු ලෙනක් ඉදිරියෙන් පෙනේ. ලිපිය මෙසේ කියැවේ.
86

“පරුමක නදික පුතශ පරුමක මිතශ ලෙණෙ මහසුදසන ශගශ දිනෙ:
පරුමක නදික (= නන්දික) ගේ පුත් පරුමක මිත (= මිත්‍ර) ගේ මහ සුදසන (= මහා සුදර්ශන) ලෙන සංඝයාට දෙන ලදි. යනු එහි වර්තමාන ස්වරූපය යි.
මේ නන්දි නමැති පුමුඛයා ගේ පුත් මිත්‍ර නමැති පුමුඛයා" යන්න අප සිතෙහි කිසියම් කුහුලක් දනවයි. දුටුගැමුණු රජු ගේ දස මහා යෝධයන් අතරෙහි “නන්දි මිත්‍ර” නම් රුහුණු සෙනෙවියකු ගැන වංශ කථාවන්හි කියැවේ. “නන්දි මිත්‍ර' යන්නරේශී “මිත්‍ර ( මිත) යන්න පමණක් පුද්ගල නාමය විය යුතු බව මේ යුගයෙහි ලංකා ඉතිහාසයත් සංස්කෘතියත් ගැන හදාරා ඇත්තෝ දනිති. නන්දිමිත්‍ර හට ඒ නම ලැබුණේ ඔහු ළමා වියෙහි දී බැඳ රැඳවීමට යොදන ලද මහ වර පටක් පුපුරුවා දැමූ හෙයින් බව ඔහු ගේ චරිත කථාව දැක්වෙන ථූපවංසයෙහි කියැවේ. එහෙත් ඔහු නමට ඔහු ගේ පියා ගේ නම ද එක් වී වහරට පැමිණි බව සිතීම වඩා සුදුසු ය. පියා ගේ නමින් පුතා හැඳින්වීමේ සිරිත සිංහල සංස්කෘතියේ මුල්‍ය සිට ම පැවැතිණ. දස මහා යෝධයන් අතරෙහි ම ලා ගැනෙන ‘රෙපරපුත්තාභය වේළුසුමන' යන සෙනෙවියන් දෙ දෙනට ඒ නම් ලැබුණු සැටි විමසිමෙන් මේ කරුණ පැහැදිලි වේ.
අප ඉහතින් කල අනුමානය පිලිගත හැකි වතෙහාත් මහා සුදස්සන ලෙන කරවන ලද්දේ “නන්දි මිත්‍ර සෙනෙවියා විසින‍්‍යයි සැලැකීමට සිදු වේ. පුස්සදේව, වේළුසුමන යන සෙනෙවියන් දෙදෙන ගේ ද නම් ලෙන් පිදුමෙහි ලා සඳහන් වූ බව මෙයට කලින් කියැවිණ. නන්දි මිත්‍ර සෙනෙවියා විසින් සිතුල්පව්වෙහි කරවා පුදන ලද ලෙනෙහි ඔහු ගේ නම “පරුමක මිත' යනුවෙන් සඳහන් වීම මෙහි ලා ඉතා වැදගත් වන සාධකයෙකි.
මේ හැරෙන්නට පුශගුත නමැත්තකු කරවු මනපදසන (7 මනාපදස්සන) නම් ලෙනක් ද ගමික ("ගම්පති) තිශ නමැත්තකු හා ශගර කිත ( සාගර කිත්ති) නම් අනගාරිකයකු ද විසින් කරවන ලද ලෙන් ද මෙහි දක්නට වෙයි.
කුඩිම්බිගල පව්ව මුදුනට යා හැකි මඟ සොයා ගත හැක්කේ යළිත් දිය කෙම ළඟට පැමිනීමෙනි. එ තැනැ සිට වනය අතට යළිත් යෑමෙන් පර්වතය මුදුනට යෑමට පහසු තැනක් සොයාගත හැකි ය. නැගීමේ මුල් කොටස දුෂ්කර ය. ගලට නැඹුරු වන සේ කඳ තබාගෙන අතෙහි හා පයෙහි ද ඇඟිලි තුඩුවල උදව්වෙන් එහි පිටුතලය හරහා වරෙක වයඹ අතටත් අනෙක් වරෙක ඊසාණ අතටත් බර වන සේ මේ ගමන කළ යුතු වේ. එහෙත් මඳ වැරදිමෙකින් ඇති විය හැකි විපාකය භයානක ය.
බිමැ සිට අඩි 500 ක් පමණ උසින් පිහිටි ගලෙහි මුදුන සිගිරියෙහි මුදුන තරම් ම උස ය. පානමැ වැසියෝ එය ‘සෑගිරි බැලුම් ගල' යනුවෙන් හඳුන්වති. බැලුම් ගල මුදුනෙහි පවත්නා සුළඟ ඉතා තද ය. එහෙයින් ගල මත( නැඟී සිටිය යුත්තේ පයට මහත් සේ වාරුව දිමෙනි. බැලුම් ගල මුදුනට පෙනෙන දර්ශනය ඉතා චමත්කාර ජනක ය. ඈත ක්ෂිජයෙහි ගැලී නො පෙනී යන තෙක් පැතිරෙන මහා වන පුවාහයෙහි ඒ ඒ තැනින් කඳු හෙල් පර්වත මතු වී පෙනෙයි. පර්වතය අවට මානයේ මයිලයක් පමණ ඈතට විහිදෙන වටපිටාව එක ම පර්වත ලෝකයෙකි. මුළු රුහුණු වනයෙහි ම ඇති විශාල ම පර්වත මණඩලය මෙය යි. වන ගබින් අහසට මතු වී ඇති කුදු මහත් හැම ගල් කුළෙක ම පා මුල( මහ සඟුන් සඳහා කරවන ලද ගල් ලෙන් ය.
187

Page 106
බැලුම් ගල මුදුනෙහි පැරැණි දාගප් දෙකක නටබුන් ඇත. මින් ඉතා වැදගත් වනුයේ ‘සෑගිරි වෙහෙර' නමින් හැඳින්වෙන දාගබයි. මේ දාගබෝහි බඳින් අඩි 4 ක් පමණ කොටසක් අද ද ඉතිරි ව ඇත. මේ සෑයෙහි ඇති විශේෂය නම් එහි බඳ වෙන දාගබ් මෙන් නො ව "සිලින්ඩරාකාර හැඩයක් ගැනීමයි. මේ හැඩය පළමුවෙන් ම හැඳිනගත්තේ සුපුකට පුරා විදාසාඥයකු වූ හෝකාට් ශුරීන් විනිසි, දඹදිවැ සාරානාත්හි ඇති ධම්මික ස්තූපයද මේ හැඩයේ දාගබකි. එහෙත් ලංකා ස්තූප ඉතිහාසයේ මේ හැඩයෙන් යුත් එක ම දාගබ මෙ පමණකි.
අප කුඩිම්බිගලට ගොස් දෑවුරුද්දකට පමණ පසු එහි ගිය මහාචාර්ය, දැරණියගල ශුරිහු මෙහි පහළ කොටසෙහි වූ ලෙනෙක( ඇඳ ඇති බිතු සිතුවම් කිහිපයක් සොයා ගත්හ. කිහිප වාරයෙක දි එක පිටැ එක ඇඳිමෙන් පමණක් නො ව කාන්දු වන ජලයෙන් සේදී ගැලවී ගිය බදාම කැබලිවලින් යට වීම නිසා ද ඉතා වාසාකුල තත්ත්වයෙකැ පවත්නා මේ සිතුවම්වලට යෙදු වර්ණයන් පවා ඇතැම් තන්හි හැඳිනගත හැකි ව ඇතැ යි මහාචාර්යවරයාණෙය් වාර්තා ශුකරෙති.
ශාස්ත්‍රවෙල විහාරයේ බුදු ලෙනේ වහලෙහි ඇති සිතුවමකි
88
 

සේරුවිල මංගල චෛත්‍යරාජයාණන් වහන්සේ
දඹගස්ආරේ ශ්‍රී සුමේධ කර හිමි
මෙයට අවුරුදු 2206 කට පමණ පෙර රුහුණු දනව්වෙහි රජ පැමිණි කාවන්තිස්ස නරේග්වරයාණන් විසින් අප සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රී ලළාට ධාතුන්වහන්සේ පිහිටවූ ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ කෙට්ටියාර් පත්තුවේ තෝපූර්හි සේරුවිල් කෙළවර වරාහ සොණඩි නම් ස්ථානයෙහි මංගල නමින් සකල ජන මංගල කරවූ චෛත්‍ය රාජයෙක් නිර්මිත කරන ලද්දේය.
1924 අවුරුද්දේ දී ආරම්භ කළ සේරුවිල චෛත්‍ය වර්ධන සමිතිය ඉතා ඕනෑකමින් හා උනන්දුවෙන් කටයුතු කිරීම නිසා පස් වසරක් පමණ වූ ඉතා සුලු කාලයක දී මහා පස් ගොඩක් බවට පත්වී තිබුණ මංගල චෛතාප රාජයාණන් වහන්සේ පිළිබඳ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු අවසන් කොට 1930 සැප්තැම්බර් මස මුල් භාගයෙහි දී කොත් පැළඳවීම ද උත්කර්ෂවත් ලීලාවෙන් කරවන්ට හැකිවිය.
ලළාට ධාතුන් වහන්සේ
ලළාට ධාතුන් වහන්සේ සේරුවිල චෛත්‍ය රාජයණන් වහන්සේ තුළ නිධන් කොට ඇති බැව් අපේ ජනපුවාදයෙහිද මෙසේ සඳහන් වී ඇත.
මේ හැර ලළාට ධාතුන් වහන්සේ සේරුවාවිල චෛත්‍ය රාජයාණන් වහන්සේ තුළ පිහිටි බැව් ධාතු වශයෙහි මෙම සියම් රට මුද්රිත ජනකාලමාලි නම් වූ ශාසන කතා ග්‍රන්ථයෙහිත් සඳහන් වී ඇත.
ඇතා වෙලා ඉපදුණි සද්දන්ත කුලේ දළ දෙක කපා දුන්නයි බුදු බවට ලොලේ දළ පිහිටා දාගැබ් බන්දාපු කලේ ලළාට ධාතු පිහිටියෙ සේරුවා විලේ
කාවන්තිස්ස මහ රජාණන් විසින් කරවන ලද මේ අසදෘශ සේරුවිල චෛතාප රාජයාණන් වහන්සේ වරින් වර යම් යම් අය විසින් ප්‍රතිසංස්කරණය කොට ඇති බව සොයාගෙන ඇති නෂටාවශේෂ අනුව කිව හැකි නමුදු වර්තමාන ප්‍රතිසංස්කරණයට පෙර ශත වර්ෂ හත අටක් පමණ කාලයක් වල් බිහිව ගොස් තිබෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැක. රුහුණු බෙදධ රාජධානියේ කෙළවර පන්සියයක් මහ රහතුන් වහන්සේට නිවාස පහසු සලසමින් සංඝාවාස උපෙGෂථාගාර බෝධි ගaහ ප්‍රතිමා මාලකාදී සියලු විහාරාංග සම්පූර්ණ ස්ථානයක් හැටියට පෙර පැවති මේ ශුද්ධ භූමිය මෙසේ අලි කොටි වලස් ආදී වන සැරි සරයන්ගේ කෙළි බිමක් බවට පත්වී තිබුණේය.
189

Page 107
වල්බිහිවීම : '
සිංහල රජුන්ගේ වියවුල් වලින් රුහුණේ රාජ්‍ය පරිහානියෙන් පසු ලක්දිව නැගෙනහිර පුදේශය එහෙම පිටින්ම නොසැලකිල්ලට භාජන විය. මේ ප්‍රදේශයේ ආධිපතාපය ද්‍රවිඩ මුස්ලිම් ආදීන්ට අයත් වීමෙන් සමස්ත ලෝකවාසී බොද්ධයින්ගේ මුදුන් මල් කඩක්ව පැවති සේරුවිල චෛතාප ස්ථානය වන ලැහැබක් බවට පත්විය.
මෙසේ බොහෝ කාලයක් ඝන වනයෙන් වැසී ගැවසී පවත්නා අතර දැනට මෙහි ආධිපතාපය උසුලන දඹගස්ආරේ ශ්‍රී සුමේධ•කර නායක ස්ථවිරයන් වහන්සේ ත්‍රිකුණාමලේ ධර්ම දේශනාවක් සඳහා පැමිණි කලෙක එහි දායක මහතුන්ගේ බලවත් ඉල්ලීම පරිදි තවත් නොයෙක් සුඩීන්ගේ ආධාරොපාකාරද ඇතිව ජෛවතාස වර්ධන සමාගම පිහිටුවා විශාල ධනයක් වැය කොට පස් වසක් ඇතුළත චෛත්‍ය රාජයාණන් වහන්සේ පුතිසංස්කරණය කොට කොත් පළන්දන මහෝත්සවය ගරු ගාම්භීරාකාරයෙන් සිදු කරන ලදී.
සේරුවිල පුරාණ කාලයෙහි ලක්දිව ප්‍රබල ජන කොට්ඨාශයක්ව විසූ නාගයන්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ ශුද්ධ භූමියක් බවට පත්වී තිබෙන්නට ඇතැයි අනුමාන කළ හැකි සාක්ෂාස අදත් මේ චෛත්‍ය භූමියෙ